Wat een week!!!

Terwijl de berichtjes, mailtjes e.d. binnenstroomden om mij te feliciteren met mijn bijdrage in de film en de uitzending van "Den elfde van den elfde" beleefde ik de meest hectische week in mijn leven.
Maandag stond mijn strijk te wachten. Die MOEST op tijd gedaan zijn want ik wou de trein van 17 u 20 nemen in Herentals om naar Antwerpen te sporen.
Daar zou ik naar een toneelopvoering in de Peerdestal gaan kijken samen met een vriendin. Zij had enkele dagen voordien afgebeld wegens omstandigheden. Maar dat was geen probleem want mijn neef en zijn partner zouden ook meegaan.
We spraken om 18 u af om iets te gaan eten in een etablissement dicht bij het theater.
Bijna in Antwerpen aangekomen, kreeg ik bericht van mijn neef dat het etablissement gesloten was!
Na wat over en weer gebeld te hebben, vonden we een punt om af te spreken. Verschillende restaurants sloten hun deuren om 18 u en na lang zoeken, vonden we er nog één op de Groenplaats.
Wij hebben ons goed geamuseerd met het toneelstuk en de après theater maar ik moest het gezelschap vroeger verlaten om mijn laatste trein te halen.
Na middernacht in Herentals aangekomen en dan nog even bij Tim binnen om zijn brooddoos en thermos om te spoelen. En maar goed ook want zijn schoenen stonden op de keukentafel met een briefje erbij: "Veters kapot!". Dan maar vlug nieuwe veters gezocht en in de schoenen gestoken en naar huis gereden. Heel laat in mijn bed!!!
Dinsdagvoormiddag reed ik naar de opticien in Hulshout om de lenzen van Bert op te halen. Hij had mij gemaild met de vraag om die lenzen op te halen vooraleer ik naar Diest zou komen op dinsdag.
De lenzen waren er NIET! De koerier had ze in een verkeerde zaak afgeleverd!
Ik ben heel vroeg naar Diest gereden want ik moest op tijd terug zijn om met Tim naar de dienst van begeleid wonen te rijden. Daar vond een info vergadering plaats van 18 tot 20 u.
Om 17 u kwam ik thuis ; vlug omgekleed ; wasgoed weggedaan en met Tim vertrokken. Na nog even naar een parkeerplaats gezocht te hebben, kwamen we om 18 u 05 aan in de zaal.
We kregen uitleg ivm de toekomst. Vanaf 2018 zouden alle mensen die begeleid wonen krijgen een assistentie budget krijgen waarmee ze hun hulp kunnen betalen. Vanaf 2017 moet Tim zelf 5 euro per bezoek betalen. Zo heb ik het tenminste begrepen. De uitleg was zo moeilijk dat er vele mensen afgehaakt hebben!
Achteraf hebben we een Mac Donalds-je gedaan en nog wat bij gebabbeld. Thuisgekomen, legde ik uit wat Tim moest doen als ik weg was. Want woensdag en donderdag moest ik filmen.
Woensdagmorgen nam ik om 6 u 20 de trein in Herentals om tijdig op de set in Sint Niklaas te zijn. (7 u 40).
Een medewerkster pikte mij op aan het station en die dag filmde ik met Stijn Van Opstal , Peter van den Begin en Veerle Baetens. Eén voor één heel aangename mensen!
Omdat ik tot de late namiddag moest filmen, mocht ik daar blijven overnachten. Het Ibis hotel bevond zich op 100 m van de set.
Ik meldde mij aan en begaf mij met mijn kaart naar de kamer. Binnengekomen, knipte ik het licht aan: GEEN licht , GEEN T.V. NIKS! Dan maar terug naar beneden om te gaan vragen wat ik moest doen. "Mevrouw , naast de deur staat een kastje om die kaart in te steken en dan werkt alles!"
Oh wat vond ik mezelf stom...!
Ik heb het mezelf dan maar gemakkelijk gemaakt, mijn pyama aangedaan en op bed gaan liggen om de ganse avond T.V. te kijken. Een kussen onder mijn voeten gelegd want ik had pijnlijke benen. De ganse dag had ik recht gestaan!
Donderdagmorgen werd ik weer vroeg op de set verwacht en die dag filmde ik ook nog met Gene Bervoets en Ruth Beekmans. Weer heel plezierig!
Die dag zat mijn bijdrage erop na de lunch en was ik thuis om 15 u. Eerst bij Tim aangereden en dan heb ik mijn appartement gestofzuigd.
Ik had ook nog een bericht gekregen van de poetsvrouw van Tim dat ze nog 2 weken langer zou moeten thuis blijven maar daar is de poets deze week overgeslagen.Volgende week ga ik er weer tegenaan.
Vrijdagmiddag vertrok ik weer met de trein naar Antwerpen. Om 12 u moest ik in de school van PiusX zijn om een inleef te geven.
Deze keer was het niet met mijn collega waar ik gewoonlijk mee ga maar met een medewerkster van de VVA. Daarbij kwam nog dat het voor studenten was! Dit had ik nog nooit gedaan en ik was er wel wat bang voor. Maar het is 100% meegevallen. Zij waren allemaal één en al oor.
Stinne bracht mij om 16 u 30 naar Berchem station zodat ik op een deftig uur thuis was.
Niet voor lang want 's avonds stond een toneel op de planning.
Met de mensen van het toneel van Oevel gingen we kijken naar een collega van ons die meespeelde in Itegem. Het was verrassend leuk!
Een minder leuk voorval maakte ik mee toen ik vrijdagvoormiddag langs mijn vader reed om te informeren hoe het met hem was na de onderzoeken in het ziekenhuis.
"Niet goed" zei hij: "mijn hart wil niet meer mee en ik moet een pace maker laten zetten."
Hij was helemaal niet de opgewekte vader die we kennen want hij mag nu niet meer fietsen. Hij zou kunnen vallen en dat zou fataal kunnen aflopen.
We hopen op een goede afloop.

WOW!!!

De laatste dagen leefde ik in een roes.
Vorige week stroomden de mails en berichten van regisseur, medewerkers en auteur van de film binnen. De film is AF. En hij ziet er goed uit! Joepie!
Mijn zenuwen begonnen al door mijn lijf te gieren...
Zaterdag was het dan zover: de première met de rode loper!
We kregen een mail met uitnodiging van de Kinepolis Antwerpen waarop stond : dresscode : chic!
's Middags mochten we gaan lunchen in een brasserie naast de bioscoop met de crew.
Stan en ik vertrokken ruim op tijd. En al maar goed want er was een ongeluk gebeurd op de autosnelweg en we zouden 20 minuten in de file staan. Het was dan ook nog rotweer; REGEN en WIND!
Wij waren als eersten in de brasserie en stilaan kwamen de anderen binnen gesijpeld : ze hadden ook file gehad!
Wat deed het weer deugd om al die fijne mensen terug te zien!
De Helden zelf gingen in de voormiddag al naar de film kijken omdat ze in de namiddag van zaal naar zaal moesten gaan om zich te presenteren. De film werd gedraaid in 5 zalen tegelijk.
De zaal waarin wij zaten , werd volledig bezet door pers en B.V.'s!
Na de lunch werden we gebrieft door de veiligheidsmensen van de bioscoop en naar de rode loper geleid.
De mat was door en doornat en onze voeten zakten erin weg maar dat kon de pret niet bederven.
Eenmaal binnen, gingen we tussen 2 koorden naar het platform. Er stond een massa mensen met kinderen te roepen en te gillen als we voorbij kwamen!
Vooraan stonden de fotografen te flitsen en werden we meermaals vastgelegd op foto.
De helden kregen een gouden ster en daarna konden we naar de zaal gaan.
Stan stond te wachten achter de koorden en ik moest nog even terug gaan om het ticket te geven want anders mocht hij niet binnen.
In de zaal waren de zetels gereserveerd op naam: vooraan allemaal PERS en ergens in het midden vond ik 2 zetels met de naam : Lea Witvrouwen!
Nadat er een speech gegeven werd door een medewerker van de bioscoop , kon de film beginnen.
Oh wat had ik een klein hartje!!!
Maar vanaf het begin van de film heb ik genoten , genoten , genoten!
Achteraf kregen we een daverend applaus en moesten we met z'n allen naar het podium.
Ik mocht zelfs een klein interviewtje geven...
Nadien kregen we een receptie aangeboden op een andere locatie.
Toen we de zaal verlieten, kwamen er verschillende kindjes naar mij met de boodschap: "Ik vond u de grappigste van de film!"
Er zijn ook talloze selfies genomen met mij en er is zelfs een fan van Lea Schepers speciaal naar mij gekomen om te vragen of ik iets wou inspreken op zijn telefoon!!!
Tijdens de receptie kwam één van de helden zeggen tegen Stan: "Sorry dat ik uw vrouwtje gekust heb hé!" En één van de medewerkers vroeg: "Ben je nu niet trots op je vrouwtje?"
Toen we naar huis reden, vroeg Stan: "Nu heb je toch wel genoten vandaag hé?"
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, verscheen ik gisterenavond ook nog eens op T.V. in : "Den elfde van den elfde". Weliswaar maar een piepklein rolletje maar toch wel tegen "Jan Decleir"!
De voorbije week werden er mij ook nog rollen aangeboden in het professioneel theater maar die moet ik spijtig genoeg weigeren omdat mijn dagelijkse bezigheden dat niet toelaten...
Dat mij dit allemaal moet overkomen in mijn "oude" dagen!!!
Zovele dingen zou ik nog ZO graag doen maar helaas...

Scherven brengen geluk? No way!

Als scherven geluk moesten brengen, had ik de laatste tijd BERGEN geluk gehad!
Het begon al voor Kerstmis. Ik moest mijn papier buiten zetten voor de ophaling en ik droeg een grote doos voorbij mijn schoenenrek in de berging. Bovenaan op dat rek stond een zware glazen vaas die ik ooit nog had gekregen van het Wit Russische meisje dat bij mij logeerde. Het was dus ECHT een ZWARE glazen vaas : zo'n typische Russische! Met de doos botste ik tegen het rek en de vaas donderde naar beneden: in duizend stukjes overal achter en onder...
Stan was bij mij en we hebben zo goed en zo kwaad als het kon, alle stukjes bijeen gezocht.
Ik zei direct : "Oh dat is niks , scherven brengen geluk."
Stan vertelde toen dat er bij hem thuis ook scherven geweest waren. Zijn rolgordijn was zomaar uit het niets naar beneden gedonderd en had een glazen postuurtje op de vensterbank verpulverd.
Op kerstdag zelf zaten we hier gezellig aan tafel en werd er een wijnglas omgestoten : weer scherven!
Op korte tijd : VEEL SCHERVEN en weinig geluk!
Het begon nochtans goed.
De week na nieuwjaar moesten we naar de psychologe in Mechelen.
Na de raadpleging kwam ze bij mij en zei: "Voor de volgende afspraak gaan we afspreken dat je gaat mailen als het nodig blijkt. Anders gaan we het houden op "om de 3 maanden". Want Tim doet het echt heel goed! Ik ben er fier op ! En ook met de persoon van begeleid wonen gaat het prima hé!"
Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap!
Dit was op een vrijdag. De maandag nadien spoorde ik naar Antwerpen voor de reünie met de Benidorm Bastards. Het regende maar dit kon de pret niet drukken. We hadden mekaar al zo lang niet meer gezien en het was super gezellig.
Ik had mezelf een nieuw fototoestel cadeau gedaan voor mijne nieuwjaar en nam een 30 tal foto's.
Toen ik in de trein naar huis zat, kreeg ik telefoon van de persoon van begeleid wonen. Zij vroeg om een gesprek met mij vooraleer ze naar Tim zou rijden die avond. Ik kreeg al een wrang voorgevoel.
Thuisgekomen zette ik eerst mijn foto's op de computer en door een stomme fout van mijn eigen zichzelve was ik ineens al mijn foto's kwijt!
Eerste tegenslag.
Rond 19 u kwam de persoon van begeleid wonen bij mij om te zeggen dat er een wissel ging komen!
Zij hadden zitten puzzelen en puzzelen maar konden er niet uit geraken. Er moest een nieuwe komen bij Tim! Zij heeft er al 5 jaren opzitten en ze is echt een vertrouwenspersoon voor Tim!
Daarbij komt nog dat de volgende persoon op een dinsdag zal komen om 19 u!!! Juist de tijd dat Tim gaat eten naar zijn vader!
Zij stelde voor om het eten naar Tim te brengen zodat hij niet zo vlug moest zijn.
's Avonds moest ik naar een intervisie van de V.V.A. in Geel en ik had gezegd om nog langs Tim te rijden achteraf.
Om 23 u kwam ik bij hem en hij zat in de zetel naar T.V. te kijken. Ik ging naar hem en vroeg: "Wat vind je van die wissel?" Hij begon direct te wenen! "Ja mijn vertrouwenspersoon kwijt hé!"
En dat eten? "Ik zal dan wel wat vroeger gaan eten, " zei hij. Maar dan moet hij wel VEEL vroeger vertrekken op het werk! Dan heb ik voorgesteld dat ik bij zijn vader het eten zou gaan halen. Ik zal het dan in het begin zelf nog opwarmen en er nog bijblijven als die nieuwe komt. TERUG VAN NUL BEGINNEN om een vertrouwensrelatie op te bouwen.
Tweede tegenslag.
Diezelfde week kreeg ik van de poetsvrouw van Tim een berichtje met slecht nieuws: ze had een hernia en moest rusten , rusten , rusten.
Wat kon ik doen? Zelf maar poetsen nietwaar!
Derde tegenslag.
Gisteren hadden we onze maandelijkse bijeenkomst in Noorderwijk van de V.V.A.Onderwerp: hoe omgaan met kritiek op je kind met autisme?
We hadden een grote groep en er werd over van alles gepraat : iedereen over zijn eigen kind met a.s.s. maar over die kritiek is WEINIG gezegd!
Vrijdag rijd ik naar Houthalen-Helchteren om weer een inleef te doen met Marc en zo volgen er nog een stuk of 5 doorheen heel het Vlaamse land.
Eindigen doe ik met iets hartverwarmend. Zondag had Tim zijn jaarlijkse nieuwjaarsreceptie met de Lukrakers. Op die bijeenkomst doen ze altijd een tombola voor het goede doel : deze keer was een deel van de opbrengst voor de V.V.A en Tim had een Pracht van een prijs gewonnen.

Bye bye 2015, welkom 2016!

Weeral een jaar voorbij!
De laatste loodjes wogen toch weer zwaar...
Vader viel met de fiets en brak zijn duim: gespalkt en NIETS meer kunnen doen!
Om de andere dag brengen ze eten en de overige dagen spraken mijn zus en ik af om voor zijn eten te zorgen.
De laatste tijd is hij zeer vlug moe en daarom reed mijn zus ermee naar de kliniek voor een onderzoek. Bloed hebben ze al getrokken en op 25 januari moet hij voor een volledige check up.
De eerste maandag van de kerstvakantie trakteerde ik mezelf op een filmpje in de cinema van Geel.
"Wat mannen willen." Stiekem hoopte ik om mezelf te zien in de trailer van "Helden van de zee" die ze vooraf zouden draaien. Ik had al verschillende sms-jes gehad van mensen die mij gezien hadden in één of andere Metropolis. Maar in Geel NIKS!
De grootste tegenslag kreeg ik enkele dagen later in mijn brievenbus: een proces van 165 euro! Overtreding van de derde graad! Blijkbaar is in Geel de verkeerssituatie veranderd: ik had een KLEIN stukje gereden in een straat waar het enkele richting was geworden!!!
Ik voelde me een "crimineel"...
Woensdag poetste ik bij Tim want de poetsvrouw die normaal op vrijdag komt, moest natuurlijk ook Kerstmis en Nieuwjaar vieren.
Kerstavond vieren wij al jaren bij de jongste zoon van Stan en daarom reed ik op donderdag met de bus naar Turnhout waar Stan mij oppikte aan het station om zo ineens naar Weelde te rijden.
We hebben daar heel lekker gegeten en ons reuze geamuseerd.
Op kerstdag 's morgens komen wij terug naar Voortkapel omdat er dan gewoonlijk bij mij wordt gefeest. Onderweg stopten we bij de traiteur om al het lekkers op te halen en daarna ging ik mijn vader ophalen.
Vervolgens ging ik kijken hoe het was met Tim. Ik had immers donderdagmorgen een mail gekregen van zijn bazin dat hij ziek en met koorts aan het werk was. Hij wilde niet vroeger naar huis komen en zij raadde mij aan om na de middag een dokter te raadplegen. Ik belde mijn huisarts op maar met die kerstdagen werkte hij natuurlijk niet! Hij zei me om Dafalgan en keelpastilles te proberen en als de koorts bleef duren en er kwam geen hoest of snot aan te pas moesten we een dokter van wacht opzoeken.
Tim kwam thuis : lijkbleek en met waterige ogen. Ik maakte hem ineens een tas warme melk met honing en gebood hem om nog 3 Dafalgans te nemen die dag.
Ook de zuigtabletten voor de keel legde ik binnen handbereik. Daarna reed ik naar zijn vader (die niet thuis was) om te zeggen dat Tim niet kwam eten die avond. Ik legde dus een briefje met de melding om een kommetje soep te brengen want dat Tim ziek was.
Toen we 's avonds aan tafel zaten bij de zoon van Stan heb ik nog een paar sms-jes gestuurd om te vragen hoe het allemaal ging. Gelukkig had hij mijn raad opgevolgd!
Vrijdagmiddag was hij al heel wat opgeknapt. Hij kwam zelfs te voet naar mij om te komen eten.
Alles is goed verlopen: Tim heeft mijn computer weer in orde gebracht en mijn vader heeft enorm genoten van de oude foto's die ik te voorschijn haalde. Hij zei: "Dat deed nu eens deugd se. Nu heb ik nog eens veel van vroeger kunnen vertellen!"
Zaterdagmorgen na het ontbijt is Stan naar huis gereden nadat we eerst nog samen gingen winkelen.
Zondag reed ik samen met Tim met de bus naar Utopolis in Turnhout. Tim ging naar "Star Wars" kijken en ik naar "de Kampioenen". Mijn film was vroeger gedaan en we hadden een punt afgesproken waar ik ging wachten. Na de film werd iedereen langs een andere weg naar buiten geleid en ik kwam terug in de inkomhal uit. Daarom deed ik een berichtje : "beneden in de hal". Tim zou daar ook uitkomen en ik ging wachten aan de uitgang. Daar kreeg ik telefoon van een vriendin en waarschijnlijk heb ik hem gemist. Een beetje later kreeg ik een sms: "ik sta aan de kassa's". Toen ik hem ging zoeken , zag ik hem met een blik vol paniek naar het punt kijken waar we afgesproken hadden... Hij vertelde me dat hij gezocht, gezocht en gezocht had om aan dat punt te geraken!!!
We namen de bus terug naar huis en weer hadden we pech! De bus reed maar tot Herentals!
Daar moesten we een uur wachten op een volgende bus en we zijn dan maar iets gaan drinken in een café aan het station. Was ik er niet bij geweest , had Tim hoogstwaarschijnlijk een uur op het perron staan wachten op de bus...
Maandag spoorde ik naar Antwerpen. Eén van de helden was vader geworden en ik had beloofd om zijn dochtertje te komen bezoeken.
Dinsdag: Diestdag en woensdag poets bij Tim.
Donderdagvoormiddag zijn er ocharme 8 zangertjes aan de deur geweest en 's avonds hebben we er onder ons tweeën een gezellige avond van gemaakt.
Vrijdag: nieuwjaarsdag! Elk jaar komen we met de ganse familie samen bij mijn vader. Dit jaar moesten mijn zus en ik alles zelf doen wegens de gebroken duim van vader.
Maar dit maakte het niet minder gezellig!
Bert was er deze keer ook bij. Ik had hem opgehaald in Diest in de voormiddag.
Zaterdag morgen reed ik met Stan mee naar Baarle Hertog want de kindjes stonden te popelen om hun nieuwjaarsbrief voor te lezen.
Stan bracht mij na de middag naar Turnhout waar ik de bus naar huis nam.
Gisteren ging ik met vrienden naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Antwerpen en we mochten op de boerentoren waar we een mooi uitzicht hadden op de omgeving.
Ik had mezelf een nieuw fototoestel cadeau gedaan en dat kwam nu goed van pas.
Vandaag stond er natuurlijk weer een berg strijk te wachten en zo is er alweer een druk jaar van start gegaan...

Heftig

Over mijn leven kan ik wel met zekerheid zeggen dat het NOOIT saai is!
Na mijn laatste blogpost is er weer heel wat gebeurd.
Samen met Marc deed ik een inleefmoment in Diepenbeek op een dinsdagvoormiddag. Van daaruit heb ik me naar Diest gehaast om te gaan poetsen.
In die week ging ik ook nog met een vriendin naar "Piaf , de musical" kijken in Mol: PRACHTIG!!!
Vrijdag naar een premiere in Herentals en de zondag reden Stan en ik naar een koppel in Dessel. We hadden hen leren kennen op onze vakantie in Oostenrijk Er werd toen gezegd dat we eens op bezoek moesten  komen want de man kon goed taarten enz... bakken!
Zo gezegd, zo gedaan. We werden daar ontvangen als royals. Lekkere taart gegeten en we moesten nog mee eten ook want hij had nog broodjes , sandwiches , brood ... gebakken.
Dit was een fijn intermezzo.
Want op zaterdag had ik een mail gekregen van een collega van Tim. Hij had verontrustend nieuws.
Er was een nieuw boekhoudprogramma opgestart en dat programma had nogal wat mankementen. Tim kreeg alles over zich heen en die collega was bang dat hij terug in een depressie zou belanden....
Daarom ben ik op maandag in actie geschoten: eerst gebeld naar zijn werk en ik had gelukkig meteen de juiste persoon aan de lijn: zijne chef. (cheffin eigenlijk want het is een vrouw "waar ik uiteraard HEEL blij mee ben").
Zij raadde mij aan om een mail te sturen want aan de telefoon kon ze niet vrijuit spreken. Ze wist in elk geval hoe de situatie was met Tim in het verleden.
Ik heb onmiddellijk een mail gestuurd en in de namiddag had ik al antwoord. Zij had aan Tim gezegd dat hij moest aangeven als het teveel werd want ze konden hem niet missen!!!
Daarna belde ik naar de persoon van begeleid wonen omdat ik weet dat zij de vertrouwenspersoon is van Tim. Zij vertelde mij dat Tim het regelmatig had over het werk en dat hij ZEKER niet zou aangeven wanneer het teveel werd.
Dit vernam ik ook van Marc toen we weer een inleefmoment gaven de maandag daarna. Hij zei dat mensen met a.s.s. heel perfectionistisch zijn en ook alles heel perfectionistisch willen doen. Daarom voelen zij niet aan wanneer het potteke vol is. Als het te laat is , voelen ze het pas!!!
Daarom heb ik een mail terug gestuurd met de melding dat ze op voorhand moeten delegeren want dat Tim het zelf niet zal aangeven.
Naar de psychologe (waar we die donderdag naartoe moesten) had ik ook een mail gestuurd met de uitleg over het werk. Zij had het er met hem over gehad , denk ik want tijdens de autorit naar huis werd er duchtig met de benen gewiebeld... GEEN communicatie!
Gelukkig is het goed gekomen. Dinsdagavond hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA toen ik telefoon kreeg van de persoon van begeleid wonen. Zij had met Tim gebabbeld. Hij gaf aan dat het hectisch geweest was op het werk maar dat het stilaan aan 't stabiliseren was. Oef!
Ondertussen nog met een vriendin naar Antwerpen gespoord om naar toneel te gaan kijken Een lezing over 'Ten oorlog" bijgewoond in de bib van Westerlo en met Arnout Hauben gebabbeld. Naar het winterconcert van de accordeonclub in Beerse geweest en veel plezier gemaakt!
De eindejaarsfeesten komen eraan en vermits Bert een rijverbod heeft wegens zijn epilepsie had ik een plannetje uitgedokterd. Om geen vier keer weg en weer naar Diest te moeten rijden , had ik voorgesteld om hier te blijven slapen (bij zijn broer op de logeerkamer). En dit op kerstavond en oudejaarsavond. Na veel over en weer gemaild te hebben , kwam ik te weten dat Bert NIET in een vreemd bed kan slapen. Na een gesprek met zijn vader ben ik tot een oplossing gekomen.
Voor het eerst zal Bert niet aan mijn tafel zitten met Kerstmis dit jaar. Op kerstavond komt hij niet naar zijn vader. Kerstmis valt op een vrijdag en dan gaat zijn vader hem halen op het gewone uur van elke vrijdag. Wij hebben dan onze maaltijd al verorberd want mijn vader wil 's middags warm eten.
Ik breng na de middag eten naar Bert en zijn vader en zijn geschenkje zal ik ook meenemen.
Hij vond dit een goed voorstel!
Op oudjaar en nieuwjaar zal er dan toch twee keer moeten over en weer gereden worden.
Gisteren was het de jaarlijkse studiedag van autisme in Gent.
Wat was het toch allemaal weer HEEL herkenbaar.
En ZOVEEL bijgeleerd!
Elk jaar kom ik moe maar voldaan thuis.
Gisteravond vond er een feestje plaats bij de regisseur van "Helden van de zee".
Heel graag had ik hier aan deelgenomen maar dat zag ik niet zitten na zo'n zware dag. Het was dan nog in Leefdaal ook!!!
Maar de productieleider mailde mij dat we er dan een goei lap gaan op geven met de premiere! :)

Het stopt nooit!

De laatste tijd stromen de aanvragen hier binnen om een inleef avond over autisme te geven.
Dinsdag reed ik naar Antwerpen Luchtbal naar een school voor bijzonder onderwijs.
Tegen Bert had ik lang op voorhand aangekondigd dat ik die dinsdag niet kon komen poetsen en daarom was ik op maandag geweest.
Ik nam de trein en tram omdat ik in Antwerpen niet durf te rijden met de auto en ook om de files op de autosnelweg te vermijden.
De tram stopte bijna aan de poort voor de school maar ik slaagde erin om in de verkeerde richting te stappen. En probeer in Antwerpen maar eens de weg te vragen!!! Niemand spreekt daar nog Vlaams!
Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat ze daar weg of pad kennen...
Daarom belde ik maar naar Marc (mijne partner van de inleef) en na 3 pogingen loodste hij mij naar de school.
Ik was op tijd thuis zodat ik 's avonds nog naar een voorstelling van toneel kon gaan in Wiekevorst.
Woensdagnamiddag woonde ik een toneelvoorstelling bij in Tongerlo en 's avonds moest ik zelf spelen.
Dinsdagavond toen ik op de voorstelling in Wiekevorst zat, had ik een bericht op mijn voicemail : of ik donderdagavond een inleef kon gaan doen in Wuustwezel om iemand te vervangen.
Dat ging.
Dus reed ik gisterenavond naar Wuustwezel: niet bij de deur trouwens.
Het was dan ook nog een "inleef bis" , dus moest mijn laptop mee met de power point erop. Toch wel een beetje stress want het was HEEL lang geleden dat ik die "bis" nog eens gedaan had.
Marc had gevraagd om goed op tijd te komen want alles moest nog geïnstalleerd worden.
Ik vertrok om 16 u 45 en mijn gps gaf al een alternatieve weg aan omdat de autosnelweg vol zat!
Dan maar kleine wegen volgen: donker , regen en druk! Om 18 u 10 arriveerde ik aan de school.
Ik belde naar Marc om te zeggen dat ik er was maar het was voicemail.
Om 18 u 30 ben ik uitgestapt en op zoek gegaan naar de zaal.
Het is allemaal heel goed meegevallen en de mensen waren super content!
In de loop van de avond kreeg Marc pas het bericht binnen van zijn voicemail. Het schoolgebouw was helemaal in beton en daarom was er waarschijnlijk geen bereik.
Geen bereik! Dat klopte.
Ik had bij Tim een briefje op tafel gelegd dat ik na de inleef nog zou binnen komen: waarschijnlijk om ongeveer 23 u 30???
Toen ik bijna thuis was, kreeg ik een sms dat er iets op mijn voicemail stond.
Ik stapte binnen bij Tim en vroeg hem of hij ook zoveel last had gehad van de file? Hij antwoordde dat het nogal meeviel en dat het hetzelfde was als elke dag. Toen vroeg hij of ik mijn voicemail al beluisterd had? Dat heb ik toen gedaan. Ik hoorde mijn ex heel verward zeggen: "Onze Tim is met zijn auto in de gracht gereden!" Meer niet.
Ik ging dadelijk in de garage kijken en miszag niets aan de auto: hij stond op te laden.
Tim vertelde dat hij te kort in een straatje gedraaid was, over de gracht gereden en in een veld in het slijk vast gereden was. Hij belde naar de Renault en zij vertelden dat ze niet tussen kwamen in zulke zaken! Toen wilde hij naar zijn vader bellen maar zijn gsm was plat.
Hij is dan op zoek gegaan naar een telefoon in een dichtst bijzijnde boerderij om zijn vader op te bellen (chapeau!).
Uiteindelijk hebben ze een boer moeten aanspreken met een tractor om te depanneren.
Ze zijn dan pas kunnen gaan eten en de auto hebben ze afgespoten met de hoge druk reiniger.
De schoenen van Tim zaten onder het slijk evenals de onderkant van zijn broek.
Hij had zelf een andere broek uit de kast gehaald en aangedaan (weer chapeau!) .
Ik heb dan nog maar vlug de gang wat opgekuist want die lag ook vol slijk en de schoenen buiten onder het afdak gezet om te drogen.
Deze voormiddag belde ik naar de garage en het klopt inderdaad dat de bijstand niet geldt voor ongevallen. Alleen als er iets aan de auto zelf is : de batterij enz..
Tim zal dan toch bij Touring Wegenhulp moeten blijven om zulke pannes te komen verhelpen.
De schoenen zijn ondertussen ook afgewassen en ze steken vol keukenrolpapier. De broek is gewassen en de garage is uitgemest : die lag ook nog vol koeienmest.
Gelukkig had ik die telefoon niet gehoord tijdens de inleef want dan was ik weer heel ongerust geweest!!!
Ook bij Bert is het maar goed dat ik pas achteraf alles verneem.
Hij ging verleden vrijdag naar een optreden waarvoor hij een bus en een belbus moest nemen.
Ik had de taxi geregeld om achteraf naar huis te komen.
Hij had zelf de belbus geregeld.
Nadien krijg ik van hem een mail met de gedetailleerde uitleg hoe alles verlopen is.
Hij had de belbus gemist en was gaan raad vragen in een café. (chapeau!)
Alles is uiteindelijk ook goed gekomen en hij was op tijd in de zaal. Het bijzonderste is dat hij zelf niet met de auto gereden heeft, want dat is mijn grootste zorg...
En zo stopt die zorg nooit!
Volgende week ga ik weer een inleef geven in Diepenbeek : op dinsdagvoormiddag.
Na de middag kan ik van daaruit rechtstreeks naar Diest rijden zo hoef ik Bert niet te verwittigen.
Nadien staan er nog 4 inleven gepland maar ik vermoed dat er nog kunnen bijkomen...
Volgende week ook nog eens met Tim naar Mechelen naar de psychologe en zo stop het nooit!!!
Ik hoop dat er mij nog een lang leven beschoren is, zodat ik al deze dingen nog lang kan doen.:)

Genieten

Oh wat heb ik de laatste tijd al genoten!!!
Ten eerste : de film "Helden van de zee". Ik vond het een enorm voorrecht om in zulke productie te mogen meespelen.Wat een fijne mensen heb ik leren kennen! De topper was een mail die we allemaal kregen van de regisseur : hij bedankte IEDEREEN voor het engagement, de gedrevenheid, de professionaliteit enz...
Daarna volgde onze trip naar Parijs waar ik eveneens enorm van genoten heb.
En dan : "Jeanneke van Oevel" !!!
Nog nooit heb ik zoveel zenuwen gehad om een rol te spelen als deze keer!
Het is een kanjer van een rol!!! Vanaf het begin tot het einde bijna constant op het podium en een turf van een tekst!!!
Op woensdag hadden we onze generale repetitie en die was goed. De schrik sloeg me om het hart: "een goeie generale is een slechte premiere en een slechte generale is een goeie premiere!".
De zenuwen gierden door mijn keel met de premiere. Uitgebreid toilet bezoek, buikpijn, klamme handen...
Het doek gaat open en ik verschijn op het podium met een karretje. Normaal haal ik daar kledingstukken uit om weg te leggen en ik vergat dit!
Toen ik in de coulissen kwam, vroeg de toneelmeester: "moest jij die kleren niet uit dat karretje halen?"
"Oh ja, vergeten!". Mijn gedachten dwaalden af : "Hoe moest ik dat oplossen terwijl we aan 't spelen waren?"Lang moest ik niet nadenken want ik moest terug op! Vol vuur en enthousiasme verwelkomde ik mijn bezoekers maar in mijn achterhoofd zat nog steeds die vergetelheid. Daardoor vergat ik te zeggen dat mijn bezoeker moest gaan zitten... Hij fluisterde tussen zijn tanden: "Zitten!" en ik was terug vertrokken.
Die vergetelheid werd probleemloos opgelost tussen 2 scenes als het doek dicht was!
Ik heb dan het gevoel dat ik NIET goed gespeeld heb... :(
Het publiek had er niets van gemerkt en ik krijg constant de commentaar: "Hoe kan jij dat nog allemaal onthouden? Een rol op uw lijf geschreven! Jij draagt het stuk. Je steekt er met kop en schouders bovenuit...."
We krijgen nu regelmatig open doekjes en daverend applaus en dan zal het wel goed zijn, denk ik dan...
Meer en meer begin ik ook van mijn personage te "genieten" en het zal weer een beetje pijn doen als het afgelopen is...
Donderdagnamiddag woonde ik een kleinkunstnamiddag bij in de Zoerla.
Della Bossiers, Bart Herman en Ed Kooiman kwamen optreden. Pure klasse!
Eén van de orkestleden van Ed Kooiman bewonderde mijn dialect. Hijzelf was van Antwerpen en hij beweerde dat hij het Kempisch leren kennen had via "Lea Schepers" !
Zondagnamiddag waren we uitgenodigd in de Sony Bell studio's in Heist op den Berg voor een seniorennamiddag. Ja ja , we behoren tot de senioren spijtig genoeg. :)
Zowel Stan als ikzelf genoten met volle teugen van de muziek van Bobby Prins, Marc Dex, Salim Seghers, Bandit en de Army Stars. Pure nostalgie!
Zondag waren onze vrienden naar de boekenbeurs geweest en ze hadden "de Helden" ontmoet.
's Avonds kreeg ik een mail met foto's en ze moesten mij de groeten doen: heerlijk toch!!!
Gisteren hadden we onze maandelijkse VVA activiteit : Psychomotorische begeleiding van jonge kinderen met a.s.s. en we hebben weer veel bijgeleerd.
Hartverwarmende momenten met gelijkgestemde zielen.
Zo dadelijk vlieg ik er weer in: nog 6 keer spelen en dan zit het er op.
Weer een ervaring rijker!