Zeven jaar samen en drukte.

Stan en ik zijn al 7 jaren samen. Wat vliegt de tijd!!!
De drukte begon al voor de bewuste dag.
Op vrijdag stond er een sprookjesvertelling gepland en de mensen waar we in Oostenrijk mee aan tafel zaten, hadden beloofd om aan te sluiten bij de groep kindjes die op de planning stonden. Zij zouden komen met hun 3 kleinkinderen.
De weersomstandigheden waren niet optimaal maar we hadden toch een top dag!
Er zijn weer heel wat foto's genomen.
Op zaterdag, 15 augustus, (moederdag nota bene) stond er ook een vertelling op het programma: dit keer was het voor een verjaardagsfeestje van een meisje van 4 jaar. HEEL moeilijk om te vertellen aan zulke kleine kindjes! En die hebben dan nog allemaal een mama , papa , oma , opa enz. bij!
Zondag 16 augustus was het dus D-day.
's Morgens gingen we ontbijten in een etablissement waar we eerder al waren en waar het natuurlijk tip top in orde was!
We namen uitgebreid onze tijd want om 14 u moesten we al in Baarle-Hertog zijn.
Nadat de huizen in de straat van Stan gerenoveerd waren, werd er afgesproken om een bbq te geven voor de ganse straat.
Dit is zo goed meegevallen dat ze afgesproken hebben om het elk jaar te doen!
's Avonds reed ik met de bus terug naar huis want ik moest de maandag morgen samen met Marc een inleef moment gaan geven in Aarschot bij Goci.
De waardering die we achteraf elke keer krijgen, doet toch ZO goed!
We kregen tijdens de pauze lekkere koffiekoeken met koffie en 's middag boden ze ons een diner aan in een restaurant. De dankbaarheid was weer groot!
Nadien reed ik met een tevreden gevoel naar huis om met volle vitesse te gaan strijken.
Dinsdag was het weer Diestdag en 's avonds repetitie in Oevel. Mijn tekst blokken wordt nu wel een grote prioriteit!
Woensdag had ik mijn laatste vertellingen van augustus te doen in het bos en we hadden zo maar eventjes 60 kindjes: dus 3 groepen en laat thuis!
Na de middag reed ik naar Stan om op donderdagmiddag weer terug naar huis te komen. 's Avonds was het immers terug repetitie in Oevel.
Ik moest ook nog poetsen bij Tim want de poetsvrouw heeft 2 weken verlof.
Vrijdag voormiddag deed ik de rest van de poets en na de middag reden Tim en ik naar Mechelen naar de psychologe.
Tussendoor kreeg ik ook nog verschillende telefoontjes en mailtjes van het productie huis Hungaria voor de film waarin ik mag meespelen. Mijn script is al aangekomen en afgedrukt. Ik heb een heel grappig rolletje. (hoe zou dat toch komen?)
De styliste is ook al hier geweest om mijn kleerkast een beetje te plunderen.
Zaterdag vierden we de verjaardag van de schoondochter van Stan (mijn plus schoondochter).
Het was een feestje om U tegen te zeggen: alles erop en eraan.
Ik bleef in Baarle overnachten en ben deze middag terug naar huis gekomen om mijn "was" activiteiten te starten.
Morgen vroeg ga ik ontbijten met een heel goede vriendin. Nadien is het weer corvee met de strijk.
Woensdag moet ik naar Heverlee om het script van de film door te nemen en voor een doorpas.
Ik neem de bus (nog steeds gratis!) tot Leuven en daar komt de styliste mij oppikken.
Vanaf volgende week begint de "drukte" echt!!! Dinsdag en woensdag filmen aan de kust.
Met Bert heb ik al afgesproken om maandag te komen poetsen. Hopelijk mag hij dan aan zijn stage beginnen. Het wachten heeft lang genoeg geduurd...
De foto's volgen hieronder: sprookjesbos, ontbijt, straatfeestje.

Zillertal : augustus 2015

Zondagmorgen stonden we op een ontiegelijk vroeg uur op : om 4 uur!!!
Kwart voor 5 vertrokken we naar Mol om met " Carolus reizen" naar het Zillertal in Oostenrijk te reizen.
Zes uur was het vertrekuur maar omdat iedereen aanwezig was , vertrokken ze al vroeger.
Na nog een stop in Hasselt reed de bus via Aken, Frankfurt en München naar de Oostenrijkse grens bij Kufstein. Het grootste deel van die vroege reis heb ik geslapen want ik heb zelfs niet gehoord wat de gids vertelde over hetgeen we onderweg tegen kwamen.
Op de middag stopten we nog om een middagmaal te verorberen maar de meesten namen enkel een soepje met brood.
Via Fügen bereikten we ons gastoord Uderns in het Zillertal. We arriveerden rondom 18 u 20.
We brachten onze koffers naar de kamer en zouden ons nog wat opfrissen. Op de badkamer was echter GEEN zeep en GEEN douchegel te vinden! Ook een haardroger ontbrak.
We zochten ons een plaatsje aan een tafeltje van 4 samen met de mensen die achter ons in de bus zaten en waarmee we al een babbeltje gedaan hadden onderweg.
Ze kwamen van Pijpelheide en we hadden ondertussen al heel wat gezamenlijke kennissen ontdekt.
De gids gaf me de raad om aan het onthaal zeep en douchegel te gaan vragen en van onze tafelgenote mocht ik haar haardroger lenen.
Achteraf hoorde ik vertellen dat er op geen enkele kamer zeepproducten aanwezig waren. Maar iedereen had die blijkbaar zelf meegebracht! Inclusief hun eigen haardroger!
Tijdens de maaltijden hebben we heel wat afgelachen!
De hotelbaas gaf de eerste avond een hele uitleg over hetgeen we de volgende dagen gingen doen en we kregen allemaal een jeneverglaasje. Dat glaasje moesten we ALTIJD bij hebben tijdens de uitstappen. Toen hadden we nog geen idee waarvoor?
Iedereen ging op tijd naar de kamer : het was een vermoeiende dag geweest...
Op dag 2 kwam Thomas (de hotelbaas) tijdens het ontbijt "glas controle" doen. Na het ontbijt vertrokken we samen met hem en een hele lading sterke drank op excursie.
De rit ging naar de "badkuip van Kramsach" ; het Reintaler Merenplateau, bestaande uit een vijftal meren. We wandelden langs de oevers en Thomas bevoorraadde ons regelmatig met allerlei kruiden jenevertjes. "Vitamientjes", noemde hij het geestrijke vocht! Hij vertelde dat er VEEL vliegen zaten. Toen ik verder stapte , voelde ik gekriebel in mijn nek Met mijn 2 handen sloeg ik de zogenaamde vliegen weg! Tot Stan zei: "kijk eens om". Thomas was met een grassprietje in mijn nek aan 't kriebelen!!! En dit was het begin van de fratsen die Thomas ten allen tijde uithaalde!
Nadat we langs de oevers van de Krummsee naar de Reintalersee gewandeld hadden , gingen we eten in een Tiroler Gasthof. In de namiddag brachten we nog een bezoek aan een oud Tiroler Bauernhof, gelegen in een wondermooi natuurpark. Het Bokrijk van bij ons...
De 3 de dag moesten we een picknick maken. We kregen allemaal een rugzakje met reclame van het hotel erop en vertrokken te voet naar de Schleier-waterval. Het was toen al behoorlijk heet en de tocht bestond uit een fiks stukje klimmen en dalen. Mijn knie begon toen al tegen te sputteren en ik besloot om met 2 andere mensen, die de wandeling ook niet aankonden, mee met de bezemwagen te rijden. Die bezemwagen reed met ons naar de anderen op het moment dat we gingen picknicken.
De wandelaars (waaronder Stan) gingen over het Vogellehrpfad aan de zonnekant van het Zillertal naar het nabijgelegen dorp Hart. Van daaruit kwamen ze terug naar het hotel waar Johanna ons opwachtte met een Apfelstrudel en koffie. Stan maakte alle wandelingen mee zodat ik achteraf de foto's kon bekijken.
Op dag 4 vertrokken we met plaatselijke mini busjes naar de Zillertal Höhenstrasse. De grote Carolus bus kon daar niet rijden: haarspeldbochten naast diepe ravijnen. Toch wel bang geweest...:(
Deze weg behoort tot de mooiste alpenwegen van Oostenrijk, reikt tot een hoogte van 2020 m en biedt fantastische vergezichten over de Zillertaler Alpen. De Zillertaler Höhenstrasse is 37 km lang en loopt van Ried/Kaltenbach tot aan het tolhuisje bij Hippach. Te midden van de skiregio "Hochzillertal/Hochfügen" nuttigden we ons middagmaal.
Het hoogste punt van de Höhenstrasse is Melchboden, dat een geliefde plaats is voor parasailers en deltavliegers. Via Schwendberg keerden we terug naar het dal.
De 5 de dag vertrokken we terug met de Carolus bus voor een rit door het Zillertal. We bereikten het mooie Tiroler dorp Finkenberg, gelegen op een zonneplateau, aan het begin van het Tuxertal. Van daaruit begon de wandeling naar de Teufelsbrücke (duivelsbrug). Deze houten brug met tevens een houten dak spant zich over de diep uitgesneden Klamm en de Zemmbach. De wandelaars gingen naar het bergdorpje Ginzling waar de chauffeur hen oppikte. De "sukkelaars" (waaronder ikzelf) bleven in de bus.De tocht ging verder naar het Floitental. Deze romantische Alpenstrasse (niet toegankelijk voor autocars) leidt naar de Tristenbachalm , waar in een gezellige almhut een Tiroler gerecht werd geserveerd. De "vlakkelandstirolers" werden met een busje van Ginzling naar de alm gebracht en ook weer terug.
Op dag 6 verlieten we het Zillertal en reden via de Achensee richting Pertisau, naar de Gramaialm. De wandelaars vertrokken weer voor een klimmetje en er bleven al heel wat meer plattelandstoeristen achter op het terrasje van ons middagmaal restaurant. Het warme weer begon zijn tol te eisen en steeds meer mensen werden moe!
Na de middag kregen we vrije tijd in Pertisau en het enige wat wij deden, was een gigantische ijscoupe gaan verorberen!
Bij elke wandeling stond Thomas met zijn jenevertjes te zwaaien en grappen te verkopen.
We zaten eens te eten en hij had zonder dat iemand het gemerkt had mijn handtas van mijn stoel genomen. Mijn handtas heeft een lange riem en hij ging rond aan de tafels om te vragen of ze niets moesten kopen!!! Tot ik in de mot kreeg dat het MIJN handtas was!
Aan een andere tafel kwam hij met kommetjes soep aan terwijl hij zei dat het HEEL heet was en hij liet een kom vallen zodat de mensen zich een hoedje schrokken. Die kom was natuurlijk leeg en hing te bengelen aan een lepel!
De derde dag was er 's avonds een Tiroler avond. Eerst kwam er een accordeonist en een gitarist Tiroler liedjes spelen. Enige tijd later verschenen er 4 mannen in klederdracht en gaven een show ten beste. Tot ze 4 vrouwen uit het publiek kwamen plukken. Natuurlijk was ik erbij. We moesten mee dansen met die mannen. Achteraf kregen we een borreltje schnaps en we MOESTEN het uitdrinken!
In één slok heb ik het maar binnen gekapt: de korte pijn!
Nadien moesten er ook 4 mannen mee doen en die kregen geregeld een schop onder hun achterste!
Stan had zijn foto toestel niet bij maar iemand anders heeft verschillende foto's genomen.
Ik ben nu wachtende op die foto's. Ik heb mijn mail adres aan die persoon gegeven.
Op dag 7 moesten we weerom vroeg uit de veren want we vertrokken om 7 u!
Ontbijt om 6 u en dan via Duitse wegen en veel file huiswaarts.
Daar begon het gewone leven weer : was en strijk! Maar die is ondertussen ook alweer achter de rug en zo kan ik morgen weer aan een dinsdag Diestdag beginnen.

Nog even een uitleg over de onderste foto. De laatste dag bezochten we een kerkje: het kerkje van Eben am Achensee. Daarin stond een beeld van de heilige Notburga van Rattenberg.  De geschiedenis hier rond was heel bizar. Zij is de heilige van de dienstmeiden en ze gaf in haar tijd al haar bezittingen aan de armen. Men had haar begraven en na een lange tijd terug opgegraven. Men heeft haar geraamte weer aangekleed en dat beeld staat nu in dit kerkje!

Aan het thuisfront.
Met Tim hield ik contact door elke dag te mailen. Van Bert kreeg ik een bericht via facebook.
Woensdag kreeg ik een redelijk paniekerige mail van Tim: hij was een sleutelbos kwijt!
Aan die sleutelbos hing het sleuteltje van zijn brievenbus en nog enkele sleutels van op zijn werk.
Hij schreef dat zijn geheugen leeg was en dat hij ze NERGENS meer kon vinden!
Mails gingen over en weer. Zit maar in Oostenrijk en probeer van daaruit maar te begeleiden!!! :(
Zelfs de poetsvrouw had ik ingeschakeld.
Thuis gekomen , heb ikzelf ook nog eens alles afgezocht : maar NIETS te vinden!
Maar dan verneem ik van zijn vader dat Tim op vrijdag naar Keulen is gereden!
Hij bezoekt daar elk jaar een soort computer beurs waar spelletjes ontwikkeld worden.
Twee jaar geleden kon hij nog meerijden met iemand van Limburg. Verleden jaar reed hij alleen.
Toen had hij nog een gewone auto. Maar nu reikte zijn elektrische auto zo ver niet: 200 km!
Dus kreeg hij de auto van zijn vader mee; plus de bankkaart om onderweg te tanken.
Dit evenement duurt dan tot in de vroege uurtjes. Zoiets vertelt hij niet tegen mij en dit kan hij zonder problemen allemaal geregeld krijgen!!!
A.s.s. Het blijft een AVONTUUR!

Naar zee en nog wat.

Elk jaar sporen wij voor 3 dagen naar zee in juli.
Voor mij is dit een ideale periode omdat Tim gedurende de week van 21 juli op vakantie is met de Lukrakers. Dan moet ik niet in zijn huis zijn om hem te helpen.
De week voordien had ik het nog even HEEL druk, dus de "zee dagen" waren zeer welgekomen!
Maandag : vertellen in het sprookjesbos en 's avonds met mijn nichtje gaan eten in het restaurant waar we met de familie gaan feesten in september.
Dinsdag: Diest-dag en 's avonds naar Olmen om Nele Goossens in actie te zien in open lucht!
Woensdag: vertellen in het sprookjesbos en na de middag naar Stan gereden. Rust!
Vrijdag zou ik moeten vertellen om 10 u in het bos en dat kwam goed uit want ik moest om 11 u in Aarschot bij Goci zijn. Bert mag aan een stage beginnen en zijn toekomstige werkgever had eens graag met mij gebabbeld.
Op mijn papier van de planning stond dat er maar 20 kindjes zouden komen: dus 1 groepje! Gedaan om half 11 en dan snel naar Aarschot: uitgerekend dat dit perfect te doen was!
Toen ik onderweg naar het bos was, kreeg ik telefoon van de verantwoordelijke van de dienst Toerisme: "de groep zou later komen en ze kwamen in groepjes van 5 met een klein busje dat elke keer moest over en weer rijden naar Averbode!!!"
Mijn bloed begon al te koken! Ik ben toch maar verder gereden en heb gewacht in het boswachtershuis. Om kwart over 10 arriveerden de eerste 5! Ik ging me omkleden en nam plaats bij hen op het terras : al wachtende. Toen de tweede groep aankwam om half 11, stelde ik voor om te beginnen. Die derde groep moest dan maar aansluiten als ze naar de tweede verteller gingen. (die ondertussen ook al gearriveerd was!)
Na mijn vertelling breng ik de kindjes tot aan de dreef om naar de volgende te gaan en toen kwam het derde groepje er juist aan! Zij vertrokken mee naar verteller 2.
Als een pijl uit een boog spurtte ik naar het kleedhok om mij om te kleden en vertrok.
Om 11 u 25 stopte ik bij Goci!
Daar is mijn stemming dadelijk omgeslagen! Een super fijn gesprek gehad met de toekomstige werkgever van Bert!
De volgende dag vertrok Tim op vakantie met "zijn" Lukrakers.
Op voorhand had hij al opgezocht welke de kortste weg was naar Dinant om er gemakkelijk te geraken met zijn elektrische auto.
Die kortste weg ging over kleine wegen maar duurde een uur langer.
Daarom raadde ik hem aan om een uur vroeger te vertrekken.
Hij begon zijn auto in te laden en zijn gps in te stellen. De gps BLEEF de autostrade aangeven en hij maar kloppen op het touch screen!!! Stress, stress, stress!!!
Terug naar binnen gelopen om op zijn pc die alternatieve route op te zoeken: natuurlijk DUURDE het en DUURDE het om de pc op te starten! Ondertussen belde ik naar een collega van de Lukrakers die in Heist op den berg woont. Misschien kon hij daar nog mee mee rijden? Maar die waren al ginder!
Terwijl ik nog aan 't telefoneren was, kwam Bert bij Tim langs. Hij was zijn gsm kwijt!
Tim is dan toch maar in zijn auto gestapt nadat ik hem wat gekalmeerd had door te zeggen dat hij maar RUSTIG moest rijden, wieltje zuigen en goed in 't oog houden waar er laadpalen staan.
Als één bolleke stress is hij vertrokken. Ik had gevraagd aan die collega om hem wat in 't oog te houden en iedereen te verwittigen dat hij mogelijk wat later zou toekomen.
Uiteindelijk is hij toch een uur later vertrokken. Maar om 16 u 50 kreeg ik al een berichtje van die collega: "Tim is goed aangekomen!" Om 17 u kreeg ik een sms van Tim: "Ik ben er. Goed wieltje kunnen zuigen en ze zegt dat er nog 40 km over zijn." Zijn auto heet "Zoë" : dus het is een "zij"!
's Avonds deed er een andere collega nog een bericht via facebook : "Tim is zonder kleerscheuren aangekomen en morgen gaan we eens bekijken waar we zijn auto kunnen laden."
Tim heeft toch wel hele fijne vrienden. Voor mij een hele geruststelling.
Vanaf de volgende dag kreeg ik elke dag een mailtje van Tim met een kort verslagje over hetgeen ze gedaan hadden en de zoektocht naar een laadpaal.
De gsm van Bert was die zaterdag ook terug gevonden in zijn eigen auto!
Dus : so far so good.
Zondag reden Stan en ik naar Wintam. Drie jaar geleden leerden we een wielerclub kennen in Valkenburg en sindsdien bleven we contact houden. We hebben hun 25 jarig bestaan mogen mee vieren en we beloofden toen om eens langs te komen als ze gingen rijden.
Op de middag kwamen we in het café waar we samen nog iets gedronken hebben en nadien reden we naar het kasteel van Hingene. Spijtig dat het regende maar we hebben toch enkele mooie foto's kunnen nemen.
Woensdag vertrokken we naar Blankenberge. Eerst de bus naar Leuven en dan de trein recht naar Blankenberge. Na de middag naar een show van "Nonkel Jef aan zee" gaan kijken en veel bekenden van vroeger terug gezien: heel leuk!
In de trein, op restaurant, op straat, in een winkel, in het hotel: "Ik ken u van ergens... Ben jij niet die van Benidorm Bastards? enz..."
Het is al meer dan 5 jaar geleden en toch word ik nog altijd VEEL herkend! Zou dat mijn stem kunnen zijn???
Donderdag brachten we een dagje door in Oostende met kennissen van het toneel in Balen.
Vrijdag na het ontbijt spoorden we terug huiswaarts. Stan miste niet graag de ronde van Frankrijk in de namiddag.
Zaterdag is Tim thuis gekomen. Anderen komen na het ontbijt van 10 u om half 12 thuis maar hij is aangekomen om 13 u 30. Zijn auto was opgeladen tot 200 maar al gezakt tot 150 als hij aan het hotel aankwam. Op de autostrade gaf de gps aan dat hij maar 20 km meer had en dat hij moest laden. Hij werd van de autoweg afgeleid naar een Renault garage in Brussel en daar heeft hij bijgeladen.(snel)
's Avonds gingen Stan en ik naar een trouwfeest en 's zondags woonden we een kleinkunst festival bij in Olen. We hebben ons goed geamuseerd. :)
Eind goed , al goed!

Verkeers-en vervoersproblemen

Met Tim rijd ik ongeveer om de veertien dagen naar Mechelen naar Indigo waar hij een psychologe opzoekt.
In Mechelen is het een GROOT probleem om parkeerplaats te vinden en zeker in de omgeving van Indigo.
Je volgt in het begin de gps en komt tot de vaststelling dat er veel één richtingsstraten zijn.
De eerste keren konden we redelijk gemakkelijk parkeren aan een kerk of als daar geen plaats was in de straat die parallel loopt met Indigo. Weliswaar altijd betalend! Om een uur te parkeren, betaal je al vlug 3 euro. Tot ik ontdekte dat je ook met de gsm kon betalen en dat het goedkoper was!
Eén keer zat ik samen in de wachtzaal met een mevrouw uit onze buurt. Zij kwam ook met haar zoon en toen ik haar zei dat het altijd zo'n probleem was om parkeerplaats te vinden , zei ze dat ik een kaart voor gehandicapten kon aanvragen bij de ziekenkas. Zij kon bijna altijd voor de deur parkeren op een gehandicapten plaats. De kaart mocht alleen gebruikt worden als ze met haar zoon naar Indigo kwam en als de zoon naast haar zat.
Ik heb hierover navraag gedaan maar de ziekenkas wist hier niets van en zegden dat ik het misschien bij Indigo zelf moest vragen. Bij ons volgende bezoek ging ik het vragen bij het onthaal. De medewerkster gaf me de volgende uitleg: "Er is hier ooit nog eens iemand met a.s.s. geweest die zulke kaart wilde. Hij heeft ALLES uit de kast gehaald en het is niet gelukt! A.s.s. wordt niet beschouwd als een handicap om auto te rijden." En eigenlijk klopt dit ook volkomen!
Waarschijnlijk had de zoon van die mevrouw nog een andere handicap erbij...
Daarna begon het mis te lopen met het parkeren.
Eind juni reden we weer naar Mechelen en er was GEEN plaats aan de kerk en in de straat. Ik reed gewoon verder in de één richtingsstraten , over de markt en parkeerde even verder in de straat van Indigo. Naast gele stippellijnen maar het stond er vol geparkeerd, dus ik dacht: "Ik sluit me aan!"
Begin juli reden we weer richting Indigo en het was hetzelfde scenario. Alleen stond ik nu dichter bij Indigo geparkeerd : naast gele stippellijnen.
Toen ik in de wachtzaal zat, kwam een medewerkster vragen: "Staat hier iemand voor geparkeerd want de politie is aan 't schrijven."
Ik vlieg naar buiten en zag een gemotoriseerde politie agent staan die juist wilde vertrekken. Ik vroeg hem of ik verkeerd geparkeerd stond en hij zei : "Neen, alleen die 2 eerste auto's , want die staan voor dat verkeersbord. Als je erachter staat , is er niets aan de hand." Oef! Maar toen kwamen er 2 stadswachten aan mijn auto staan en die zeiden dat ik daar niet mocht staan aan die gele stippellijnen!!! Zij mochten geen proces schrijven maar moesten het wel rapporteren aan de politie.
Ik vroeg hen : "WAAR moet ik hier in godsnaam nog gaan staan??? Hier is nergens plaats!" Zij gaven mij de raad om naar het einde van de straat te rijden waar een grote parking was aan een kazerne. Dat heb ik toen gedaan en inderdaad : daar was plaats zat. Ook wel betalend natuurlijk maar ik had al betaald met de gsm.
We reden naar huis met het voornemen om daar de volgende keren altijd te parkeren. Eind goed, al goed, dacht ik. Tot ik een proces verbaal in mijn brievenbus kreeg! NIET om fout te parkeren maar om door "auto luwe straten " te rijden. 55 euro! Ik belde naar de politie en zij legde mij uit dat je over de markt en de volgende straten niet mag rijden tussen bepaalde uren. Dus heb ik dat proces maar braafjes betaald.
Deze week kreeg ik WEER een proces verbaal in de brievenbus: weer 55 euro om door "auto luwe" straten te rijden. Als een razende ging ik de betaling terug opzoeken en belde naar de politie. Zij vroeg mij om het proces nummer eens te bekijken en inderdaad het was een ander nummer. Ah ja , ik was 2 keer door die straten gereden!!! Met andere woorden : mijn proces heeft nu wel 110 euro gekost!!!
Ondertussen heb ik al opgezocht hoe ik legaal naar die parking van die kazerne kan rijden de volgende keer.
Tot hier de verkeersproblemen.
Zondag reden we met de trein naar Blankenberge. Vrienden van ons verbleven in Wenduine en we gingen hen een bezoekje brengen. Treinrit gevonden die rechtstreeks van Herentals naar Blankenberge spoorde en we vertrokken met veel goede moed.
In Herentals station bleef die trein al uitzonderlijk lang staan eer hij vertrok. Toen hij eindelijk vertrok,werd er afgeroepen: "Beste reizigers, onze trein heeft een defect en we rijden HEEL langzaam tot in Antwerpen. Daar wordt het defect opgelost en dan rijden we verder naar Blankenberge. Onze excuses hiervoor." Er werd volop ge-sms-t dat we later gingen aankomen maar we wisten nog niet hoeveel vertraging er ging zijn.
Toen we in Lier aankwamen, werd er weer informatie afgeroepen: "Beste reizigers, de 2 eerste wagons zijn defect. Alle reizigers die zich daarin bevinden , dienen over te stappen in de andere rijtuigen. De defecte wagons worden achteraan de trein gehangen en daarom zullen we een hele tijd hier in Lier blijven staan. Daarna rijden we verder naar Blankenberge met een vertraging van 46 minuten. Onze excuses hiervoor."
Weer sms-jes. Uiteindelijk heeft de trein nog wat tijd ingehaald en zijn we 40 minuten te laat aangekomen.
Ondertussen had ik al een bericht op facebook gezet: Rijd al eens met de trein naar Blankenberge. Twee wagons defect, In Lier de wagons achteraan de trein gehangen en gigantisch te laat aankomen bij onze vrienden. Oh heerlijk! Die Belgische spoorwegen.
Heerlijke reacties verschenen hieronder!
Niettegenstaande die pech hebben we toch een hele fijne dag doorgebracht met de vrienden in Wenduine zodat we met een voldaan gevoel terug naar huis spoorden : ZONDER problemen!

Heet, heter, heetst.

Niet alleen de temperaturen maar ook mijn gemoedstoestand hebben betrekking tot deze titel.
Toen de temperaturen de hoogte begonnen in te schieten , zou ik voor de eerste keer mijn vaste airco gaan gebruiken. Sinds oktober 2014 had men dit toestel in mijn living geplaatst. Dit toestel kon warmte produceren in de winter en koude in de zomer. Een grote buiten unit was daarbij noodzakelijk.
Op dinsdag zette ik de airco aan en vertrok naar de repetitie in Oevel voor toneel.
Het was warm en we deden na de repetitie nog een terrasje. Rond 23 u 30 kwam ik thuis en mijn halve living stond onder water!
Onmiddellijk schakelde ik het toestel uit en begon te dweilen tegen de sterren op! Hierbij stootte ik mijn cd rekje omver en lagen al mijn cd's ook nog eens her en der verspreid. Na het nodige gevloek en een halve emmer water verzameld te hebben , begon ik de cd's terug in het rekje te plaatsen.
De airco heeft de ganse nacht nog na geronkt met pauzes.
Woensdag was ik van plan om naar Stan te rijden maar ik belde eerst 's morgens naar de firma die mijn airco geplaatst had. Een technicus zou mij terug bellen wanneer hij zou komen , werd er beloofd. Tot 's middags had ik gewacht en er kwam NIETS! Ik belde terug en volgens hen was het doorgegeven. Een half uur later kreeg ik telefoon met de melding dat er 2 mensen zouden komen.
Ondertussen had ik al naar Stan gebeld dat ik misschien niet zou kunnen komen???
Om 14 u stonden er 2 Poolse werkmannen aan mijn deur. Ze konden wel goed Vlaams maar tegen mekaar spraken ze Pools. Heel de unit in mijn living werd afgebroken en ze merkten dadelijk dat de airco zijn water niet kwijt raakte. Eén werkman stond aan de buiten unit en één binnen. De leidingen hebben ze ook helemaal nagekeken en om 15 u was alles in orde. Maar ondertussen waren de temperaturen binnen ook gigantisch opgelopen!
Ik deed een berichtje naar Stan dat het in orde was maar dat ik alles nog moest opruimen. Dat ging nu natuurlijk vlotjes want mijn airco werkte perfect!
Om 16 u kon ik eindelijk vertrekken.
Op vrijdag zou er een medewerker van Telenet komen om al mijn toestellen van Telenet te updaten.
Deze dienst kreeg ik aangeboden omdat ik samen met Hilda (mijn collega van de Benidorm Bastards) een promo filmpje ging opnemen op maandag. Deze opnames zouden doorgaan bij Hilda thuis.
Die maandag hebben we de ganse voormiddag gedraaid. Veel plezier gemaakt en de mensen waren zeer tevreden! Het was een hele ploeg die bij Hilda over de vloer kwam: camera mannen, regisseurs, mensen van Telenet zelf...
Er werd wel gezegd dat het "een proefopname" was en dat we voor écht moesten draaien de volgende woensdag.
Twee dagen later kreeg ik telefoon dat Telenet had afgezien van onze medewerking. We zouden WEL betaald worden voor onze prestaties. WEERAL een tegenvaller!

Zondagavond rond 18 u 30 werd ik opgebeld vanuit Diest met de melding dat men Bert had gevonden op de grond en dat men hem met de ziekenwagen naar het ziekenhuis ging voeren.
De overbuurman belde mij omdat ik toestemming moest geven om hem mee te nemen met de ziekenwagen. Hij vroeg mij ook om zo snel mogelijk naar daar te komen.
Stan was juist naar huis vertrokken omdat hij bij zijn zoon, die op vakantie is, de dieren moest gaan voeren.
In allerijl ben ik in mijn auto gestapt , helemaal overstuur. Het was zo erg dat ik zelfs de weg niet meer wist na een omleiding! Ik moest mijn gps opzetten!
Toen ik aan het appartement aankwam, kwam de buurvrouw er juist aan en zij is met mij naar de overbuurman gegaan. Hij heeft mij het hele verhaal gedaan en dacht aan epilepsie...
Hij raadde mij aan om naar het ziekenhuis te rijden en dat heb ik gedaan. Bert zat in de wachtzaal te wachten op de dokter. Hij had nog niet gegeten en ik ook niet. Dus ging ik op zoek naar eten.
De cafetaria van het ziekenhuis was al dicht want het was al 19 u 30! Ik had gezien dat er rond het ziekenhuis een evenement bezig was met een orkestje en wat tentjes er rond.
Daar moest eten te vinden zijn! Gelukkig stond er een kraam met frieten en hamburgers. Maar eerst moest je bonnetjes kopen! Ik stond aan te schuiven en werd herkend! "Heb jij niet meegespeeld in Nonkel Jef en de Benidorm Bastards?"" Mogen wij een foto nemen met jou? Mijn zoon is een grote fan van jou!" Op zulke momenten kan ik dit missen als kiespijn! Ik heb dan maar vlug een fotootje laten nemen. Zij stonden hun plaats af in de rij.(toch nog een beetje geluk!)
We hadden uiteindelijk toch wat te eten. Nog een drankje uit de automaat in de kliniek en we konden ertegen. Er werden verschillende onderzoeken gedaan en Bert werd op een kamer gelegd met monitor. Op maandag zou er een EEG en MRI gemaakt worden.
Ondertussen reed ik terug naar zijn appartement om propere kleding , pyama enz. op te halen en om 23 u reed ik huiswaarts.
Daarna nog even bij Tim binnen om voor hem alles klaar te maken en om 24 u 30 kon ik eindelijk even naar Stan bellen voor de stand van zaken.
Dinsdag middag mocht Bert naar huis met het verdict: epilepsie ! Medicatie noodzakelijk.
WEER een labeltje erbij!

Familie en "aangelegenheden"

Zondag 14 juni vierden we mijn vader zijn 92 ste verjaardag in het restaurant waar we al sinds zijn 90 ste verjaardag feesten samen met zijn broers, zus en schoonzus.
Elke keer zijn die mensen ZO blij dat ze mekaar zien want anders komen ze mekaar enkel tegen bij begrafenissen.
Wat me bijzonder opviel was het gedrag van de jongste nonkel: hij is degene met "dementie".
Aan tafel zat hij met een grote slab en hij heeft de ganse tijd over het tafelkleed gewreven: altijd dezelfde beweging!
Hij is ook een paar keer opgestaan en zo maar weg gegaan. Mijn tante gaat hem dan elke keer terug halen.
Naar het toilet gaan , moet natuurlijk ook met begeleiding.
Mijn tante vertelde dat hij op een avond heel de tijd had gevraagd om "naar huis" te gaan. Als zij zegde dat ze thuis waren, bleef hij maar aandringen om naar huis te gaan. Natuurlijk bedoelde hij zijn ouderlijk huis! Toen tante zei dat hij mocht gaan maar dat zij niet meeging, stopte het gevraag.
Zij vertelde ook dat ze op een keer zei dat ze de tafel ging afruimen en ze vond de tassen , bestek enz. in de vuilbak.
"Bloempotten staan bij ons niet op de kast, maar achter de kast" vertelde ze.
De eersten die het feest verlieten waren zij en nonkel ging onder begeleiding van tante afscheid nemen van zijn broers en zus. Bij mijn vader aangekomen, nam hij het hoofd van vader en drukte dat tegen zijn borst terwijl hij zei: "Jij bent toch de mooiste hé!". Iedereen moest hier hartelijk om lachen maar ik hield het niet droog. Ik heb mij omgedraaid en ben een zakdoek gaan zoeken: ik vond dit ZO schrijnend!!!
De anderen gaf hij een hand terwijl mijn tante zei wie het was: hij kent NIEMAND meer!
Nadien hebben de anderen nog duchtig verder gefeest en de afspraak voor volgend jaar is weeral gemaakt!
Maandag ging ik Lore halen van school.
Normaal gaat mijn zus haar elke maandag ophalen en dan ga ik altijd tot bij haar want ze roept zo mooi op "tante Lea"!
Maar mijn zus en schoonbroer zijn op verlof en daarom ben ik 2 maandagen van dienst.
Maandag kwam ze als indiaantje uit de school want ze hadden de hele dag over indianen geleerd en er was zelfs iemand komen toneel spelen over indianen.
Ze vertelde honderduit in de auto en toen we bij mij aankwamen , ging ze al dadelijk in de "koekenkast" kijken. Ik had niet veel koeken meer maar wel smarties en daarvan smulde ze een potje leeg.
Ze keek graag T.V. en toen ze in de zetel zat , zei ze : "tante Lea , ik mag thuis NIET snoepen en GEEN T.V. kijken vandaag!" Ik vroeg : "oh , hoe komt het ? Ben je stout  geweest? " "Ja, " zei ze "ik heb de hele nacht iedereen wakker gehouden!"
Maar bij tante Lea mag ze wat meer hé!
De voorbije week heb ik eveneens nog wat familie aangelegenheden meegemaakt waar ik even van ondersteboven ben geweest maar ik heb een heerlijk vooruitzicht: morgen ga ik Lore weer halen van de school en we gaan pizza eten!

Rouwverwerking en ...

De voorbije dinsdag hadden we VVA vergadering die handelde over "rouwverwerking".
Het was de BESTE avond die we ooit gehad hebben!
Voor mij begon het al een beetje klungelachtig. Om 19 u kwam ik aan en de spreeksters arriveerden tegelijkertijd. Gewoonlijk is er op dinsdag "muziekschool" in het dorpshuis maar deze keer was de deur vast!
Ik nam mijn papieren erbij om de deur te kunnen openen maar ik vond ten eerste de badge al niet!
Daarom belde ik naar de verantwoordelijke en hij gidste mij via de telefoon naar het alarm. Blijkbaar had ik nog het oude code nummer want het alarm begon weeral oorverdovend te brullen!
Toen de verantwoordelijke mij het juiste nummer had gegeven, stopte het lawaai. Gelukkig!
Als we naar huis gingen, moesten we juist het tegenovergestelde doen.
De spreeksters waren medewerksters van een psychotherapeutische groepspraktijk.
Zij stelden zich voor en vertelden wat voor werk ze deden. Daarna vroegen ze aan de aanwezigen om zichzelf voor te stellen en te vertellen welke ervaring ze hadden met "rouwen".
Er is nog nooit ZO openhartig gepraat. Bij elke aanwezige werd er goede raad en uitleg gegeven.
Wat ik vooral heb onthouden, is dat mensen met a.s.s. een duidelijk begin en eindpunt van een belevenis nodig hebben! Ook wordt de impact van dieren soms VEEL belangrijker gevonden dan die van mensen. Als er iemand overlijdt in de leefwereld van een persoon met a.s.s., heeft het gevolgen als die persoon HEEL dicht bij hem of haar stond en als de leefwereld daarna HELEMAAL verandert!
Mensen met a.s.s. rouwen constant! Elke keer als er iets verandert in hun leven , moeten ze iets of iemand afgeven. Van thuis naar de kleuterschool, van de kleuterschool naar de lagere school, van de lagere school naar het middelbaar en ga zo maar verder...
De spreeksters vonden het schitterend dat onze groep het zo goed met mekaar kan vinden en dat we allemaal één voor één gemotiveerde mensen zijn die ALLES doen voor onze kinderen.

Woensdag reed ik over en weer naar Stan want donderdagmorgen om 8 u 30 hadden mijn zus en ik een ontbijt geregeld met onze vader die 92 jaar werd.
Het was super gezellig en vader heeft er blijkbaar ook erg van genoten.
Na de middag reed ik met Tim naar Mechelen naar de psychologe.

Deze middag reed ik naar Antwerpen. Ik moest een casting gaan doen voor Telenet.
Gratis met de bus naar Herentals want ik heb een omnipas gekregen sinds mijn verjaardag tot en met 31 augustus. Daarna met de trein met een goedkope seniorenkaart! Vijf en zestig worden heeft zo zijn voordelen!
In het casting bureau werd ik onthaald als een prinses! Ik moest een stukje spelen met Hilda (mijne compagnon van de bastards). De regisseur heeft heel erg gelachen met ons optreden en vond het HEEL GOED! Toen ik daar vertrok , zei de verantwoordelijke van het bureau dat ik een "revelatie" was en dat ze heel blij was dat ze mij had leren kennen!

Morgen komen onze vrienden op bezoek en zowel zij als wij kijken er enorm naar uit.
Zondag vieren we de verjaardag van vader in een restaurant samen met zijn broers en zus.
Ook weer een gebeurtenis om naar uit te kijken.