Reisverslag Dolomieten

EINDELIJK kan ik beginnen aan mijn reisverslag.
Eerst diende ik nog aan allerlei noodzakelijke verplichtingen te voldoen.
Tijdens onze reis had ik al een afspraak geregeld met de dokter op maandag om 9 u. Eerst en vooral voor mezelf (uitleg volgt in de loop van het verhaal) en ook voor Tim. Hij had me laten weten via mail dat hij pijn had in zijn arm. Hij dacht aan een tenniselleboog.
Zondag begonnen de was en strijkactiviteiten al volop en 's avonds gingen we eten in Diest voor de verjaardag van Bert.
Maandagmorgen ons bezoek aan de dokter: Tim heeft geen tenniselleboog maar wel geforceerde en ontstoken spieren. Hij moet ontstekingsremmers nemen.
Wat mezelf betreft: ik moet mijn pillen blijven nemen, geen zware inspanningen doen en na 14 dagen een afspraak maken met de cardioloog.
Na de middag volgde een afspraak met Tim bij de psychologe in Mechelen en het stopt voorlopig nog niet. In augustus moeten we terug!

Reisverslag.
Zondag 25 juni vertrokken we om 5 u in Mol onder de deskundige begeleiding van onze chauffeur Jos en gids Jean. Zij bleken een perfect geoliede machine te zijn. Dat kwam verschillende keren aan bod tijdens de reis.
We reisden via Aken, Keulen, Frankfurt richting Nürnberg. In de bus maakten we al kennis met mensen van Olen. Zij kenden mijn buurvrouw heel goed!
Verder via München, Innsbruck, de Brennerpas en Vipiteno richting Bruneck.
We kwamen om 18 u 30 aan in ons hotel in Stefansdorf/St. Lorenzen. Daar wachtte ons het aperitief en mochten we om 19 u aan tafel. De valiezen zouden we na het eten naar onze kamer brengen. Aan tafel zaten we bij (weer) bekende mensen uit Oevel.
Elke avond kregen we een 5 gangen menu: 1) slaatje (zelf te kiezen) 2) soep 3) tussengerecht (meestal pasta) 4) hoofdgerecht (soms 2 keuzes) 5) nagerecht.
De eerste avond ging iedereen vroeg te bed omwille van de lange vermoeiende dag in de bus.
Maandag begonnen we de dag met een verkenningswandeling in de omgeving van het hotel. De gids bood telkens 3 mogelijkheden aan: 1. gemakkelijke wandeling op eigen tempo 2. moeilijker tot aan een bepaald punt 3. pittige klim en afdaling.
Samen met 2 andere vrouwen en een koppel waarvan de man moeilijk kon stappen, keerden wij al snel terug en placeerden ons op een terrasje.
Na het middagmaal trokken we naar de "Parel van de Dolomieten", de Pragser Wildsee, één van de mooiste meren van de Dolomieten, omgeven door sparrenbossen. In het water weerspiegelen de rotswanden van de Herrstein en de Seekofel.
Door de 3 mogelijkheden , vertrok Stan met de gids en de 3 musketiers wandelden een klein stukje langs het meer en deden weerom een terrasje.
De zon brandde ongenadig en ik was 's avonds fel verbrand in mijn nek. Gelukkig had mijn tafelgenote after sun bij...
Dinsdag reden we richting Bolzano om via 't Isarcodal en Völs, in Seis aan te komen. Het wandelparadijs Seiser Alm in het hartje van de Dolomieten bereikten we met de "Seiser Alm gondel.
Enkelen wandelden een grote afstand naar het restaurant en wij namen de korte weg.
Na het middagmaal ging het verder naar St Ulrich en het mooie Grödnertal. We bereikten ons hotel terug via de Gardenapas.
Woensdag was het wat rustiger en bracht men ons na een rustig ontbijt naar het schilderachtige Bruneck, het belangrijkste stadje van het Pustertal. Na het middagmaal was iedereen vrij om te doen wat ze wilden. Er was gelegenheid om met de gids een uitstap te maken naar de aardpyramiden in Percha, een zelden gezien natuurwonder, als gevolg van erosie. Men kon ook met de gondel naar de Krönplatz of gebruik maken van de hotelfaciliteiten.
Met een groepje van 8 bleven wij in het hotel en besloten om een kleine wandeling rond het hotel te maken. Die wandeling bleek uiteindelijk een steile klim te zijn en ik had me wat geforceerd. Het dalen ging veel vlotter en we gingen nog iets drinken in een cafeetje dichtbij het hotel. Ondertussen was het ook beginnen regenen.
Bij mijn tweede drankje ging ineens het licht uit bij mij : alles werd zwart voor mijn ogen! Ik zei: "Ik word niet goed" en ze legden mij plat op een bank met mijn voeten omhoog. Ik had een beklemmend gevoel op mijn borst en kon geen woord meer uitbrengen. Iedereen was heel bezorgd en ik kreeg druivensuiker. Toen het wat beter ging , brachten ze mij (ondersteund met 2) naar het hotel: voetje voor voetje want het was klimmen! Daar aangekomen , met de lift naar boven, en dadelijk op bed gaan liggen. Na een poosje kwam de gids op de deur kloppen. Hij had beneden horen vertellen dat ik niet goed geworden was. Hij vermeldde dat er in dat hotel GEEN dokter kwam. Men moest met de ambulance opgehaald worden en naar het ziekenhuis gebracht worden voor onderzoek!
Na een tijdje voelde ik me beter en ik kreeg zelfs al honger. Aan tafel nam ik geen slaatje en begon met soep. Nadat ik mijn soep opgegeten had, ging het licht weer uit! Stan en mijn tafelgenote brachten me naar de hal van het hotel in een zetel. De ziekenwagen werd gebeld en na een tijdje kwam die met loeiende sirenes aangereden. Stan moest mijn slaapkleed, ondergoed en toiletgerief gaan zoeken voor het geval ik in het ziekenhuis moest blijven. Hij was helemaal in paniek en kon niets vinden. Er mocht maar 1 persoon mee naar het ziekenhuis en ik had graag dat de gids meereed omdat hij de taal beheerste.
In de ziekenwagen stelde de verpleegster allerlei vragen, nam mijn bloeddruk en kreeg ik van die elektroden op mijn lichaam.
In het ziekenhuis kwam er direct een dokter aan mijn bed. Er werd bloed getrokken, om de haverklap mijn bloeddruk gecontroleerd en een cardio genomen. Mijn bloeddruk was 22 over 12 !!!
Daarna moest ik een uur wachten op de uitslag van mijn bloed en werd er serum aangelegd.
Ik had ook al 2 pillen moeten slikken. De gids zat achter op het bed en we hebben een heel fijn gesprek gehad! Na een uur werd er gemeld dat het bloed goed was maar mijn bloeddruk VEEL te hoog! Ik kreeg nog een pilletje mee voor 's anderendaags en we namen een taxi naar het hotel.
Daar aangekomen, stond iedereen in spanning te wachten en ze vlogen mij om de hals!!!
De dokter had gezegd dat ik geen inspanningen mocht doen op grote hoogte.
Dus: de volgende dag reed ik gewoon mee met de bus voor de grote Dolomietentocht. Vanuit St. Lorenzen ging de rit via de Falzaregopas door het Büchensteintal. Onderweg genoten we van een prachtig zicht op de Marmolada. Omwille van de aanhoudende regen konden we geen kabelspoor nemen om naar een top te gaan. We gingen daarom wat vroeger middageten en keerden terug via de mooiste flanken van de Dolomieten om daarna nog een bezoekje te brengen aan het mooie stadje Brixen.
Vrijdag vertrokken we 's morgens langs de apotheker om. Ik had namelijk maar 1 pilletje meegekregen in het ziekenhuis en mijn bloeddruk was nog steeds hoog. Het koppel uit de kamer naast ons,  had een bloeddrukmeter bij en ik mocht verschillende keren bij hun gaan meten.
De bus bracht ons naar Sand in Taufers, gelegen in het Ahrntal. We maakten een wandeling naar de Reinbach-watervallen. We konden weer kiezen : eerste waterval, tweede waterval of helemaal tot aan de derde waterval. Aan de eerste waterval keerden er al een heleboel wandelaars terug want het was weeral een serieuze klim!
Na de middag werd de kers op de taart gezet! We reden naar het Natuurpark Sextner Dolomieten tot op een hoogte van 2300 m aan de voet van de wereldberoemde "Drei Zinnen".
Ikzelf en nog een andere vrouw bleven beneden in het café zitten en na een paar minuten kwamen er nog verschillende anderen ons vervoegen.
Stan was in zijn nopjes! De laatste dag had alles goedgemaakt , zei hij!
Onze laatste avond in het hotel was emotioneel. En er werden mail adressen uitgewisseld.
De volgende morgen stond het vertrek gepland om 8 u.
We mochten pas om 7 u 15 gaan ontbijten want de bakker was nog niet geweest!!!
Dan moesten we allemaal onze rekeningen van de drank gaan betalen aan de desk. GEEN bankcontact! Zoveel mogelijk gepast betalen want madam kon niet terug geven!!! Er stond een file van jewelste!!! Het duurde en het bleef duren!!!
Tussen haakjes: iedereen had aan mij gevraagd hoe ik het stelde. Zelfs Duitse gasten in het hotel , maar "madam" heeft geen belangstelling getoond! Zij kwam ons zelfs niet halen aan het ziekenhuis. Ze kon zogezegd niet weg!!! Daarom moesten we een taxi bellen.
We vertrokken om 8 u 15 en kwamen aan in Mol om 22 u 30!
Vele lieve mensen heb ik weer leren kennen en het was een TOP vakantie!
Hierbij een paar foto's van de aardpyramiden in Percha. Zelf heb ik dit niet gezien maar een lieve mede reizigster stuurde ze mij door.

Tussendoortje

Terwijl de temperaturen maar oplopen en oplopen en ik hier op mijn appartementje zit te zweten als ik adem, schrijf ik dit stukje. Gelukkig heb ik "airco"! :)
Gisteren stond er een vertelling in het sprookjesbos op het programma. Nota bene moest ik ook nog eens op de vierde plaats vertellen: hoe later , hoe heter!
Bij 32 graden in de schaduw deed ik mijn vertelling. Het waren super brave en aandachtige kindjes. Of kwam dit door de warmte?
Soit, ik heb er enorm veel deugd aan gehad!
Voor ik begon , kwam er een lief meisje naar mij. Zij vroeg: "ben jij Lea?" Ik zei : "Ja, hoe weet jij dat?" Zij had de film van "Helden van de zee" gezien...
En daar sta ik dan met mijn zwarte heksenkleed aan en mijn heksenhoed op!!! Maar ik had mijn stem laten horen. ;)
Na het verhaal worden de kaboutermutsjes opgehaald en krijgen de kindjes een verassing.
Toen ik bij het bewuste meisje kwam, zei ze "dank u , Lea. En ik ga zo'n ijsje kopen als in de film." Ik vroeg of ze nog wist welk ijsje het was. Ze somde het feilloos op: vanille, aardbei, pistache, chocolat!
Daarna kwamen er nog een heleboel kindjes naar mij om te knuffelen. Een gigantische "groepsknuffel"! Anderen hadden ook de film gezien en wisten ook af van de "ferme pony".
Ik teer nog altijd op het succes van die film.
En daarom ben ik zo teleurgesteld in die "zo gezegde" vrienden die ik toendertijd had...
Er werd mij gezegd : als er nog een vervolg komt, wil ik jou nog wel eens "ferme pony" horen zeggen...
Ze zijn nu volop de tweede film aan 't opnemen en Lea komt er NIET meer in voor.
Dat begrijp ik enigszins wel omdat het zich deze keer allemaal in de Ardennen afspeelt.
Maar dan had ik wel graag een klein berichtje ontvangen. Ik moet gewoon alles lezen op facebook!
Ik verneem niets meer persoonlijk.
Zelfs mijn verjaardag zijn ze vergeten!!!
Voîla , dit moest even van mijn hart.
Daarom zal ik maar flink verder "genieten" van "mijn" kindjes in het sprookjesbos.
"Want jij bent toch zo'n LIEVE heks" , zeggen ze dan. XXX

Organisatie en planning

Gedurende mijn leven heb ik precies niets anders gedaan dan dingen organiseren en plannen maken.
En dit zijn nu twee dingen die mensen met a.s.s. niet of heel moeilijk kunnen.
Tijdens mijn huwelijk heb ik alles gepland en georganiseerd voor iedereen en nu doe ik precies hetzelfde.
Na mijn vorige blogpost had ik al lang op voorhand gepland om naar Rijkevorsel naar toneel te gaan kijken. De regisseur die wij hadden in Oevel, regisseerde daar ook. Ik heb ervan genoten!
's Anderendaags gaf de zus van Stan een feestje voor haar verjaardag. En de zondag reed ik met de trein naar Antwerpen om een dolkomische theatervoorstelling bij te wonen.
De volgende zondag organiseerde ik een etentje in Herentals voor onze vrienden om mijn verjaardag te vieren. Het was super gezellig en we gingen nog wat drinken op een terrasje na het eten.
Om 22 u 15 kreeg ik een sms-je van Tim: "Ging jij niet voor mijn eten zorgen vandaag?" Ik schrok en sms-te terug: "Was dat niet volgende zaterdag?" De plannen voor die zaterdag lagen al vast. Zijn vader evenals Stan en ik zouden naar het laatste optreden van de accordeonclub van Bert gaan. Dat was al een hele regeling geweest. Maar we waren tot een oplossing gekomen.
Tim berichtte : "Onze pa had familiebijeenkomst." Ik belde hem op en vroeg of hij nog niets had gegeten? NEE dus! Om 22 u zijn alle frituren gesloten maar mijn vriendin gaf de oplossing. In dat etablissement maakten ze croque monsieurs Ik vroeg aan Tim of hij er kon mee leven dat we voor hem een croque meebrachten en het was goed!
We zijn dan maar naar huis gereden. Tim heeft om 22 u 45 zijn avondeten verorberd. Vermits hij geen hongergevoel heeft, vroeg ik hem hoe het kwam dat hij nu toch eten moest hebben? Zijn maag gromde toch een beetje , zei hij...
's Anderendaags hadden we onze reünie met de Benidorm Bastards in Sint Niklaas. Hiervoor moest ik nu niets organiseren. Enkel onze treintickets afdrukken en kijken hoe we moesten stappen van het station naar het stadhuis. We beleefden een super gezellige en aangename dag!
Twee dagen later was het mijn verjaardag. Ongelooflijk VEEL felicitaties heb ik gekregen, waarvoor dank!
Donderdag moest ik naar Bree om samen met Marc een inleef te geven. Om het mij iets gemakkelijker te maken, had ik Marc gecontacteerd om te vragen of ik met hem kon meerijden? Dat mocht;maar dan moest ik een gedetailleerde uitleg doorsturen waar hij mij kon oppikken. Zo gebeurde. De inleef was ook weer een topper!
's Anderendaags was er een etentje n.a.v. ons laatste toneel en het was alleen maar de beentjes onder tafel schuiven en genieten!
Zaterdag was het bewuste laatste optreden van de accordeonclub waarbij Bert gedurende meer dan 20 jaar gespeeld heeft. Het was HEEL emotioneel. Gelukkig heeft Bert een oplossing gevonden voor de toekomst.
Zondag kwamen onze vrienden uit Dessel op bezoek. Het was weerom een blij weerzien.
De daaropvolgende week was er weer één om U tegen te zeggen.
Kappersbezoek geregeld. Mijn permanent moest eraf. Terug een kort, fris kopje!
Donderdagvoormiddag een inleef in Geel in het OPZ en 's middags vlug naar huis want ik moest met Tim om 15 u in Mechelen zijn bij de psychologe. Dat was op voorhand ook een hele regeling geweest. Mails sturen en bellen naar zijn werk , mailen naar de psychologe enz...
Hopelijk heeft het hem wat rust gegeven. Maar op 3 juli moeten we terug.
Ondertussen kreeg ik bericht dat er een nicht van mijn moeder overleden was. Mijn vader kende haar ook heel goed en hij had GEEN overlijdensbericht gekregen. PANIEK! Daarom belde ik naar een neef . Hij dacht dat het een vergetelheid was en op zijn verantwoordelijkheid mochten we naar de koffietafel komen. Aldaar vernamen we dat de helft van de familie geen bericht had gekregen! Waarschijnlijk op de post blijven liggen...
Zondag reden we naar de heemfeesten in Kasterlee en we hadden een aangenaam gesprek met de weduwe van mijne kozijn.
Maandag spoorde ik naar Antwerpen om het laatste theaterstuk van de Peerdestal te gaan bekijken en donderdag ging ik met een vriendin nog eten voor mijn verjaardag.
Vrijdag sloeg de schrik weer toe. 's Morgens om 8 u 15 kreeg ik een sms van de poetsvrouw van Tim. "Tim is terug naar huis gekomen. Misschien was dat afgesproken??? Ik laat het maar effe weten." Oei!!! Vijf minuten laten kreeg ik : "Ik hoorde het toilet doorspoelen en hij is vertrokken. "
Op de middag deed ik een sms: "Alles in orde?" Ik kreeg geen antwoord. Dan maar weer naar zijn bazin gebeld waar ik op haar voice mail insprak dat ik ongerust was. Ook geen antwoord! Nog maar eens een sms gedaan: "Heb je mijn vorig bericht ontvangen? De poetsvrouw zei dat je terug gekomen was!" Waarop hij antwoordde: "Ik was mijn auto vergeten op te laden deze nacht en heb hem deze morgen nog bij geladen. Terwijl moest ik naar het toilet gaan." Oef , ik was gerust gesteld. Alhoewel : niet helemaal. Zou hij wel genoeg elektriciteit hebben om thuis te geraken??? 's Avonds ging ik poolshoogte nemen en hij vertelde dat hij juist genoeg had om thuis te geraken. Maar nu moest zijn auto toch wel HEEL lang laden.
Tijdens onze reis naar Ierland vorig jaar, leerden we een koppel uit Hasselt kennen. Zij zaten voor ons in de bus en we hadden eigenlijk maar GOED kennis gemaakt op het einde van de reis.
We wisselden telefoonnummers en mail adressen uit en spraken af om eens langs te komen.
Het eerste contact dat er kwam , was een kaartje. Zij hadden mijn boek aangeschaft en schreven heel ontroerende woorden... Ook met nieuwjaar werden er kaartjes uitgewisseld.
Wij wilden al lang eens een bezoek brengen aan de Japanse tuin in Hasselt en daarom had ik een mailtje gestuurd naar die mensen. Wij zouden eerst langs hen komen en daarna naar de tuin rijden. Ik kreeg geen mail terug maar wel een telefoontje. Wij mochten langs komen en een stukje taart komen eten. Daarna reden zij met ons naar de Japanse tuin. Na het bezoek deden we nog een terrasje en aten een hapje. We beleefden een super dagje en hebben er weer fijne vrienden bij gekregen!
De rit naar Hasselt liep niet over een leien dakje.  We waren nog maar pas op de autosnelweg of we stonden al stil! Veertig minuten stonden we in de file. Toen we de bewuste "plaats der werken" bereikten,  zagen we een stukje van 20 m dat afgesloten was. Vijf werkmannen waren "bezig". Twee werkten en drie keken ernaar!
De gps stuurde ons daarna naar een straatje waar een slagboom de weg versperde. We zagen het reisdoel voor onze ogen! Een belletje naar de gastheer en leve de gsm!!!
Toen we huiswaarts reden ; wat trouwens slechts een half uur duurde, stond aan de overkant nog steeds een monsterfile. Wij blij !

HEERLIJK

Het mag ook wel eens meezitten in het leven , nietwaar!
De ontmoeting met minister Vandeurzen is 100% meegevallen. We kwamen een uur voor mijn lezing samen in een etablissement naast de zaal waar de lezing zou doorgaan. Iedereen was super zenuwachtig. De jonge CDenV schepen nog het meest! Hij had immers alles in gang gestoken. :)
We zaten er met 3 ervaringsdeskundigen en 1 moeder met zoon en schoonzoon met a.s.s.
Na 20 minuten zagen we de minister voorbij het raam stappen. Iemand riep hem binnen en hij gaf iedereen een hand. Hij ging recht tegenover mij aan tafel zitten en begon met mij als "icoon" te bestempelen. Hij wist ook dat ik een boek had geschreven en vroeg naar mijn 2 zonen! Volgens mij had hij mij op voorhand "gegoogled"!
Ik heb uitgebreid mijn verhaal gedaan en gaf aan dat ik al bijna 12 jaar aan 't vechten ben als een leeuwin voor haar welpen. En dat het vechten NOOIT ophoudt!
Daarna deed Kristel van tpASSt haar verhaal en vervolgens Bieke van 't ASSiette. De minister trok grote ogen en wist precies niet dat het ZO schrijnend was...
Hij gaf ons perspectieven en we mogen altijd contact met hem opnemen om alles op te volgen.
Wordt vervolgd...
Veel te laat gingen we naar de zaal waar de minister mijn lezing voorging. Hij bleef een tiental minuten luisteren en is doorgegaan.
Anderhalf uur aan een stuk heb ik gebabbeld. Iedereen was uiterst tevreden. Ze hingen aan mijn lippen. Sommigen beloofden zelfs om mijn boek nog te kopen.
's Anderendaags kreeg ik telefoon van een mevrouw die op de eerste rij zat. Zij wilde mij persoonlijk bedanken en mij zeggen dat ik "een sterke vrouw" was. Ze vond het ZO herkenbaar.
Zaterdag mochten we de 70ste verjaardag van onze vriend gaan vieren en het was super lekker!
Zondag : Open deur dag in het sprookjesbos.
Dat is voor mij PUUR genieten. Ontelbare kabouterkindjes hebben op mijn schoot gezeten omdat de ouders een fotootje wilden van hun spruit. Menige keren ben ik herkend: door de volwassenen als Benidorm Bastard en door de kinderen als tante Lea van Helden van de zee.
Er is zelfs iemand naar mij gekomen met de vraag: "Hoe doet gij het toch allemaal? In de week zat ik nog op een lezing van u over a.s.s.!"
Dinsdagavond hadden we onze maandelijkse info avond in het Dorpshuis : autisme en eetproblemen.
Het was een heel verrijkende avond voor iedereen. Ikzelf heb geleerd dat Tim "hypo sensitief" is. Hij heeft geen hongergevoel en dat komt omdat hij onderprikkeld is , wat hongergevoel betreft.
Kinderen die hyper sensitief zijn ; overprikkeld dus, kunnen niet stoppen met eten.
Donderdagavond gingen mijn nichtje, haar man en ik ons familiefeestje van september bespreken in het restaurant en omdat we daar toch waren, proefden we al van de lekkernijen!
Vrijdagavond was het première in Herentals en mijn kaken deden pijn van het lachen!
Zaterdagavond bezochten we een vriendin waarmee we samen op reis waren en het werd een keigezellige avond!
Gisterenmiddag "bokes eten" bij ons nichtje : lachen , lachen , lachen!
's Avonds nog eens GENIETEN van de kleinkinderen van mijn zus. Alle pluchen beestjes hadden ze tevoorschijn gehaald. Er lag een leeuw op mijn hoofd en de andere beesten hadden ze in mijn armen geduwd. Spijtig dat hier geen foto van genomen is... "En nu vertellen, tante Lea!" roepen ze dan! :)
En volgende zaterdag vieren we de 75ste verjaardag van de zus van Stan! In Nederland nog wel!
Dat zijn de leuke dingen van het leven, of niet soms?

Stress enzovoort.

Aan stress geen gebrek de laatste tijd.
Het toneel is achter de rug en elke avond dat ik moest optreden had ik stress. Wat zou er nu weer gaan gebeuren? Wie zou er nu weer naast zitten?
Geen enkele keer ben ik ontspannen en met volle goesting vertrokken.
Nochtans kreeg ik telkens achteraf heel veel lof betuigingen. In de zin van : "Jij stak er met kop en schouders bovenuit, jij waart de motor (what's in a name?) van het stuk..."
Tijdens de periode van het toneel kwam het nieuws dat het bestuur van de accordeonclub zou ontslag nemen. De voorzitster belde mij op om te vragen of ik het eerst aan Bert zou kunnen vertellen.
Ik mailde hem daags voor de repetitie en kreeg in de loop van de volgende weken verschillende mails terug waaruit ik kon opmaken dat hij het er heel moeilijk mee heeft. Dat begrijp ik natuurlijk. Hij speelt al meer dan 20 jaar in die club en het is zijn enige sociale hobby.
Enkele weken geleden zei zijn vader : "ik vind dat onze Bert er de laatste tijd zo ongelukkig uit ziet. Zou er iets zijn op zijn werk?" Waarop ik repliceerde dat alles in orde was op zijn werk en dat hij het graag deed. "Dan heeft het misschien te maken met de accordeonclub?"
Aan Tim zag ik de laatste tijd ook dat hij stress had: de benen gingen heen en weer. Ik had eveneens gezien dat hij bij de persoon van begeleid wonen heel emotioneel was.
Na een gesprek met hem vernam ik dat er een heleboel veranderingen op til zijn op zijn werk.
Hun boekhoudprogramma moet afgesteld worden op dat van Hasselt en er wordt menige keer over en weer gereden.
Ik heb ook een gesprek gehad met zijn bazin en zij vertelde mij dat er nog VEEL veranderingen gaan komen in de toekomst. Maar ze weten zelf ook nog NIETS. Zulke onvoorspelbare dingen, onduidelijkheden, onverwachte zaken zijn "horror" voor mensen met a.s.s.
Een collega van Tim was naar de laatste voorstelling van toneel komen kijken. Hij vertelde dat hij juist op tijd op pensioen kon gaan : voor de veranderingen! Maar hij vertelde ook iets waardoor ik glunderde van trots. "Als Tim zou wegvallen in het bedrijf, stort het in!" Onlangs had hij nog een probleem van de boekhouding van 10 jaar geleden, opgelost!
Maar dit neemt niet weg dat Tim toch met de stress blijft zitten tot er duidelijkheid is.
Voor de inleef van Londerzeel vertrok ik 2 uren op voorhand en ik had ze nodig!!! File, file en nog eens file! En stress om niet op tijd te komen... De avond zelf is vlekkeloos verlopen en de reis naar huis duurde maar 45 minuten.
De voorbije week kreeg ik een vraag om een promotiefilmpje te maken samen met een collega bastard. We hebben ons kostelijk geamuseerd!
Gisteren spoorden Stan en ik naar Antwerpen om wat sightseeing te doen. We wandelden door de voetgangerstunnel vanaf Linkeroever en bezochten het Mas. Het was een aangename dag maar 's avonds was ik pompaf. Volgens mij hebben we onze 10 000 stappen gehaald! Ik voelde mijn knie terug. Gelukkig kan ik morgen naar de kinesist: de voorlaatste keer.
Vorige maandag bezochten we met de nichtjes onze dementerende nonkel en mochten daar 's middags boterhammen eten. De nonkel is nog altijd hetzelfde: onverstaanbaar brabbelen, eten , in rolstoel zitten en op zijn vingers sabbelen.
Overmorgen komt mijn langverwachte ontmoeting met minister Van Deurzen. En daar heb ik ook STRESS voor! Ettelijke inleef momenten heb ik al gegeven , menige lezing voor de VVA en nooit stress gehad. Ik ben mij volop aan 't voorbereiden en zoek alles bij mekaar om mijn beweringen te staven.
Gelukkig staan er verschillende lotgenoten achter mij om mij te steunen!

Aanvulling maart en begin april

In de vorige blogpost ben ik nog iets heel belangrijks vergeten te vermelden.
De kleerkast in de slaapkamer van Tim was aan vervanging toe. De schuif onderaan was compleet uiteen gevallen!
De dag van het verhoor bij de politie reden wij samen naar Leenbakker om een nieuwe kleerkast te kiezen. We kozen dezelfde kast als bij Bert op de slaapkamer.
Die kast had Stan indertijd ook in mekaar geknutseld en ik dacht dat het "een fluitje van een cent" ging worden.
Het volgend weekend zou de kast geleverd worden tussen 16 en 18 u. Natuurlijk kwam de levering pas even voor 18 u. :(
Na ons avondmaal gingen we met veel moed aan de slag. We werkten van 19 u tot 22 u!!! En hadden toen nog maar enkel de kastdeuren in mekaar gekregen. De beschrijving trok op niets!!! HEEL KLEIN en onduidelijk!!! Daarbij kwam nog dat we geen plaats hadden om alles uiteen te leggen. Het bed stond in de weg. Bij Bert was toen de slaapkamer nog helemaal leeg en konden we alles mooi uit mekaar op de grond leggen.
We hebben de kastdeuren maar tegen de muur gezet en alles zo goed mogelijk terug op zijn plaats gezet; want Tim moest toch kunnen slapen die avond...
Zondagmorgen reden we eerst naar Diest om bij Bert eens gaan te kijken hoe die kast nu EIGENLIJK moest ineen komen...
Na de middag gingen we terug aan de slag en we werkten weer een paar uren tot ik het beu werd en mijn schoonbroer ging halen. Hij heeft een goed inzicht en zonder zijn hulp waren we er NOOIT mee klaar gekomen. In totaal zwoegden we 7 uren aan die kast!!!
Toen ik achteraf de commentaren las op de website vond ik overal dezelfde hiaten!
Ik heb mijn commentaar natuurlijk ook op die website gezet! Uiteindelijk is het toch wel een mooie kast geworden...
Ondertussen hebben we ons toneelstuk al 8 keren opgevoerd en het wordt telkens beter en beter. Bij de vijfde opvoering kreeg ik een black-out om U tegen te zeggen!!! In het midden van een lange repliek werd het opeens zwart voor mijn ogen. Het angstzweet druppelde in mijn nek en ik ging een beetje dood... Tot ik de ingeving kreeg om naar de souffleur te kijken die achter het raam zit. Zij lipte een woord en ik was weer vertrokken.
Op maandag reed ik met de bus en de trein naar Antwerpen. Ik ging "Jacko Bond zingt Marva" bijwonen. Na de voorstelling mocht ik met de journalist van de GVA mee naar huis komen. Het was een heerlijke avond. Alle liedjes van Marva kon ik nog meezingen en achteraf hebben we nog een fijne babbel gehad met Riet.
Bij de kinesist ben ik ondertussen ook al 5 keren geweest en ik voel al redelijk wat beterschap.
Pasen is ook weeral gepasseerd en Stan en ik haalden herinneringen op uit onze jeugd en die van onze kinderen. Pijnlijk: omdat we zulke dingen niet meer meemaken...
Gelukkig kan ik nog terecht bij mijn zus. De kleinkindjes kwamen vandaag eitjes rapen en brunchen. Het was daar een gezellige drukte. "Tante Lea" werd meermaals geroepen en op mijn schoot zitten, is een geliefde bezigheid.
Binnenkort beginnen de vertellingen in het sprookjesbos weer en dat is voor mij ook "puur genieten".

Maart roerde zijn staart.

Dit gezegde heeft met het weer te maken. Maar bij mij gaat het over de variatie in mijn leven!
De inleef avond bij tpASSt was een overdonderend succes! De persoon die mij gecontacteerd heeft voor de ontmoeting met minister Van Deurzen was ook aanwezig. Er is daar ter plaatse al afgesproken om een inleef bis te komen geven in september.
De maandag daarna kwamen de nichtjes bij mij boterhammen eten. We maakten van de gelegenheid gebruik om naar onze tante te bellen. Zij had gevraagd om bij haar ook eens "bokes" te komen eten en zo onze dementerende nonkel nog eens te bezoeken. Afspraak is vastgelegd voor april.
In die week ging ik naar de kapper voor een permanent. Bij de toneelvoorstelling moet ik een helm dragen. Als ik die helm op en af zet, was mijn haar niet om aan te zien? Nu haal ik een hand door mijn haar en de krulletjes liggen goed!
's Zondags hadden wij een feestje voor mijn vader zijn verjaardag. Het was wel twee en een halve maand te vroeg maar het restaurant waar wij gewoonlijk feesten, is vorige week dicht gegaan.
Elke keer hebben die "oudjes" zo veel plezier om elkaar terug te zien en herinneringen op te halen.
Want iedereen wordt ouder en bij mijn vader is het de laatste tijd wel heel erg achteruit gegaan. Na de laatste keer dat hij gevallen is, kan hij niet meer fietsen en is hij zijn vrijheid kwijt. Mijn zus en ik moeten hem nu overal naartoe voeren en naar de winkel rijden.
Vorige dinsdag was ik in Diest zoals gewoonlijk en ik kreeg telefoon van de verantwoordelijke van de VVA met de vraag of ik vrijdag een inleef kon gaan doen in Dendermonde?
Vrijdag had ik première van mijn toneelstuk en ik dacht het die dag rustig aan te doen. Het was nogal een dringende vraag want er was NIEMAND anders beschikbaar. Ik heb dan maar toegezegd omdat het 's middags zou gedaan zijn. Van mijn collega kreeg ik een mail dat ik met hem kon meerijden maar dan moest ik 's morgens om 6 u 30 in Kontich zijn. Dat zag ik helemaal niet zitten en ik belde naar de verantwoordelijke van die school of zij me kon komen afhalen aan het station? Dan moest ik om 6 u 39 de trein nemen in Olen. Zo was ik mooi op tijd om 8 u in Dendermonde. Zo is gebeurd. Ik had een zeer rustige tijd in de trein en kon zo mijn tekst nog eens overzien.
De inleef was zoals gewoonlijk weer een succes en men bracht mij terug naar het station zodat ik om 15 u thuis was. Nog even een middagdutje gedaan zodat ik fris en monter naar de première kon vertrekken.
We speelden de pannen van het dak en onze vrienden van de reis naar Oostenrijk waren komen kijken zodat ik achteraf nog een leuke babbel had.
Zaterdag is Stan komen kijken samen met 2 bevriende koppels en na de "beruchte" tweede voorstelling hadden we nog een gezellig samenzijn.
Zondag was het "wereld autisme dag" en hadden we pannenkoeken slag bij tpASSt. Heel de namiddag heb ik genetwerkt ivm de ontmoeting met minister Van Deurzen. Heel vruchtbare gesprekken gevoerd!
Vandaag ben ik voor de eerste keer naar de kinesist geweest. Vorige week ging ik naar de dokter met een pijnlijke knie. Het verdict was: water in de knie en artrose!!! Tien kine beurten en dan kijken of het helpt. Op hoop van zegen.