Naar zee en nog wat.

Elk jaar sporen wij voor 3 dagen naar zee in juli.
Voor mij is dit een ideale periode omdat Tim gedurende de week van 21 juli op vakantie is met de Lukrakers. Dan moet ik niet in zijn huis zijn om hem te helpen.
De week voordien had ik het nog even HEEL druk, dus de "zee dagen" waren zeer welgekomen!
Maandag : vertellen in het sprookjesbos en 's avonds met mijn nichtje gaan eten in het restaurant waar we met de familie gaan feesten in september.
Dinsdag: Diest-dag en 's avonds naar Olmen om Nele Goossens in actie te zien in open lucht!
Woensdag: vertellen in het sprookjesbos en na de middag naar Stan gereden. Rust!
Vrijdag zou ik moeten vertellen om 10 u in het bos en dat kwam goed uit want ik moest om 11 u in Aarschot bij Goci zijn. Bert mag aan een stage beginnen en zijn toekomstige werkgever had eens graag met mij gebabbeld.
Op mijn papier van de planning stond dat er maar 20 kindjes zouden komen: dus 1 groepje! Gedaan om half 11 en dan snel naar Aarschot: uitgerekend dat dit perfect te doen was!
Toen ik onderweg naar het bos was, kreeg ik telefoon van de verantwoordelijke van de dienst Toerisme: "de groep zou later komen en ze kwamen in groepjes van 5 met een klein busje dat elke keer moest over en weer rijden naar Averbode!!!"
Mijn bloed begon al te koken! Ik ben toch maar verder gereden en heb gewacht in het boswachtershuis. Om kwart over 10 arriveerden de eerste 5! Ik ging me omkleden en nam plaats bij hen op het terras : al wachtende. Toen de tweede groep aankwam om half 11, stelde ik voor om te beginnen. Die derde groep moest dan maar aansluiten als ze naar de tweede verteller gingen. (die ondertussen ook al gearriveerd was!)
Na mijn vertelling breng ik de kindjes tot aan de dreef om naar de volgende te gaan en toen kwam het derde groepje er juist aan! Zij vertrokken mee naar verteller 2.
Als een pijl uit een boog spurtte ik naar het kleedhok om mij om te kleden en vertrok.
Om 11 u 25 stopte ik bij Goci!
Daar is mijn stemming dadelijk omgeslagen! Een super fijn gesprek gehad met de toekomstige werkgever van Bert!
De volgende dag vertrok Tim op vakantie met "zijn" Lukrakers.
Op voorhand had hij al opgezocht welke de kortste weg was naar Dinant om er gemakkelijk te geraken met zijn elektrische auto.
Die kortste weg ging over kleine wegen maar duurde een uur langer.
Daarom raadde ik hem aan om een uur vroeger te vertrekken.
Hij begon zijn auto in te laden en zijn gps in te stellen. De gps BLEEF de autostrade aangeven en hij maar kloppen op het touch screen!!! Stress, stress, stress!!!
Terug naar binnen gelopen om op zijn pc die alternatieve route op te zoeken: natuurlijk DUURDE het en DUURDE het om de pc op te starten! Ondertussen belde ik naar een collega van de Lukrakers die in Heist op den berg woont. Misschien kon hij daar nog mee mee rijden? Maar die waren al ginder!
Terwijl ik nog aan 't telefoneren was, kwam Bert bij Tim langs. Hij was zijn gsm kwijt!
Tim is dan toch maar in zijn auto gestapt nadat ik hem wat gekalmeerd had door te zeggen dat hij maar RUSTIG moest rijden, wieltje zuigen en goed in 't oog houden waar er laadpalen staan.
Als één bolleke stress is hij vertrokken. Ik had gevraagd aan die collega om hem wat in 't oog te houden en iedereen te verwittigen dat hij mogelijk wat later zou toekomen.
Uiteindelijk is hij toch een uur later vertrokken. Maar om 16 u 50 kreeg ik al een berichtje van die collega: "Tim is goed aangekomen!" Om 17 u kreeg ik een sms van Tim: "Ik ben er. Goed wieltje kunnen zuigen en ze zegt dat er nog 40 km over zijn." Zijn auto heet "Zoë" : dus het is een "zij"!
's Avonds deed er een andere collega nog een bericht via facebook : "Tim is zonder kleerscheuren aangekomen en morgen gaan we eens bekijken waar we zijn auto kunnen laden."
Tim heeft toch wel hele fijne vrienden. Voor mij een hele geruststelling.
Vanaf de volgende dag kreeg ik elke dag een mailtje van Tim met een kort verslagje over hetgeen ze gedaan hadden en de zoektocht naar een laadpaal.
De gsm van Bert was die zaterdag ook terug gevonden in zijn eigen auto!
Dus : so far so good.
Zondag reden Stan en ik naar Wintam. Drie jaar geleden leerden we een wielerclub kennen in Valkenburg en sindsdien bleven we contact houden. We hebben hun 25 jarig bestaan mogen mee vieren en we beloofden toen om eens langs te komen als ze gingen rijden.
Op de middag kwamen we in het café waar we samen nog iets gedronken hebben en nadien reden we naar het kasteel van Hingene. Spijtig dat het regende maar we hebben toch enkele mooie foto's kunnen nemen.
Woensdag vertrokken we naar Blankenberge. Eerst de bus naar Leuven en dan de trein recht naar Blankenberge. Na de middag naar een show van "Nonkel Jef aan zee" gaan kijken en veel bekenden van vroeger terug gezien: heel leuk!
In de trein, op restaurant, op straat, in een winkel, in het hotel: "Ik ken u van ergens... Ben jij niet die van Benidorm Bastards? enz..."
Het is al meer dan 5 jaar geleden en toch word ik nog altijd VEEL herkend! Zou dat mijn stem kunnen zijn???
Donderdag brachten we een dagje door in Oostende met kennissen van het toneel in Balen.
Vrijdag na het ontbijt spoorden we terug huiswaarts. Stan miste niet graag de ronde van Frankrijk in de namiddag.
Zaterdag is Tim thuis gekomen. Anderen komen na het ontbijt van 10 u om half 12 thuis maar hij is aangekomen om 13 u 30. Zijn auto was opgeladen tot 200 maar al gezakt tot 150 als hij aan het hotel aankwam. Op de autostrade gaf de gps aan dat hij maar 20 km meer had en dat hij moest laden. Hij werd van de autoweg afgeleid naar een Renault garage in Brussel en daar heeft hij bijgeladen.(snel)
's Avonds gingen Stan en ik naar een trouwfeest en 's zondags woonden we een kleinkunst festival bij in Olen. We hebben ons goed geamuseerd. :)
Eind goed , al goed!

Verkeers-en vervoersproblemen

Met Tim rijd ik ongeveer om de veertien dagen naar Mechelen naar Indigo waar hij een psychologe opzoekt.
In Mechelen is het een GROOT probleem om parkeerplaats te vinden en zeker in de omgeving van Indigo.
Je volgt in het begin de gps en komt tot de vaststelling dat er veel één richtingsstraten zijn.
De eerste keren konden we redelijk gemakkelijk parkeren aan een kerk of als daar geen plaats was in de straat die parallel loopt met Indigo. Weliswaar altijd betalend! Om een uur te parkeren, betaal je al vlug 3 euro. Tot ik ontdekte dat je ook met de gsm kon betalen en dat het goedkoper was!
Eén keer zat ik samen in de wachtzaal met een mevrouw uit onze buurt. Zij kwam ook met haar zoon en toen ik haar zei dat het altijd zo'n probleem was om parkeerplaats te vinden , zei ze dat ik een kaart voor gehandicapten kon aanvragen bij de ziekenkas. Zij kon bijna altijd voor de deur parkeren op een gehandicapten plaats. De kaart mocht alleen gebruikt worden als ze met haar zoon naar Indigo kwam en als de zoon naast haar zat.
Ik heb hierover navraag gedaan maar de ziekenkas wist hier niets van en zegden dat ik het misschien bij Indigo zelf moest vragen. Bij ons volgende bezoek ging ik het vragen bij het onthaal. De medewerkster gaf me de volgende uitleg: "Er is hier ooit nog eens iemand met a.s.s. geweest die zulke kaart wilde. Hij heeft ALLES uit de kast gehaald en het is niet gelukt! A.s.s. wordt niet beschouwd als een handicap om auto te rijden." En eigenlijk klopt dit ook volkomen!
Waarschijnlijk had de zoon van die mevrouw nog een andere handicap erbij...
Daarna begon het mis te lopen met het parkeren.
Eind juni reden we weer naar Mechelen en er was GEEN plaats aan de kerk en in de straat. Ik reed gewoon verder in de één richtingsstraten , over de markt en parkeerde even verder in de straat van Indigo. Naast gele stippellijnen maar het stond er vol geparkeerd, dus ik dacht: "Ik sluit me aan!"
Begin juli reden we weer richting Indigo en het was hetzelfde scenario. Alleen stond ik nu dichter bij Indigo geparkeerd : naast gele stippellijnen.
Toen ik in de wachtzaal zat, kwam een medewerkster vragen: "Staat hier iemand voor geparkeerd want de politie is aan 't schrijven."
Ik vlieg naar buiten en zag een gemotoriseerde politie agent staan die juist wilde vertrekken. Ik vroeg hem of ik verkeerd geparkeerd stond en hij zei : "Neen, alleen die 2 eerste auto's , want die staan voor dat verkeersbord. Als je erachter staat , is er niets aan de hand." Oef! Maar toen kwamen er 2 stadswachten aan mijn auto staan en die zeiden dat ik daar niet mocht staan aan die gele stippellijnen!!! Zij mochten geen proces schrijven maar moesten het wel rapporteren aan de politie.
Ik vroeg hen : "WAAR moet ik hier in godsnaam nog gaan staan??? Hier is nergens plaats!" Zij gaven mij de raad om naar het einde van de straat te rijden waar een grote parking was aan een kazerne. Dat heb ik toen gedaan en inderdaad : daar was plaats zat. Ook wel betalend natuurlijk maar ik had al betaald met de gsm.
We reden naar huis met het voornemen om daar de volgende keren altijd te parkeren. Eind goed, al goed, dacht ik. Tot ik een proces verbaal in mijn brievenbus kreeg! NIET om fout te parkeren maar om door "auto luwe straten " te rijden. 55 euro! Ik belde naar de politie en zij legde mij uit dat je over de markt en de volgende straten niet mag rijden tussen bepaalde uren. Dus heb ik dat proces maar braafjes betaald.
Deze week kreeg ik WEER een proces verbaal in de brievenbus: weer 55 euro om door "auto luwe" straten te rijden. Als een razende ging ik de betaling terug opzoeken en belde naar de politie. Zij vroeg mij om het proces nummer eens te bekijken en inderdaad het was een ander nummer. Ah ja , ik was 2 keer door die straten gereden!!! Met andere woorden : mijn proces heeft nu wel 110 euro gekost!!!
Ondertussen heb ik al opgezocht hoe ik legaal naar die parking van die kazerne kan rijden de volgende keer.
Tot hier de verkeersproblemen.
Zondag reden we met de trein naar Blankenberge. Vrienden van ons verbleven in Wenduine en we gingen hen een bezoekje brengen. Treinrit gevonden die rechtstreeks van Herentals naar Blankenberge spoorde en we vertrokken met veel goede moed.
In Herentals station bleef die trein al uitzonderlijk lang staan eer hij vertrok. Toen hij eindelijk vertrok,werd er afgeroepen: "Beste reizigers, onze trein heeft een defect en we rijden HEEL langzaam tot in Antwerpen. Daar wordt het defect opgelost en dan rijden we verder naar Blankenberge. Onze excuses hiervoor." Er werd volop ge-sms-t dat we later gingen aankomen maar we wisten nog niet hoeveel vertraging er ging zijn.
Toen we in Lier aankwamen, werd er weer informatie afgeroepen: "Beste reizigers, de 2 eerste wagons zijn defect. Alle reizigers die zich daarin bevinden , dienen over te stappen in de andere rijtuigen. De defecte wagons worden achteraan de trein gehangen en daarom zullen we een hele tijd hier in Lier blijven staan. Daarna rijden we verder naar Blankenberge met een vertraging van 46 minuten. Onze excuses hiervoor."
Weer sms-jes. Uiteindelijk heeft de trein nog wat tijd ingehaald en zijn we 40 minuten te laat aangekomen.
Ondertussen had ik al een bericht op facebook gezet: Rijd al eens met de trein naar Blankenberge. Twee wagons defect, In Lier de wagons achteraan de trein gehangen en gigantisch te laat aankomen bij onze vrienden. Oh heerlijk! Die Belgische spoorwegen.
Heerlijke reacties verschenen hieronder!
Niettegenstaande die pech hebben we toch een hele fijne dag doorgebracht met de vrienden in Wenduine zodat we met een voldaan gevoel terug naar huis spoorden : ZONDER problemen!

Heet, heter, heetst.

Niet alleen de temperaturen maar ook mijn gemoedstoestand hebben betrekking tot deze titel.
Toen de temperaturen de hoogte begonnen in te schieten , zou ik voor de eerste keer mijn vaste airco gaan gebruiken. Sinds oktober 2014 had men dit toestel in mijn living geplaatst. Dit toestel kon warmte produceren in de winter en koude in de zomer. Een grote buiten unit was daarbij noodzakelijk.
Op dinsdag zette ik de airco aan en vertrok naar de repetitie in Oevel voor toneel.
Het was warm en we deden na de repetitie nog een terrasje. Rond 23 u 30 kwam ik thuis en mijn halve living stond onder water!
Onmiddellijk schakelde ik het toestel uit en begon te dweilen tegen de sterren op! Hierbij stootte ik mijn cd rekje omver en lagen al mijn cd's ook nog eens her en der verspreid. Na het nodige gevloek en een halve emmer water verzameld te hebben , begon ik de cd's terug in het rekje te plaatsen.
De airco heeft de ganse nacht nog na geronkt met pauzes.
Woensdag was ik van plan om naar Stan te rijden maar ik belde eerst 's morgens naar de firma die mijn airco geplaatst had. Een technicus zou mij terug bellen wanneer hij zou komen , werd er beloofd. Tot 's middags had ik gewacht en er kwam NIETS! Ik belde terug en volgens hen was het doorgegeven. Een half uur later kreeg ik telefoon met de melding dat er 2 mensen zouden komen.
Ondertussen had ik al naar Stan gebeld dat ik misschien niet zou kunnen komen???
Om 14 u stonden er 2 Poolse werkmannen aan mijn deur. Ze konden wel goed Vlaams maar tegen mekaar spraken ze Pools. Heel de unit in mijn living werd afgebroken en ze merkten dadelijk dat de airco zijn water niet kwijt raakte. Eén werkman stond aan de buiten unit en één binnen. De leidingen hebben ze ook helemaal nagekeken en om 15 u was alles in orde. Maar ondertussen waren de temperaturen binnen ook gigantisch opgelopen!
Ik deed een berichtje naar Stan dat het in orde was maar dat ik alles nog moest opruimen. Dat ging nu natuurlijk vlotjes want mijn airco werkte perfect!
Om 16 u kon ik eindelijk vertrekken.
Op vrijdag zou er een medewerker van Telenet komen om al mijn toestellen van Telenet te updaten.
Deze dienst kreeg ik aangeboden omdat ik samen met Hilda (mijn collega van de Benidorm Bastards) een promo filmpje ging opnemen op maandag. Deze opnames zouden doorgaan bij Hilda thuis.
Die maandag hebben we de ganse voormiddag gedraaid. Veel plezier gemaakt en de mensen waren zeer tevreden! Het was een hele ploeg die bij Hilda over de vloer kwam: camera mannen, regisseurs, mensen van Telenet zelf...
Er werd wel gezegd dat het "een proefopname" was en dat we voor écht moesten draaien de volgende woensdag.
Twee dagen later kreeg ik telefoon dat Telenet had afgezien van onze medewerking. We zouden WEL betaald worden voor onze prestaties. WEERAL een tegenvaller!

Zondagavond rond 18 u 30 werd ik opgebeld vanuit Diest met de melding dat men Bert had gevonden op de grond en dat men hem met de ziekenwagen naar het ziekenhuis ging voeren.
De overbuurman belde mij omdat ik toestemming moest geven om hem mee te nemen met de ziekenwagen. Hij vroeg mij ook om zo snel mogelijk naar daar te komen.
Stan was juist naar huis vertrokken omdat hij bij zijn zoon, die op vakantie is, de dieren moest gaan voeren.
In allerijl ben ik in mijn auto gestapt , helemaal overstuur. Het was zo erg dat ik zelfs de weg niet meer wist na een omleiding! Ik moest mijn gps opzetten!
Toen ik aan het appartement aankwam, kwam de buurvrouw er juist aan en zij is met mij naar de overbuurman gegaan. Hij heeft mij het hele verhaal gedaan en dacht aan epilepsie...
Hij raadde mij aan om naar het ziekenhuis te rijden en dat heb ik gedaan. Bert zat in de wachtzaal te wachten op de dokter. Hij had nog niet gegeten en ik ook niet. Dus ging ik op zoek naar eten.
De cafetaria van het ziekenhuis was al dicht want het was al 19 u 30! Ik had gezien dat er rond het ziekenhuis een evenement bezig was met een orkestje en wat tentjes er rond.
Daar moest eten te vinden zijn! Gelukkig stond er een kraam met frieten en hamburgers. Maar eerst moest je bonnetjes kopen! Ik stond aan te schuiven en werd herkend! "Heb jij niet meegespeeld in Nonkel Jef en de Benidorm Bastards?"" Mogen wij een foto nemen met jou? Mijn zoon is een grote fan van jou!" Op zulke momenten kan ik dit missen als kiespijn! Ik heb dan maar vlug een fotootje laten nemen. Zij stonden hun plaats af in de rij.(toch nog een beetje geluk!)
We hadden uiteindelijk toch wat te eten. Nog een drankje uit de automaat in de kliniek en we konden ertegen. Er werden verschillende onderzoeken gedaan en Bert werd op een kamer gelegd met monitor. Op maandag zou er een EEG en MRI gemaakt worden.
Ondertussen reed ik terug naar zijn appartement om propere kleding , pyama enz. op te halen en om 23 u reed ik huiswaarts.
Daarna nog even bij Tim binnen om voor hem alles klaar te maken en om 24 u 30 kon ik eindelijk even naar Stan bellen voor de stand van zaken.
Dinsdag middag mocht Bert naar huis met het verdict: epilepsie ! Medicatie noodzakelijk.
WEER een labeltje erbij!

Familie en "aangelegenheden"

Zondag 14 juni vierden we mijn vader zijn 92 ste verjaardag in het restaurant waar we al sinds zijn 90 ste verjaardag feesten samen met zijn broers, zus en schoonzus.
Elke keer zijn die mensen ZO blij dat ze mekaar zien want anders komen ze mekaar enkel tegen bij begrafenissen.
Wat me bijzonder opviel was het gedrag van de jongste nonkel: hij is degene met "dementie".
Aan tafel zat hij met een grote slab en hij heeft de ganse tijd over het tafelkleed gewreven: altijd dezelfde beweging!
Hij is ook een paar keer opgestaan en zo maar weg gegaan. Mijn tante gaat hem dan elke keer terug halen.
Naar het toilet gaan , moet natuurlijk ook met begeleiding.
Mijn tante vertelde dat hij op een avond heel de tijd had gevraagd om "naar huis" te gaan. Als zij zegde dat ze thuis waren, bleef hij maar aandringen om naar huis te gaan. Natuurlijk bedoelde hij zijn ouderlijk huis! Toen tante zei dat hij mocht gaan maar dat zij niet meeging, stopte het gevraag.
Zij vertelde ook dat ze op een keer zei dat ze de tafel ging afruimen en ze vond de tassen , bestek enz. in de vuilbak.
"Bloempotten staan bij ons niet op de kast, maar achter de kast" vertelde ze.
De eersten die het feest verlieten waren zij en nonkel ging onder begeleiding van tante afscheid nemen van zijn broers en zus. Bij mijn vader aangekomen, nam hij het hoofd van vader en drukte dat tegen zijn borst terwijl hij zei: "Jij bent toch de mooiste hé!". Iedereen moest hier hartelijk om lachen maar ik hield het niet droog. Ik heb mij omgedraaid en ben een zakdoek gaan zoeken: ik vond dit ZO schrijnend!!!
De anderen gaf hij een hand terwijl mijn tante zei wie het was: hij kent NIEMAND meer!
Nadien hebben de anderen nog duchtig verder gefeest en de afspraak voor volgend jaar is weeral gemaakt!
Maandag ging ik Lore halen van school.
Normaal gaat mijn zus haar elke maandag ophalen en dan ga ik altijd tot bij haar want ze roept zo mooi op "tante Lea"!
Maar mijn zus en schoonbroer zijn op verlof en daarom ben ik 2 maandagen van dienst.
Maandag kwam ze als indiaantje uit de school want ze hadden de hele dag over indianen geleerd en er was zelfs iemand komen toneel spelen over indianen.
Ze vertelde honderduit in de auto en toen we bij mij aankwamen , ging ze al dadelijk in de "koekenkast" kijken. Ik had niet veel koeken meer maar wel smarties en daarvan smulde ze een potje leeg.
Ze keek graag T.V. en toen ze in de zetel zat , zei ze : "tante Lea , ik mag thuis NIET snoepen en GEEN T.V. kijken vandaag!" Ik vroeg : "oh , hoe komt het ? Ben je stout  geweest? " "Ja, " zei ze "ik heb de hele nacht iedereen wakker gehouden!"
Maar bij tante Lea mag ze wat meer hé!
De voorbije week heb ik eveneens nog wat familie aangelegenheden meegemaakt waar ik even van ondersteboven ben geweest maar ik heb een heerlijk vooruitzicht: morgen ga ik Lore weer halen van de school en we gaan pizza eten!

Rouwverwerking en ...

De voorbije dinsdag hadden we VVA vergadering die handelde over "rouwverwerking".
Het was de BESTE avond die we ooit gehad hebben!
Voor mij begon het al een beetje klungelachtig. Om 19 u kwam ik aan en de spreeksters arriveerden tegelijkertijd. Gewoonlijk is er op dinsdag "muziekschool" in het dorpshuis maar deze keer was de deur vast!
Ik nam mijn papieren erbij om de deur te kunnen openen maar ik vond ten eerste de badge al niet!
Daarom belde ik naar de verantwoordelijke en hij gidste mij via de telefoon naar het alarm. Blijkbaar had ik nog het oude code nummer want het alarm begon weeral oorverdovend te brullen!
Toen de verantwoordelijke mij het juiste nummer had gegeven, stopte het lawaai. Gelukkig!
Als we naar huis gingen, moesten we juist het tegenovergestelde doen.
De spreeksters waren medewerksters van een psychotherapeutische groepspraktijk.
Zij stelden zich voor en vertelden wat voor werk ze deden. Daarna vroegen ze aan de aanwezigen om zichzelf voor te stellen en te vertellen welke ervaring ze hadden met "rouwen".
Er is nog nooit ZO openhartig gepraat. Bij elke aanwezige werd er goede raad en uitleg gegeven.
Wat ik vooral heb onthouden, is dat mensen met a.s.s. een duidelijk begin en eindpunt van een belevenis nodig hebben! Ook wordt de impact van dieren soms VEEL belangrijker gevonden dan die van mensen. Als er iemand overlijdt in de leefwereld van een persoon met a.s.s., heeft het gevolgen als die persoon HEEL dicht bij hem of haar stond en als de leefwereld daarna HELEMAAL verandert!
Mensen met a.s.s. rouwen constant! Elke keer als er iets verandert in hun leven , moeten ze iets of iemand afgeven. Van thuis naar de kleuterschool, van de kleuterschool naar de lagere school, van de lagere school naar het middelbaar en ga zo maar verder...
De spreeksters vonden het schitterend dat onze groep het zo goed met mekaar kan vinden en dat we allemaal één voor één gemotiveerde mensen zijn die ALLES doen voor onze kinderen.

Woensdag reed ik over en weer naar Stan want donderdagmorgen om 8 u 30 hadden mijn zus en ik een ontbijt geregeld met onze vader die 92 jaar werd.
Het was super gezellig en vader heeft er blijkbaar ook erg van genoten.
Na de middag reed ik met Tim naar Mechelen naar de psychologe.

Deze middag reed ik naar Antwerpen. Ik moest een casting gaan doen voor Telenet.
Gratis met de bus naar Herentals want ik heb een omnipas gekregen sinds mijn verjaardag tot en met 31 augustus. Daarna met de trein met een goedkope seniorenkaart! Vijf en zestig worden heeft zo zijn voordelen!
In het casting bureau werd ik onthaald als een prinses! Ik moest een stukje spelen met Hilda (mijne compagnon van de bastards). De regisseur heeft heel erg gelachen met ons optreden en vond het HEEL GOED! Toen ik daar vertrok , zei de verantwoordelijke van het bureau dat ik een "revelatie" was en dat ze heel blij was dat ze mij had leren kennen!

Morgen komen onze vrienden op bezoek en zowel zij als wij kijken er enorm naar uit.
Zondag vieren we de verjaardag van vader in een restaurant samen met zijn broers en zus.
Ook weer een gebeurtenis om naar uit te kijken.

Verduidelijking , verjaardag en nog wat

Eerst en vooral wil ik mijn vorige blog verduidelijken.
De visa kaart van Tim heb ik wel duidelijk in mijn bezit!
Bij de psychologe in Mechelen werd de rekening voorgelegd en hij zei dat er twee firma's of "sites" zijn die zijn gegevens hebben en waar hij dus naar hartenlust kan bestellen zonder zijn kaart te gebruiken.
Ik moest even terug in de wachtzaal gaan zitten en de psychologe zou mij 10 minuten voor het einde van de sessie komen halen.
Zo gezegd , zo gedaan. Er waren afspraken gemaakt en de psychologe zei dat het eigenlijk haar schuld was omdat ze niet genoeg "duidelijkheid" had gegeven. Tim mag nog maar 175 euro per maand uitgeven aan bestellingen en zij gaat uitzoeken hoe hij eronder uit kan komen ivm die gegevens die opgeslagen zijn. Dat bedrag is voor hem een compensatie omdat hij : niet op café gaat, niet naar de cinema of theater of een ander optreden gaat. Kortom geen geld uitgeeft aan het uitgangsleven. Hij mag ook maar op bepaalde dagen op die sites kijken en maar 1 keer op die dag.
Voordien keek hij elke dag en ook verschillende keren per dag.
Die sites zijn erop gemaakt om alles zo perfect mogelijk en oogverblindend voor te stellen!
Maar hij heeft nu toch maar een VEEL te dure balpen besteld!!!

Verleden week is het mijn verjaardag geweest: 65 jaar en op pensioen!
Alhoewel ik geen verschil voel en WAT is pensioen? Minder werken is voor mij in elk geval geen optie!
Maar mijn verjaardag heb ik wel uitgebreid gevierd.
Op zondag 31 mei had ik het boswachtershuis in Westerlo gereserveerd voor een feestje met de familie. Zowel de familie van Stan als mijn familie waren aanwezig. Het weer was niet om over naar huis te schrijven maar ik heb er enorm van genoten. We zijn zelfs nog in het bos gaan wandelen en hebben kaboutertjes gespot.
En dat vieren ging maar verder.
Op maandag ging ik op restaurant met een vriendin.
Op woensdag reden Stan en ik naar Breda naar Ikea met een bon van 50 euro die ik van Bert had gekregen: leuke spulletjes gekocht!
Op zaterdag was er een bijeenkomst van ons vriendengroepje bij mij thuis. WEER super fijne cadeautjes gekregen en een gezellige avond doorgebracht.
Vandaag, maandag, had mijn lievelingsnichtje een verrassing voor mij in petto. Ik moest om 12 u 30 bij haar zijn en we reden naar een restaurant waar ze gereserveerd had voor ons beiden!
Van haar kreeg ik de leukste verjaardagskaart die ik ooit gezien heb! Een foto van prinses Kate van Engeland met de tekst: Queen for a day! Vandaag ben jij het stralende middelpunt. Exclusief genieten. Gelukwensen. Een toost op jou! Geniet als een echte VORSTIN!
Zaterdag komen onze beste vrienden ook nog op bezoek. Ook nog iets om naar uit te kijken want het is heel lang geleden dat we ze nog gezien hebben en de man heeft onlangs een zware operatie ondergaan.

Morgenavond hebben we een VVA avond over rouwverwerking bij mensen met a.s.s.
Ik ben heel benieuwd. Mijn zonen hebben alleen nog maar het verlies van mijn moeder bewust meegemaakt en Tim zei me dat hij daar niets meer over weet!

Bert is ondertussen volop bezig met te solliciteren her en der. Regelmatig houdt hij mij op de hoogte van de gesprekken. Maar tot hiertoe is er nog niets uit de bus gekomen. Hij heeft nog een lange weg af te leggen...
Evenals het nog een lange weg zal worden eer alles in orde is met Tim...
Maar ik ben er zeker van dat alles in orde zal komen: is het niet vroeg , dan maar laat. :)

Ontgoocheling en miscommunicatie

Enkele weken geleden werd ik opgebeld door een vroegere medewerker van de Benidorm Bastards.
Hij was bezig met een nieuw project en had 3 vrouwen nodig voor een gastrol.
Hilda en ik konden al meedoen maar onze 3de bastard kon niet.
Daarom vroeg hij mij of ik niemand kende die voor die rol in aanmerking kwam.
Ik belde een vroegere collega van de Peerdestal op en zij was dadelijk overtuigd.
Er werd wat over en weer gemaild om een dag te prikken en mijn eerste voorstel was op woensdag 27 mei. Maar daarna kreeg ik telefoon om te vragen of ik vandaag kon komen. (maandag 25 mei).
Aan de telefoon werden ook mijn maten van kleding en schoenen gevraagd en op mail stond dat ik nog wat kleding en schoenen moest meebrengen.
Deze morgen vertrok ik met pak en zak en nam de trein van 8 u 20 in Herentals.
Daarna nog een tram naar Linkeroever waar men mij oppikte om naar het "basecamp" te rijden.
De persoon van de Peerdestal was er al en begroette mij heel hartelijk. Het was al heel lang geleden dat we mekaar nog gezien hadden. Men begeleidde haar naar de set en ze riep nog : " Tot straks, hé!", terwijl ik daar in de schminkkamer bleef wachten.
Toen de persoon van de productie terug kwam , zei ze : "Ik heb slecht nieuws voor jou." Ik vermoedde al iets en vroeg: "Ik moest niet komen zeker?"
Inderdaad , dit was zo: ze hadden dubbel "geboekt". Ze zou een contract voor mij maken om mij te kunnen betalen maar zonder T.V. rechten.
Terwijl ik zat te wachten, kwam mijn tegenspeler , Nico , aan. Hij vroeg : "Hoe is 't?" Ik zei: "Niet goed , want ik mag niet meedoen!" Er werd toen een duchtig potje gevloekt en Nico vond het HEEL spijtig!
Toen men Nico naar de set bracht, mocht ik terug mee rijden naar de tramhalte.
Op de trein deed ik een berichtje naar de producer: Bedankt om mij voor niks naar Antwerpen te laten komen. Groetjes.
Ik kreeg onmiddellijk een berichtje terug: Lea!!! Sorry... Miscommunicatie met de scenarist/regisseur en productie. Excuses. Groetjes.
In de kleedkamer had ik wel een foto laten nemen van Nico en mij. Deze zette ik op facebook met de tekst: BIJNA op de set met Nico Sturm. Voor niks naar Antwerpen gereden.
Toch wel toevallig dat het te maken heeft met "miscommunicatie". Een woord waar ik dagelijks mee te maken heb. En dat eigenlijk mijn rol werd ingenomen door de persoon die ik voorgesteld heb!!!
Maar ik heb daar in de kleedkamer een goed gesprek gehad met een medewerkster van de kleding.
Zij studeert voor therapeute en had al gewerkt met kinderen met a.s.s. Zij was heel geïnteresseerd in mijn boek en in mijn uitleg. Toen ik vertrok, zei ze: "Ik ben blij dat ik jou heb leren kennen en ik ga zeker jouw boek lezen!"
Door deze tegenslag was ik vroeger thuis en heb dan toch mijn ganse strijk gedaan gekregen!
Ik had zelfs nog wat tijd over om mijn dvd van de Tokyo boys te gaan ophalen. Een leuk vooruitzicht om te bekijken!
Bijkomende ontgoocheling en GROTE teleurstelling.!
Gisteren vond ik in de brievenbus bij Tim een omslag die een afrekening van de visa kaart bevatte.
Er stonden verschillende items op waar ik niets van snapte maar wel een bedrag van 603 euro!!!
Ik bekeek de bankkaarten die ik had afgenomen van hem toen we de eerste keer naar de psychologe in Mechelen geweest waren. Het waren 2 gewone kaarten: ik had dus GEEN visa kaart! De schrik sloeg me om het hart!
's Avonds vroeg ik hem wat dit allemaal betekende en hij gaf een heel ontwijkend antwoord over een bedrijf dat zijn gegevens had opgeslagen en zo...
Toen ik hem 2 maal vroeg of hij het BESTELD had , zei hij uiteindelijk ja!
Het zijn boeken en dvd' s volgens hem en hij verwonderde er zich over dat het ZO duur was...:(
Zo dadelijk rijden we naar Mechelen en ik ga nu ZEKER mee binnen bij de psychologe!!!
Mijn vertrouwen is nu wel weg.
Ben benieuwd. Wordt vervolgd.