Mijn lieve "speciallekes"

Dit kon ik nu toch niet nalaten om te posten.
Ik voel me vanbinnen zo warm en dit komt door mijn zonen.
Verleden week legde ik een briefje op tafel bij Tim met de vraag: "Kan jij deze avond eens naar mij komen om mijn aangifte voor de belastingen te helpen invullen?"
Ik doe dit via Tax on web maar het lukt mij absoluut niet om het klaar te krijgen: een uitgesproken leek op de computer ben ik !!!
Ik moest nog terug bij hem zijn om een doos terug te brengen die ik tijdens de dag had meegenomen en toen ik het briefje op tafel zag liggen las ik achter mijn vraag "TUURLIJK!"
Hij is dan met mij meegekomen en op een wip was mijn aangifte ingevuld.
Zo maakt hij ook regelmatig mijn pc , mijn laptop, mijn tablet en mijn smart phone up to date!
Als hij met die dingen bezig is , kan ik onmogelijk volgen maar achteraf loopt alles op wieltjes. En dat is voor mij het belangrijkste.
Vandaag reed ik met Bert naar de notaris om de akte te ondertekenen voor de koop van zijn garage.
Om die reden was ik al vroeg daar en hebben we gezellig samen gegeten deze middag.
Hij had dus een halve dag verlof moeten vragen en was bijgevolg aanwezig tijdens mijn poetsbeurt.
Zo tussendoor wordt er dan wel eens wat gepraat. Op een zeker moment ging het over "het tekort aan sperma donoren" en hij vertelde dat hij graag zou doneren (hij is ook bloedgever!) maar dat de maatschappij daar niet mee gediend zou zijn... :)
RAAK!
Op een ander moment vroeg ik hem om een nieuwe vuilniszak te nemen uit de voorraad en hij kon hem niet direct vinden. Ik ging ernaartoe om te tonen waar hij die kon vinden maar hij zei: "Laat me maar zoeken, ik heb a.s.s. hé! Ik kijk eerst naar alle details." WEER RAAK!
Tijdens de namiddag reed hij naar de Standaard boekhandel om een boekenbon te gaan inruilen. Ik had hem verteld dat ik eigenlijk ook zulke boekenbon wilde aanschaffen om als verjaardagscadeau te geven aan een vriendin. "Als je mij geld meegeeft , zal ik voor jou een boekenbon meebrengen." , zei hij.
Mooi toch nietwaar?
En dit wilde ik maar even posten: ik zou mijn "speciallekes" voor geen geld willen ruilen!
I love them.

Nog even iets over mezelf.
Donderdag maakte ik een ervaring mee waarvan ik dacht dat het heel sterk aanleunde bij het gevoel dat mensen met a.s.s. constant ervaren.
Men had mij gevraagd om opnames te komen doen voor een piloot aflevering waar ik momenteel nog niet veel over kwijt kan.
Daarvoor moest ik naar Watermaal-Bosvoorde. Omdat ik niet met de auto zo ver kan en wil rijden had ik gevraagd of er een station in de buurt was. Aanvankelijk dacht ik dat Brussel Noord het dichtst was maar de mensen van de productie hadden mij laten weten dat er ook een station in Watermaal was.
Zij mailden dat ik in Herentals moest opstappen om 8 u 30 ; dan overstappen in Mechelen naar Brussel Noord en daar de trein nemen naar Watermaal.
Na wat opzoekingswerk van mijnentwege vond ik een gemakkelijkere reisweg: om 8 u 23 vertrekken in Herentals , rechtstreeks naar Brussel Noord waar ik 45 minuten tijd had om een koffietje te gaan drinken en een ontbijtkoek te nuttigen. So far , so good.
Ik had op voorhand goed nagekeken op welk spoor ik moest zijn voor de stoptrein naar Ottignies.
Het was een spiksplinternieuwe trein en ik wist dat ik op de vierde stopplaats moest uitstappen.
Op voorhand ging ik al aan de deur staan en toen de trein stopte, zag ik niet meteen waar ik moest duwen om de deuren te openen. In het midden van de deur was een rondje waarop ik duwde maar de deur ging NIET open. Dan maar naar de andere deur: ook op dat rondje geduwd, maar die deur ging ook NIET  open! Opzij zag ik een gele knop waarop ik ook duwde maar WEER geen beweging!!! Ondertussen had die trein zich terug in beweging gezet!!! Ik zag in de verte de kaartjesknipster staan en in PANIEK liep ik naar haar toe: "Ik moest hier uitstappen maar de deur ging niet open!!! En ze komen mij hier afhalen! Waar moet ik er nu uit???"
Zij zei: "Binnen 3 minuten in Bosvoorde en ik zal eens mee naar de deur gaan. Je moet wachten tot het lichtje groen wordt en dan mag je duwen op dat rondje in de deur!"
Toen ik uitgestapt was, heb ik dadelijk gebeld met de persoon van de productie die mij zou komen afhalen: zij stond natuurlijk te wachten in Watermaal.
Uiteindelijk zijn we dan 10 minuten later aangekomen op de set maar dat was niet erg want ze stonden toch achter.
Maar de paniek die ik gevoeld heb op die trein was ZO verschrikkelijk dat ik toen moest denken aan mensen met a.s.s. die ook dikwijls zulke gevoelens meemaken , denk ik...

Juni 2014

Dit is de enige titel die ik kan bedenken bij dit blog stukje.
Het is immers een aaneenrijging van gebeurtenissen en gevoelens die ik heb beleefd.
Na de perikelen met de smart phone en mijn verjaardag heb ik nog een heleboel beleefd en gevoeld.
Ik dacht dat ik mijn smart phone onder de knie had maar deze avond kwam ik tot de bevinding dat het telefoonnummer van mijn zus uit de contacten verdwenen was!!!
Ik had van haar een mailtje ontvangen met mooie foto's van Wardje (de jongste aanwinst in onze familie) en ik wilde haar een sms-je sturen om haar te bedanken. WEG nummer! Dan maar gebeld met de vaste telefoon en haar nummer terug gevraagd.
Op 3 juni reed ik met Tim naar de auti-coach. Daar werden interessante dingen afgesproken wat de toekomst betreft. Mensen met a.s.s. kunnen zich hun toekomst niet voorstellen en het is juist daarover dat ik mij zorgen maak.
Mijn vader zou jarig zijn op 11 juni en daarom reden mijn zus en ik naar een restaurant in Noorderwijk om een etentje te regelen voor zijn broers en zus. We wisten anders toch niet welk geschenk we moesten kopen...
Dit feestje hebben we verleden zaterdag gevierd en ze hebben er allemaal enorm van genoten!
In het vervolg gaan we dit elk jaar doen want het kan elke keer de laatste keer zijn : vader is er 91 geworden!
Onderaan ga ik een foto bijvoegen : vader is de uiterst rechtse persoon.
Met Pinksteren is de kleindochter weer op bezoek geweest bij mij. We zijn er de zondag mee naar de zoo van Antwerpen gereden met de trein.
Het was de eerste keer dat ze in een trein zat en ook de eerste keer dat ze in de Zoo kwam. En of ze ervan genoten heeft!!!
Onderaan komen er ook foto's.
Tot zover de gebeurtenissen.
Dan volgen nu mijn gevoelens.
Verleden week kreeg ik een mail van Bert met de melding dat zijn week KAPOT was!
Een collega die ontslag had genomen, een Humo die niet op tijd in de brievenbus zat en een zonnescherm voor zijn slaapkamerraam dat beloofd was en niet klaar bleek te zijn , waren de boosdoeners!
Ik schrok van de toon van zijn mail maar onderaan stond dan toch dat hij er wel bovenop zou geraken...
Dit weekend is het kermis in het dorp en de foor staat naast mijn deur.
Gisteren zag ik de buurvrouw van mijn zus , die van de foor naar huis ging met haar 3 kinderen met partners en haar 6 kleinkinderen. Zoals gewoonlijk spreek ik de kindjes vriendelijk toe en binnenin woedt een groot verdriet...
Ook was het gisteren schoolfeest in Noorderwijk. De kleindochter van mijn zus moest optreden en een vriendin van mij die leerkracht is , had mij uitgenodigd. Weer liep ik daar rond met een grote smile en er was natuurlijk veel bekend volk waar ik een babbeltje mee deed. Maar dan zie ik al die oma's die daar zitten te glunderen en maar fotootjes nemen van hun spruiten en dan krijg ik weer de krop in de keel...
Als ik er dan over spreek met Stan zegt hij altijd: "We zullen er met ons 2 maar het beste van maken en genieten zolang we nog kunnen." En gelijk heeft hij!

Smartphone en verjaardag

Vermits ik zaterdag ll jarig was, kocht ik al een week op voorhand een smartphone.
Waarschijnlijk zou ik toch geld krijgen van mijn vader en daar kon dit "speeltje" wel af...
Mijn zoon Tim was secretaris geweest bij de verkiezingen en kreeg de maandag erna vrijaf. Hij moest zelf ook naar de telefoonwinkel voor een nieuwe sim-kaart voor zijn gsm en daarom reden we samen.
Ik nam hem graag mee om naar de uitleg te luisteren want voor mij is dit allemaal latijn!
In die winkel smeerden ze mijn zoon een nieuwe gsm aan omdat een nieuwe sim-kaart (zogezegd) ook niet werkte in zijn gsm. Gelukkig nam hij de goedkoopste die er was want toen we achteraf thuis kwamen, bleek zijn oude gsm WEL te werken met die nieuwe sim-kaart.!
Voor mijn smartphone moesten we ook nog naar een Telenet winkel om er een sim-kaart te laten insteken want zij hadden zulke "kleintjes" niet... De mensen in de Telenet shop waren super vriendelijk en zij hebben mij de eerste uitleg voor de beginselen gegeven. Ik had heel veel spijt dat ik mijn smartphone niet gekocht heb in die Telenet winkel want daar verkocht men er ook.
Thuis gekomen , heeft Tim mij nogmaals de uitleg gedaan en ik dacht dat ik het kon!!!
Ik was al blij dat ik kon sms-en en bellen...
Toen ik woensdag naar Stan reed , ben ik nog 2 keer naar zijn zoon gereden om uitleg te vragen want hij heeft dezelfde smartphone. WEER had ik iets bij geleerd! Door overal maar op te duwen , had ik 2 contacten verwijderd en nu weet ik hoe die er terug op te krijgen.
Vandaag moest ik vertellen in het sprookjesbos en ik dacht: "Ik ga die mooie kaboutertjes eens fotograferen en op facebook zetten.". De HELE namiddag heb ik geprobeerd en geprobeerd en het LUKTE NIET!!!
Toen mijn zoon thuis kwam van zijn werk , hebben we samen geprobeerd en toen ging het na lange tijd WEL! Uiteindelijk stonden de foto's er drie keer op en heb ik op mijn pc de dubbele eraf gezwierd.
Over de sprookjesvertelling van vandaag wil ik ook nog even iets kwijt.
De kleutertjes zaten in een kring rond mij te luisteren en opeens zei er ééntje: "heksemie , jij bloedt."
Ik vroeg : "Waar?" En hij wees naar mijn vinger. Ik had een pleister rond mijn vinger omdat ik met een ontsteking kamp.
Na de vertelling kwamen er ook 2 kindjes om mij heel lang te knuffelen. ZALIG vind ik dat!!!
Die sprookjesvertellingen : dat is puur genieten voor mij! Daarom heb ik die mooie kaboutertjes ook gefotografeerd en die wil ik hieronder wel delen.
Zaterdag was het dus mijn verjaardag.
Vanaf 's morgens regende het al sms-jes en felicitaties op facebook : 190 in totaal!!!
Zelfs van Tim had ik juist na middernacht al een felicitatie gekregen op facebook! :)
Bert had me ooit gemaild dat hij een geschenk zou geven en dat vond ik toen ik zijn waszak ging halen bij zijn vader. Een doos met 3 well-ness producten (milieuvriendelijk). Een sms-je stuurde hij me ook nog na de middag en daarin stond dat ik iets ging vinden in de waszak.
Bij Tim lag er 's morgens een pakje op tafel toen ik zijn pistolets bracht. Ik was al in blijde verwachting en dacht dat het voor mij was. Maar ik ving bot! In het pakje zat een linnen boodschappentas en 3 pakjes soepgroenten. Hij had een goed doel gesteund door misvormde groenten te kopen! Achteraf vroeg ik hem waar hij ermee gebleven was en hij had ze aan zijn vader gegeven!!! Precies of ik moet niet eten!!!
Van mijn zus kreeg ik een mooie tuil bloemen. Die prijkt hier nu op tafel. Foto volgt.

Laatste updates

Na het vorige blog-stukje is er weer heel wat gebeurd.
Al verschillende keren ben ik gaan vertellen in het sprookjesbos en het was telkens weer een genot om die kindjes te zien glunderen!
Onze kleindochter is ook 6 jaar geworden en onderaan ga ik er een fotootje bij zetten.
We hebben met 3 vriendinnen van de normaalschool een super dagje in Antwerpen doorgebracht: koffie gaan drinken, winkelen, eten en terug koffie gaan drinken. :)
Meer moet dat voor ons niet zijn: we worden ook een dagje ouder nietwaar?
De volgende dag bracht ik een bezoekje aan theater "Het gevolg" waar iemand mij had uitgenodigd bij de start van "De schreeuw". Dit is een kunstproject voor mensen met een beperking. Ik heb daar prachtige opvoeringen gezien en gehoord: theater, muziek...
Er waren ook schilderijen en beeldhouwwerken te zien die gemaakt waren door mensen met een beperking. Echt een prachtig initiatief!
's Avonds mocht ik met Hilda naar een optreden van William Boeva. Zij had een kaart over van iemand die niet kon meegaan en ik maakte daar dankbaar gebruik van.
Die William maakt constant grapjes over zijn "dwerg zijn" en achteraf deelde hij handtekeningen uit. Ik ging naar hem toe en zei: "Ik ben ook maar 1 m 48 maar ik ben wel 3 keer afgevroren." Hij kwam niet meer bij van het lachen en ik heb zo'n vermoeden dat hij het in zijn volgende show gaat gebruiken...
De volgende dinsdag hadden wij in Noorderwijk info avond van de VVA : Autisme bij vrouwen.
En ik heb weer enorm veel bijgeleerd!
Vrijdag was het dan het langverwachte trouwfeest van de zoon van mijn zus...
Mijn zonen zouden alleen naar het avondfeest komen en Bert had al laten weten dat hij ten laatste om 23 u zou vertrekken want het feest kwam wel na een zware werkweek. Tim had die vrijdag verlof genomen.
Mijn vader zou met mijn zonen ook naar huis rijden.
Aan tafel zat mijn vader naast mij en ik had al dadelijk door dat hij VEEL te veel op had!!!
Hij begon gesprekken te onderbreken en alles 3 keer te zeggen...
Ik had al voorgesteld aan Bert dat ik mijn vader zou naar huis brengen omdat hij misschien in slaap zou vallen in zijn auto. Bert repliceerde: "Wij zijn toch met 2 om hem eruit te sleuren!!!"
Mijn vader had al een paar keer gezegd: "Ik wil naar huis, ik ben hier niet graag meer!" Bert zou nog graag dessert hebben. Maar dat dessert liet ZO lang op zich wachten dat ik teken gaf om toch maar te vertrekken want het was al bijna 23 u. Trouwens vond ik ook dat Bert er vermoeid begon uit te zien. Tim vond het ook niet erg om te vertrekken. Ik ben meegegaan tot op de parking en moest mijn vader zijn gordel om doen en vast klikken want dat kon hij niet meer!!!
De dag nadien brachten Stan en ik een bezoek aan mijn vader en hij had HEEL slecht geslapen, zei hij.
Niet zo verwonderlijk als je zoveel alcohol in je lijf hebt!
Hij legde uit dat Bert langs kleine weggetjes naar huis was gereden en dat daar GEEN straatverlichting was!!!
In het dorp van Noorderwijk was OOK GEEN straatverlichting!!!
Hij zei dat hij niets gezegd had in de auto om Bert niet te storen maar van Tim hoorde ik dat hij de hele tijd had zitten lallen over het ontbreken van die straatverlichting...:)
Bert mailde mij 's anderendaags dat vava een "bijna" voorbeeldige passagier was geweest. Hij had hem zelfs 5 keer bedankt!!!
Uiteindelijk was ik toch heel blij dat ik de zonen naar huis heb gestuurd voor het dessert want toen is het lawaai begonnen en nu hebben zij er geen last van gehad. :)
Zondag namiddag ging ik naar Herentals naar het theater en daar hoorde ik een repliek die me bijgebleven is en die ik nooit meer zal vergeten.
EEN DROOM MOET EEN DROOM BLIJVEN ; anders gaat hij stuk!

Vriendschap

Hier volgen mijn chronologische belevenissen van de voorbije weken waarbij "vriendschap" en "non-vriendschap als een rode draad doorheen lopen.
Verleden week donderdag kon ik met Bert mee naar een optreden van Bart Cannaerts. Ik was super content want eigenlijk was dit optreden al heel lang uitverkocht. Ik stond op de wachtlijst en de dinsdag ervoor werd ik opgebeld met de melding dat ik plaats had!
Wij gingen voor het optreden eerst samen eten en Bert zag er HEEL moe uit!
Uiteindelijk is het toch een gezellig onderonsje geworden niettegenstaande de "eigenaardigheden" van Bert...
Na het optreden moest er nog een foto genomen worden van mij met een moeder en een dochter die fan waren van mij. Daardoor waren we wel heel laat terug aan het appartement en Bert zou de volgende dag een beetje later gaan werken.
En nu een staaltje van "non-vriendschap". Bart Cannaerts was één van onze schrijvers van de Benidorm Bastards. Hij heeft ook verschillende keren voor mij gezeten bij mijn telefoongesprekken. Men zou dan toch denken dat er een soort van vriendschap ontstaan is??? Na het optreden belde ik hem op maar het was "voice mail". Ik wenste hem proficiat en zei er ook bij dat ik het spijtig vond dat er technische problemen waren op het einde van de show. GEEN enkele reactie terug gekregen!!!
's Anderendaags , vrijdag, kwamen wij samen met enkele moeders van kinderen met a.s.s. Met dit groepje , dat ontstaan is na onze bijeenkomsten in Noorderwijk, gaan wij regelmatig een hapje eten en wat drinken.
De vriendschap die ik daar ervaar , is uniek! Wij hebben allemaal maar een half woord nodig om mekaar te verstaan...:)
Zaterdag reed ik mee met het Davidsfonds van Oevel naar de musical 14-18 in Mechelen.
Een prachtig schouwspel heb ik daar gezien! Adembenemend! Ik merkte op dat er een jonge man meespeelde waarmee ik nog samen had geacteerd in een jongerenserie. In die tijd was hij heel vriendelijk voor mij en voegde mij dadelijk toe bij zijn vrienden op facebook. Ik deed hem 's avonds een berichtje om hem proficiat te wensen en kreeg ook NIETS terug.:(
De zondag gingen we filmen voor Familieraad op VTM . Samen met Hilda reed ik met de trein. In Vilvoorde wachtten Irene en Emiel ons op . Met ons vieren zouden we spelen tegen de Planckaerts. Hilariteit alom!!!
We hebben ons super geamuseerd die dag. Dinsdag was het andere koek! Toen moesten we spelen tegen die van Familie. Het begon al in de schmink : die vrouwen hadden 3 kwartier nodig tegenover wij: amper een kwartiertje! Tussenin kwam men die vrouwen ook altijd bij poederen, terwijl ze bij ons zegden: "Oh , dat ziet er nog goed uit.".
Ik wist het eigenlijk al lang: die wereld van T.V. is zo fake als wat! Vriendschap is daar VER te zoeken!
Niet alleen bij de T.V. is dit het geval. De hele B.V. wereld is zo! Als ik op die manier B.V. moet zijn, hoeft het voor mij niet!!!
Zo heb ik nog een voorbeeld.
In de tijd van de Benidorm Bastards was er een Vlaamse zanger "grote" fan van mij en zijn vriend was het nog meer! Ik heb het mail adres van die vriend gekregen en heb hem een mailtje gestuurd. GEEN antwoord!!! Ik heb ook geprobeerd om hem toe te voegen op facebook. Al meer dan een half jaar staat dat vriendschapsverzoek open!!!
En zo kan ik blijven doorgaan..................
Gisteren , donderdag, kon ik weer samen met Bert naar een optreden. Dit keer was het in Tessenderlo : Pieter Embrechts. We gingen weer samen eten voor het optreden. Deze keer had ik een HEEL andere zoon voor mij. Hij was uitgerust en zag er fris uit! We hebben ons goed geamuseerd en een heel tof gesprek gehad. Kortom : ik heb ervan genoten!
Deze avond kwam de kapster bij Tim en daarna hebben we ook nog een goed gesprek gehad.
Verleden week had ik weer een onheilspellend bericht opgevangen : hij zou geïnvesteerd hebben in Hong Kong en zijn geld zou hij ook kwijt zijn. Hij heeft mij nu beloofd om NIETS meer te investeren in de toekomst en het zou ook niet zoveel geld zijn als bij Scorpion.:(
Morgen ga ik met mijne Stan naar kleinkunst (humor is nooit ver weg) in Heist op den Berg en ik kijk ernaar uit.
Deze morgen deed mijn zus een berichtje dat mijn petekind gisteren het leven heeft geschonken aan een zoontje: Ward. Dus ik ben voor de tweede keer "groottante" geworden.
Ik ben benieuwd hoe Loreke zich gaat gedragen met haar broertje erbij??? Zij is 3 jaar en kan zo mooi op mij roepen: "Tante Lea!!!"
Zondag is het opendeurdag in het sprookjesbos en dan komen de lachende kindjes ook weer aandachtig luisteren naar mijn verhaaltje. Aangenaam vooruitzicht.

Verkeersellende en leuke dingen

Anderhalve week geleden kreeg ik telefoon van onze eerste regisseur van Benidorm Bastards.
Hij vroeg me of ik zin had om mee te spelen in een sketch van "En toen kwam ons ma binnen".
En of ik zin had!!!
Het is al ZO lang geleden dat ik nog een aanbieding kreeg om in iets komisch mee te doen op T.V.!
Vrijdag laatstleden was het dus zover. Ik moest om 14u15 in Beveren in een hotel zijn. De opnames gingen door in een hotelkamer en het ging over een kapotte douche : hilarisch!!!
Om zeker op tijd te zijn, vertrok ik om 12u15. In Olen reed ik de autostrade op en na 1 km zat ik al vast.
Mijn gps raadde mij aan om de snelweg te verlaten in Grobbendonk.
Daar was het nog erger! Alle kleine wegen zaten natuurlijk ook vol. Aan elk rood licht een file om U tegen te zeggen!
Metertje na metertje was ik opgeschoven tot ik rond 13u30 in Wijnegem was aangekomen. Mijn gps gaf aan dat ik nog ongeveer 20 km moest afleggen. Ik heb dan maar gebeld naar de productie (voice mail) om te zeggen dat ik het niet zou halen...
Na nogmaals verder gekropen te hebben, kwam ik uiteindelijk op de ring in Antwerpen terecht alwaar ik de afrit Sint Niklaas moest nemen. Daar kreeg ik telefoon van de productie om te vragen waar ik was?
Het was ondertussen al 14u30!
Toen ik de snelweg had verlaten, dacht ik : "Ha, nu zal het wel vooruitgaan!" Mis poes!!!
Weer voetje voor voetje tot aan de laatste kilometers. Om 15u15 kwam ik aan het hotel waar de productie weer belde om te vragen waar ik was? Wat was ik opgelucht dat ik kon zeggen: "Ik ben er! Moet ik door de glazen deur binnen gaan?"
Gelukkig had ik boterhammen meegenomen die ik in de auto verorberde want anders had ik het niet gehaald, denk ik. Drie uren aan een stuk in de auto zitten : stoppen , vertrekken , weer stoppen , weer vertrekken enz...........
Daar aangekomen , moest ik dadelijk in de schmink stoel en werd ik in een record tempo opgemaakt: ze stonden immers een uur achter!
Dat uur hebben we uiteindelijk ingehaald en we hadden maar een kwartiertje over gedraaid. (ik kende mijn tekst hé :)
Bij het naar huis rijden, dacht ik : "Ik neem een andere route". Ik volgde de richting Temse maar kwam uiteindelijk toch weer op de Antwerpse ring terecht. WEER FILE! De thuisreis had toch ook 2 uren in beslag genomen. Dus : vrijdag heb ik 5 uren in mijn auto doorgebracht. En niet in de comfortabelste omstandigheden wat mijn benen betrof (als je begrijpt wat ik bedoel) .
Vrijdagnacht heb ik wel goed geslapen en mijn benen laten rusten. :)
En nu volgen de leuke dingen.
Zaterdagavond gingen Stan en ik naar een toneelopvoering kijken in Oevel. We hebben ons daar reuze geamuseerd: het is daar een hechte groep en iedereen is er vriendelijk. Ik kreeg zelfs een mooie ruiker bloemen voor mijne Pasen omdat ik er verleden week was gaan helpen.
Het stuk dat opgevoerd werd , was er één van de hand van Hilda Vleugels.
En laat dat nu de persoon zijn waar we gisteren naartoe zijn geweest voor haar 70ste verjaardag.
Hilda was zo ongeveer mijn vaste partner bij de Benidorm Bastards (de 2 nonnen!).
De twee dochters van Hilda hadden een groots evenement in mekaar gestoken voor de verjaardag van hun moeder. Het zou een 70 uren durende receptie worden. Zaterdag begonnen en eindigt vandaag (tweede paasdag) om 17u.
De Benidorm Bastards werden uitgenodigd , samen met hun partners. We moesten wel zeggen wanneer we ongeveer kwamen zodat ze genoeg hapjes en drank konden voorzien. Ik had iedereen opgetrommeld en we gingen gisteren (op paasdag) om 14u komen. Ze zouden de muziek van ons programma spelen als we binnen kwamen...
HET WAS GEWELDIG!
De dochters hadden samen met hun mannen een film gemaakt over het leven van Hilda. Er was karaoke. Hilda moest ook even "madame Blanche" spelen en ze heeft mijn schitterende toekomst voorspeld!!!
Er werd ook een kwis gedaan : "Vroeger of later" en de tijdlijn werd aangevuld.
Als ik zulke dingen zie, ben ik stiekem jaloers op moeders die dochters hebben................
Maar als ik dan opsta zoals deze morgen en ik zie de bloemenpracht in mijn appartement , dan ben ik ook immens gelukkig.
Geluk ligt in de kleine dingen van elke dag, zei mijn moeder altijd en gelijk had ze!

Wereld autisme dag

Op woensdag 2 april was het zoals gewoonlijk: wereld autisme dag.
De voorbije week is autisme weer heel veel in the picture gekomen. Op T.V. , op de radio , in de krant ...
Dinsdagavond werd de tweede aflevering van Marsman uitgezonden en de bedenker van de serie zat 's avonds in Reyers laat samen met een moeder van een zoon met a.s.s.
Toen ik de eerste aflevering van Marsman zag, viel me onmiddellijk op dat de persoon die moest zorgen voor zijn broer met a.s.s. zelf OOK autisme had!
Mijn collega van de VVA , waarmee ik de inleef avonden doe, had dezelfde opmerking!
De vrouw die in Reyers laat aan het woord was , gaf informatie over haar zoon die ze samen met haar man aan werk geholpen had...
Bij het horen van zulke uitspraken , gaan mijn haren recht omhoog staan.
De ondertitel van de dag van autisme was : talent erkend.
Daar ben ik het volledig mee eens : elke persoon met a.s.s. heeft talent!
Maar het wordt nog veel te weinig erkend!!!
Die vrouw sprak dan ook over het erkennen van de talenten: punctueel, detail gericht enz....
Maar de uitvoering in de praktijk laat nog HEEL VEEL te wensen over!
Er zijn nog zoveel mensen met a.s.s. die geen werk hebben. Daarbij komt nog dat er nog zovelen studeren en heel veel moeilijkheden hebben in de school! Hoe gaan die ooit aan werk geraken???
Ik ben heel blij dat mijn zonen allebei werk hebben. Zij hebben gelukkig werk gevonden waarbij ze hun talenten kunnen ontplooien.
Maar dat wil niet zeggen dat alle problemen van de baan zijn...
Bij de oudste komt er een nieuwe financieel manager en binnenkort is hij ook zijn buddy kwijt omdat die op een andere afdeling gaat werken...
Hij zal wel een nieuwe buddy krijgen maar het zijn toch weer maar "veranderingen".
De jongste zit dichtbij zijn woning te werken maar moet toch nog regelmatig naar de hoofdzetel in Hasselt...
Tussendoor komt er iets onverwachts op de proppen: hij moet overwerken of op een niet voorziene dag naar Hasselt enz..
Dan ligt zijn schema ook helemaal in de war!
Structuur, duidelijkheid en voorspelbaarheid geven rust in hun bestaan.
Tim heeft een hele week verlof genomen om terug op zijn plooi te komen na het instellen van het zomeruur!!!
Morgen begint hij terug te werken.
Tot slot wil ik nog een leuk schrijfseltje meegeven van Bert.
Als mijn slaapkamerraam absoluut open moet, gelieve dit binnen de 15 minuten te houden.
Met de hoge dagtemperaturen van de laatste dagen en nachten die te langzaam afkoelen, is het knokken om de temperatuur in mijn slaapkamer onder controle te houden!
Zo weet ik altijd PRECIES wat ik moet doen , nietwaar!