Verschil

Elk mens is uniek en ook elke persoon met autisme is uniek.
Daarom is er ook zoveel verschil tussen personen met autisme.
Verleden week dinsdag hadden wij in onze regio de info avond: "Is een (officiële) diagnose altijd noodzakelijk?" Deze avond werd gegeven door 2 personen met autisme: één MET een diagnose en één ZONDER diagnose. Zij hadden beiden werk. Diegene met de diagnose werkte bij een bank en moest elke morgen aan een andere bureau gaan zitten. Diegene zonder diagnose werkte bij een bedrijf waar hij veel verantwoordelijkheid had en regelmatig moest gaan spreken voor anderen.
Dit zijn allemaal dingen die mijn zonen NIET kunnen. Maar ze hadden beiden WEL een buddy op het werk en zegden dat ze die niet konden missen!
Over die buddy kan ik momenteel ook weer een boompje opzetten.
De reorganisatie op het werk van Tim was afgerond en de toewijzingen kwamen eraan!
Verleden week maandag waren er al toewijzingen geweest en één persoon was niet content volgens Tim.
Voor hem zou dinsdag het verdict vallen. De ganse dag was ik angstig benieuwd en alle spanning viel van mij af toen hij thuiskwam met een brede smile! Hij kreeg zijn vroegere job van boekhouder terug en helpdesk erbij.:) Ik vroeg hem of zijn buddy ook nog hetzelfde werk kreeg en hij antwoordde affirmatief.
Groot was mijn verbazing toen ik woensdagmorgen een mail kreeg van zijn buddy met de melding dat hij maar tot april bij Tim zou blijven zitten...:(
Na een paar mails over en weer vernam ik dat hij een nieuwe job kreeg waar hij al heel lang op gehoopt had. Hij zou Tim blijven helpen tot er een vervanger kwam en dan zou hij die vervanger ook nog opleiden.
Na een gesprek met de psychologe zijn wij tot het besluit gekomen dat we ZEKER nog eens moeten gaan babbelen op het werk. Als we weten wie die vervanger gaat zijn, vertrekken we!
Tim is nu natuurlijk heel euforisch over zijn job en tot op heden is er nog niet veel verandering te merken.
Maar wat gebeurt er als het niet klikt met die persoon???
We moeten ook aandacht schenken aan het werk zelf. Erover waken dat hij niet teveel hooi op zijn vork neemt want dan is een depressie heel dichtbij!
Morgen ga ik een info avond geven in Malle: "Mijn kind met autisme loslaten, hoe doe ik dat?"
Het is al de derde keer dat ik dit soort info geef.
Mijn betoog begin ik dan altijd met het woord : NOOIT!
Een moeder laat haar kind toch nooit los. Ook niet als het niets mankeert!
Bij kinderen met autisme is dit altijd nog een beetje anders: die hebben nog wat begeleiding meer nodig...
En dat is dan ook nog bij iedereen verschillend!
Ik heb 2 zonen MET een diagnose en ze zijn O ZO verschillend!!!
Eén gelijkenis hebben ze wel: IK heb ze beiden gebaard en ik zie ze allebei even graag!

Sterk in autisme

Dit was het thema van de jaarlijkse studiedag van autisme centraal op vrijdag 29 november.
Dit jaar ging de studiedag door in Gent. Vele jaren was het in de Elisabethzaal in Antwerpen en dat was heel gemakkelijk voor mij : de trein in Herentals nemen en ik was binnen het half uur in Antwerpen. Maar dan werd er medegedeeld dat de Elisabethzaal ging verbouwd worden en we moesten een andere locatie zoeken. Verleden jaar spoorde ik naar Brussel en dat was ook al veel moeilijker om te vinden...
Maar dit jaar moesten we dus naar Gent! Gelukkig wist mijn vriendin Ingrid daar haar weg omdat haar dochter daar ooit op kot had gezeten. Dat nam niet weg dat ik op een ontiegelijk vroeg uur moest opstaan!
De avond voordien was ik nog naar een toneelvoorstelling in Herentals gaan kijken. Gelukkig was het geen lang stuk maar achteraf kan je toch ook niet zo maar gaan lopen nietwaar?
Die vrijdagavond moest ik zelf ook toneel spelen in Balen en daarom dacht ik om na de eerste spreker van de namiddag door te gaan. Peter Vermeulen moest ik ZEKER horen en volgens mijn papieren , zou hij na de middag spreken.
Ik had het nagekeken en ik MOEST zeker de trein van 15u30 halen.
Wat had ik geluk! Peter Vermeulen had zijn voordracht al in de voormiddag gedaan!
Daarom had ik mijn plannen gewijzigd en zou ik na de lunch vertrekken.
De dag begon met : "Autisme bij het sterke geslacht" Els Blijd-Hoogewijs.
Daarna kwam Peter Vermeulen met "Van aapmens tot appmens"
En de laatste voordracht van de voormiddag werd gegeven door Kobe Vanroy "Over piraten en matrozen" Autismevriendelijk onderwijs uit historische zeemansverhalen.
Bij die voordracht heb ik toch even moeten gniffelen. Er werd een landkaart getoond met een vaarweg van de zeemannen en de naam "Vladivostok" viel. Wil dat toch wel lukken dat ik dat moet zeggen in mijn rol op het toneel zeker!!!
Toen we gingen lunchen , liep ik Peter Vermeulen tegen het lijf. Hij heeft zijn boek : "Brein bedriegt" herschreven en ik vroeg hem of het erg veranderd was? Hij bevestigde dit. Ik ben toen het boek gaan kopen en Peter heeft er iets heel moois ingeschreven: "Voor een straffe madam en toffe mama!". En van zulke dingen word ik ZO warm van binnen...:)
Ik vertelde dat ik na de lunch ging vertrekken want dat ik 's avonds moest toneel spelen. Daarbij wenste hij me nog veel succes!
Waar ik ook nog heel blij van werd, was het feit dat mijn boek op de voorpagina stond van het foldertje van autisme centraal en ook dat er stapeltjes boeken lagen op de boekenstand.
Na de lunch werden de mensen terug in de zaal verwacht en ik wilde afscheid nemen van Ingrid. Wat was ik aangenaam verrast dat ze zei dat ze mee naar huis spoorde!
Zo hebben we nog enkele uurtjes gezellig samen kunnen doorbrengen! Dat doet toch ook altijd zo'n deugd: wij hebben maar een half woord nodig om mekaar te verstaan!
Daarmee was ik goed op tijd thuis en heb ik mij rustig kunnen voorbereiden op de voorstelling van 's avonds. Ondertussen zijn die voorstellingen ook uit zijn voegen getreden en moeten we al 2 extra's spelen!!!
Gisterenmorgen zat ook het tijdschrift Maczima van de CM in mijn brievenbus. Daarvoor had ik 2 maanden geleden een interview gegeven en dat staat er nu in! Een foto van mij op de frontpagina : dat is wel even schrikken hoor! Het is een heel mooi verslag van het interview geworden met mooie foto's erbij. Daarover ben ik ook heel tevreden. :)
Dan nog een klein voorvalletje van gisterenavond.
Ik was bij Tim in huis toen hij thuis kwam van zijn werk en hij kwam naar mij met de vraag: "Wat moet ik hiermee doen? Dat doet heel veel pijn als ik er ergens mee tegen stoot." Hij had een ingescheurde nagel!
Nadat ik er een "Hansaplast" had rond gedaan, bedankte hij mij!
Mooi toch, nietwaar?

Sensatie en euforie

Er mogen ook wel eens super leuke berichten komen op mijn blog nietwaar?
Verleden week hadden we generale week in Balen voor ons toneelstuk.
Woensdagavond repeteerden we de overgangen met alles erop en eraan en ook het groeten.
We stonden met z'n allen op één rij en de regisseur gaf nog wat instructies. Even daarvoor was er een rookmachine in actie gezet om de sfeer nog wat te beklemtonen.
Op dat moment ging het brandalarm af in de zaal!
Paniek alom! Een collega medespeler kende de code van het inbraak alarm maar dat hielp niet!
Dan maar de verantwoordelijke van de zaal opgebeld. Hij zou er onmiddellijk aankomen...
Omdat we in dat helse lawaai vertoefden, leek het voor ons een eeuwigheid!
Voor de verantwoordelijke er was, kwam er opeens door de branddeur een brandweerman in volledig uniform binnen en vroeg waar de brand was? Wij vertelden hem dat het door de rookmachine kwam en dat we de verantwoordelijke van de zaal verwittigd hadden.
Iemand van de techniek ging buiten kijken en er stonden 2 brandweerwagens!!!
Daarna kwam de verantwoordelijke binnen als een briesende leeuw: "Heel de reutemeteut staat daar buiten hé: 2 brandweerwagens , een politiewagen en een mug!!!"
De voorzitter van de groep zei dat er een mail gestuurd was om het gebruik van de rookmachine aan te vragen en dat er een bevestiging gestuurd was! Ze zouden de rookmelders uitschakelen...
Nu blijkt dat ze maar een paar rookmelders uitgeschakeld hadden...:(
De verantwoordelijke van de zaal heeft nog wat gesputterd maar uiteindelijk heeft hij toch toegegeven maar niet nadat hij gezegd had: "NOOIT mag er nog een rookmachine gebruikt worden in de zaal!".
Tot hier de sensatie.
Zaterdag hadden we dan onze premiere.
Zoals gewoonlijk was ik de zenuwachtigheid zelve. Maar ik was niet alleen! Ook mijn medespelers hadden van jan!
Wij speelden de pannen van het dak! Onze eerste staande ovatie was een feit!
En dan is de euforie achteraf eens zo groot. Nu : op naar de volgende voorstellingen ; waarvan er trouwens al 5 zijn uitverkocht!!!
Daarvoor doen we het , nietwaar! :)

Crisismanager

De laatste dagen heb ik me gevoeld als een psycholoog of een auti-coach.
Laat me beginnen bij het begin.
Op vrijdag ging de bewuste en gevreesde vergadering over de reorganisatie op het werk van Tim door.
Vrijdagmiddag kreeg ik al een mail van Tim met de tekst : "GO" en daaronder enkele bijlagen gevoegd met de inhoud van de vergadering Deze mail was ook naar de psychologe gestuurd.
Ik begon te lezen. Drie vierde van de tekst begreep ik helemaal niet. Maar ik kon wel lezen dat iedereen voor zijn eigen job moest gaan solliciteren: een gesprek van een half uur. Daarna moest er nog iets schriftelijk ingediend worden en dan volgde er nog een gesprek van een uur!
Ik stuurde een sms naar de psychologe met de tekst: "Mail van Tim gelezen? Dat is toch positief? Of niet?"
Zij antwoordde: "Zeker weten. Niet twijfelen."
Omdat wij vrijdagavond vroeg moesten vertrekken naar Sint Niklaas voor een viering van een collega bastard die 65 jaar op de planken staat, kon ik Tim niet meer zien.
Ik legde een briefje op de tafel: "Goed hé! Op uw werk. Ik versta niks van die tekst maar heb een sms naar de psychologe gestuurd en zij stuurde terug: zeker weten, niet twijfelen."
Zaterdagmorgen toen ik zijn pistoleekes bracht, stond er als antwoord op dat briefje: "Heb jij niet gelezen dat ik moet gaan solliciteren? En wie zegt er dat er niemand anders op mijn job zit te azen?"
Noodkreet!
Verder heb ik hem zaterdag en zondag gerust gelaten maar heb toch een mail gestuurd naar zijn buddy op het werk en naar de persoon van begeleid wonen.
Maandag was het verlof: 11 november. Ik verwachtte dus van geen van beiden een antwoord.
Toch zat er maandagmorgen een mail van de buddy in mijn inbox. Een mail die enkel aan Tim en mij was geadresseerd en die bedoeld was als geruststelling. Het waren 2 bladzijden met uitleg wat er allemaal ging gebeuren en een enorme ophemeling van Tim !!!
Ik printte de mail af en nam hem mee naar Tim toen ik daar ging strijken.
Hij had zijn pc nog niet aangezet en ik liet hem de mail lezen. ER STAAT NOG ALTIJD DAT IK MOET GAAN SPREKEN Hé!!!!!!!!!! (en tranen!)
Ik vroeg hem of hij het fijn zou vinden als ik meeging? Hij knikte.
Daarbij kwam nog dat het allemaal DEZE week moest gebeuren: alles moet afgerond zijn op 3 december!
Toen ik thuis was, stuurde ik een mail naar de persoon waarbij het gesprek moest doorgaan.
Ik vroeg hem of ik mocht aanwezig zijn op het gesprek : gewoon om mijn zoon te steunen , die helemaal niet communicatief is. Ik schreef er ook nog bij dat ik zeker NIET ging moeien want dat ik niets van het bedrijf af weet! En ook dat ik in de plaats van de psychologe kwam omdat het te kort dag was om die nog te bombarderen.
Ik had leesbevestiging gevraagd.
Dan had ik ook nog gebeld naar een collega van Tim. Hem ken ik van zijn bezoekjes aan mijn toneelopvoeringen. Hij vertelde dat de gesprekken gepland waren: dinsdagvoormiddag en maandag 18 november de hele dag! De werknemers moesten daarvoor inschrijven.
Ik nam de telefoon en belde Tim op juist voor hij ging eten bij zijn pa : "Je moet inschrijven voor dat gesprek. Doe dat zo snel mogelijk!" Hij zou het doen.
Gisteren, dinsdagmorgen, kreeg ik telefoon van Tim (vanop zijn werk) dat de afspraak vastlag op maandag 10u30. Ik zou dan met hem meerijden en met de trein terug naar huis komen.
Ondertussen had ik ook leesbevestiging gekregen op mijn mail van de baas op zijn werk. Hij kon waarschijnlijk niet antwoorden omdat hij met gesprekken bezig was.
Ik had ook gebeld naar de persoon van begeleid wonen en had op haar voice mail gezet dat het een beetje crisis was...
Daarna belde Tim nog terug dat de afspraak verplaatst was naar 11u30 en ik was al op de pc aan 't opzoeken hoe ik er met de auto kon geraken.
Toen belde de persoon van begeleid wonen mij op en heb ik haar de hele uitleg gedaan. Zij was zelfs bereid om mee te rijden maandag!
Een laatste telefoon kreeg ik dan nog van Tim (derde keer , goede keer) met de mededeling dat hij GEEN sollicitatiegesprek moet doen maar dat hij alles op papier mag zetten!!! OEF!
s' Avonds bleef ik tot hij thuis was en hij vertelde dat de baas met hem gesproken had in de wandelgang.
Waarschijnlijk naar aanleiding van mijn mail???
Gisterenavond kwam begeleid wonen en zij heeft met Tim wat op papier gezet. Zij belde mij daarjuist op om het verslag van gisteren te vertellen en ze zei dat hij gerustgesteld was, dat het aangenaam was en dat er zelfs gelachen werd!!!
Gelukkig maar want vandaag wordt Tim 40 jaar en het zou een "ongelukkige" verjaardag kunnen geweest zijn....(doordenkertje)
Zelf ben ik natuurlijk ook heel gelukkig dat het allemaal zo gelopen is...
En ik ben ook een heel TROTSE moeder als ik al die dingen lees die zijn buddy schrijft over hem. :)

Boekenbeurs en zo

Het is weeral even geleden dat ik nog eens "geblogd" heb...
Het is ook juist een jaar geleden dat mijn boek op de boekenbeurs stond.
Daar heb ik toen in een forum gezeten met o.a. Peter Vermeulen en daarna volgde een signeersessie.
Dat was toen allemaal heel overweldigend en verrijkend. Sindsdien is mijn leven wel heel erg veranderd en durf ik zelfs zeggen "rijker" geworden.
Dit jaar kreeg ik opnieuw een uitnodiging van de uitgeverij om naar de vooropening van de boekenbeurs te komen. Verleden jaar ben ik er samen met mijn ghostwriter naartoe geweest. Maar vermits zij onlangs terug moeder is geworden van een zoon, gaf ze forfait.
Daarom nam ik mijn vriendin Ingrid mee. Er liepen weer heel wat B.V.'s rond en het was er aangenaam vertoeven.
We reden ernaartoe met de trein en moesten de laatste trein nemen om naar huis te sporen.
Die laatste trein is altijd een "boemel" en stopt natuurlijk in alle stations! Wij moesten in Herentals uitstappen en waren druk aan 't babbelen toen de conducteur afriep waar we waren. Wij stapten uit en ik zag een heel vreemd perron. De conducteur stond daar en ik vroeg : "We zijn toch in Herentals niet?" "Neen, dit is Wolfstee." was het antwoord. Wij als de bliksem terug in de trein en lagen plat van het lachen!!!
De conducteur kwam terug bij ons en vroeg: "Hebben jullie mij dat niet horen afroepen?" "Ah neen , te druk aan 't tetteren hé!"
Diezelfde conducteur had trouwens al eens met ons gebabbeld op voorhand. Hij kwam onze kaartjes knippen en keek in mijn richting: "Ik ken u van ergens, als ik erop kom , kom ik het seffens zeggen."
Een tijdje later kwam hij terug en zei : "Benidorm Bastards hé! Is 't niet?"
Hij zal gedacht hebben dat wij voor de grap uitstapten in Wolfstee...:)
Tot hier het verhaal over de boekenbeurs.

De verandering in mijn leven heeft te maken met mijn boek en naar aanleiding daarvan krijg ik regelmatig mailtjes van mensen die in hetzelfde schuitje zitten en mij bedanken.
Onlangs ben ik ook nog bij mensen geweest die mij, na het lezen van mijn boek, uitgenodigd hebben bij hun thuis om erover te babbelen. Ik ben daar zo warm onthaald !
Weer vrienden bij gekregen.

Mijn activiteiten voor de v.v.a. in de nabije toekomst zijn : 7 november inleef moment in Veerle Laakdal, organisatie info avond 12 november in Noorderwijk, inleef moment in Oosterlo op 21 november, studiedag autisme in Gent op 29 november, organisatie info avond in Noorderwijk 10 december en op 17 december een info avond geven over "Mijn kind met autisme loslaten , hoe doe ik dat?" in Malle.

Voor de rest ben ik ook nog druk bezig met repeteren voor toneel in Balen.
Wij gaan in premiere op 16 november en spelen tot 28 december.

Dan wil ik toch ook nog even vermelden dat ik gisteren moest gaan presenteren op het accordeon festival waarbij mijn jongste zoon meespeelt.
De club had een heel nieuw en gevarieerd repertoire en dat heeft mij aangenaam verrast maar wat mij nog meer verraste was het feit dat ik mijn zoon met veel begeestering en bezieling zag spelen.
Het was de eerste keer dat ik dit zag en ik zat met de tranen in mijn ogen.
Oh wat was ik trots! :)

A.S.S.

A.S.S. = autismespectrumstoornis.
Dan denk je dat je er ongeveer alles over weet en dan kom je weer voor verrassingen te staan!
Hoeveel boeken ik er al over gelezen heb, kan ik niet meer tellen.
Mijn zonen ken ik ook goed (dacht ik...) en toch...
Als ik ergens moet gaan spreken over a.s.s. zeg ik altijd dat elke persoon uniek is en zeker elke persoon met a.s.s. is UNIEK!
Mensen denken dat alle personen met a.s.s. hetzelfde zijn en dat ze allemaal hetzelfde handelen. Was dit maar waar!!!
Mijn jongste zoon heb ik in mijn boek beschreven als het zonnetje in huis en later toen ik gescheiden ben, wist ik er niets meer van!
Hij gaf commentaar op mijn boek , op mijn blog en ik was er ondersteboven van!
De laatste tijd heb ik een uitzonderlijk goed contact met hem. Hij kijkt uit naar mijn wekelijkse bezoekjes aan zijn stulpje. Hij stuurt mij opbeurende mailtjes en is bezorgd om mij.
De oudste zoon heeft nog steeds veel hulp nodig. Dat begrijpen mensen ook niet: "Zo een hoogbegaafde die moet dat toch kunnen!"
Elke zondagmorgen ga ik zijn badkamer opruimen nadat hij 's zaterdags een bad en een douche heeft genomen. De laatste weken had ik altijd al kleine plasjes gevonden naast het bad. Vandaag lag de mat en de weegschaal te zwemmen in het water! Zijn zeepdoos stond vroeger ook altijd met de zeep in een badje te zwemmen. Dat heb ik hem al afgeleerd. Nu volgt de les nog om de douche in de juiste richting te draaien.
ALLES moet aangeleerd worden!!! En ik blijf erbij: als mijn zonen vroeger hun diagnose hadden gekregen, zou dit allemaal al achter de rug geweest zijn!
Heel dikwijls vraag ik mij ook af wat er in die hoofden omgaat.
De vader van mijn jongens noemt mij "Lea" als hij iets tegen de jongens zegt. Bijvoorbeeld : "Lea heeft dit of dat gedaan". Precies of ik ben hun moeder niet meer!!!
Als ik iets tegen mijn zonen zeg, zeg ik altijd : "uwe pa".

Deze namiddag zijn Stan en ikzelf mijn nieuwe keuken gaan bestellen.
Op zo'n momenten voel ik het grote verschil met vroeger!
De keuken van Tim komt uit diezelfde zaak en die zijn wij indertijd samen gaan kiezen. Toen deed ik de meeste uitleg terwijl Tim en zijn vader erbij zaten.
Nu mengt Stan zich op de juiste momenten in het gesprek en geeft mij goede raad.
In februari ga ik een hele mooie keuken hebben!

Bijkomend voorval.
Gisteren reed ik zoals gewoonlijk naar Tim om daarna met de waszak naar Bert te rijden. Tim zat aan tafel zijn ontbijt te verorberen. Tussen haakjes: het was bijna 12u! Ik vroeg hem of hij verlof had want ik had niets op de kalender zien staan. Hij zei : "Nu staat het er wel op." Ik keek op de kalender en zag staan: Verlof . Brussel 14u30. Ik vroeg hem of dit voor het werk was en hij antwoordde: "Onrechtstreeks wel."
Op zijn salontafel zag ik papieren liggen : een afgeprint treinticket, een plannetje en een brief met een mededeling. Toen ik die brief las , sloeg de schrik mij om het hart. Hij moest een selectieproef gaan doen voor een job als boekhouder waar hij een hele tijd geleden voor gesolliciteerd had! En ik die dacht dat het zo goed ging op zijn werk??? Enfin, ik dacht : "Het zal toch niets worden want de communicatie bij hem is toch beneden alle peil!" Toen hij thuis kwam , vroeg ik hoe het geweest was en hij antwoordde dat hij dat vandaag zou weten.
Deze avond moeten wij toch naar de auti-coach en daar zal wel een hartig woordje over gewisseld worden, vermoed ik...
De zelfredzaamheid van mijn oudste zoon is heel laag maar zulke dingen achter mijn rug om organiseren, lukt dan wel!
En dat zijn dan de verrassingen waar ik regelmatig mee te maken heb. Niet goed voor mijnen tikker hoor!

Vervolg.
Zoals hierboven vermeld, is er een hartig woordje gewisseld bij de psychologe.
Toen we ernaartoe reden , had ik al aan Tim gevraagd of hij al iets wist? En ja , zoals ik had gedacht : NIET communicatief genoeg! Hij zou moeten spreken voor een groep mensen...:(
Hij heeft een ferme preek gekregen bij de auti-coach. "Waarom ging je daar solliciteren?" Tim: "Ik wilde nog eens meemaken hoe dat voelt en de inhoud van de job sprak mij aan."
De psychologe heeft dan heel goed uitgelegd dat het voor hem HEEL erg zou zijn : verandering van omgeving, verandering van reisweg, verandering van collega's, verandering van werkruimte enz...
Zijn a.s.s. zou dan heel erg opspelen!!!
Binnen de maand zou hij dan terug onder nul zitten, in een zware depressie...
We hebben nu al zo hard gewerkt om het voor hem aangenaam te maken op het werk en dat is tot nu toe heel goed gelukt: hij voelt zich goed , hij wordt gewaardeerd en hij mag terug de taken doen waarvoor hij aangenomen is.
Dat is dan ook weer een trekje van a.s.s.: ze zien een job die hen aanstaat en ze gaan erop af! Niet nadenken over al het goede dat ze achterlaten...
Ze kijken zo eng en  bekrompen naar hetgeen ze zelf willen en dat wordt erger met het ouder worden : rigiditeit!
De psychologe vroeg ook aan mij: "Uw hart ging nogal tekeer zeker?" Ik: "En of!"
Hopelijk ziet Tim nu in dat hij gebeiteld zit op zijn werk en dat hij daar gerust tot zijn pensioen kan blijven.:)

Vat vol emoties

Bij deze publiceer ik mijn ervaringen van de laatste weken en daarbij ook de emoties die weer door mijn lijf zijn geraasd.
Het zijn zowel leuke als minder leuke ervaringen.
Begin september kreeg ik mijn nieuwe auto en dat is een zeer leuke ervaring. Ik zit nu veel hoger en kan beter ZIEN! De auto is ook beter gestroomlijnd als de vorige en heeft sensoren om achteruit te rijden: zo rijd ik hopelijk nergens meer tegen... :)
Ook begin september moesten we (mijn zus en ikzelf) samen met onze vader naar de notaris ivm de verkoop van een stuk grond achter zijn tuin. Wij erven namelijk ons moeders part en daarom moesten we mee gaan tekenen. Bij de notaris hoorden we een vreemd verhaal. Elke grond die verkocht wordt , moet op voorhand een bodemonderzoek hebben. Men heeft daar het één en ander gevonden!!! Een zilveren kruisbeeld van in de middeleeuwen, overblijfselen van paalwoningen, menselijke resten van in de Romeinse tijd....
Mijn schoonbroer zei: "Nu zullen we bij onze va de tuin ook maar eens gaan omspitten! :)"
De dag na ons bezoek aan de notaris stond een uitstap naar Antwerpen op het programma. Twee maal per jaar proberen we met 4 vriendinnen in Antwerpen te gaan shoppen , eten, drinken enz...Wij hebben samen in de normaalschool van Herentals gestudeerd en deze activiteit hebben we in het leven geroepen toen onze kinderen groot waren en ondertussen zijn we ook allemaal gepensioneerd.
De volgende dag was mijn zus jarig. Zij is ondertussen in augustus geopereerd en ze hebben de tumor in haar borst kunnen wegnemen. Ook 2 klieren waren weggenomen. Op de uitslag van die klieren moest ze nog wachten. In de loop van de week na de operatie kreeg ze bericht dat de klieren zuiver waren: euforie alom!
Begin september moest ze terug voor een onderzoek en toen kreeg ze de mededeling dat er nog altijd kans was dat er aan de klieren iets te zien was!!! WEER WACHTEN!!!
Haar man had een verrassingsfeestje voorzien die zondag maar dat was allemaal zo dubbel: ze had nog geen uitslag van die klieren! Het feestje is toch doorgegaan en dat was ook HEEL emotioneel.
Twee dagen na haar verjaardag kreeg ze bericht dat de klieren clean waren. Toen ze zat te wachten op bericht, ben ik die dag 3 keer bij haar geweest en heb dan ook nog een paar keer gebeld en ge-sms-t.
Nu moet ze volgende week beginnen met bestralingen: 19 in totaal en dan kan de genezing beginnen.
Zelf ben ik ook al naar de dokter geweest om te vragen hoe het met mij zit. Hij raadde mij toch aan om me regelmatig te laten onderzoeken.
De volgende week van september had ik 2 vergaderingen van de VVA : één in mijn regio over : Hoe ervaren mensen met autisme hun lichaam en één in de regio Laakdal waar ik iemand moest vervangen. Deze avond ging over : Autisme en motivatie.
De zondag mochten we gaan ontbijten in Westerlo in de cafetaria van het gemeentehuis. Ik ben namelijk een NIEUWE inwoner van Westerlo! Na het ontbijt kregen we nog een rondleiding rond en in het gemeentehuis: heel plezant!
Tussendoor ben ik ook nog verschillende dagen gaan vertellen in het sprookjesbos en daar haal ik altijd toch zoveel vitamientjes uit! Die glunderende kindergezichtjes die aan je lippen hangen en achteraf nog knuffels en kusjes komen geven. :) Spijtig genoeg is het weeral gedaan voor dit jaar. Volgend jaar in mei beginnen we er weer aan!
Begin oktober hadden we onze reünie met de Benidorm Bastards in Herentals. Deze keer heb ik die reünie georganiseerd omdat het in mijn omgeving is. Dat is ook altijd een prettig weerzien met de collega's die ondertussen vrienden zijn geworden. Er wordt uitvoerig verteld terwijl we aan tafel zitten of onderweg zijn.
Rosita die een carjacking heeft meegemaakt en nog steeds haar auto niet terug heeft.
Marcel die heeft mogen meespelen in een Amerikaanse film. Wat hij daar allemaal heeft meegemaakt, grenst aan het ongelooflijke! Hij werd daar behandeld als een echte HOLLYWOOD STER!
Twee dagen later moest ik een interview geven voor een blad van ziekenzorg van de CM.
Er zijn ook verschillende foto's van mij genomen om bij dat interview te zetten : ik ben heel benieuwd om die te zien! Men heeft beloofd om ze door te sturen evenals het interview.
Gisteren zijn we dan naar een bijeenkomst geweest van Navado. Dit is een vereniging: nabestaanden van donoren. De overleden vrouw van Stan heeft bij haar dood organen afgestaan en daarom krijgt hij elk jaar een uitnodiging om naar die bijeenkomsten te gaan. Het was reeds de derde keer dat wij zo'n bijeenkomst bijwoonden. En dit is elke keer ZO emotioneel! Er komen mensen spreken die een orgaan hebben gekregen en ook mensen die een kind hebben moeten afgeven. Hun organen zijn dan ook naar andere mensen gegaan. Dit is allemaal zo dubbel. Het verdriet van het wegrukken van een geliefde is zo intens en dan hoor je dat er mensen kunnen verder leven door de dood van je geliefde. Enerzijds is het een verwerking van het verlies en anderzijds komt het verdriet weer terug helemaal boven.
Achteraf zijn we toch altijd blij dat we naar die bijeenkomst geweest zijn.
Morgen moet ik naar Brussel om iets gaan in te spreken voor een zorgcentrum en voor de rest ben ik nog volop bezig met repetities voor toneel in Balen.
Het woord "stilzitten" staat niet in mijn woordenboek.
En tot slot wil ik nog even iets kwijt over iets wat ik een paar weken geleden heb gedaan.
De volgende spreekwoorden waren allemaal van toepassing:
Water naar de zee dragen.
Dweilen met de kraan open.
Vechten tegen de bierkaai.
Een druppel op een hete plaat.
Maar uiteindelijk heb ik er toch geen spijt van. :)