Het "moeder" zijn...

Zorgen voor je kinderen behoort tot het allerbelangrijkste in het "moeder" zijn.
En zorgen MAKEN OM je kinderen hoort daar zeker ook bij.
Daar heb ik de voorbije week weer een staaltje van mogen proeven.
De oudste zoon had achter mijn rug twee uitstapjes gepland naar Keulen.
Ik merkte het op toen ik zijn kalender controleerde. Hij had er in zijn "onleesbaar" geschrift iets op gekrabbeld waarvan ik alleen het uur en Keulen kon lezen.
Toen ik hem om een uitleg vroeg, legde hij uit dat er de vrijdag een bijeenkomst was ivm de computerspelletjes van Adventure en de zaterdag een feestje ivm spelletjes over ruimtevaart.
Vrijdag moest hij om 13u vertrekken want het begon om 16u.
Ik vroeg hem of er eten bij voorzien was maar dat wist hij niet.
Zaterdagmorgen bracht ik hem zijn wekelijkse broodjes en vroeg hem wanneer hij thuis gekomen was.
Hij was om kwart over 1 thuis gekomen en had NIETS meer gegeten sinds zijn middageten!
Op de vraag of hij dan geen honger had gehad, antwoordde hij: "Ik heb geleefd op adrenaline!".
Hij vertelde ook dat hij heel erg had moeten zoeken nadat hij zijn auto geparkeerd had. Normaal had hij toen de metro moeten nemen naar het centrum. Hij heeft in rondjes gelopen en uiteindelijk een taxi genomen. Om terug te komen , heeft hij WEL de metro genomen.
Toen hij vertelde over het evenement zelf , blonken zijn ogen! Hij werd daar HEEL goed onthaald: heeft een ondertekend document gekregen en kreeg een omhelzing van een medewerkster. Hij glunderde toen hij vertelde hoe blij ze waren dat hij aanwezig was!
Zaterdag kon hij gelukkig meerijden met iemand van Hasselt. Ik voelde me al veel geruster...
Hij zou om 16u30 vertrekken want het begon om 19u. Toen ik terug bij hem thuis aankwam om 15u30 lag er een briefje op tafel met de tekst: Plannen zijn veranderd. Ik ben al weg.
's Anderendaags vernam ik dat hij al om 13u30 vertrokken was nadat hij afgesproken had met die persoon uit Hasselt.
Hij is thuis gekomen om kwart over 4!!!
En WEER had hij niets gegeten vanaf zijn middagmaal. Maar de persoon waar hij bij was, had OOK niets gegeten , zei hij.
Een recuperatie dag staat natuurlijk gepland op maandag...
De jongste zoon stuurde me een mail met nieuws waarbij ik me ook zorgen maak.
Hij heeft de laatste tijd zoveel overuren gemaakt op het werk dat hij oververmoeid is geraakt.
Het leek op de oververmoeidheid waar ik het in mijn boek over had nadat wij van vakantie kwamen in Zwitserland. Maar zo erg was het niet , schreef hij.
Maar toch maak ik me zorgen. Dat zal dan weer wel eigen zijn aan het "moeder" zijn , zeker?
Het zal uiteindelijk wel allemaal goed komen, hoop ik.
De jongens zijn volwassen genoeg om hun eigen boontjes te doppen maar het blijven "mijn kinderen"
waarvoor ik zal zorgen tot ikzelf niet meer kan...
Nu moet ik toch nog even iets kwijt over het "moeder" zijn.
Er zijn ook wel momenten , al zijn ze heel schaars, dat ik me trots voel.
Deze week ben ik met Tim weer naar de psychologe geweest en daar hadden we het over de reorganisatie die op til staat op zijn werk. Hij is hier natuurlijk heel onzeker en gestrest over. Daarom stuurde de therapeute een mail naar zijn buddy met de vraag of we nog eens konden komen babbelen om die onzekerheden weg te werken. De mails worden altijd naar het hele netwerk gestuurd: dit wil zeggen naar de buddy, Tim en naar mij.
s' Anderendaags zat er al een antwoord in onze mail-box: de buddy wist zelf nog niets over die reorganisatie maar hij mailde wel dat hij HEEL goed met Tim SAMEN aan 't werken was! Tim had hem al verschillende keren uit de nood geholpen met problemen die zich voordeden. En als ik dan zulke dingen lees, glim ik van trots! .;)
Ook werd er bij de therapeute gesproken over een uitnodiging die Tim had gekregen. Een collega van op het werk wordt 60 jaar en zijn zoon heeft een verrassingsfeestje georganiseerd. Ik had gevraagd of hij daar naartoe zou gaan en hij moest er even over nadenken. Nadien had ik op zijn kalender gezien dat hij de datum had aangeduid: hij zou ernaartoe gaan. Hij vertelde dat hij zulke dingen helemaal NIET graag doet!
Maar hij zou dit nu wel doen omdat zijne beste maat van op het werk ook gaat en ook omdat het een goeie collega is! En daar krijg ik het dan ook weer warm van... :)
Bert heeft me ondertussen ook gemaild dat het ergste voorbij is en dat hij terug in zijn normale ritme kan verder werken.
OEF!

Reisverslag

Hoe hadden we uitgekeken naar onze reis naar Wenen!
En of het meegevallen is!!!
Vooraleer we vertrokken, had mijn zus een onderzoek laten doen bij de gynaecoloog en men had een vlekje ontdekt in haar borst. Ze zou een biopsie moeten laten doen op de dinsdag dat wij in Wenen waren.
Ik had haar gevraagd om mij iets te laten weten via mail want ik had toch mijn pc bij.
Wij vertrokken op maandagmorgen bij mij thuis om 4u15 (onmenselijk vroeg!!!).
Om 5u moesten we in Mol op de parking van Carolus reizen zijn.
Wij zijn 14 uren onderweg geweest : 4 maal gestopt om naar het toilet te gaan , iets te drinken en/of te eten.
Al bij al valt zo'n busreis geweldig mee: je zit in comfortabele zetels , airco in de bus en drankjes aan democratische prijzen te verkrijgen.
Kwart over 7 kwamen we aan in ons hotel en om 20 u werden we verwacht voor het aperitief.
Na het eten zijn we gaan slapen want we waren toch wel moe van de reis...
Dinsdagmorgen moesten we om half 8 gaan ontbijten. Ik deed mijn contactlenzen in en voelde dat de rechtse lens niet zo comfortabel zat. Na het ontbijt deed ik de lens terug uit en zag dat ze stuk was!
Dus : mijn bril maar terug opgezet. Gelukkig was het die dag niet zo zonnig want met mijn bril kan ik geen zonnebril opzetten.
Ik vroeg aan de gids of er ergens in de buurt een optieker was en ik had er zelf één gezien niet zo ver van het hotel. De gids zei dat we 's avonds misschien zouden kunnen gaan kijken of anders de volgende dag.
In elk geval vertrokken we met de bus voor een rondrit langs de Ringstrasse van Wenen. We zagen de Staatsoper, de Neuburg, de paleizen van de Natuur en kunsthistorische musea, het parlement, het Rathaus,het Burgteater.
We stopten aan de rozentuin van de Volksgarten waar het beeld van Sissi staat.
Daarna reden we verder langs de Weense universiteit en de Votiv-kirche en stopten weer even aan het Hundertwasserhaus. Dit is een huis met allemaal verschillende kleuren en elke deur en elk venster is ook verschillend : heel origineel!
Ons middagmaal gingen we nuttigen in het draaiend restaurant van de Donautoren op een hoogte van 160m.
In de namiddag reden we naar de Weense Prater waar het Riesenrad staat en daarna naar het stadspark waar we een gouden Johann Strauss vonden. Iedereen ging er netjes naast staan om een foto te nemen maar ik moest natuurlijk iets speciaals doen! Ik ging aan zijn been hangen!!!
Met de tuinen van het paleis Belvedere besloten we onze dag.
Toen we in het hotel aankwamen, sprak ik de gids terug aan over mijn kapotte lens. Hij ging naar de hotelbazin en zij belde naar de optieker om zijn winkel open te houden. Want de winkel sloot om 18u en het was al 17u55! De gids mocht haar auto gebruiken en wij weg! In mijn beste Duits probeerde ik uit te leggen welke lenzen ik moest hebben en hij ging zoeken. De maandlenzen die ik gewoonlijk gebruik, had hij niet maar wel "tage lenzen" , zei hij. Ik was al blij dat ik er gevonden had :)
En gelukkig maar want de volgende dag scheen de zon volop en kon ik mijn zonnebril opzetten :)
Woensdagmorgen : weer ontbijt om half 8 en vertrek naar het romantische Wienerwald met het jachtslot van Rudolf van Habsburg , die op zulke verschrikkelijke wijze aan zijn einde is gekomen ; weliswaar samen met zijn minnares; maar toch!
Vervolgens de cisterciënzerabdij met het Heiligenkreuz en middagmaal terug in ons hotel.
Na de middag bezochten we de prachtige Staatsoper en het paleis Schönbrunn. Na de begeleide rondleiding in het paleis kuierden we nog wat in de immense tuinen.
Toen we aan de uitgang kwamen, stond er een verklede Mozart op een verhoog. Ik ging hem begroeten en zei : "Eine kleine nachtmusic". Hij begon ineens de melodie te fluiten en nam mijn hand en kuste die. Stan heeft daar natuurlijk een foto van genomen. Een medereiziger van onze bus kwam voorbij en zei tegen die Mozart: "She is famous hé! She is an actrice!" Mozart vroeg mij in welk programma en ik zei : "Benidorm Bastards". Hij kende het niet maar toen ik wegging , riep hij toch nog achterna: "Benidorm Bastards hé?"
Volgens mij ging hij dat 's avonds googlen!
Donderdagmorgen : weer ontbijt om half 8 en vertrek naar de Stephansdom , het oude stadscentrum Dorotheum, Albertinaplatz, de Hofburg, de Heldenplatz, de Maria Theresienplatz en vandaar naar het restaurant voor het middagmaal.
Na het middagmaal : Burggarten met de standbeelden van Mozart en keizer Franz-Jozef.
We bezochten ook de keizerlijke grafkelder (Kaisergruft) waar ongelooflijk mooie graftombes stonden!
De gids vertelde : als er iemand van de keizerlijke familie begraven werd, moesten ze 3 keer op de deur kloppen en als er dan aan de achterkant iemand vroeg : "Wie is daar?" , antwoordden ze met de hele titel van die keizerlijke hoogheid. "Die kennen we niet." werd er dan gezegd. Deze handeling werd nog eens herhaald en ze kregen hetzelfde antwoord. De derde keer klopten ze 3 keer en bij de vraag : "Wie is daar?" , antwoordden ze: "Rudolf, een gewone zondaar." En dan mochten ze pas binnen met de kist.

Met een bezoekje aan de Rosenberger besloten we onze namiddag. De Rosenberger is een restaurant waar je heerlijke koffie kan drinken met een stukje Sacher torte erbij. Als je een grote tas koffie drinkt, krijg je er gratis een tas bij. Een heerlijk souvenir!
Na ons avondmaal in het hotel gingen we van een prachtig Walser und Operettenkonzert genieten :)
Toen we terug in het hotel kwamen, was mijn kaarsje uit : ik viel in slaap waar ik stond. Een zalige slaap was de bekroning van mijn dag.
Vrijdag na het ontbijt om half 8 bezochten we de Karlskirche: dit is de mooiste kerk van Wenen. Pracht en praal : soms denk ik : " Naast het decadente af..."
Langs de Karlsplatz via Musikverein gingen we naar de Nashmarkt. Zoveel verschillende soorten fruit en groenten had ik nog nooit gezien! En kleurrijk!
Ondertussen was het ook steeds warmer geworden en ik was al heel lang op zoek naar een strooien hoed.
Stond daar toch wel een kraam met hoeden, zonnebrillen, riemen enz zeker!
Ik vond een mooi wit, strooien hoedje met een kleurrijk lint rond en vroeg de prijs. 15 euro.
Ik betaalde en Stan had ondertussen een zonnebril gevonden voor hem. Ik vroeg de prijs. 20 euro.
Ik zei : " Dat is veel te veel!" en de verkoper zei toen : " 15 euro zoals de hoed."
We namen de zonnebril mee voor 15 euro.
Nadien kwamen 3 medereizigsters van onze bus ons voorbij met een gelijkaardige zonnehoed en maar lachen! Zij hadden 3 hoeden gekocht aan datzelfde kraam voor 21 euro! Dus 1 hoed voor 7 euro!
Mijn hoedje was vanaf toen onderwerp van hilariteit...
Na het middagmaal in hetzelfde restaurant als de donderdag hadden we een vrije namiddag of we konden nog eens mee met de gids voor een wandeling langs de Peterskirche, het huis van de Duitse orde, het Mozarthuis, de Ankerklok, de huwelijksfontein, de Judenplatz en de Ferstelgalerij.
Nadien zijn we nog wat souvenirs gaan kopen : een viool voor Stan , een Sissi beeldje en een Strauss beeldje voor mij.
Moe maar voldaan keerden we terug naar het hotel.
We pakten onze valiezen in want we moesten de volgende morgen om 5u45 gaan ontbijten om te kunnen vertrekken om half 7.
Ondertussen waren onze medereizigers vrienden geworden omdat we samen zoveel leuke dingen hadden beleefd.
Na nog een dutje gedaan te hebben in de bus , stopten we juist over de Duitse grens in een wegrestaurant.
Men had mij gevraagd om wat geld rond te halen voor de gids en de chauffeur en ik zou dan een "actje" doen bij het overhandigen. Ik had al iets in mijn hoofd: ik zou de gids achterna doen.
Toen ik in die stopplaats naar het toilet ging, kreeg ik een sms van mijn zus: "ben jij thuis?"
Dat vond ik al raar. Ik schreef terug: "Neen , wij zijn juist over de Duitse grens. Heb jij goed of slecht nieuws?" Zij schreef: "slecht". Ik ben beginnen wenen en iemand van de medereizigers vroeg wat er aan de hand was. Ik vertelde het en iedereen probeerde mij gerust te stellen. Even heb ik dan de knop omgedraaid en heb mijn presentatie gedaan in de bus. Met veel succes nog trouwens!
Mijn zus heeft dan ook nog gebeld toen we in de bus zaten. Zij vertelde dat ze maandag onderzoeken moest laten doen : botscan, bloedonderzoek en echo van de lever. Dinsdag moest ze dan naar de gynaecoloog  om te weten te komen wat ze gingen doen.
Uiteindelijk heeft ze toch nog een "beetje" goed nieuws gekregen. Ze wordt volgende week donderdag geopereerd en ze gaan borstsparend werken. Nu hangt het er nog van af of de lymfeklieren aangetast zijn.
Niet aangetast: alleen bestraling, wel aangetast: chemo.
Zo zie je maar: na een week euforie, komt de ontnuchtering wel hard aan...
Wij hebben ook al tegen mekaar gezegd: "We gaan genieten van elke dag die we samen kunnen doorbrengen!" Want op een vingerknip kan het gedaan zijn...
Duimen, duimen, duimen.

Leven en dood

De laatste dagen heb ik toch weer een ingrijpende gebeurtenis meegemaakt.
Mijn indrukken wil ik hier even kwijt.
Enkele blogs geleden heb ik al geschreven over de ALS patiënt waarvoor ik de benefiet moest presenteren.
Deze persoon is vrijdag overleden.
Het begon allemaal verleden jaar toen ik nog in Olen woonde.
De schoonmoeder van Mil (zo heet de ALS patiënt) kwam bij mij aankloppen om te vragen of ik een benefiet wilde presenteren. Men was al een paar keer samen geweest om dat te regelen en de volgende maandag kwamen ze weer samen thuis bij de Mil. Ik zou er ook naartoe gaan.
Ik kende Mil totaal NIET. Had hem nog nooit gezien of gehoord.
Gehoord heb ik hem NOOIT want toen ik hem voor de eerste keer zag, sprak hij via een stemcomputer.
Hij zat in een rolstoel en zijn hoofd kon hij niet meer recht houden. De stemcomputer bediende hij met een laser straal die aan zijn bril bevestigd was.
Over ALS had ik ook nog niet veel gehoord of vernomen maar sinds ik me daarvoor ingezet heb, heb ik de verschrikkelijke ziekte leren kennen...
Alle lichamelijke functies vallen uit terwijl je geestelijke vermogens perfect intact blijven! Vreselijk moet dat zijn: gevangen zitten in je eigen lichaam!
Mil is altijd heel positief in het leven blijven staan: hij ging nog wekelijks naar de kinesist, ging nog zwemmen en zijn vrouw reed hem in zijn rolstoel zelfs nog naar de toneelopvoering die ik gespeeld heb in Oevel.
Toen ik hem achteraf vroeg of hij ervan genoten had, schreef hij op zijn computer: "Proficiat, Lea!".
Hij heeft heel erg uitgekeken naar de benefiet die dankzij hem op poten werd gezet ten voordele van de ALS Liga.
Op die benefiet ontmoette ik ook een meisje (ondertussen vrouw geworden) die bij mij in de klas had gezeten en die met dezelfde ziekte te kampen heeft.
Toen kon ze nog op haar benen staan. Spreken deed ze door met een staafje op een tablet te tikken.
Zij wist toen ook nog alles van de tijd dat ze bij mij in de klas zat en wie er allemaal in diezelfde klas zaten.
Gisteren was ze op de begrafenis van Mil en ze zat ook in een rolstoel. Ze schreef op haar tablet dat de kracht uit haar armen wegviel. Ze gingen hun auto aanpassen en een lift in huis installeren.
Hoe moet dat voor haar geweest zijn : zo in een uitvaartdienst te zitten en weten dat je dezelfde weg opgaat?
De dienst was heel sereen en mooi. Het leven van Mil werd geschetst en er werden passende liederen gezongen. De tekst die mij het meest raakte , kwam van zijn vriend. Hij vertelde dat hij bij Mil geweest was tot op het einde. Mil had euthanasie aangevraagd want hij dreigde te stikken. De dokter had de laatste spuit gegeven en alle familieleden en vrienden hadden afscheid genomen. De vriend zei dat dit het verschrikkelijkste is dat er bestaat: je vriend zo moeten zien aftakelen! Toen hij wegging , werd hij terug geroepen. Hij heeft Mil dus zien sterven en dat vond hij ook het "mooiste" dat hij mocht meemaken.
Die woorden beroerden mij het meest.
Zo zie je maar dat leven en dood heel dicht bij mekaar liggen.
Als er zoiets in je nabije omgeving gebeurt , sta je daar toch weer even bij stil...

Genieten van elke dag die je krijgt, is de boodschap.
Maandagmorgen (om 5 u weliswaar VEEL te vroeg) vertrekken wij met Carolus reizen naar Wenen en we blijven tot zaterdag.
En genieten zullen we!!!

Blankenberge

Zoals elk jaar vertrokken we verleden week voor 3 dagen naar Blankenberge.
Wij pikken dan altijd de show in het Witte Paard mee en een bezoekje aan de psychologe van Tim die daar ook logeert.
We hadden natuurlijk schitterend weer!
Woensdagmiddag kwamen we aan en ik deed ineens een berichtje naar de therapeute. Zij berichtte mij terug om af te spreken rond 16u45 in een taverne op de dijk.
Wij zijn dan maar de winkelstraat ingedoken : winkel in, winkel uit. Tot we aan de Standaard boekhandel kwamen. Ik zei tegen Stan: "Ik ga eens kijken of ze mijn boek hier ook verkopen..." Toen ik aan de afdeling psychologie enz. stond en zei : "Als hij er is, moet hij hier tussen staan.", kwam er een verkoopster naar mij.
Zij vroeg mij wat ik zocht en ik noemde de titel van mijn boek. Ze ging dadelijk in haar computer kijken en vond terug dat hij er geweest was en dat ze er 2 verkocht hadden.
Toen begon die vrouw een uitleg tegen mij te doen , waar ik nog niet goed van ben.
Zij woonde tot voor kort in Frankrijk en had 1 zoon van 12 jaar.
In maart was zij terug naar Blankenberge komen wonen om dicht bij haar ouders te zijn.
Al heel lang had zij bij haar zoon vreemde gedragingen waargenomen en ze was in Frankrijk naar de dokter geweest. Die had haar naar de dermatoloog gestuurd. De zoon krabde altijd op zijn hoofd zodat hij daar een wonde had...
Hij was ook soms heel agressief en was de hele tijd met computerspelletjes bezig...
Nu ze terug in België woont, was haar zoon bij haar ouders als ze moest werken en daar was hij heel onhandelbaar, vertelde ze.
Ze was die dag 's morgens naar de dokter geweest en die sprak over "autisme".
Ik heb haar aangeraden om haar zoon zo snel mogelijk te laten testen en ze ging zeker ook mijn boek aanschaffen.
Maar hij was maar "licht" autistisch , zei ze. En daarvan gaan mijn haren recht omhoog staan en kook ik vanbinnen!!!
Zelfs mensen die al een diagnose hebben, durven nog zeggen : "Hij heeft maar een "lichte" vorm van autisme, hoor!".
Maar tot zover die ontmoeting in de Standaard boekhandel: toch allemaal toevallig nietwaar?

Nadien gingen we dan iets drinken met de therapeute en dat was heel gezellig. Zo ben je eens in een andere omgeving en babbel je ook over andere dingen dan in haar bureau.
Daarna gingen we ergens iets eten en dan naar het plein waar Vlaanderen Muziekland werd opgenomen.
Christoff kwam daar optreden en ik mag hem een goede vriend noemen. Achteraf zijn we naar de kleedkamers gegaan en heb ik hem ontmoet. Hij zei: "Weet je wat ik gekregen heb voor mijn verjaardag? Jouw boek! Binnenkort vertrek ik naar Spanje en dan ga ik het zeker lezen!" Ik vroeg hem om mij te laten weten wat hij ervan vond en hij beloofde om dat te doen.
Ik ben HEEL benieuwd.

De volgende dag zijn we met de tram de halve kustlijn afgereden: ik had immers een tramkaartje voor 3 dagen en dat moest toch zijn geld opbrengen!
In Oostende gingen we iets drinken, in Middelkerke gingen we eten en in Oostduinkerke aten we een ijsje.
s' Avonds genoten we volop van de show in het Witte Paard. Achteraf nog een gezellige babbel met  enkele bevriende artiesten en die dag kon niet meer stuk!
Vrijdagmorgen moesten we om 10u van de kamer en we zijn dan maar naar huis gekomen: het regende trouwens ook!
In Aarschot moesten we de bus nemen naar huis en daar hebben we ook nog een heel avontuur meegemaakt.
In het station stond aangegeven: bus 305 vertrekt om 14u op perron 10. Wij buiten gaan zoeken; maar geen perron 10 te vinden! Op perron 4 stond bus 305 aangegeven maar enkel richting Leuven. Ik vroeg aan verschillende buschauffeurs waar die bus kwam , maar niemand wist het! Eén zei: "Soms komt die hiernaast , soms langs de andere kant, hou het maar in 't oog." Aan de overkant was er wel een etablissement met de naam "Perron 10". Stan zei nog dat we daar misschien moesten wachten. :)
Toen kwam er een meisje die op haar gsm kon zien waar de bussen kwamen en zij zei dat die bussen sinds de dag ervoor niet meer aan het station kwamen maar wel in een straat even verder.
Dus vertrokken wij met onze valiezen richting die straat en wat kwam eraan? BUS 305!!!
Terug lopen , lopen, lopen en al hijgend zei ik tegen de chauffeur: "Nu ben ik blij dat ik u zie! Men had ons gezegd dat de bus hier niet meer kwam." "Dat is ook zo mevrouw, maar er is iets met de brug en daarom ben ik hier." zei hij.
Enfin, begin er maar aan hé!!! NIETS aangegeven in het station, geen ENKELE buschauffeur die iets weet.
De lijn krijgt van mij een grote klachtenbrief binnenkort.
Uiteindelijk zijn we dan toch goed thuisgeraakt nadat ik een halte te vroeg had gebeld in de bus. Dus in de verzengende hitte een heel stuk te voet met de valiezen (gelukkig op wieltjes) naar huis!
Eind goed , al goed.

Bakken en braden

Bijna ben ik gesmolten...
Zulke temperaturen zijn helemaal niet voor mij weggelegd! Op mijn appartement is het nu gemiddeld 26 graden. s' Avonds zet ik de ramen tegen mekaar open en dan haal ik s' morgens 25 graden nadat ik ben gaan slapen toen het 27 graden was!
Een ventilator ben ik ook al gaan kopen maar die brengt niet veel soelaas...
Gelukkig had ik nog een draagbare airco staan , dacht ik... Maar helaas , die helpt ook niet veel: na uren draaien haalt hij 24 graden... Zet ik hem af , gaat de temperatuur als een pijl de hoogte in!
Maar we kunnen zoveel klagen als we willen. Helpen doet het toch niet!
Daarom zullen we het maar ondergaan en er het beste van maken.
Momenteel zit ik in het frisse huis van Tim aan mijn laptopje te bloggen.
Deze morgen toen het nog een beetje te doen was, heb ik al veel strijkwerk gedaan zodat ik morgen het gewassen en gestreken textiel mee naar Bert kan nemen. Poetsen ga ik daar niet doen, denk ik. Hoop en al een beetje stofzuigen en fris dweilen...
Mijn zonen kunnen al helemaal niet tegen de warmte en de zon. Ik hoor ze nog altijd zeggen: "Die rottige zon!!!"
Hopelijk kan Tim op zijn vakantie met de Lukrakers de schaduw opzoeken...
Hij is zaterdag vertrokken en komt volgende zaterdag weer terug.
Gisteren antwoordde hij toch al positief op een berichtje van mij. Ze hadden veel de schaduw opgezocht en hij had redelijk goed geslapen. :)
Gisteren moest ik gaan vertellen in het sprookjesbos. Tijdens de vakantie zijn er 4 zondagen dat er vertellingen zijn: 2 in juli en 2 in augustus. Dit was mijn tweede vertelzondag. Stan had de kleindochter meegebracht zaterdag en ze had heel goed geslapen in mijn warme appartementje. :)
Zondag mocht ze dus mee naar het sprookjesbos. Onze kleine meid heeft hier enorm van genoten!
Oma heeft een stukje minder genoten! In mijn zwarte heksenplunje stond het zweet op mijn rug en met die zwarte heksenhoed op mijn hoofd kon ik s' avonds genieten van een kanjer van een hoofdpijn!
Maar als ik die glunderende kindergezichtjes bekijk , word ik telkens zo week. Het zijn voor mij elke keer vitamientjes waar ik een hele tijd mee verder kan...

Als laatste wil ik nog even iets kwijt wat helemaal niets met het onderwerp te maken heeft.
Mensen kunnen soms bedrogen worden. Als ze denken iemand te kennen, blijkt het toch iemand anders te zijn. Waarom kunnen alle mensen niet zo eerlijk zijn als mijn zonen en elke persoon met a.s.s.???

Internet perikelen

Hier volgt een verslag van de problemen die iemand kan hebben bij het uitvallen van internet.
Vrijdagavond 28 juni belde Stan naar mij met de melding dat hij problemen had met zijn computer: zijn internet was uitgevallen!
Hij had al naar Telenet (die er prat op gaan dat ze 24 op 24 beschikbaar zijn) gebeld.
Hij belde op zaterdagmorgen 9u terug omdat hij de avond daarvoor een computerstem hoorde en er niet mee verder kon. Toen hebben ze beloofd om het probleem binnen de 5 werkdagen op te lossen. Hola Paula!!!
Op zaterdag komt Stan gewoonlijk naar mij en op mijn computer hebben we een mailtje gestuurd naar Telenet met een klacht en ook met de melding dat ze mij konden verwittigen op mijn gsm. Zo moest Stan niet de ganse dag bij zijn telefoon blijven zitten wachten.
Maandagavond kreeg ik telefoon op mijn gsm van Telenet: "Wij hebben jouw telefoonnummer doorgekregen voor meneer en we willen laten weten dat dit vanaf nu geactiveerd is!"
Dus vanaf dan WEER 5 werkdagen , dacht ik!!!
Op woensdag ben ik naar Stan gereden zoals gewoonlijk en niemand van ons twee had iets vernomen van Telenet...
Ik had mijn klein laptopje meegenomen en zo kon ik zelf wel op internet.
's Namiddags heb ik van bij Stan nog naar Telenet gebeld en ze beloofden om de volgende dag een technieker te sturen tussen 10 en 14u30. Ze zouden mij een half uur op voorhand verwittigen via gsm.
Wij natuurlijk heel blij!
Donderdagmorgen moest Stan nog even op zijn fiets rondrijden met mijn gsm want wij hadden woensdagavond in Nederland gezeten bij zijn zus en ik had geen bereik meer. Maar gelukkig had ik terug bereik voor 10u.
De ganse dag gewacht , gewacht en nog eens gewacht. Even voor 14u30 mailde ik op mijn laptopje nog maar eens naar Telenet (in naam van Stan) met de melding dat hij niet meer wist wat hij nu nog moest doen en dat hij zijn volgende rekening niet meer zou betalen!
Ik dacht dan toch maar naar huis te rijden en juist voor ik vertrok , belde mijn gsm. TELENET. Er zou een technieker op komst zijn die van Turnhout moest komen want die vorige technieker had problemen!!!
Toen ik juist thuis was , deed Stan een berichtje dat het in orde was! Ikke blij natuurlijk!
Maar toen we 's avonds belden, kreeg ik nog een heel vreemd verhaal te horen.
De technieker was juist weg en Stan wilde naar de koers te gaan kijken op T.V. : GEEN T.V. MEER!
Gelukkig had hij gevraagd aan de technieker of hij nog in de buurt moest zijn en had hij het adres onthouden. Hij is op zijn fiets gesprongen en de technieker was gelukkig nog op dat adres.
De technieker is even daarna terug komen kijken en heeft nog een half uur werk gehad!
Dan is er hier in deze streek nog een groot probleem! Baarle-Hertog is een "grensgeval" en heeft HEEL regelmatig problemen met de kabel!!! Zowel met de telefoon als de T.V. als het internet.
Vrijdag belde ik naar Stan en de telefoon gaf steeds de bezettoon aan. Gelukkig hebben we nog een gsm en ik deed een berichtje om te vragen wat er aan de hand was. Hij vertelde me dat hij WEER  zonder telefoon, T.V. en internet zat. Ik belde van bij mij naar Telenet en zij wisten mij te vertellen dat er een algemene panne was in Baarle-Hertog en dat het zou duren tot 16u30! Allee, kijk maar koers hé!!!
Gelukkig was het vroeger opgelost en moest hij niet bij zijn broer naar de koers gaan kijken...
Baarle-Hertog is een "grensgeval" maar gelukkig is mijne Stan dat NIET!

Dan heb ik nog een mededeling over mijn eigen leven met mijn zonen.
Op het werk van Tim is het bijlange nog niet in kannen en kruiken: zijn vroegere buddy is terug aan het werk en de vervanger, waar het heel goed mee klikte is er niet meer. Tim mist hem enorm en we vreesden dat hij terug in een dip zou terecht komen...
Gelukkig komt het verlof er aan en kan hij nu wat ontspannen.
Hopelijk komt alles terug op zijn pootjes terecht...

Bij Bert zijn ook de gordijnhaken opnieuw in de muur bevestigd. Ondertussen waren er al 3 los gekomen.
De vuile ruiten zijn ook gewassen en terug proper en ikzelf heb de rotzooi dinsdag allemaal opgekuist.
Bert vertelde over de verhuis van zijn werk. Zij gaan van Diest naar Hasselt in de week van 15 augustus. Bert zelf mag in Diest blijven want zijn baas heeft ondervonden dat hij het best werkt als hij alleen zit. Hij zal nog wel op regelmatige basis naar Hasselt moeten rijden...

Laat de zon in je hart en alles komt goed.

Migraine

Laat ik eens een update geven van mijn migraine aanvallen.
Vroeger had ik bijna elke maand een aanval die te maken had met mijn cyclus dacht ik...
Daarna was er geen cyclus meer en dacht ik dat het te maken had met stress...
Mijn huisdokter vertelde mij dat de aanvallen kwamen na een periode van stress en als je daarna een rustperiode had , had je "van jan".
Met deze stelling heb ik het een hele tijd kunnen doen. Ondertussen heb ik ook hele goede medicijnen gevonden die ik inneem vanaf het moment dat ik de hoofdpijn voel aankomen. Als ik dan een half uurtje rustig blijf liggen, gaat het over.
Maar verleden week was er een totaal ander scenario oorzaak van een aanval!
Eigenlijk begon het al de week daarvoor.
Het waren allemaal hele leuke belevenissen : GEEN stress!
Dinsdag 11 juni was mijn vader jarig: 90 jaar! Mijn zus en ik moesten hem op de middag proberen thuis te houden want zijn vroegere collega's van de bank kwamen hem halen om te gaan eten.
Ik moest eerst gaan vertellen in het sprookjesbos en dacht dat ik niet op tijd ging zijn. Daarom vroeg ik aan mijn zus om op de middag naar mijn vader te rijden om hem thuis te houden.
Uiteindelijk had ik toch redelijk op tijd gedaan met vertellen en reed dadelijk naar mijn vader. De auto van mijn zus stond op de oprit maar er was niemand te bespeuren. Ik ben dan maar naar het restaurant gereden en heb een gezellige middag gehad samen met mijn vader en zijn vroegere collega's.
Daarna ben ik naar Diest gereden om te gaan poetsen bij mijn zoon.
Woensdag ben ik zoals gewoonlijk naar Baarle-Hertog gereden om de donderdagmiddag de kleindochter van school te halen. Toen ik terug kwam van de school moest ik dadelijk naar huis terug vertrekken want ze kwamen bij mij een rolluik plaatsen vanaf 14u. Ik was thuis om 14u10 en de mannen kwamen erdoor om 16u!!! In de gietende regen hebben ze gewerkt en de afwerking gingen ze later komen doen ; want dit lukte niet met die regen!
Vrijdag ging ik weer vertellen in het sprookjesbos en 's avonds naar toneel in Antwerpen. Gelukkig mocht ik meerijden met collega's van toneel van Oevel.
De zaterdag was het dan groot feest voor de verjaardag van mijn vader. Mijn zus en ik hadden een feest geregeld voor zijn broers en zus. Mijn vader heeft er van genoten!
Zondag weer naar toneel in Antwerpen samen met Stan.
Maandag vertellen in het sprookjesbos en dinsdag gaan poetsen in Diest. Tussendoor nog strijken en Tim naar de garage brengen om zijn auto te laten keuren.
Woensdag moest ik naar de markt in Westerlo want ik moest bepaalde producten hebben die men elders niet heeft. 's Morgens had het pijpenstelen geregend waardoor de helft van de marktkramers niet was komen opdagen. Om die reden had ik ook alles niet gevonden en moest ik nog naar een winkel hier in de buurt.
Na de middag was het weer naar Baarle-Hertog tot donderdagnamiddag en dan ga ik altijd "op vakantie".
Donderdagavond reed ik dan weer naar toneel in Antwerpen : deze keer met de trein en met 2 collega's van toneel van Oevel.
Vrijdagmorgen stond ik op met MIGRAINE!
En ik moest gaan vertellen !!!
Vlug een pilletje genomen en terug gaan liggen terwijl ik mijn week overliep: GEEN ENKEL moment van stress gehad! Maar wel een HELE DRUKKE periode! Dus : als je geen tijd hebt om te ademen, kan je ook migraine krijgen. ;)
En dan wil ik nog een heel hartverwarmend voorval van deze week vermelden.
Woensdagvoormiddag ging ik vertellen in het klasje van onze kleindochter. Ik gebruikte mijn vertelling van verleden jaar in het sprookjesbos. De kindjes hingen aan mijn lippen en de kleindochter was zo fier als een gieter! Na de vertelling zei de juf tegen de kleindochter:  "Amaai , jij hebt wel een super oma hoor!".
Zulke uitspraken maken mij zo warm van binnen en dan die zalige kindjes er nog bij en het kan niet meer stuk!