Posters

En hier komen ze dan : de posters!
Ook de inhoud van het grote pak dat ik gehaald heb in het postkantoor: bruine houten plaat bekleed met gouden plaatjes waar handtekeningen op staan van acteurs van Star Trek.
Vandaag heeft Tim mij gezegd dat de poster van de film al besteld was van vorig jaar april!!!
Het is de linkse poster op de onderste foto.
De plaat van Star Trek staat voor het grote kabouter Wesley boek. Daarnaast staat het beeldje van Darth Malgus.

11-3-14

De titel is de datum van gisteren: 11+3=14.
Het plaatje klopt helemaal.
Het is stralend weer en ik heb energie te over.
Mijn nieuwe keuken is helemaal in orde, op de schilderwerken na.
Ik dacht gisteren : "Als ik dat lelijke muurtje nu eens probeerde te schilderen..."
Ik dook de kelder in en daar stond nog een pot witte verf die we gekregen hadden van mijn schoonbroer. Die had gediend om een stukje bij te werken in de slaapkamer waar de verf was afgeschilferd.
Daar vond ik ook nog een bakje om de verf in te doen en een latje om te roeren in de verf. Dan ben ik vlug naar de Brico gefietst om een verfborstel te gaan kopen en ik kon beginnen!
Ik wist niet dat ik zo goed kon schilderen : als je het muurtje vanop een afstand bekijkt, is het precies door een vakman gedaan! :)
Terwijl de verf droogde, ging ik naar Tim om nog wat posters op te hangen.
Later ga ik nog een foto op de blog zetten van die hele grote poster over die film.
Het huis begint zo een beetje vol posters te hangen maar het kan me niet meer schelen.
's Avonds toen hij thuis kwam , vroeg hij of hij zo'n pluche troeteltje moest bestellen voor mijn kleindochter! Dat trof me toch wel dat hij daaraan dacht...
Toen ik na de middag in Diest aan 't poetsen was, kwam de bovenbuurvrouw even langs om te spreken over een mail die Bert gestuurd had ivm regenwater en de poetsdienst. Zij dacht dat Bert iets niet goed had begrepen en vroeg mij of ik hem daarover kon aanspreken.
Ik heb hem dan opgebeld en alles is nu terug in kannen en kruiken.
Dus : eind goed , al goed.
En dan : de uitstekende avond!
Wij hadden een info avond van de VVA over : Opgroeien met een diagnose autisme.
Er kwamen drie jonge mensen getuigen: 2 meisjes en 1 jongen.
De meisjes waren 19 jaar en de jongen was er 22. Hij had naast zijn autisme ook nog adhd.
De getuigenissen waren heel eerlijk, open en herkenbaar! Wat mij het meeste trof , was de uitspraak van het ene meisje. "Wij doen onze mama dikwijls pijn omdat dit onze meest vertrouwelijke persoon is en omdat onze mama een onvoorwaardelijke liefde heeft voor ons."
Zij vertelde ook dat ze heel graag had dat haar mama naast haar op bed kwam zitten , na een crash moment, om stilletjes over haar hoofd te aaien en verder niets te zeggen. Juist zoals ze dat deed toen ze nog heel klein was.
Die jongen vertelde ook dat hij terug een kind van 5 jaar werd na een crash moment. Hij ging slapen met zijn beer en vertelde hem alles!
Dat herken ik ook in mijn oudste zoon: hij slaapt altijd met een pluchen dolfijntje.
De jongen had ook geen vrienden : WEL 1000 virtuele vrienden!!!
Dit herken ik ook in mijn oudste zoon.
Zij vertelden alle drie dat ze gepest werden in de school. Maar nu zaten ze eindelijk op hun plaats en konden ze redelijk goed functioneren in de school.
Er kwam iemand te laat op de vergadering en dat ene meisje zei achteraf dat ze daar helemaal van overstuur was en ze was de draad van haar verhaal kwijt!
Het andere meisje kwam na de vergadering naar mij en zei: "Ik heb gehoord dat jij mijn droomjob doet? Jij bent actrice! Daar droom ik nu al jaren van. Ik zou graag naar de academie gaan. Zie jij dat zitten?"
Ik gaf haar de raad om les te volgen in de muziekschool van Geel : dictie, voordracht en toneel. Dat ging ze zeker doen!
Nog iets wat ze alle drie hadden en wat elke persoon met a.s.s. heeft: een ontlading na overmatige stress.
Dit is bij iedereen anders. Kleine kinderen hebben baat bij trampoline springen. Anderen gaan stil op hun kamer zitten of liggen. Nog anderen spelen een instrument of zitten aan de laptop of computer en spelen games. De jongen knalde iedereen neer in een spelletje om zich af te reageren. Hij zegde er wel bij dat hij de realiteit en fictie goed uit elkaar kon houden.
De avond was voor iedere aanwezige bijzonder goed geslaagd. Een waardige afsluiter van een perfecte dag!

Keuken- en andere perikelen.

Na en voor.
De bovenste foto is de nieuwe keuken, de onderste de oude! :)

.

Verleden week heeft Stan de tegeltjes geplaatst. Hij heeft heel veel werk gehad met de verf van de muren te verwijderen: 3 uren heeft hij gezwoegd!!! 

Maar het resultaat mag er zijn!

Mijn nieuwe keuken geeft mij enorm veel voldoening. 

Andere perikelen hebben weer te maken met de pakjes van Tim.

Verleden week lag er een briefje op tafel met de melding dat er pakjes op komst waren: " 't is maar dat je het weet!".

Vrijdagmorgen ging ik vroeg naar Tim om te gaan poetsen want de poetsvrouw had verlof.

Ik las juist het briefje dat op tafel lag, toen de bel ging.

Daar stond de B-post al met twee pakken waar ik moest voor tekenen.

Gelukkig kon ik die aannemen zodat ik niet naar het postkantoor moest rijden...

In het grote pak zat een zak ecologisch waspoeder van 5 kg en in het kleine pakje een zaklamp met een led-lichtje.

Vandaag vond ik een kaart in de brievenbus van DHL met de melding dat er een pak was afgegeven bij mijn zus. Ik ging het eerst halen en zij had ook moeten tekenen: het was een kartonnen rol met een poster in.

Aan de achterdeur lag nog een pakje!

Vrijdag had ik een briefje op tafel gelegd met de tekst: de pakjes waren hier toen ik juist gearriveerd was om 10 u. Hij had de opmerking erbij geschreven: om 10 u 07! En daarbij schreef hij dat er nog 3 pakjes onderweg waren. Daarvan zijn er dus vandaag al 2 aangekomen...

Toen ik hem vroeg of die pakjes al lang geleden besteld waren , antwoordde hij : "Neen".

De verslaving is dus nog bijlange niet achter de rug!!!

Het ecologisch waspoeder zal ik moeten gebruiken voor mijn wasgoed en ik vrees ervoor dat de vuile was hiermee proper geraakt???

De poster van vandaag is er één van een film die nog moet uitkomen! Wereldwijd maar niet in België , vertelde hij!

Zijn living hangt al vol met posters van films, spelletjes enz...

Ook op zijn slaapkamer hangen er al enkele.

Morgenavond staat er een binnenstebuiten activiteit van de V.V.A. op het programma : Opgroeien met een diagnose autisme.

Hopelijk steek ik hier weer veel van op en bijleren doen we toch elke keer !

Zaterdagvoormiddag ga ik met Marc een inleef moment geven in Dessel en volgende week trek ik richting Laakdal om wat info op te doen over de inleef bis. 

In de toekomst zal ik de inleef bis ook samen met Marc gaan doen omdat zijn vaste compagnon ander werk gekregen heeft en bijgevolg niet zoveel meer kan meegaan.

En zo blijven we bezig en hebben geen tijd om ons te vervelen.

(H)eerlijke momenten

Laat ik beginnen met de eerlijke momenten.
Mijn jongste zoon heeft commentaren gegeven op mijn boek maar geeft ook commentaar op mijn blog.
In het begin vond ik het nogal ambetant maar nu ben ik HEEL blij dat hij dit doet.
Nu weet ik tenminste hoe hij zich voelt!
Hij geeft heel eerlijk zijn gevoelens, belevenissen, frustraties m.a.w. zijn hele innerlijk bloot...
Telkens valt het me op dat er toch ZO veel verschil is in personen met a.s.s.! Maar desalniettemin doet het me enorm deugd dat hij dit met mij wil delen.
Hij geeft ook toe dat hij er behoefte aan heeft om mij toch regelmatig te ZIEN om eens te babbelen. :)
Dit is dan ook weer het totaal tegenovergestelde met zijn broer: die heeft er GEEN behoefte aan om mij te zien. Door mijn drukke bezigheden zijn we de laatste tijd weer met briefjes aan 't werken. Bij de auti-coach werd hierover gesproken en zij vroeg: "Wil jij je ma MEER zien?" Het antwoord was: "NEEN!".

En dan nu de heerlijke momenten.
Vorig weekend bracht Stan de kleindochter mee naar hier om te komen logeren.
Herhaaldelijk had ze al gevraagd: "Oma , wanneer mag ik nog eens komen slapen bij jou?" Telkens had ik geantwoord : "Als mijn keuken er staat."
Dus , daar kon ik nu niet meer mee weg want de keuken STAAT er!
Heerlijke momenten zijn dat ZEKER!
Zij heeft mooie lange haren en ik maak zo graag vlechtjes :) Als we dan ergens komen , zeggen de mensen telkens : "Amaai , jij hebt mooie vlechtjes!"
Ze gaat overal met met mij mee naartoe en laat mijn hand niet los!
Wij hebben ook onze geheimpjes : bijvoorbeeld "opa is een deugniet" enz.
Zij fluistert in mijn oor en opa is dan natuurlijk HEEL nieuwsgierig naar hetgeen er gezegd is!
Voor ze gaat slapen, lees ik nog een verhaaltje voor dat ze zelf gekozen heeft uit een grote kist met verhaaltjes. Deze keer koos ze : "De prinses op de erwt".
Toen we aan tafel zaten, zei ze : "Oma , ik wil hier bij jou blijven wonen". Ik antwoordde dat dit wel kon maar dat ze dan ook hier naar school moet gaan. "Maar jij weet onze school toch staan?" repliceerde ze.
Alsof ik elke dag over en weer naar Baarle-Hertog zou rijden!!!
Terwijl ik in de badkamer bezig was, hoorde ik dat opa haar leerde tellen en vergelijken in een boekje dat ik voor haar had klaargelegd. Dit vond ik zo ontroerend dat ik er een foto van genomen heb.

Het was weer veel te vlug zondagavond !
Een voldane vermoeidheid kwam over mij en wanneer we nog eens een weekend hebben zonder plannen, MOET ze zeker terug komen logeren!!!

Binnenstebuiten

Zo noemen onze info avonden van de VVA.
De laatste binnenstebuiten activiteit ben ik écht binnenstebuiten gedraaid!
De avond had de titel: "Me , myself and I" .
Een 73-jarige man met a.s.s. kwam een getuigenis geven. Hij had zijn diagnose gekregen toen hij 63 jaar was. Hij vertelde heel eerlijk over zijn verleden. Hij had een alcohol en medicatie verslaving achter de rug ; was al meer dan 50 jaar getrouwd en zijn kleinkinderen begonnen nu tekenen van a.s.s. te vertonen.
Zijn eerlijkheid was bewonderenswaardig. Hij noemde zichzelf HEEL egocentrisch. Egocentrisme is helemaal niet gelijk aan egoïsme legde hij uit. Bij egocentrisme ben je alleen maar met jezelf bezig en doe je anderen geen pijn ; maar bij egoïsme zijn de anderen er wel erg bij betrokken.
Hij gaf verschillende voorbeelden van egocentrisme. Zijn vrouw was erg ziek geweest en moest op controle bij de arts. Toen hij 's avonds van zijn werk kwam, vroeg hij niet hoe het geweest was! Natuurlijk zat het er bovenarms op!
Na zijn afkick programma was hij in behandeling bij een psycholoog, waar hij een goed gevoel bij had.
Die psycholoog werd na een tijdje ook ziek en hij kreeg iemand anders toegewezen. Hij vroeg zich helemaal niet af wat er mis zou zijn met die eerste psycholoog. Met de vervanger klikte het ook goed maar na een lange tijd kwam de vorige weer terug. Zij vroeg hem of hij zich niet had afgevraagd wat er mis was met haar?
Het antwoord was : "neen!". Zij had kanker gehad... :(
Hij is nu samen met zijn vrouw in begeleiding en hij heeft geleerd om meer rekening te houden met zijn vrouw maar dat komt heel onnatuurlijk over, zegt hij zelf.
Hij vertelde ook nog iets wat bij mij een belletje deed rinkelen.
Mensen met a.s.s. moeten "getriggerd" worden: hij zou een ganse dag aan zijn computer blijven zitten als zijn vrouw hem er niet zou van weghalen.
Dit deed mij terug denken aan mijn schoonvader zaliger en ook aan mijn zonen. In de tijd toen ze nog geen diagnose hadden, moest ik dikwijls meermaals roepen om er iets van gedaan te krijgen. Ik dacht zelfs dat ze niet goed hoorden!
Na deze uitermate interessante getuigenis ben ik nog samen met 3 anderen iets gaan drinken in het parochiecentrum.
Dit was voor mij ook een echte openbaring!
Er was een moeder van een dochter met a.s.s. bij en ook 2 mannen met a.s.s.
De ene was 35 jaar en de andere 39.
De 35 jarige man had ik de vorige keer ook al gezien op onze activiteit en toen had hij zijn vriendin bij.
Hij vertelde dat hij pas zijn diagnose gekregen had en tegelijkertijd de bevestiging dat zijn vriendin zwanger is! Hij gaf toe dat hij hierover heel veel angst had! Daarbij komt ook nog dat hij niet meer werkt sinds hij zijn diagnose heeft. Hij deed zijn werk heel graag maar er kwam verandering en hij zou iets anders moeten gaan doen! Hierbij liep het mis en op zijn werk hadden ze geen begrip voor zijn situatie!
De andere jongeman was HEEL spraakzaam en men zou absoluut niet kunnen denken dat hij autisme had...
Maar dan vertelde hij dat hij heel veel te kampen had met faalangst in het middelbaar en dat hij zelfs in de psychiatrie had gezeten!
Hij had ook geen werk! Maar humor des te meer! :)
Toen we babbelden over kindjes en baby's vertelde ik dat mijn zonen bewust kiezen om geen kinderen op de wereld te zetten vermits het autisme in de genen zit.
Hij vertelde: "Ik heb mijn sperma laten testen en die visjes zwemmen allemaal achter de staart van de vorige zodat ze altijd in een cirkeltje zwemmen. Die kunnen dus niet weg!!!" Hilariteit alom!
Hij was ook later binnen gekomen als wij en moest nog iets bestellen. De andere jonge man had een warme choco besteld en die was in een Cécémel beker. Hij vroeg hetzelfde en men bracht hem de warme choco in een theeglas. Waarop hij zei : "Ik heb wel autisme hé en ik heb HETZELFDE gevraagd!" Dit zei hij wel alleen tegen ons en niet tegen de dienster.
In een vorig blog stuk schreef ik al over VERSCHIL. Zoals elk mens verschillend is , zo is ook elke persoon met a.s.s. verschillend.
Ik vertelde tegen die jonge mannen over mijn zonen en ook dat ik mij om verschillende dingen zorgen maak.
In mijn vorige blog ging het over zorgen maken. Ik maakte mij zorgen om hetgeen de mensen zouden denken als ze Tim over straat zagen lopen met een prikker en een vuilzak om zwerfvuil op te halen. Mijn jongste zoon had hierop gereageerd. Hij schreef dat hij zich geen zorgen maakt over hetgeen anderen van hem denken en dat Tim er wel hetzelfde zou over denken.
En nu komt er WEER een verschil!
Die mannen vertelden mij dat zij wel heel gevoelig waren voor de mening van de anderen.
Binnenstebuiten was ik ook toen ik van mijn jongste zoon een mailtje kreeg met de melding dat we "niet goed bezig" zijn.
De twee laatste keren dat ik daar ging poetsen, hebben we mekaar niet gezien!
Ofwel was hij de ganse dag werken ofwel moest ik vroeger weg omwille van omstandigheden...
De volgende keer komt er ook weer een onvoorziene omstandigheid en zo komt het dat het al bijna een hele maand geleden is dat ik mijn zoon nog heb gezien. :(
Dinsdagavond heb ik nog iets gehoord over a.s.s. wat ik eigenlijk wel wist maar waar ik nu weer even bij stilsta.
Naast mij zat een vrouw met a.s.s. en zij vertelde dat ze de ganse tijd met een masker op loopt. Tegenover iedereen zet ze een masker op om zo normaal mogelijk te lijken. Alleen bij haar moeder kon ze zichzelf zijn.
Hierbij moest ik weer denken aan het autisme dat de ganse tijd in hun hoofden zit en hoe vermoeiend dat wel moet zijn.

Nieuwe keuken en gezellige drukte

Hij of zij staat er!!! Mijn nieuwe keuken!
Het heeft mij heel veel bloed , zweet en tranen gekost maar het is de moeite waard.
Donderdagmorgen om 7 u 35 ging de bel al. Het was een immens grote vrachtwagen die ik voor de deur zag staan.
Twee jonge mannen kwamen boven mijn keukenvenster open zetten om de grote stukken erdoor te steken.
De vrachtwagen werd schuin tot over de straat gezet met van die rode kegels er rond. Het liftje kwam omhoog en de helft van de keuken stond op een wip binnen.
Daarna werd de vrachtwagen recht naast de straat gezet en de helft van de parking voor het gebouw was bezet!!!
Toen de mannen terug boven kwamen en begonnen te timmeren , ben ik naar mijn zoon gestapt om te gaan ontbijten.
Rond half 11 kwam ik terug en de helft van de keuken stond er al!
Het waren zeer aangename mannen : ze werkten goed door en we hadden alleen een gezellige babbel toen ze hun middag break namen...
Nadien ben ik dan weer gaan eten bij mijn zoon om in de loop van de namiddag terug te komen.
Mijn zus was ondertussen ook al eens komen kijken en ze vond het HEEL mooi!
Terwijl de mannen bezig waren met de toestellen en de laatste dingen begon ik al stilaan te poetsen.
Ik had de trap, de boekenkast , de dressoir en de ruiten al afgesopt voor de keuken helemaal klaar was...
Om half 6 waren de mannen klaar en ze hadden de elektricien al opgebeld om de toestellen te komen aansluiten. De schrik sloeg me al om het hart om die man terug in huis te krijgen...
Maar het viel geweldig mee deze keer! Ze zijn nog even met z'n drieën bezig geweest en daarna had hij vlug gedaan. Hij is zelfs nog naar de buurvrouw haar lekkende kraan gaan kijken!!!
Daarna ben ik maar naar de frituur gegaan om een broodje, want koken zat er voorlopig nog niet in na zo'n zware dag.
Vrijdagmorgen ben ik in actie geschoten en om 17 u 30 was de keuken afgesopt, de kastjes ingeladen, alles terug in het boekenrek gezet, de dressoir terug volgeladen en een proper tafelkleed gelegd. :)
s' Avonds was er toneel in Kasterlee waar ik geen kaart voor had besteld want ik wist niet hoe ver ik zou geraken maar ik had gedaan ; dus ik vertrok!
Ik heb een hele leuke avond gehad en vele mensen van vroeger terug gezien.
Moe maar voldaan keerde ik huiswaarts.
Zaterdagavond hadden wij nieuwjaarsreceptie van Theaterspektakel. We hebben daar lekker gesmuld en in aangenaam gezelschap vertoefd. In de late uurtjes werd er wel een beetje te luide muziek gespeeld en zijn we maar naar huis gekomen.
Zondagmorgen kwamen mijn zus en schoonbroer ons ophalen om samen te gaan ontbijten. Wij hadden allebei een bongo bon en zij wisten een uitstekend adres om daarvan gebruik te maken.
En uitstekend was het inderdaad!!!
Weer lekker gegeten en in aangenaam gezelschap vertoefd.! :)
Na de middag hadden we gereserveerd om samen met mijn nicht en haar man naar het toneel in Noorderwijk te gaan kijken. Daar hebben we ons weer opperbest geamuseerd! Tijdens de pauze kregen we een boterham en na het stuk een koffiekoek.
Toen we thuis kwamen , hadden we GEEN eten meer nodig.
Het was een druk gevuld weekend en we hebben de nieuwe keuken nog NIET kunnen gebruiken maar Stan vond ze toch ook HEEL mooi!
Hij heeft nu ook nog job met tegeltjes te zetten en te schilderen.
Ik vind het erg dat hij dit moet doen. Maar hij doet het "uit liefde" , zegt hij altijd.

Volgend weekend brengt hij de kleindochter weer mee om hier te komen logeren en daar kijk ik enorm naar uit.
Ik ben een gelukkig mensje.

Zorgen maken en verslaving

De laatste tijd loopt het de spuigaten uit met de pakjes ten huize "Tim"!
Dagelijks komen er pakjes toe soms wel 3 tegelijk.
Ook dikwijls steekt er een papiertje in de brievenbus met de melding om het pakje in het postkantoor te gaan ophalen. Onlangs stak er ook weer zo'n melding in de brievenbus en daar stond op dat er 273,...euro taks te betalen was!
Ik vroeg hem wat voor pakje dat wel kon zijn en hij wist het niet!!!
Dus reed ik maar weer eens langs het postkantoor voor ik naar Diest reed en ik kwam buiten met een zeer groot pak!!! Om aan het postkantoor in Westerlo te geraken, ben je verplicht om je auto daar redelijk ver vandaan te parkeren omdat dichtbij NOOIT plaats is!
Terwijl ik met dat pak onder mijn arm naar de auto liep, dacht ik bij mezelf: "Hier loop ik weer! En het is nog niet eens voor mezelf!!!"
s' Avonds moesten we naar de auti-coach en daar werd een hartig woordje over gewisseld.
Hij zei dat hij gestopt was met pakjes te bestellen maar dat het allemaal pakjes waren die al een half jaar geleden besteld waren door middel van "voor" financiering.
De auti-coach vermeldde dat dit een verslaving was (zoals roken) en dat ze het wel begreep omdat hij daardoor erkenning en waardering zocht. Tim leeft heel afgezonderd , heeft weinig contacten en door die financiering voelt hij zich belangrijk en gewaardeerd.
Bij een bepaald pakje zat een briefje met de volgende tekst: "Hello! Thank you for your generous support. We are continuing to work hard on the game and plan to relaese it later this year.
Een relatie (eventueel een vriendschapsrelatie) zou soelaas kunnen bieden.
De auti-coach zou een mail sturen naar autisme centraal en hulp vragen hieromtrent.
Maar omdat ik niets vernam , heb ikzelf het heft in handen genomen en een mail gestuurd naar autisme centraal. s' Anderendaags had ik al antwoord. In een hele lange mail gaven ze de nodige uitleg en verschillende web-sites waarop hij contacten kon zoeken.
Ik heb die mail afgedrukt en aan Tim gegeven.
Daarna stuurde ik ook een mail naar de persoon van begeleid wonen en legde haar ook het probleem uit van de pakjes.
Gisteren avond had zij een afspraak met Tim en op de middag kreeg ik telefoon van haar.
Zij wist mij te vertellen dat ze een half jaar geleden tegen Tim had gezegd dat het de spuigaten uit liep met de pakjes en dat hij er paal en perk moest aan stellen.
Hij had beloofd om ermee te stoppen en omdat mensen met a.s.s. heel eerlijk zijn, geloofde ze hem.
Daarom denken we beiden dat het inderdaad pakjes zijn die al lang geleden besteld zijn.
Dan vertelde ze mij ook dat we het niet mochten forceren om hem contacten te laten leggen.
Hij had al iemand waar hij een virtuele vriendschapsband mee onderhield maar ze wilde zijn vertrouwen niet beschamen en daarom gaf ze geen verdere details. Ik moest me in elk geval geen zorgen maken,  zei ze. Hij wist heel goed dat dit nooit een relatie zou kunnen worden.
Dan vertelde ze ook nog dat ze s' avonds naar het gemeentehuis gingen rijden om een prikstok en vuilniszakken te gaan halen want hij is immers heel milieubewust. Daarom wil hij dagelijks op de weg naar zijn vader (om te gaan eten) de straat proper houden.
Hij is nu officieel vrijwilliger zwerfvuilophaler.
Dit ging ik vertellen bij mijn zus en zij zei : "Nu zullen ze nog meer lachen als ze hem zien gaan!"
En daar maak ik me dan ook weer zorgen over.
Maar Stan heeft me juist gezegd dat hij daar een heel goed werk mee doet en als de mensen daar mee lachen moet je maar zeggen: "Doe het dan zelf hé! Hij maakt de straat toch maar proper nietwaar?"
Vervolg van "pakjes".
De laatste weken komen er weer HEEL veel pakjes aan bij Tim.
Maandag waren het er 3! Ik moest zelfs bij hem in huis zijn om één ervan aan te nemen. Daarna kwam er ook nog één van B-post en er stak nog één in de brievenbus.
Het zijn weliswaar kleine pakjes en ik moet er niet voor betalen. Naar het postkantoor moet ik de laatste tijd ook niet meer rijden. Soms legt de postbode de pakjes onder het afdak.
Van de persoon van begeleid wonen vernam ik dat het pakjes zijn als beloning voor de steun aan goede doelen: MS, kansarmoede , artsen zonder grenzen enz...
Zij vond ook dat het teveel was. Hij heeft een goed hart en krijgt erkenning en waardering hiervoor. En daarvoor doet hij het!!!
Er zijn wel 1000 goede doelen had ze gezegd en ze hebben afgesproken om maar 1 goed doel per 2 weken te steunen.
Gisteren was er een bijeenkomst van de VVA : "autisme en vrouwen". Eén van die vrouwen vertelde dat mensen met a.s.s. heel vlug te vangen zijn. Eén vriendelijk woord of een vriendelijke blik en ze zijn ingepalmd!
Daarom is het onze taak als moeder om onze kinderen te beschermen tegen nadelige invloeden.