Crisismanager

De laatste dagen heb ik me gevoeld als een psycholoog of een auti-coach.
Laat me beginnen bij het begin.
Op vrijdag ging de bewuste en gevreesde vergadering over de reorganisatie op het werk van Tim door.
Vrijdagmiddag kreeg ik al een mail van Tim met de tekst : "GO" en daaronder enkele bijlagen gevoegd met de inhoud van de vergadering Deze mail was ook naar de psychologe gestuurd.
Ik begon te lezen. Drie vierde van de tekst begreep ik helemaal niet. Maar ik kon wel lezen dat iedereen voor zijn eigen job moest gaan solliciteren: een gesprek van een half uur. Daarna moest er nog iets schriftelijk ingediend worden en dan volgde er nog een gesprek van een uur!
Ik stuurde een sms naar de psychologe met de tekst: "Mail van Tim gelezen? Dat is toch positief? Of niet?"
Zij antwoordde: "Zeker weten. Niet twijfelen."
Omdat wij vrijdagavond vroeg moesten vertrekken naar Sint Niklaas voor een viering van een collega bastard die 65 jaar op de planken staat, kon ik Tim niet meer zien.
Ik legde een briefje op de tafel: "Goed hé! Op uw werk. Ik versta niks van die tekst maar heb een sms naar de psychologe gestuurd en zij stuurde terug: zeker weten, niet twijfelen."
Zaterdagmorgen toen ik zijn pistoleekes bracht, stond er als antwoord op dat briefje: "Heb jij niet gelezen dat ik moet gaan solliciteren? En wie zegt er dat er niemand anders op mijn job zit te azen?"
Noodkreet!
Verder heb ik hem zaterdag en zondag gerust gelaten maar heb toch een mail gestuurd naar zijn buddy op het werk en naar de persoon van begeleid wonen.
Maandag was het verlof: 11 november. Ik verwachtte dus van geen van beiden een antwoord.
Toch zat er maandagmorgen een mail van de buddy in mijn inbox. Een mail die enkel aan Tim en mij was geadresseerd en die bedoeld was als geruststelling. Het waren 2 bladzijden met uitleg wat er allemaal ging gebeuren en een enorme ophemeling van Tim !!!
Ik printte de mail af en nam hem mee naar Tim toen ik daar ging strijken.
Hij had zijn pc nog niet aangezet en ik liet hem de mail lezen. ER STAAT NOG ALTIJD DAT IK MOET GAAN SPREKEN Hé!!!!!!!!!! (en tranen!)
Ik vroeg hem of hij het fijn zou vinden als ik meeging? Hij knikte.
Daarbij kwam nog dat het allemaal DEZE week moest gebeuren: alles moet afgerond zijn op 3 december!
Toen ik thuis was, stuurde ik een mail naar de persoon waarbij het gesprek moest doorgaan.
Ik vroeg hem of ik mocht aanwezig zijn op het gesprek : gewoon om mijn zoon te steunen , die helemaal niet communicatief is. Ik schreef er ook nog bij dat ik zeker NIET ging moeien want dat ik niets van het bedrijf af weet! En ook dat ik in de plaats van de psychologe kwam omdat het te kort dag was om die nog te bombarderen.
Ik had leesbevestiging gevraagd.
Dan had ik ook nog gebeld naar een collega van Tim. Hem ken ik van zijn bezoekjes aan mijn toneelopvoeringen. Hij vertelde dat de gesprekken gepland waren: dinsdagvoormiddag en maandag 18 november de hele dag! De werknemers moesten daarvoor inschrijven.
Ik nam de telefoon en belde Tim op juist voor hij ging eten bij zijn pa : "Je moet inschrijven voor dat gesprek. Doe dat zo snel mogelijk!" Hij zou het doen.
Gisteren, dinsdagmorgen, kreeg ik telefoon van Tim (vanop zijn werk) dat de afspraak vastlag op maandag 10u30. Ik zou dan met hem meerijden en met de trein terug naar huis komen.
Ondertussen had ik ook leesbevestiging gekregen op mijn mail van de baas op zijn werk. Hij kon waarschijnlijk niet antwoorden omdat hij met gesprekken bezig was.
Ik had ook gebeld naar de persoon van begeleid wonen en had op haar voice mail gezet dat het een beetje crisis was...
Daarna belde Tim nog terug dat de afspraak verplaatst was naar 11u30 en ik was al op de pc aan 't opzoeken hoe ik er met de auto kon geraken.
Toen belde de persoon van begeleid wonen mij op en heb ik haar de hele uitleg gedaan. Zij was zelfs bereid om mee te rijden maandag!
Een laatste telefoon kreeg ik dan nog van Tim (derde keer , goede keer) met de mededeling dat hij GEEN sollicitatiegesprek moet doen maar dat hij alles op papier mag zetten!!! OEF!
s' Avonds bleef ik tot hij thuis was en hij vertelde dat de baas met hem gesproken had in de wandelgang.
Waarschijnlijk naar aanleiding van mijn mail???
Gisterenavond kwam begeleid wonen en zij heeft met Tim wat op papier gezet. Zij belde mij daarjuist op om het verslag van gisteren te vertellen en ze zei dat hij gerustgesteld was, dat het aangenaam was en dat er zelfs gelachen werd!!!
Gelukkig maar want vandaag wordt Tim 40 jaar en het zou een "ongelukkige" verjaardag kunnen geweest zijn....(doordenkertje)
Zelf ben ik natuurlijk ook heel gelukkig dat het allemaal zo gelopen is...
En ik ben ook een heel TROTSE moeder als ik al die dingen lees die zijn buddy schrijft over hem. :)

Boekenbeurs en zo

Het is weeral even geleden dat ik nog eens "geblogd" heb...
Het is ook juist een jaar geleden dat mijn boek op de boekenbeurs stond.
Daar heb ik toen in een forum gezeten met o.a. Peter Vermeulen en daarna volgde een signeersessie.
Dat was toen allemaal heel overweldigend en verrijkend. Sindsdien is mijn leven wel heel erg veranderd en durf ik zelfs zeggen "rijker" geworden.
Dit jaar kreeg ik opnieuw een uitnodiging van de uitgeverij om naar de vooropening van de boekenbeurs te komen. Verleden jaar ben ik er samen met mijn ghostwriter naartoe geweest. Maar vermits zij onlangs terug moeder is geworden van een zoon, gaf ze forfait.
Daarom nam ik mijn vriendin Ingrid mee. Er liepen weer heel wat B.V.'s rond en het was er aangenaam vertoeven.
We reden ernaartoe met de trein en moesten de laatste trein nemen om naar huis te sporen.
Die laatste trein is altijd een "boemel" en stopt natuurlijk in alle stations! Wij moesten in Herentals uitstappen en waren druk aan 't babbelen toen de conducteur afriep waar we waren. Wij stapten uit en ik zag een heel vreemd perron. De conducteur stond daar en ik vroeg : "We zijn toch in Herentals niet?" "Neen, dit is Wolfstee." was het antwoord. Wij als de bliksem terug in de trein en lagen plat van het lachen!!!
De conducteur kwam terug bij ons en vroeg: "Hebben jullie mij dat niet horen afroepen?" "Ah neen , te druk aan 't tetteren hé!"
Diezelfde conducteur had trouwens al eens met ons gebabbeld op voorhand. Hij kwam onze kaartjes knippen en keek in mijn richting: "Ik ken u van ergens, als ik erop kom , kom ik het seffens zeggen."
Een tijdje later kwam hij terug en zei : "Benidorm Bastards hé! Is 't niet?"
Hij zal gedacht hebben dat wij voor de grap uitstapten in Wolfstee...:)
Tot hier het verhaal over de boekenbeurs.

De verandering in mijn leven heeft te maken met mijn boek en naar aanleiding daarvan krijg ik regelmatig mailtjes van mensen die in hetzelfde schuitje zitten en mij bedanken.
Onlangs ben ik ook nog bij mensen geweest die mij, na het lezen van mijn boek, uitgenodigd hebben bij hun thuis om erover te babbelen. Ik ben daar zo warm onthaald !
Weer vrienden bij gekregen.

Mijn activiteiten voor de v.v.a. in de nabije toekomst zijn : 7 november inleef moment in Veerle Laakdal, organisatie info avond 12 november in Noorderwijk, inleef moment in Oosterlo op 21 november, studiedag autisme in Gent op 29 november, organisatie info avond in Noorderwijk 10 december en op 17 december een info avond geven over "Mijn kind met autisme loslaten , hoe doe ik dat?" in Malle.

Voor de rest ben ik ook nog druk bezig met repeteren voor toneel in Balen.
Wij gaan in premiere op 16 november en spelen tot 28 december.

Dan wil ik toch ook nog even vermelden dat ik gisteren moest gaan presenteren op het accordeon festival waarbij mijn jongste zoon meespeelt.
De club had een heel nieuw en gevarieerd repertoire en dat heeft mij aangenaam verrast maar wat mij nog meer verraste was het feit dat ik mijn zoon met veel begeestering en bezieling zag spelen.
Het was de eerste keer dat ik dit zag en ik zat met de tranen in mijn ogen.
Oh wat was ik trots! :)

A.S.S.

A.S.S. = autismespectrumstoornis.
Dan denk je dat je er ongeveer alles over weet en dan kom je weer voor verrassingen te staan!
Hoeveel boeken ik er al over gelezen heb, kan ik niet meer tellen.
Mijn zonen ken ik ook goed (dacht ik...) en toch...
Als ik ergens moet gaan spreken over a.s.s. zeg ik altijd dat elke persoon uniek is en zeker elke persoon met a.s.s. is UNIEK!
Mensen denken dat alle personen met a.s.s. hetzelfde zijn en dat ze allemaal hetzelfde handelen. Was dit maar waar!!!
Mijn jongste zoon heb ik in mijn boek beschreven als het zonnetje in huis en later toen ik gescheiden ben, wist ik er niets meer van!
Hij gaf commentaar op mijn boek , op mijn blog en ik was er ondersteboven van!
De laatste tijd heb ik een uitzonderlijk goed contact met hem. Hij kijkt uit naar mijn wekelijkse bezoekjes aan zijn stulpje. Hij stuurt mij opbeurende mailtjes en is bezorgd om mij.
De oudste zoon heeft nog steeds veel hulp nodig. Dat begrijpen mensen ook niet: "Zo een hoogbegaafde die moet dat toch kunnen!"
Elke zondagmorgen ga ik zijn badkamer opruimen nadat hij 's zaterdags een bad en een douche heeft genomen. De laatste weken had ik altijd al kleine plasjes gevonden naast het bad. Vandaag lag de mat en de weegschaal te zwemmen in het water! Zijn zeepdoos stond vroeger ook altijd met de zeep in een badje te zwemmen. Dat heb ik hem al afgeleerd. Nu volgt de les nog om de douche in de juiste richting te draaien.
ALLES moet aangeleerd worden!!! En ik blijf erbij: als mijn zonen vroeger hun diagnose hadden gekregen, zou dit allemaal al achter de rug geweest zijn!
Heel dikwijls vraag ik mij ook af wat er in die hoofden omgaat.
De vader van mijn jongens noemt mij "Lea" als hij iets tegen de jongens zegt. Bijvoorbeeld : "Lea heeft dit of dat gedaan". Precies of ik ben hun moeder niet meer!!!
Als ik iets tegen mijn zonen zeg, zeg ik altijd : "uwe pa".

Deze namiddag zijn Stan en ikzelf mijn nieuwe keuken gaan bestellen.
Op zo'n momenten voel ik het grote verschil met vroeger!
De keuken van Tim komt uit diezelfde zaak en die zijn wij indertijd samen gaan kiezen. Toen deed ik de meeste uitleg terwijl Tim en zijn vader erbij zaten.
Nu mengt Stan zich op de juiste momenten in het gesprek en geeft mij goede raad.
In februari ga ik een hele mooie keuken hebben!

Bijkomend voorval.
Gisteren reed ik zoals gewoonlijk naar Tim om daarna met de waszak naar Bert te rijden. Tim zat aan tafel zijn ontbijt te verorberen. Tussen haakjes: het was bijna 12u! Ik vroeg hem of hij verlof had want ik had niets op de kalender zien staan. Hij zei : "Nu staat het er wel op." Ik keek op de kalender en zag staan: Verlof . Brussel 14u30. Ik vroeg hem of dit voor het werk was en hij antwoordde: "Onrechtstreeks wel."
Op zijn salontafel zag ik papieren liggen : een afgeprint treinticket, een plannetje en een brief met een mededeling. Toen ik die brief las , sloeg de schrik mij om het hart. Hij moest een selectieproef gaan doen voor een job als boekhouder waar hij een hele tijd geleden voor gesolliciteerd had! En ik die dacht dat het zo goed ging op zijn werk??? Enfin, ik dacht : "Het zal toch niets worden want de communicatie bij hem is toch beneden alle peil!" Toen hij thuis kwam , vroeg ik hoe het geweest was en hij antwoordde dat hij dat vandaag zou weten.
Deze avond moeten wij toch naar de auti-coach en daar zal wel een hartig woordje over gewisseld worden, vermoed ik...
De zelfredzaamheid van mijn oudste zoon is heel laag maar zulke dingen achter mijn rug om organiseren, lukt dan wel!
En dat zijn dan de verrassingen waar ik regelmatig mee te maken heb. Niet goed voor mijnen tikker hoor!

Vervolg.
Zoals hierboven vermeld, is er een hartig woordje gewisseld bij de psychologe.
Toen we ernaartoe reden , had ik al aan Tim gevraagd of hij al iets wist? En ja , zoals ik had gedacht : NIET communicatief genoeg! Hij zou moeten spreken voor een groep mensen...:(
Hij heeft een ferme preek gekregen bij de auti-coach. "Waarom ging je daar solliciteren?" Tim: "Ik wilde nog eens meemaken hoe dat voelt en de inhoud van de job sprak mij aan."
De psychologe heeft dan heel goed uitgelegd dat het voor hem HEEL erg zou zijn : verandering van omgeving, verandering van reisweg, verandering van collega's, verandering van werkruimte enz...
Zijn a.s.s. zou dan heel erg opspelen!!!
Binnen de maand zou hij dan terug onder nul zitten, in een zware depressie...
We hebben nu al zo hard gewerkt om het voor hem aangenaam te maken op het werk en dat is tot nu toe heel goed gelukt: hij voelt zich goed , hij wordt gewaardeerd en hij mag terug de taken doen waarvoor hij aangenomen is.
Dat is dan ook weer een trekje van a.s.s.: ze zien een job die hen aanstaat en ze gaan erop af! Niet nadenken over al het goede dat ze achterlaten...
Ze kijken zo eng en  bekrompen naar hetgeen ze zelf willen en dat wordt erger met het ouder worden : rigiditeit!
De psychologe vroeg ook aan mij: "Uw hart ging nogal tekeer zeker?" Ik: "En of!"
Hopelijk ziet Tim nu in dat hij gebeiteld zit op zijn werk en dat hij daar gerust tot zijn pensioen kan blijven.:)

Vat vol emoties

Bij deze publiceer ik mijn ervaringen van de laatste weken en daarbij ook de emoties die weer door mijn lijf zijn geraasd.
Het zijn zowel leuke als minder leuke ervaringen.
Begin september kreeg ik mijn nieuwe auto en dat is een zeer leuke ervaring. Ik zit nu veel hoger en kan beter ZIEN! De auto is ook beter gestroomlijnd als de vorige en heeft sensoren om achteruit te rijden: zo rijd ik hopelijk nergens meer tegen... :)
Ook begin september moesten we (mijn zus en ikzelf) samen met onze vader naar de notaris ivm de verkoop van een stuk grond achter zijn tuin. Wij erven namelijk ons moeders part en daarom moesten we mee gaan tekenen. Bij de notaris hoorden we een vreemd verhaal. Elke grond die verkocht wordt , moet op voorhand een bodemonderzoek hebben. Men heeft daar het één en ander gevonden!!! Een zilveren kruisbeeld van in de middeleeuwen, overblijfselen van paalwoningen, menselijke resten van in de Romeinse tijd....
Mijn schoonbroer zei: "Nu zullen we bij onze va de tuin ook maar eens gaan omspitten! :)"
De dag na ons bezoek aan de notaris stond een uitstap naar Antwerpen op het programma. Twee maal per jaar proberen we met 4 vriendinnen in Antwerpen te gaan shoppen , eten, drinken enz...Wij hebben samen in de normaalschool van Herentals gestudeerd en deze activiteit hebben we in het leven geroepen toen onze kinderen groot waren en ondertussen zijn we ook allemaal gepensioneerd.
De volgende dag was mijn zus jarig. Zij is ondertussen in augustus geopereerd en ze hebben de tumor in haar borst kunnen wegnemen. Ook 2 klieren waren weggenomen. Op de uitslag van die klieren moest ze nog wachten. In de loop van de week na de operatie kreeg ze bericht dat de klieren zuiver waren: euforie alom!
Begin september moest ze terug voor een onderzoek en toen kreeg ze de mededeling dat er nog altijd kans was dat er aan de klieren iets te zien was!!! WEER WACHTEN!!!
Haar man had een verrassingsfeestje voorzien die zondag maar dat was allemaal zo dubbel: ze had nog geen uitslag van die klieren! Het feestje is toch doorgegaan en dat was ook HEEL emotioneel.
Twee dagen na haar verjaardag kreeg ze bericht dat de klieren clean waren. Toen ze zat te wachten op bericht, ben ik die dag 3 keer bij haar geweest en heb dan ook nog een paar keer gebeld en ge-sms-t.
Nu moet ze volgende week beginnen met bestralingen: 19 in totaal en dan kan de genezing beginnen.
Zelf ben ik ook al naar de dokter geweest om te vragen hoe het met mij zit. Hij raadde mij toch aan om me regelmatig te laten onderzoeken.
De volgende week van september had ik 2 vergaderingen van de VVA : één in mijn regio over : Hoe ervaren mensen met autisme hun lichaam en één in de regio Laakdal waar ik iemand moest vervangen. Deze avond ging over : Autisme en motivatie.
De zondag mochten we gaan ontbijten in Westerlo in de cafetaria van het gemeentehuis. Ik ben namelijk een NIEUWE inwoner van Westerlo! Na het ontbijt kregen we nog een rondleiding rond en in het gemeentehuis: heel plezant!
Tussendoor ben ik ook nog verschillende dagen gaan vertellen in het sprookjesbos en daar haal ik altijd toch zoveel vitamientjes uit! Die glunderende kindergezichtjes die aan je lippen hangen en achteraf nog knuffels en kusjes komen geven. :) Spijtig genoeg is het weeral gedaan voor dit jaar. Volgend jaar in mei beginnen we er weer aan!
Begin oktober hadden we onze reünie met de Benidorm Bastards in Herentals. Deze keer heb ik die reünie georganiseerd omdat het in mijn omgeving is. Dat is ook altijd een prettig weerzien met de collega's die ondertussen vrienden zijn geworden. Er wordt uitvoerig verteld terwijl we aan tafel zitten of onderweg zijn.
Rosita die een carjacking heeft meegemaakt en nog steeds haar auto niet terug heeft.
Marcel die heeft mogen meespelen in een Amerikaanse film. Wat hij daar allemaal heeft meegemaakt, grenst aan het ongelooflijke! Hij werd daar behandeld als een echte HOLLYWOOD STER!
Twee dagen later moest ik een interview geven voor een blad van ziekenzorg van de CM.
Er zijn ook verschillende foto's van mij genomen om bij dat interview te zetten : ik ben heel benieuwd om die te zien! Men heeft beloofd om ze door te sturen evenals het interview.
Gisteren zijn we dan naar een bijeenkomst geweest van Navado. Dit is een vereniging: nabestaanden van donoren. De overleden vrouw van Stan heeft bij haar dood organen afgestaan en daarom krijgt hij elk jaar een uitnodiging om naar die bijeenkomsten te gaan. Het was reeds de derde keer dat wij zo'n bijeenkomst bijwoonden. En dit is elke keer ZO emotioneel! Er komen mensen spreken die een orgaan hebben gekregen en ook mensen die een kind hebben moeten afgeven. Hun organen zijn dan ook naar andere mensen gegaan. Dit is allemaal zo dubbel. Het verdriet van het wegrukken van een geliefde is zo intens en dan hoor je dat er mensen kunnen verder leven door de dood van je geliefde. Enerzijds is het een verwerking van het verlies en anderzijds komt het verdriet weer terug helemaal boven.
Achteraf zijn we toch altijd blij dat we naar die bijeenkomst geweest zijn.
Morgen moet ik naar Brussel om iets gaan in te spreken voor een zorgcentrum en voor de rest ben ik nog volop bezig met repetities voor toneel in Balen.
Het woord "stilzitten" staat niet in mijn woordenboek.
En tot slot wil ik nog even iets kwijt over iets wat ik een paar weken geleden heb gedaan.
De volgende spreekwoorden waren allemaal van toepassing:
Water naar de zee dragen.
Dweilen met de kraan open.
Vechten tegen de bierkaai.
Een druppel op een hete plaat.
Maar uiteindelijk heb ik er toch geen spijt van. :)

Het "moeder" zijn...

Zorgen voor je kinderen behoort tot het allerbelangrijkste in het "moeder" zijn.
En zorgen MAKEN OM je kinderen hoort daar zeker ook bij.
Daar heb ik de voorbije week weer een staaltje van mogen proeven.
De oudste zoon had achter mijn rug twee uitstapjes gepland naar Keulen.
Ik merkte het op toen ik zijn kalender controleerde. Hij had er in zijn "onleesbaar" geschrift iets op gekrabbeld waarvan ik alleen het uur en Keulen kon lezen.
Toen ik hem om een uitleg vroeg, legde hij uit dat er de vrijdag een bijeenkomst was ivm de computerspelletjes van Adventure en de zaterdag een feestje ivm spelletjes over ruimtevaart.
Vrijdag moest hij om 13u vertrekken want het begon om 16u.
Ik vroeg hem of er eten bij voorzien was maar dat wist hij niet.
Zaterdagmorgen bracht ik hem zijn wekelijkse broodjes en vroeg hem wanneer hij thuis gekomen was.
Hij was om kwart over 1 thuis gekomen en had NIETS meer gegeten sinds zijn middageten!
Op de vraag of hij dan geen honger had gehad, antwoordde hij: "Ik heb geleefd op adrenaline!".
Hij vertelde ook dat hij heel erg had moeten zoeken nadat hij zijn auto geparkeerd had. Normaal had hij toen de metro moeten nemen naar het centrum. Hij heeft in rondjes gelopen en uiteindelijk een taxi genomen. Om terug te komen , heeft hij WEL de metro genomen.
Toen hij vertelde over het evenement zelf , blonken zijn ogen! Hij werd daar HEEL goed onthaald: heeft een ondertekend document gekregen en kreeg een omhelzing van een medewerkster. Hij glunderde toen hij vertelde hoe blij ze waren dat hij aanwezig was!
Zaterdag kon hij gelukkig meerijden met iemand van Hasselt. Ik voelde me al veel geruster...
Hij zou om 16u30 vertrekken want het begon om 19u. Toen ik terug bij hem thuis aankwam om 15u30 lag er een briefje op tafel met de tekst: Plannen zijn veranderd. Ik ben al weg.
's Anderendaags vernam ik dat hij al om 13u30 vertrokken was nadat hij afgesproken had met die persoon uit Hasselt.
Hij is thuis gekomen om kwart over 4!!!
En WEER had hij niets gegeten vanaf zijn middagmaal. Maar de persoon waar hij bij was, had OOK niets gegeten , zei hij.
Een recuperatie dag staat natuurlijk gepland op maandag...
De jongste zoon stuurde me een mail met nieuws waarbij ik me ook zorgen maak.
Hij heeft de laatste tijd zoveel overuren gemaakt op het werk dat hij oververmoeid is geraakt.
Het leek op de oververmoeidheid waar ik het in mijn boek over had nadat wij van vakantie kwamen in Zwitserland. Maar zo erg was het niet , schreef hij.
Maar toch maak ik me zorgen. Dat zal dan weer wel eigen zijn aan het "moeder" zijn , zeker?
Het zal uiteindelijk wel allemaal goed komen, hoop ik.
De jongens zijn volwassen genoeg om hun eigen boontjes te doppen maar het blijven "mijn kinderen"
waarvoor ik zal zorgen tot ikzelf niet meer kan...
Nu moet ik toch nog even iets kwijt over het "moeder" zijn.
Er zijn ook wel momenten , al zijn ze heel schaars, dat ik me trots voel.
Deze week ben ik met Tim weer naar de psychologe geweest en daar hadden we het over de reorganisatie die op til staat op zijn werk. Hij is hier natuurlijk heel onzeker en gestrest over. Daarom stuurde de therapeute een mail naar zijn buddy met de vraag of we nog eens konden komen babbelen om die onzekerheden weg te werken. De mails worden altijd naar het hele netwerk gestuurd: dit wil zeggen naar de buddy, Tim en naar mij.
s' Anderendaags zat er al een antwoord in onze mail-box: de buddy wist zelf nog niets over die reorganisatie maar hij mailde wel dat hij HEEL goed met Tim SAMEN aan 't werken was! Tim had hem al verschillende keren uit de nood geholpen met problemen die zich voordeden. En als ik dan zulke dingen lees, glim ik van trots! .;)
Ook werd er bij de therapeute gesproken over een uitnodiging die Tim had gekregen. Een collega van op het werk wordt 60 jaar en zijn zoon heeft een verrassingsfeestje georganiseerd. Ik had gevraagd of hij daar naartoe zou gaan en hij moest er even over nadenken. Nadien had ik op zijn kalender gezien dat hij de datum had aangeduid: hij zou ernaartoe gaan. Hij vertelde dat hij zulke dingen helemaal NIET graag doet!
Maar hij zou dit nu wel doen omdat zijne beste maat van op het werk ook gaat en ook omdat het een goeie collega is! En daar krijg ik het dan ook weer warm van... :)
Bert heeft me ondertussen ook gemaild dat het ergste voorbij is en dat hij terug in zijn normale ritme kan verder werken.
OEF!

Reisverslag

Hoe hadden we uitgekeken naar onze reis naar Wenen!
En of het meegevallen is!!!
Vooraleer we vertrokken, had mijn zus een onderzoek laten doen bij de gynaecoloog en men had een vlekje ontdekt in haar borst. Ze zou een biopsie moeten laten doen op de dinsdag dat wij in Wenen waren.
Ik had haar gevraagd om mij iets te laten weten via mail want ik had toch mijn pc bij.
Wij vertrokken op maandagmorgen bij mij thuis om 4u15 (onmenselijk vroeg!!!).
Om 5u moesten we in Mol op de parking van Carolus reizen zijn.
Wij zijn 14 uren onderweg geweest : 4 maal gestopt om naar het toilet te gaan , iets te drinken en/of te eten.
Al bij al valt zo'n busreis geweldig mee: je zit in comfortabele zetels , airco in de bus en drankjes aan democratische prijzen te verkrijgen.
Kwart over 7 kwamen we aan in ons hotel en om 20 u werden we verwacht voor het aperitief.
Na het eten zijn we gaan slapen want we waren toch wel moe van de reis...
Dinsdagmorgen moesten we om half 8 gaan ontbijten. Ik deed mijn contactlenzen in en voelde dat de rechtse lens niet zo comfortabel zat. Na het ontbijt deed ik de lens terug uit en zag dat ze stuk was!
Dus : mijn bril maar terug opgezet. Gelukkig was het die dag niet zo zonnig want met mijn bril kan ik geen zonnebril opzetten.
Ik vroeg aan de gids of er ergens in de buurt een optieker was en ik had er zelf één gezien niet zo ver van het hotel. De gids zei dat we 's avonds misschien zouden kunnen gaan kijken of anders de volgende dag.
In elk geval vertrokken we met de bus voor een rondrit langs de Ringstrasse van Wenen. We zagen de Staatsoper, de Neuburg, de paleizen van de Natuur en kunsthistorische musea, het parlement, het Rathaus,het Burgteater.
We stopten aan de rozentuin van de Volksgarten waar het beeld van Sissi staat.
Daarna reden we verder langs de Weense universiteit en de Votiv-kirche en stopten weer even aan het Hundertwasserhaus. Dit is een huis met allemaal verschillende kleuren en elke deur en elk venster is ook verschillend : heel origineel!
Ons middagmaal gingen we nuttigen in het draaiend restaurant van de Donautoren op een hoogte van 160m.
In de namiddag reden we naar de Weense Prater waar het Riesenrad staat en daarna naar het stadspark waar we een gouden Johann Strauss vonden. Iedereen ging er netjes naast staan om een foto te nemen maar ik moest natuurlijk iets speciaals doen! Ik ging aan zijn been hangen!!!
Met de tuinen van het paleis Belvedere besloten we onze dag.
Toen we in het hotel aankwamen, sprak ik de gids terug aan over mijn kapotte lens. Hij ging naar de hotelbazin en zij belde naar de optieker om zijn winkel open te houden. Want de winkel sloot om 18u en het was al 17u55! De gids mocht haar auto gebruiken en wij weg! In mijn beste Duits probeerde ik uit te leggen welke lenzen ik moest hebben en hij ging zoeken. De maandlenzen die ik gewoonlijk gebruik, had hij niet maar wel "tage lenzen" , zei hij. Ik was al blij dat ik er gevonden had :)
En gelukkig maar want de volgende dag scheen de zon volop en kon ik mijn zonnebril opzetten :)
Woensdagmorgen : weer ontbijt om half 8 en vertrek naar het romantische Wienerwald met het jachtslot van Rudolf van Habsburg , die op zulke verschrikkelijke wijze aan zijn einde is gekomen ; weliswaar samen met zijn minnares; maar toch!
Vervolgens de cisterciënzerabdij met het Heiligenkreuz en middagmaal terug in ons hotel.
Na de middag bezochten we de prachtige Staatsoper en het paleis Schönbrunn. Na de begeleide rondleiding in het paleis kuierden we nog wat in de immense tuinen.
Toen we aan de uitgang kwamen, stond er een verklede Mozart op een verhoog. Ik ging hem begroeten en zei : "Eine kleine nachtmusic". Hij begon ineens de melodie te fluiten en nam mijn hand en kuste die. Stan heeft daar natuurlijk een foto van genomen. Een medereiziger van onze bus kwam voorbij en zei tegen die Mozart: "She is famous hé! She is an actrice!" Mozart vroeg mij in welk programma en ik zei : "Benidorm Bastards". Hij kende het niet maar toen ik wegging , riep hij toch nog achterna: "Benidorm Bastards hé?"
Volgens mij ging hij dat 's avonds googlen!
Donderdagmorgen : weer ontbijt om half 8 en vertrek naar de Stephansdom , het oude stadscentrum Dorotheum, Albertinaplatz, de Hofburg, de Heldenplatz, de Maria Theresienplatz en vandaar naar het restaurant voor het middagmaal.
Na het middagmaal : Burggarten met de standbeelden van Mozart en keizer Franz-Jozef.
We bezochten ook de keizerlijke grafkelder (Kaisergruft) waar ongelooflijk mooie graftombes stonden!
De gids vertelde : als er iemand van de keizerlijke familie begraven werd, moesten ze 3 keer op de deur kloppen en als er dan aan de achterkant iemand vroeg : "Wie is daar?" , antwoordden ze met de hele titel van die keizerlijke hoogheid. "Die kennen we niet." werd er dan gezegd. Deze handeling werd nog eens herhaald en ze kregen hetzelfde antwoord. De derde keer klopten ze 3 keer en bij de vraag : "Wie is daar?" , antwoordden ze: "Rudolf, een gewone zondaar." En dan mochten ze pas binnen met de kist.

Met een bezoekje aan de Rosenberger besloten we onze namiddag. De Rosenberger is een restaurant waar je heerlijke koffie kan drinken met een stukje Sacher torte erbij. Als je een grote tas koffie drinkt, krijg je er gratis een tas bij. Een heerlijk souvenir!
Na ons avondmaal in het hotel gingen we van een prachtig Walser und Operettenkonzert genieten :)
Toen we terug in het hotel kwamen, was mijn kaarsje uit : ik viel in slaap waar ik stond. Een zalige slaap was de bekroning van mijn dag.
Vrijdag na het ontbijt om half 8 bezochten we de Karlskirche: dit is de mooiste kerk van Wenen. Pracht en praal : soms denk ik : " Naast het decadente af..."
Langs de Karlsplatz via Musikverein gingen we naar de Nashmarkt. Zoveel verschillende soorten fruit en groenten had ik nog nooit gezien! En kleurrijk!
Ondertussen was het ook steeds warmer geworden en ik was al heel lang op zoek naar een strooien hoed.
Stond daar toch wel een kraam met hoeden, zonnebrillen, riemen enz zeker!
Ik vond een mooi wit, strooien hoedje met een kleurrijk lint rond en vroeg de prijs. 15 euro.
Ik betaalde en Stan had ondertussen een zonnebril gevonden voor hem. Ik vroeg de prijs. 20 euro.
Ik zei : " Dat is veel te veel!" en de verkoper zei toen : " 15 euro zoals de hoed."
We namen de zonnebril mee voor 15 euro.
Nadien kwamen 3 medereizigsters van onze bus ons voorbij met een gelijkaardige zonnehoed en maar lachen! Zij hadden 3 hoeden gekocht aan datzelfde kraam voor 21 euro! Dus 1 hoed voor 7 euro!
Mijn hoedje was vanaf toen onderwerp van hilariteit...
Na het middagmaal in hetzelfde restaurant als de donderdag hadden we een vrije namiddag of we konden nog eens mee met de gids voor een wandeling langs de Peterskirche, het huis van de Duitse orde, het Mozarthuis, de Ankerklok, de huwelijksfontein, de Judenplatz en de Ferstelgalerij.
Nadien zijn we nog wat souvenirs gaan kopen : een viool voor Stan , een Sissi beeldje en een Strauss beeldje voor mij.
Moe maar voldaan keerden we terug naar het hotel.
We pakten onze valiezen in want we moesten de volgende morgen om 5u45 gaan ontbijten om te kunnen vertrekken om half 7.
Ondertussen waren onze medereizigers vrienden geworden omdat we samen zoveel leuke dingen hadden beleefd.
Na nog een dutje gedaan te hebben in de bus , stopten we juist over de Duitse grens in een wegrestaurant.
Men had mij gevraagd om wat geld rond te halen voor de gids en de chauffeur en ik zou dan een "actje" doen bij het overhandigen. Ik had al iets in mijn hoofd: ik zou de gids achterna doen.
Toen ik in die stopplaats naar het toilet ging, kreeg ik een sms van mijn zus: "ben jij thuis?"
Dat vond ik al raar. Ik schreef terug: "Neen , wij zijn juist over de Duitse grens. Heb jij goed of slecht nieuws?" Zij schreef: "slecht". Ik ben beginnen wenen en iemand van de medereizigers vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde het en iedereen probeerde mij gerust te stellen. Even heb ik dan de knop omgedraaid en heb mijn presentatie gedaan in de bus. Met veel succes nog trouwens!
Mijn zus heeft dan ook nog gebeld toen we in de bus zaten. Zij vertelde dat ze maandag onderzoeken moest laten doen : botscan, bloedonderzoek en echo van de lever. Dinsdag moest ze dan naar de gynaecoloog  om te weten te komen wat ze gingen doen.
Uiteindelijk heeft ze toch nog een "beetje" goed nieuws gekregen. Ze wordt volgende week donderdag geopereerd en ze gaan borstsparend werken. Nu hangt het er nog van af of de lymfeklieren aangetast zijn.
Niet aangetast: alleen bestraling, wel aangetast: chemo.
Zo zie je maar: na een week euforie, komt de ontnuchtering wel hard aan...
Wij hebben ook al tegen mekaar gezegd: "We gaan genieten van elke dag die we samen kunnen doorbrengen!" Want op een vingerknip kan het gedaan zijn...
Duimen, duimen, duimen.

Leven en dood

De laatste dagen heb ik toch weer een ingrijpende gebeurtenis meegemaakt.
Mijn indrukken wil ik hier even kwijt.
Enkele blogs geleden heb ik al geschreven over de ALS patiënt waarvoor ik de benefiet moest presenteren.
Deze persoon is vrijdag overleden.
Het begon allemaal verleden jaar toen ik nog in Olen woonde.
De schoonmoeder van Mil (zo heet de ALS patiënt) kwam bij mij aankloppen om te vragen of ik een benefiet wilde presenteren. Men was al een paar keer samen geweest om dat te regelen en de volgende maandag kwamen ze weer samen thuis bij de Mil. Ik zou er ook naartoe gaan.
Ik kende Mil totaal NIET. Had hem nog nooit gezien of gehoord.
Gehoord heb ik hem NOOIT want toen ik hem voor de eerste keer zag, sprak hij via een stemcomputer.
Hij zat in een rolstoel en zijn hoofd kon hij niet meer recht houden. De stemcomputer bediende hij met een laser straal die aan zijn bril bevestigd was.
Over ALS had ik ook nog niet veel gehoord of vernomen maar sinds ik me daarvoor ingezet heb, heb ik de verschrikkelijke ziekte leren kennen...
Alle lichamelijke functies vallen uit terwijl je geestelijke vermogens perfect intact blijven! Vreselijk moet dat zijn: gevangen zitten in je eigen lichaam!
Mil is altijd heel positief in het leven blijven staan: hij ging nog wekelijks naar de kinesist, ging nog zwemmen en zijn vrouw reed hem in zijn rolstoel zelfs nog naar de toneelopvoering die ik gespeeld heb in Oevel.
Toen ik hem achteraf vroeg of hij ervan genoten had, schreef hij op zijn computer: "Proficiat, Lea!".
Hij heeft heel erg uitgekeken naar de benefiet die dankzij hem op poten werd gezet ten voordele van de ALS Liga.
Op die benefiet ontmoette ik ook een meisje (ondertussen vrouw geworden) die bij mij in de klas had gezeten en die met dezelfde ziekte te kampen heeft.
Toen kon ze nog op haar benen staan. Spreken deed ze door met een staafje op een tablet te tikken.
Zij wist toen ook nog alles van de tijd dat ze bij mij in de klas zat en wie er allemaal in diezelfde klas zaten.
Gisteren was ze op de begrafenis van Mil en ze zat ook in een rolstoel. Ze schreef op haar tablet dat de kracht uit haar armen wegviel. Ze gingen hun auto aanpassen en een lift in huis installeren.
Hoe moet dat voor haar geweest zijn : zo in een uitvaartdienst te zitten en weten dat je dezelfde weg opgaat?
De dienst was heel sereen en mooi. Het leven van Mil werd geschetst en er werden passende liederen gezongen. De tekst die mij het meest raakte , kwam van zijn vriend. Hij vertelde dat hij bij Mil geweest was tot op het einde. Mil had euthanasie aangevraagd want hij dreigde te stikken. De dokter had de laatste spuit gegeven en alle familieleden en vrienden hadden afscheid genomen. De vriend zei dat dit het verschrikkelijkste is dat er bestaat: je vriend zo moeten zien aftakelen! Toen hij wegging , werd hij terug geroepen. Hij heeft Mil dus zien sterven en dat vond hij ook het "mooiste" dat hij mocht meemaken.
Die woorden beroerden mij het meest.
Zo zie je maar dat leven en dood heel dicht bij mekaar liggen.
Als er zoiets in je nabije omgeving gebeurt , sta je daar toch weer even bij stil...

Genieten van elke dag die je krijgt, is de boodschap.
Maandagmorgen (om 5 u weliswaar VEEL te vroeg) vertrekken wij met Carolus reizen naar Wenen en we blijven tot zaterdag.
En genieten zullen we!!!