Bordje gemengd

Deze titel (vlag) dekt helemaal de lading.
"Gemengd" zowel van activiteiten als van gevoelens.
Maandag : nichtjes komen boterhammen eten bij mij en 's avonds een toneelavondje in de Peerdestal.
Dinsdag: voormiddag afspraak met Louis en zijn moeder om info te geven over het kortfilmpje dat hij moet maken voor school. Ik zal een demente vrouw spelen die in haar droomwereld leeft.
Op de middag even een blitzbezoek aan de dementerende (cfr. mijn rol...) nonkel. Ik moet vlug verder om te gaan poetsen in Diest. De nichtjes blijven nog even buurten.
Donderdag is het de dag van "Authentisme wasda?" in Diepenbeek. Ik haal weer die jongen uit Beringen op en breng hem daarna ook weer thuis.
Vrijdagmorgen vergadering over het sprookjesbos ivm de open deur dag op 1 mei. We hebben er een nieuwe sprookjesvertelster bij!!! Het ziet er goed uit!!!
's Avonds met een vriendin naar toneel in Balen , waar we ons reuze geamuseerd hebben.
De volgende maandag repeteren we in Balen omdat we de Ladies night nog eens gaan spelen op 23 en 24 april.
Woensdag voormiddag rijd ik voor de eerste opnamedag van mijn "dementie" filmpje naar Oud-Turnhout. Ik moet in een rolstoel aan een vijver in de verte zitten staren terwijl mijn kleinzoon een hele uitleg (waar ik natuurlijk GEEN aandacht aan schenk) doet naast mij.
Donderdag voormiddag rijd ik met Tim naar de notaris ivm een testament en 's avonds is het de tweede opnamedag in salons De Limpens in Herentals. Ik beweeg mij in mijn droom tussen dansende koppels. Met een fel groen balkleed wals ik tussen de "grijze" koppels.
Vrijdag avond woon ik een voorstelling bij in de Zoerla. Fred Ringoot brengt op een ontroerende manier zijn levensverhaal. Hij heeft kanker en zit in een rolstoel maar er gaat zo'n positieve kracht van hem uit dat het alle toeschouwers omver blaast. Achteraf komt hij nog een babbeltje doen en ik heb weer een uitzonderlijke "mooie" mens ontmoet!
Zaterdag is het wereld autisme dag. In Geel is er een nieuwe groep ontstaan voor en door mensen met autisme "'t pASSt". Men heeft mij gevraagd om "meter" te worden van die groep en ik heb toegezegd. Die zaterdag werd er een pannenkoekenslag georganiseerd en een reporter van de Gazet van Antwerpen kwam een dubbel interview afnemen van een meisje met a.s.s. en mezelf.
Weer heb ik een "bijzonder" meisje ontmoet. Met haar heb ik de krant gehaald.
Zondag middag repeteerden we weer in Balen. Daarna gingen we samen eten om 's avonds naar Ladies night te gaan kijken bij onze collega's in Veerle Laakdal.
Maandag morgen lekker gaan ontbijten met mijn vriendinnetje en woensdag nog maar eens een interviewtje gegeven voor de Rondom.
Vrijdag morgen moest Stan binnen in het ziekenhuis voor zijn knie operatie. De hele dag brandde hier een kaarsje. 's Avonds reed ik ernaartoe samen met de schoondochter. Hij was opmerkelijk "wakker".
Wij dachten dat het was omwille van de pijnpomp. Gedrogeerd! De dokter zei dat de operatie heel goed meegevallen was. Kaarsje geholpen!
Zaterdag verbleef ik de ganse namiddag in het ziekenhuis bij Stan en hij verbeterde zienderogen.
Zondag namiddag reed ik er weer naartoe en hij vertelde dat hij de maandag al naar huis mocht.
's Avonds had ik afgesproken om met Bert naar Tessenderlo te rijden. Wij gingen kijken naar "Ooit gemist". Alweer een super amusante voorstelling gezien!!!
Maandag kreeg ik een bericht dat Stan na de middag naar huis mocht en daarom ben ik naar Baarle gereden om de stand van zaken te bekijken. Hij pikkelde al vrolijk rond!
Dinsdag hadden we onze maandelijkse info avond van de V.V.A. ivm "Emotionele ontwikkeling bij mensen met a.s.s." We hebben een BERG informatie over ons gekregen en het moet nog even bezinken bij velen van ons.
Zo meteen vertrek ik naar Meeuwen Gruitrode voor een "Inleef bis". Beamer en laptop mee en off we go!

Inleef enz.

Ettelijke inleef momenten heb ik al gegeven maar de laatste was toch de opmerkelijkste!
Half maart gingen we ons inleef moment geven in Malle.
Er waren ongeveer 30 mensen aanwezig waaronder ook personen met a.s.s.
Marc had gezegd dat die personen een kaartje gingen vast hebben zodat ze de prikkelende oefeningen niet moesten meedoen in het begin.
Wij starten elke keer met een inleef oefening die te maken heeft met zintuiglijke prikkels: zicht, gehoor, reuk, tast , rituelen en voorspelbaarheid.
Zonder te spreken, laten we de mensen in groepjes van 3 binnen komen. Ze moeten dan op een door ons opgegeven manier aanschuiven aan de tafel. Ik leidde een man naar zijn plaats maar hij begon onmiddellijk te steigeren: "Ik moet bij mijn vrouw zitten! Ik WIL hier niet zitten!!!" Ik deed teken naar Marc en hij leidde die man naar een groepje waar zijn vrouw al zat.
Hij had GEEN kaartje vast maar ik had WEL door dat hij a.s.s. had...
Wij werken in 3 blokken: 1) zintuiglijke prikkels en rituelen  2) sociale moeilijkheden
3) communicatie.
Elk blok is onderverdeeld in 3 delen: oefening, ervaring uitwisselen, duiding van ons beiden.
Iedere keer wordt er ook vermeld dat mensen met a.s.s. oog hebben voor detail. Een duidelijk voorbeeld kreeg ik die avond van mijn jongste zoon. Ik had hem een kommetje gekocht om zijn ontbijtgranen in te doen omdat het vorige versleten was. De kom had maar 1 euro gekost omdat het een reclame stunt was. Er kwam die avond een berichtje binnen op mijn gsm dat op mijn lachspieren werkte: "Ik heb ondervonden waarom ze die kommen bij de Carrefour bijna weggaven: die hebben oneffenheden, de mijne verschillende kleine aan de binnenkant. Maar dat is maar klein bier in vergelijking met een bamboe kom die afbrokkelt. :)"
Tijdens het deel van "ervaring uitwisselen" gaan Marc en ikzelf bij de verschillende groepjes even luisteren.
Ik kwam bij een groepje waar een jongeman zat die nogal luidruchtig aan 't babbelen was. Hij vertelde dat hij zijn diagnose vorig jaar gekregen had en hij was 21 jaar! Hij bleek de zoon te zijn van de man die bij zijn vrouw WILDE zitten!
Aan het einde van zo'n inleef moment bedankt Marc mij steeds uitvoerig en vraagt een groot applaus voor mij.
Nadien komen er dan altijd nog mensen met vragen over van alles en nog wat. Er kwam een vrouw naar mij : begeleidster bij het Raster in Turnhout. Zij zei: "Ik heb een enorme bewondering voor u! Ik hoorde u zeggen dat je een zoon had van 42 jaar! Ik had nooit gedacht dat jij kinderen had van die leeftijd! En wat jij allemaal DOET!!! Chapeau hoor! Ik zou eens graag naar een voordracht van jou alleen komen..."
Achteraf kregen wij ook nog een mail van de regio verantwoordelijke van Malle. Zij bedankte ons voor de fantastische inleef en vermeldde dat alle mensen heel tevreden waren. Zelfs die jongeman met a.s.s. had gezegd dat hij zich nu pas "begrepen" voelde.
Dit geeft mij een gelukzalig gevoel.
Maar dit gevoel is de voorbije week helemaal te niet gedaan.
Tot welke laffe daden zijn sommige "mensen" (of zijn het geen mensen?) in staat???
Er zijn geen woorden voor. Ik heb de laatste dagen zulke mooie teksten gelezen van mensen die ik ken. Allemaal woorden van samenhorigheid, respect en LIEFDE!
Donderdag was het de dag van "Authentisme was da?" Ik ging helpen in de universiteit van Diepenbeek zoals vorig jaar.
Er was opmerkelijk veel minder volk!  Ook in Antwerpen , Leuven en Gent waren er minder deelnemers. Allemaal het gevolg van die zinloze aanslagen!
Zoals verleden jaar ging ik weer de jongen van Beringen ophalen om mee te rijden. Hij moest daar gaan spreken. Hij had voor mij een attentie bij: een half eitje met chocoladen paaseitjes in. Er hing een kaartje aan : Met dank!
We hebben weerom een interessant gesprek gevoerd in de auto. Hij kan het ZO goed verwoorden hoe hij zich voelt!
Tijdens de gesprekken van die avond kwam toch ook weer ter sprake dat ELKE persoon met a.s.s. VERSCHILLEND is!!!
Ik heb een enorme bewondering voor de personen die daar hun verhaal komen vertellen!
Volgende week is het Wereld autisme dag op 2 april.
Er wordt al veel aandacht aan besteed in de media maar er is toch nog veel werk aan de winkel.
Vandaag is het Pasen. Voor al de lezers van mijn blog : een vrolijk Pasen met veel liefde en geluk!!!

Al maart!

Wat vliegt de tijd toch! Maart is al bijna half gepasseerd.
Eind februari hadden Tim en ikzelf een afspraak bij de notaris om wat info te vragen ivm een testament. Zowel voor Tim als voor mezelf was deze info heel geruststellend.
Op diezelfde dag na de middag reden we naar Mechelen Indigo voor een afspraak met de psychologe. Er werd afgesproken om de bankkaarten terug te geven en half april wordt er geëvalueerd.
Diezelfde week kwam er al een pakje aan van Bol.com : een boek over sterren van Frank Deboosere.
Hopelijk blijft het hierbij.
De "nieuwe" van begeleid wonen is ondertussen al 3 keer geweest en het lijkt goed te klikken.
De vorige heeft mij een mail gestuurd met de melding dat ze heel blij is dat ze Tim heeft mogen begeleiden. Ze noemt hem een pracht en een schat van een kerel! Dat kan ik alleen maar beamen.
Begin maart gaven Marc en ik een inleef in een school in Aarschot. Elke keer wordt ik nog herkend bij zo'n inleef. "Mag ik eens iets vragen? Ben jij niet die van den T.V.? ik hoor het aan uw stem!"
Ze begrijpen niet hoe ik het allemaal kan klaarspelen: acteren, lezingen geven, begeleiding geven enz...
Na de middag ging ik naar een toneelopvoering van het Echt Antwaarps theater in de Zoerla. Het deed deugd om nog eens zoveel mensen van vroeger terug te zien.
's Avonds reed ik nog naar Stan want we hadden een sterfgeval in de familie. De zus van Stan was overleden. Zij verbleef al 18 jaar in een rusthuis nadat ze een hersenbloeding had gekregen. De laatste week ging ze heel erg achteruit en toen we haar bezochten, gingen ze haar naar de palliatieve afdeling overbrengen. Daar heeft ze maar 3 dagen gelegen.
Vrijdag werd ze begraven in Turnhout.
Die vrijdag hadden we normaal afgesproken om de auto van Bert te gaan ophalen. Zijn vader heeft een nieuwe auto gekocht en die komt pas eind maart binnen. Zijn oude auto was afgekeurd en bijgevolg zat hij zonder vervoer om Bert te gaan ophalen. GROOT probleem.
Ik dacht de oplossing gevonden te hebben. Ik zou zijn vader wegbrengen en dan zouden ze samen met de auto van Bert naar Voortkapel komen. 's Avonds kon hij Bert terug brengen en met de auto van Bert naar huis komen. Zo heeft hij tijdens de week ook een auto om ergens te geraken. Bert mag toch niet rijden tot nader order.(epilepsie)
Maar die begrafenis gooide roet in het eten. Moeder ging het weeral maar regelen. De "oude" auto zou nog 1 keer moeten rijden op vrijdag en op zaterdag zou ik die mee wegbrengen naar de garage. Nadien reden wij ineens verder naar Diest om de auto van Bert op te halen. Eind goed , al goed.
Ik kreeg zelfs een mail van Bert met de melding dat het een win-win situatie was. Zijn auto reed weer regelmatig, hij stond warm binnen in de garage, geen vervuilende diesel enz...
Dinsdag hadden we onze maandelijkse info avond in Noorderwijk en er was weerom veel volk!
Onze regio draait goed! Deze keer ging het over plotselinge veranderingen bij mensen met a.s.s.
We hebben toch weer wat bijgeleerd. Het was een psychologe die de avond kwam vol praten en zij zei dat je bij veranderingen best INEENS alles verandert en niet met kleine beetjes. Want dan moeten die personen met a.s.s. zich ELKE keer terug aanpassen.
Woensdag morgen moest ik weer heel vroeg uit de veren om naar Mechelen te rijden voor een inleef.
Weer herkend! Maar achteraf werden we uitgebreid bedankt en zowel Marc als ikzelf doen het daarvoor!
Na de middag reed ik met de bus naar Turnhout. Ik wilde nog eens naar de film "Helden van de zee" gaan kijken in alle rust. Met de première was ik te zenuwachtig om het goed te volgen.
En rustig was het inderdaad! Zeven personen in de zaal , mezelf inbegrepen.
Maar die 6 personen hebben mij toch wel proficiat gewenst.
's Avonds ging ik in Herentals naar de generale repetitie van een toneelstuk kijken. Eerst ging ik nog vlug een hapje eten bij de Mac Donalds en daar werd ik aangesproken door een moeder met een jongetje van 7 jaar. Zij herkenden mij van de film en de jongen vroeg een handtekening.
Mijn fans worden alsmaar jonger!

't Was weer de moeite!

Na mijn vorig blog stukje is het weer de moeite geweest: zowel fysiek als emotioneel.
Maandagmiddag kwamen we samen met de VVA moeders. Als je allemaal met kinderen en/of partners met a.s.s. te maken hebt, komen er heel wat emoties los...
Dinsdagavond hadden we onze maandelijkse info avond in Noorderwijk. Voordien had ik het eten van Tim weerom opgewarmd want de "nieuwe" van " begeleid wonen" kwam langs. De volgende keer zal ik de afwas later moeten doen want het "stoorde"!
Onze info avond ging over : Moeders en vaders , een andere aanpak.
Veel heb ik niet opgestoken. Het was een koppel: vader had a.s.s. en moeder trok de kar.
Voor we in ons lokaal konden , had ik ook weer 't één ander meegemaakt. Om binnen te kunnen in het dorpshuis moet je een hele procedure volgen: kastjes openen met een wachtwoord om een badge te vinden, deur openen, alarm afzetten en schuifjes verzetten om de deuren te bedienen.  Stap 1 liep al mis: er zat GEEN badge in het kastje. Daarom belde ik de verantwoordelijke op. Hij was niet thuis en kon dus ook niet komen helpen!!! Er zat niets anders op dan een zaaltje te gaan vragen in de parochiezaal daar rechtover. Die man was zo vriendelijk om al met stoelen en tafels te sleuren tot ineens de deur van het dorpshuis open ging. De fanfare zat op de zolder en er moest iemand binnen gelaten worden. De dirigent liet ons meteen binnen en ik kon terug de straat over steken om het zaaltje van de parochiezaal te annuleren...:(
Als ik toen mijn stappen had geteld , zouden het er een heleboel geweest zijn!
Woensdag reed ik naar Stan. 's Avonds kwam ik terug naar huis want 's anderendaags moest ik naar de begrafenis van een kozijn van mijn vader: de laatste oud-strijder van Voortkapel.
Ik had afgesproken met mijn vader dat ik hem tussen kwart over 9 en half 10 zou komen halen.
Hij mocht NIET meer fietsen tot hij een pacemaker zou krijgen.
Om 10 over 9 kwam ik bij mijn vader aan en ik zag dat zijn fiets weg was!!! Mijn hart begon al te bonken. Ik belde mijn zus en zij was natuurlijk ook helemaal over haar toeren. Terwijl ik nog aan de telefoon was, kwam mijn vader met zijn fiets aan de hand naast de garage gegaan. Hij was melk gaan halen op een boerderij! "Ik moest toch rijstpap kunnen maken zeker!" zei hij.
Achteraf besefte hij wel dat hij het niet had mogen doen. Want toen we op het kerkhof waren, werd hij draaierig. Hij moest zich vasthouden aan een rolstoel van iemand anders!
Aan de koffietafel werd hij duchtig op de rooster gelegd door zijn broers en zus.
Vrijdag : poets bij Tim en nadien bij mij.
Zaterdag : toneelbezoek in Noorderwijk met mijn nicht en haar man: HEEL plezierig!
Zondagmorgen stonden we op en Stan kon niet meer stappen! Zijn rechterknie was helemaal dik en dat been kon hij niet buigen. Hij heeft al langer last van die knie maar zo erg was het nog nooit geweest. In de namiddag wilde hij zelf naar huis rijden maar dat was buiten mij gerekend!!! Ik belde zijn jongste zoon op om te vragen of hij vrij was om met mij terug te komen en de auto van zijn pa naar huis te brengen. Zo gebeurde het. Ik reed Stan naar Baarle-Hertog en bracht zijn zoon uit Weelde mee naar Voortkapel. Hij bracht de auto van zijn pa naar huis.
's Anderendaags ging Stan naar de dokter en het bleek een cyste achter de knie te zijn. Na een echo om te zien waar ze moeten snijden, zal die cyste verwijderd worden. Wanneer? Dat weten we nog niet!
Zondagavond zei Tim : "Het slot van mijn voordeur is kapot." De deur ging nog wel op slot langs binnen maar langs buiten kon hij de sleutel niet meer draaien.
Maandagmorgen belde ik dadelijk naar de slotenmaker en die heeft in de loop van de namiddag het slot komen repareren. Tim had de deur met ZOVEEL geweld dicht geslagen dat er een stuk uit de deurstijl gevlogen was! De revisor is aanwezig op het werk van Tim en dat brengt de nodige stress mee! Die stress uit zich eveneens in het LUID zetten van een d.v.d. : bommen en granaten!!!
Dinsdagmorgen reed ik met de bus naar Herentals. Ik moest een mammografie laten nemen in de kliniek. Alles was in orde. Oef! Maar toen ik terug naar huis wilde , moest ik een uur wachten om de bus te nemen. Dus: weer maar stappen! Tot aan het station en daar wachten.
Na de middag : dinsdag Diestdag.
Woensdag stond er een inleef op het programma in Leuven in de universiteit.
Ik vertrok ruim op tijd met de bus zodat ik nog een uurtje had om iets te gaan eten aan het station in Leuven. Daar kwamen ze mij ophalen om 12 u om samen naar de univ te wandelen.
Deze keer deden Marc en ik de inleef voor studenten Pedagogie. Weerom heel verrijkend!
We deden 2 sessies zodat ik 's avonds met de laatste bus naar huis reed.
Donderdag had ik mijn laatste draaidag in Sint Niklaas. Ik moest pas om 10 u 30 op de set zijn en voor de middag had ik zelfs geen enkele scene te draaien. Ik had een heel deel boekjes meegenomen. In een rustige ruimte zat ik bij een kopje koffie mijn boekjes te lezen en mijn kruiswoordraadsels in te vullen.
's Middags schoof ik bij aan tafel en zat ik recht tegenover een hypnotiseur , die in de voormiddag ook een scene gedraaid had. Hij heeft mij en nog een paar andere mensen van de crew gehypnotiseerd. Wat er dan door je lijf gaat, hou je niet voor mogelijk! Hij deed eerst een paar oefeningen met mijn handen die aan de tafel bleven plakken , mijn vingers die ik niet meer van mekaar kreeg, ikzelf die niet meer van mijn stoel af kon enz. De vreemdste ervaring had ik toen hij mijn naam vroeg. Ik zei : "Lea". Dan vroeg hij om mijn ogen te sluiten en te ontspannen. Als ik mijn ogen zou opendoen, zou ik mijn naam niet meer kennen!  En inderdaad: ik opende mijn ogen en toen hij vroeg hoe ik heette, kwam er een onverstaanbaar gebrabbel uit mijn keel! Als hij met zijn vingers knipperde, was alles terug in orde. Gelukkig! Maar ik beefde toch wel over heel mijn lijf!
Hij zei dat ik een open persoonlijkheid was en een vrolijk iemand.
Hij deed ook nog een truc met de ring en de handen van iemand anders en daar stond ik met open mond op te kijken. Er is een foto van genomen. Die post ik hieronder.
Na de middag had ik nog een paar scenes op te nemen en dan was het tijd om afscheid te nemen.
Het deed mij wel iets om al die lieve mensen achter te laten...
Tijdens de dag hield ik contact met mijn zus. Zij was met mijn vader naar de kliniek om zijn pace maker te laten plaatsen. 's Avonds kreeg ik een sms met de melding dat alles succesvol verlopen was en dat hij al aan 't eten was.
Vrijdagnamiddag bezocht ik vader in het ziekenhuis. Hij zat in de zetel met zijn linkerarm in een beugel en zijn mond stond niet stil! Het was terug de vrolijke vader van voorheen!
Zaterdagmiddag ging ik hem ophalen en hij mag nog altijd niet fietsen. Op 1 maart moet hij op controle en dan gaan de draadjes eruit.
De regisseur van de film van de helden stuurde me de foto door van Stan en mij op de receptie bij de première.
En de poetsvrouw van Tim is volgende vrijdag terug op post!
Allemaal positief!!!

Wat een week!!!

Terwijl de berichtjes, mailtjes e.d. binnenstroomden om mij te feliciteren met mijn bijdrage in de film en de uitzending van "Den elfde van den elfde" beleefde ik de meest hectische week in mijn leven.
Maandag stond mijn strijk te wachten. Die MOEST op tijd gedaan zijn want ik wou de trein van 17 u 20 nemen in Herentals om naar Antwerpen te sporen.
Daar zou ik naar een toneelopvoering in de Peerdestal gaan kijken samen met een vriendin. Zij had enkele dagen voordien afgebeld wegens omstandigheden. Maar dat was geen probleem want mijn neef en zijn partner zouden ook meegaan.
We spraken om 18 u af om iets te gaan eten in een etablissement dicht bij het theater.
Bijna in Antwerpen aangekomen, kreeg ik bericht van mijn neef dat het etablissement gesloten was!
Na wat over en weer gebeld te hebben, vonden we een punt om af te spreken. Verschillende restaurants sloten hun deuren om 18 u en na lang zoeken, vonden we er nog één op de Groenplaats.
Wij hebben ons goed geamuseerd met het toneelstuk en de après theater maar ik moest het gezelschap vroeger verlaten om mijn laatste trein te halen.
Na middernacht in Herentals aangekomen en dan nog even bij Tim binnen om zijn brooddoos en thermos om te spoelen. En maar goed ook want zijn schoenen stonden op de keukentafel met een briefje erbij: "Veters kapot!". Dan maar vlug nieuwe veters gezocht en in de schoenen gestoken en naar huis gereden. Heel laat in mijn bed!!!
Dinsdagvoormiddag reed ik naar de opticien in Hulshout om de lenzen van Bert op te halen. Hij had mij gemaild met de vraag om die lenzen op te halen vooraleer ik naar Diest zou komen op dinsdag.
De lenzen waren er NIET! De koerier had ze in een verkeerde zaak afgeleverd!
Ik ben heel vroeg naar Diest gereden want ik moest op tijd terug zijn om met Tim naar de dienst van begeleid wonen te rijden. Daar vond een info vergadering plaats van 18 tot 20 u.
Om 17 u kwam ik thuis ; vlug omgekleed ; wasgoed weggedaan en met Tim vertrokken. Na nog even naar een parkeerplaats gezocht te hebben, kwamen we om 18 u 05 aan in de zaal.
We kregen uitleg ivm de toekomst. Vanaf 2018 zouden alle mensen die begeleid wonen krijgen een assistentie budget krijgen waarmee ze hun hulp kunnen betalen. Vanaf 2017 moet Tim zelf 5 euro per bezoek betalen. Zo heb ik het tenminste begrepen. De uitleg was zo moeilijk dat er vele mensen afgehaakt hebben!
Achteraf hebben we een Mac Donalds-je gedaan en nog wat bij gebabbeld. Thuisgekomen, legde ik uit wat Tim moest doen als ik weg was. Want woensdag en donderdag moest ik filmen.
Woensdagmorgen nam ik om 6 u 20 de trein in Herentals om tijdig op de set in Sint Niklaas te zijn. (7 u 40).
Een medewerkster pikte mij op aan het station en die dag filmde ik met Stijn Van Opstal , Peter van den Begin en Veerle Baetens. Eén voor één heel aangename mensen!
Omdat ik tot de late namiddag moest filmen, mocht ik daar blijven overnachten. Het Ibis hotel bevond zich op 100 m van de set.
Ik meldde mij aan en begaf mij met mijn kaart naar de kamer. Binnengekomen, knipte ik het licht aan: GEEN licht , GEEN T.V. NIKS! Dan maar terug naar beneden om te gaan vragen wat ik moest doen. "Mevrouw , naast de deur staat een kastje om die kaart in te steken en dan werkt alles!"
Oh wat vond ik mezelf stom...!
Ik heb het mezelf dan maar gemakkelijk gemaakt, mijn pyama aangedaan en op bed gaan liggen om de ganse avond T.V. te kijken. Een kussen onder mijn voeten gelegd want ik had pijnlijke benen. De ganse dag had ik recht gestaan!
Donderdagmorgen werd ik weer vroeg op de set verwacht en die dag filmde ik ook nog met Gene Bervoets en Ruth Beekmans. Weer heel plezierig!
Die dag zat mijn bijdrage erop na de lunch en was ik thuis om 15 u. Eerst bij Tim aangereden en dan heb ik mijn appartement gestofzuigd.
Ik had ook nog een bericht gekregen van de poetsvrouw van Tim dat ze nog 2 weken langer zou moeten thuis blijven maar daar is de poets deze week overgeslagen.Volgende week ga ik er weer tegenaan.
Vrijdagmiddag vertrok ik weer met de trein naar Antwerpen. Om 12 u moest ik in de school van PiusX zijn om een inleef te geven.
Deze keer was het niet met mijn collega waar ik gewoonlijk mee ga maar met een medewerkster van de VVA. Daarbij kwam nog dat het voor studenten was! Dit had ik nog nooit gedaan en ik was er wel wat bang voor. Maar het is 100% meegevallen. Zij waren allemaal één en al oor.
Stinne bracht mij om 16 u 30 naar Berchem station zodat ik op een deftig uur thuis was.
Niet voor lang want 's avonds stond een toneel op de planning.
Met de mensen van het toneel van Oevel gingen we kijken naar een collega van ons die meespeelde in Itegem. Het was verrassend leuk!
Een minder leuk voorval maakte ik mee toen ik vrijdagvoormiddag langs mijn vader reed om te informeren hoe het met hem was na de onderzoeken in het ziekenhuis.
"Niet goed" zei hij: "mijn hart wil niet meer mee en ik moet een pace maker laten zetten."
Hij was helemaal niet de opgewekte vader die we kennen want hij mag nu niet meer fietsen. Hij zou kunnen vallen en dat zou fataal kunnen aflopen.
We hopen op een goede afloop.

WOW!!!

De laatste dagen leefde ik in een roes.
Vorige week stroomden de mails en berichten van regisseur, medewerkers en auteur van de film binnen. De film is AF. En hij ziet er goed uit! Joepie!
Mijn zenuwen begonnen al door mijn lijf te gieren...
Zaterdag was het dan zover: de première met de rode loper!
We kregen een mail met uitnodiging van de Kinepolis Antwerpen waarop stond : dresscode : chic!
's Middags mochten we gaan lunchen in een brasserie naast de bioscoop met de crew.
Stan en ik vertrokken ruim op tijd. En al maar goed want er was een ongeluk gebeurd op de autosnelweg en we zouden 20 minuten in de file staan. Het was dan ook nog rotweer; REGEN en WIND!
Wij waren als eersten in de brasserie en stilaan kwamen de anderen binnen gesijpeld : ze hadden ook file gehad!
Wat deed het weer deugd om al die fijne mensen terug te zien!
De Helden zelf gingen in de voormiddag al naar de film kijken omdat ze in de namiddag van zaal naar zaal moesten gaan om zich te presenteren. De film werd gedraaid in 5 zalen tegelijk.
De zaal waarin wij zaten , werd volledig bezet door pers en B.V.'s!
Na de lunch werden we gebrieft door de veiligheidsmensen van de bioscoop en naar de rode loper geleid.
De mat was door en doornat en onze voeten zakten erin weg maar dat kon de pret niet bederven.
Eenmaal binnen, gingen we tussen 2 koorden naar het platform. Er stond een massa mensen met kinderen te roepen en te gillen als we voorbij kwamen!
Vooraan stonden de fotografen te flitsen en werden we meermaals vastgelegd op foto.
De helden kregen een gouden ster en daarna konden we naar de zaal gaan.
Stan stond te wachten achter de koorden en ik moest nog even terug gaan om het ticket te geven want anders mocht hij niet binnen.
In de zaal waren de zetels gereserveerd op naam: vooraan allemaal PERS en ergens in het midden vond ik 2 zetels met de naam : Lea Witvrouwen!
Nadat er een speech gegeven werd door een medewerker van de bioscoop , kon de film beginnen.
Oh wat had ik een klein hartje!!!
Maar vanaf het begin van de film heb ik genoten , genoten , genoten!
Achteraf kregen we een daverend applaus en moesten we met z'n allen naar het podium.
Ik mocht zelfs een klein interviewtje geven...
Nadien kregen we een receptie aangeboden op een andere locatie.
Toen we de zaal verlieten, kwamen er verschillende kindjes naar mij met de boodschap: "Ik vond u de grappigste van de film!"
Er zijn ook talloze selfies genomen met mij en er is zelfs een fan van Lea Schepers speciaal naar mij gekomen om te vragen of ik iets wou inspreken op zijn telefoon!!!
Tijdens de receptie kwam één van de helden zeggen tegen Stan: "Sorry dat ik uw vrouwtje gekust heb hé!" En één van de medewerkers vroeg: "Ben je nu niet trots op je vrouwtje?"
Toen we naar huis reden, vroeg Stan: "Nu heb je toch wel genoten vandaag hé?"
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, verscheen ik gisterenavond ook nog eens op T.V. in : "Den elfde van den elfde". Weliswaar maar een piepklein rolletje maar toch wel tegen "Jan Decleir"!
De voorbije week werden er mij ook nog rollen aangeboden in het professioneel theater maar die moet ik spijtig genoeg weigeren omdat mijn dagelijkse bezigheden dat niet toelaten...
Dat mij dit allemaal moet overkomen in mijn "oude" dagen!!!
Zovele dingen zou ik nog ZO graag doen maar helaas...

Scherven brengen geluk? No way!

Als scherven geluk moesten brengen, had ik de laatste tijd BERGEN geluk gehad!
Het begon al voor Kerstmis. Ik moest mijn papier buiten zetten voor de ophaling en ik droeg een grote doos voorbij mijn schoenenrek in de berging. Bovenaan op dat rek stond een zware glazen vaas die ik ooit nog had gekregen van het Wit Russische meisje dat bij mij logeerde. Het was dus ECHT een ZWARE glazen vaas : zo'n typische Russische! Met de doos botste ik tegen het rek en de vaas donderde naar beneden: in duizend stukjes overal achter en onder...
Stan was bij mij en we hebben zo goed en zo kwaad als het kon, alle stukjes bijeen gezocht.
Ik zei direct : "Oh dat is niks , scherven brengen geluk."
Stan vertelde toen dat er bij hem thuis ook scherven geweest waren. Zijn rolgordijn was zomaar uit het niets naar beneden gedonderd en had een glazen postuurtje op de vensterbank verpulverd.
Op kerstdag zelf zaten we hier gezellig aan tafel en werd er een wijnglas omgestoten : weer scherven!
Op korte tijd : VEEL SCHERVEN en weinig geluk!
Het begon nochtans goed.
De week na nieuwjaar moesten we naar de psychologe in Mechelen.
Na de raadpleging kwam ze bij mij en zei: "Voor de volgende afspraak gaan we afspreken dat je gaat mailen als het nodig blijkt. Anders gaan we het houden op "om de 3 maanden". Want Tim doet het echt heel goed! Ik ben er fier op ! En ook met de persoon van begeleid wonen gaat het prima hé!"
Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap!
Dit was op een vrijdag. De maandag nadien spoorde ik naar Antwerpen voor de reünie met de Benidorm Bastards. Het regende maar dit kon de pret niet drukken. We hadden mekaar al zo lang niet meer gezien en het was super gezellig.
Ik had mezelf een nieuw fototoestel cadeau gedaan voor mijne nieuwjaar en nam een 30 tal foto's.
Toen ik in de trein naar huis zat, kreeg ik telefoon van de persoon van begeleid wonen. Zij vroeg om een gesprek met mij vooraleer ze naar Tim zou rijden die avond. Ik kreeg al een wrang voorgevoel.
Thuisgekomen zette ik eerst mijn foto's op de computer en door een stomme fout van mijn eigen zichzelve was ik ineens al mijn foto's kwijt!
Eerste tegenslag.
Rond 19 u kwam de persoon van begeleid wonen bij mij om te zeggen dat er een wissel ging komen!
Zij hadden zitten puzzelen en puzzelen maar konden er niet uit geraken. Er moest een nieuwe komen bij Tim! Zij heeft er al 5 jaren opzitten en ze is echt een vertrouwenspersoon voor Tim!
Daarbij komt nog dat de volgende persoon op een dinsdag zal komen om 19 u!!! Juist de tijd dat Tim gaat eten naar zijn vader!
Zij stelde voor om het eten naar Tim te brengen zodat hij niet zo vlug moest zijn.
's Avonds moest ik naar een intervisie van de V.V.A. in Geel en ik had gezegd om nog langs Tim te rijden achteraf.
Om 23 u kwam ik bij hem en hij zat in de zetel naar T.V. te kijken. Ik ging naar hem en vroeg: "Wat vind je van die wissel?" Hij begon direct te wenen! "Ja mijn vertrouwenspersoon kwijt hé!"
En dat eten? "Ik zal dan wel wat vroeger gaan eten, " zei hij. Maar dan moet hij wel VEEL vroeger vertrekken op het werk! Dan heb ik voorgesteld dat ik bij zijn vader het eten zou gaan halen. Ik zal het dan in het begin zelf nog opwarmen en er nog bijblijven als die nieuwe komt. TERUG VAN NUL BEGINNEN om een vertrouwensrelatie op te bouwen.
Tweede tegenslag.
Diezelfde week kreeg ik van de poetsvrouw van Tim een berichtje met slecht nieuws: ze had een hernia en moest rusten , rusten , rusten.
Wat kon ik doen? Zelf maar poetsen nietwaar!
Derde tegenslag.
Gisteren hadden we onze maandelijkse bijeenkomst in Noorderwijk van de V.V.A.Onderwerp: hoe omgaan met kritiek op je kind met autisme?
We hadden een grote groep en er werd over van alles gepraat : iedereen over zijn eigen kind met a.s.s. maar over die kritiek is WEINIG gezegd!
Vrijdag rijd ik naar Houthalen-Helchteren om weer een inleef te doen met Marc en zo volgen er nog een stuk of 5 doorheen heel het Vlaamse land.
Eindigen doe ik met iets hartverwarmend. Zondag had Tim zijn jaarlijkse nieuwjaarsreceptie met de Lukrakers. Op die bijeenkomst doen ze altijd een tombola voor het goede doel : deze keer was een deel van de opbrengst voor de V.V.A en Tim had een Pracht van een prijs gewonnen.