Bye bye 2015, welkom 2016!

Weeral een jaar voorbij!
De laatste loodjes wogen toch weer zwaar...
Vader viel met de fiets en brak zijn duim: gespalkt en NIETS meer kunnen doen!
Om de andere dag brengen ze eten en de overige dagen spraken mijn zus en ik af om voor zijn eten te zorgen.
De laatste tijd is hij zeer vlug moe en daarom reed mijn zus ermee naar de kliniek voor een onderzoek. Bloed hebben ze al getrokken en op 25 januari moet hij voor een volledige check up.
De eerste maandag van de kerstvakantie trakteerde ik mezelf op een filmpje in de cinema van Geel.
"Wat mannen willen." Stiekem hoopte ik om mezelf te zien in de trailer van "Helden van de zee" die ze vooraf zouden draaien. Ik had al verschillende sms-jes gehad van mensen die mij gezien hadden in één of andere Metropolis. Maar in Geel NIKS!
De grootste tegenslag kreeg ik enkele dagen later in mijn brievenbus: een proces van 165 euro! Overtreding van de derde graad! Blijkbaar is in Geel de verkeerssituatie veranderd: ik had een KLEIN stukje gereden in een straat waar het enkele richting was geworden!!!
Ik voelde me een "crimineel"...
Woensdag poetste ik bij Tim want de poetsvrouw die normaal op vrijdag komt, moest natuurlijk ook Kerstmis en Nieuwjaar vieren.
Kerstavond vieren wij al jaren bij de jongste zoon van Stan en daarom reed ik op donderdag met de bus naar Turnhout waar Stan mij oppikte aan het station om zo ineens naar Weelde te rijden.
We hebben daar heel lekker gegeten en ons reuze geamuseerd.
Op kerstdag 's morgens komen wij terug naar Voortkapel omdat er dan gewoonlijk bij mij wordt gefeest. Onderweg stopten we bij de traiteur om al het lekkers op te halen en daarna ging ik mijn vader ophalen.
Vervolgens ging ik kijken hoe het was met Tim. Ik had immers donderdagmorgen een mail gekregen van zijn bazin dat hij ziek en met koorts aan het werk was. Hij wilde niet vroeger naar huis komen en zij raadde mij aan om na de middag een dokter te raadplegen. Ik belde mijn huisarts op maar met die kerstdagen werkte hij natuurlijk niet! Hij zei me om Dafalgan en keelpastilles te proberen en als de koorts bleef duren en er kwam geen hoest of snot aan te pas moesten we een dokter van wacht opzoeken.
Tim kwam thuis : lijkbleek en met waterige ogen. Ik maakte hem ineens een tas warme melk met honing en gebood hem om nog 3 Dafalgans te nemen die dag.
Ook de zuigtabletten voor de keel legde ik binnen handbereik. Daarna reed ik naar zijn vader (die niet thuis was) om te zeggen dat Tim niet kwam eten die avond. Ik legde dus een briefje met de melding om een kommetje soep te brengen want dat Tim ziek was.
Toen we 's avonds aan tafel zaten bij de zoon van Stan heb ik nog een paar sms-jes gestuurd om te vragen hoe het allemaal ging. Gelukkig had hij mijn raad opgevolgd!
Vrijdagmiddag was hij al heel wat opgeknapt. Hij kwam zelfs te voet naar mij om te komen eten.
Alles is goed verlopen: Tim heeft mijn computer weer in orde gebracht en mijn vader heeft enorm genoten van de oude foto's die ik te voorschijn haalde. Hij zei: "Dat deed nu eens deugd se. Nu heb ik nog eens veel van vroeger kunnen vertellen!"
Zaterdagmorgen na het ontbijt is Stan naar huis gereden nadat we eerst nog samen gingen winkelen.
Zondag reed ik samen met Tim met de bus naar Utopolis in Turnhout. Tim ging naar "Star Wars" kijken en ik naar "de Kampioenen". Mijn film was vroeger gedaan en we hadden een punt afgesproken waar ik ging wachten. Na de film werd iedereen langs een andere weg naar buiten geleid en ik kwam terug in de inkomhal uit. Daarom deed ik een berichtje : "beneden in de hal". Tim zou daar ook uitkomen en ik ging wachten aan de uitgang. Daar kreeg ik telefoon van een vriendin en waarschijnlijk heb ik hem gemist. Een beetje later kreeg ik een sms: "ik sta aan de kassa's". Toen ik hem ging zoeken , zag ik hem met een blik vol paniek naar het punt kijken waar we afgesproken hadden... Hij vertelde me dat hij gezocht, gezocht en gezocht had om aan dat punt te geraken!!!
We namen de bus terug naar huis en weer hadden we pech! De bus reed maar tot Herentals!
Daar moesten we een uur wachten op een volgende bus en we zijn dan maar iets gaan drinken in een café aan het station. Was ik er niet bij geweest , had Tim hoogstwaarschijnlijk een uur op het perron staan wachten op de bus...
Maandag spoorde ik naar Antwerpen. Eén van de helden was vader geworden en ik had beloofd om zijn dochtertje te komen bezoeken.
Dinsdag: Diestdag en woensdag poets bij Tim.
Donderdagvoormiddag zijn er ocharme 8 zangertjes aan de deur geweest en 's avonds hebben we er onder ons tweeën een gezellige avond van gemaakt.
Vrijdag: nieuwjaarsdag! Elk jaar komen we met de ganse familie samen bij mijn vader. Dit jaar moesten mijn zus en ik alles zelf doen wegens de gebroken duim van vader.
Maar dit maakte het niet minder gezellig!
Bert was er deze keer ook bij. Ik had hem opgehaald in Diest in de voormiddag.
Zaterdag morgen reed ik met Stan mee naar Baarle Hertog want de kindjes stonden te popelen om hun nieuwjaarsbrief voor te lezen.
Stan bracht mij na de middag naar Turnhout waar ik de bus naar huis nam.
Gisteren ging ik met vrienden naar de nieuwjaarsreceptie van de stad Antwerpen en we mochten op de boerentoren waar we een mooi uitzicht hadden op de omgeving.
Ik had mezelf een nieuw fototoestel cadeau gedaan en dat kwam nu goed van pas.
Vandaag stond er natuurlijk weer een berg strijk te wachten en zo is er alweer een druk jaar van start gegaan...

Heftig

Over mijn leven kan ik wel met zekerheid zeggen dat het NOOIT saai is!
Na mijn laatste blogpost is er weer heel wat gebeurd.
Samen met Marc deed ik een inleefmoment in Diepenbeek op een dinsdagvoormiddag. Van daaruit heb ik me naar Diest gehaast om te gaan poetsen.
In die week ging ik ook nog met een vriendin naar "Piaf , de musical" kijken in Mol: PRACHTIG!!!
Vrijdag naar een premiere in Herentals en de zondag reden Stan en ik naar een koppel in Dessel. We hadden hen leren kennen op onze vakantie in Oostenrijk Er werd toen gezegd dat we eens op bezoek moesten  komen want de man kon goed taarten enz... bakken!
Zo gezegd, zo gedaan. We werden daar ontvangen als royals. Lekkere taart gegeten en we moesten nog mee eten ook want hij had nog broodjes , sandwiches , brood ... gebakken.
Dit was een fijn intermezzo.
Want op zaterdag had ik een mail gekregen van een collega van Tim. Hij had verontrustend nieuws.
Er was een nieuw boekhoudprogramma opgestart en dat programma had nogal wat mankementen. Tim kreeg alles over zich heen en die collega was bang dat hij terug in een depressie zou belanden....
Daarom ben ik op maandag in actie geschoten: eerst gebeld naar zijn werk en ik had gelukkig meteen de juiste persoon aan de lijn: zijne chef. (cheffin eigenlijk want het is een vrouw "waar ik uiteraard HEEL blij mee ben").
Zij raadde mij aan om een mail te sturen want aan de telefoon kon ze niet vrijuit spreken. Ze wist in elk geval hoe de situatie was met Tim in het verleden.
Ik heb onmiddellijk een mail gestuurd en in de namiddag had ik al antwoord. Zij had aan Tim gezegd dat hij moest aangeven als het teveel werd want ze konden hem niet missen!!!
Daarna belde ik naar de persoon van begeleid wonen omdat ik weet dat zij de vertrouwenspersoon is van Tim. Zij vertelde mij dat Tim het regelmatig had over het werk en dat hij ZEKER niet zou aangeven wanneer het teveel werd.
Dit vernam ik ook van Marc toen we weer een inleefmoment gaven de maandag daarna. Hij zei dat mensen met a.s.s. heel perfectionistisch zijn en ook alles heel perfectionistisch willen doen. Daarom voelen zij niet aan wanneer het potteke vol is. Als het te laat is , voelen ze het pas!!!
Daarom heb ik een mail terug gestuurd met de melding dat ze op voorhand moeten delegeren want dat Tim het zelf niet zal aangeven.
Naar de psychologe (waar we die donderdag naartoe moesten) had ik ook een mail gestuurd met de uitleg over het werk. Zij had het er met hem over gehad , denk ik want tijdens de autorit naar huis werd er duchtig met de benen gewiebeld... GEEN communicatie!
Gelukkig is het goed gekomen. Dinsdagavond hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA toen ik telefoon kreeg van de persoon van begeleid wonen. Zij had met Tim gebabbeld. Hij gaf aan dat het hectisch geweest was op het werk maar dat het stilaan aan 't stabiliseren was. Oef!
Ondertussen nog met een vriendin naar Antwerpen gespoord om naar toneel te gaan kijken Een lezing over 'Ten oorlog" bijgewoond in de bib van Westerlo en met Arnout Hauben gebabbeld. Naar het winterconcert van de accordeonclub in Beerse geweest en veel plezier gemaakt!
De eindejaarsfeesten komen eraan en vermits Bert een rijverbod heeft wegens zijn epilepsie had ik een plannetje uitgedokterd. Om geen vier keer weg en weer naar Diest te moeten rijden , had ik voorgesteld om hier te blijven slapen (bij zijn broer op de logeerkamer). En dit op kerstavond en oudejaarsavond. Na veel over en weer gemaild te hebben , kwam ik te weten dat Bert NIET in een vreemd bed kan slapen. Na een gesprek met zijn vader ben ik tot een oplossing gekomen.
Voor het eerst zal Bert niet aan mijn tafel zitten met Kerstmis dit jaar. Op kerstavond komt hij niet naar zijn vader. Kerstmis valt op een vrijdag en dan gaat zijn vader hem halen op het gewone uur van elke vrijdag. Wij hebben dan onze maaltijd al verorberd want mijn vader wil 's middags warm eten.
Ik breng na de middag eten naar Bert en zijn vader en zijn geschenkje zal ik ook meenemen.
Hij vond dit een goed voorstel!
Op oudjaar en nieuwjaar zal er dan toch twee keer moeten over en weer gereden worden.
Gisteren was het de jaarlijkse studiedag van autisme in Gent.
Wat was het toch allemaal weer HEEL herkenbaar.
En ZOVEEL bijgeleerd!
Elk jaar kom ik moe maar voldaan thuis.
Gisteravond vond er een feestje plaats bij de regisseur van "Helden van de zee".
Heel graag had ik hier aan deelgenomen maar dat zag ik niet zitten na zo'n zware dag. Het was dan nog in Leefdaal ook!!!
Maar de productieleider mailde mij dat we er dan een goei lap gaan op geven met de premiere! :)

Het stopt nooit!

De laatste tijd stromen de aanvragen hier binnen om een inleef avond over autisme te geven.
Dinsdag reed ik naar Antwerpen Luchtbal naar een school voor bijzonder onderwijs.
Tegen Bert had ik lang op voorhand aangekondigd dat ik die dinsdag niet kon komen poetsen en daarom was ik op maandag geweest.
Ik nam de trein en tram omdat ik in Antwerpen niet durf te rijden met de auto en ook om de files op de autosnelweg te vermijden.
De tram stopte bijna aan de poort voor de school maar ik slaagde erin om in de verkeerde richting te stappen. En probeer in Antwerpen maar eens de weg te vragen!!! Niemand spreekt daar nog Vlaams!
Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat ze daar weg of pad kennen...
Daarom belde ik maar naar Marc (mijne partner van de inleef) en na 3 pogingen loodste hij mij naar de school.
Ik was op tijd thuis zodat ik 's avonds nog naar een voorstelling van toneel kon gaan in Wiekevorst.
Woensdagnamiddag woonde ik een toneelvoorstelling bij in Tongerlo en 's avonds moest ik zelf spelen.
Dinsdagavond toen ik op de voorstelling in Wiekevorst zat, had ik een bericht op mijn voicemail : of ik donderdagavond een inleef kon gaan doen in Wuustwezel om iemand te vervangen.
Dat ging.
Dus reed ik gisterenavond naar Wuustwezel: niet bij de deur trouwens.
Het was dan ook nog een "inleef bis" , dus moest mijn laptop mee met de power point erop. Toch wel een beetje stress want het was HEEL lang geleden dat ik die "bis" nog eens gedaan had.
Marc had gevraagd om goed op tijd te komen want alles moest nog geïnstalleerd worden.
Ik vertrok om 16 u 45 en mijn gps gaf al een alternatieve weg aan omdat de autosnelweg vol zat!
Dan maar kleine wegen volgen: donker , regen en druk! Om 18 u 10 arriveerde ik aan de school.
Ik belde naar Marc om te zeggen dat ik er was maar het was voicemail.
Om 18 u 30 ben ik uitgestapt en op zoek gegaan naar de zaal.
Het is allemaal heel goed meegevallen en de mensen waren super content!
In de loop van de avond kreeg Marc pas het bericht binnen van zijn voicemail. Het schoolgebouw was helemaal in beton en daarom was er waarschijnlijk geen bereik.
Geen bereik! Dat klopte.
Ik had bij Tim een briefje op tafel gelegd dat ik na de inleef nog zou binnen komen: waarschijnlijk om ongeveer 23 u 30???
Toen ik bijna thuis was, kreeg ik een sms dat er iets op mijn voicemail stond.
Ik stapte binnen bij Tim en vroeg hem of hij ook zoveel last had gehad van de file? Hij antwoordde dat het nogal meeviel en dat het hetzelfde was als elke dag. Toen vroeg hij of ik mijn voicemail al beluisterd had? Dat heb ik toen gedaan. Ik hoorde mijn ex heel verward zeggen: "Onze Tim is met zijn auto in de gracht gereden!" Meer niet.
Ik ging dadelijk in de garage kijken en miszag niets aan de auto: hij stond op te laden.
Tim vertelde dat hij te kort in een straatje gedraaid was, over de gracht gereden en in een veld in het slijk vast gereden was. Hij belde naar de Renault en zij vertelden dat ze niet tussen kwamen in zulke zaken! Toen wilde hij naar zijn vader bellen maar zijn gsm was plat.
Hij is dan op zoek gegaan naar een telefoon in een dichtst bijzijnde boerderij om zijn vader op te bellen (chapeau!).
Uiteindelijk hebben ze een boer moeten aanspreken met een tractor om te depanneren.
Ze zijn dan pas kunnen gaan eten en de auto hebben ze afgespoten met de hoge druk reiniger.
De schoenen van Tim zaten onder het slijk evenals de onderkant van zijn broek.
Hij had zelf een andere broek uit de kast gehaald en aangedaan (weer chapeau!) .
Ik heb dan nog maar vlug de gang wat opgekuist want die lag ook vol slijk en de schoenen buiten onder het afdak gezet om te drogen.
Deze voormiddag belde ik naar de garage en het klopt inderdaad dat de bijstand niet geldt voor ongevallen. Alleen als er iets aan de auto zelf is : de batterij enz..
Tim zal dan toch bij Touring Wegenhulp moeten blijven om zulke pannes te komen verhelpen.
De schoenen zijn ondertussen ook afgewassen en ze steken vol keukenrolpapier. De broek is gewassen en de garage is uitgemest : die lag ook nog vol koeienmest.
Gelukkig had ik die telefoon niet gehoord tijdens de inleef want dan was ik weer heel ongerust geweest!!!
Ook bij Bert is het maar goed dat ik pas achteraf alles verneem.
Hij ging verleden vrijdag naar een optreden waarvoor hij een bus en een belbus moest nemen.
Ik had de taxi geregeld om achteraf naar huis te komen.
Hij had zelf de belbus geregeld.
Nadien krijg ik van hem een mail met de gedetailleerde uitleg hoe alles verlopen is.
Hij had de belbus gemist en was gaan raad vragen in een café. (chapeau!)
Alles is uiteindelijk ook goed gekomen en hij was op tijd in de zaal. Het bijzonderste is dat hij zelf niet met de auto gereden heeft, want dat is mijn grootste zorg...
En zo stopt die zorg nooit!
Volgende week ga ik weer een inleef geven in Diepenbeek : op dinsdagvoormiddag.
Na de middag kan ik van daaruit rechtstreeks naar Diest rijden zo hoef ik Bert niet te verwittigen.
Nadien staan er nog 4 inleven gepland maar ik vermoed dat er nog kunnen bijkomen...
Volgende week ook nog eens met Tim naar Mechelen naar de psychologe en zo stop het nooit!!!
Ik hoop dat er mij nog een lang leven beschoren is, zodat ik al deze dingen nog lang kan doen.:)

Genieten

Oh wat heb ik de laatste tijd al genoten!!!
Ten eerste : de film "Helden van de zee". Ik vond het een enorm voorrecht om in zulke productie te mogen meespelen.Wat een fijne mensen heb ik leren kennen! De topper was een mail die we allemaal kregen van de regisseur : hij bedankte IEDEREEN voor het engagement, de gedrevenheid, de professionaliteit enz...
Daarna volgde onze trip naar Parijs waar ik eveneens enorm van genoten heb.
En dan : "Jeanneke van Oevel" !!!
Nog nooit heb ik zoveel zenuwen gehad om een rol te spelen als deze keer!
Het is een kanjer van een rol!!! Vanaf het begin tot het einde bijna constant op het podium en een turf van een tekst!!!
Op woensdag hadden we onze generale repetitie en die was goed. De schrik sloeg me om het hart: "een goeie generale is een slechte premiere en een slechte generale is een goeie premiere!".
De zenuwen gierden door mijn keel met de premiere. Uitgebreid toilet bezoek, buikpijn, klamme handen...
Het doek gaat open en ik verschijn op het podium met een karretje. Normaal haal ik daar kledingstukken uit om weg te leggen en ik vergat dit!
Toen ik in de coulissen kwam, vroeg de toneelmeester: "moest jij die kleren niet uit dat karretje halen?"
"Oh ja, vergeten!". Mijn gedachten dwaalden af : "Hoe moest ik dat oplossen terwijl we aan 't spelen waren?"Lang moest ik niet nadenken want ik moest terug op! Vol vuur en enthousiasme verwelkomde ik mijn bezoekers maar in mijn achterhoofd zat nog steeds die vergetelheid. Daardoor vergat ik te zeggen dat mijn bezoeker moest gaan zitten... Hij fluisterde tussen zijn tanden: "Zitten!" en ik was terug vertrokken.
Die vergetelheid werd probleemloos opgelost tussen 2 scenes als het doek dicht was!
Ik heb dan het gevoel dat ik NIET goed gespeeld heb... :(
Het publiek had er niets van gemerkt en ik krijg constant de commentaar: "Hoe kan jij dat nog allemaal onthouden? Een rol op uw lijf geschreven! Jij draagt het stuk. Je steekt er met kop en schouders bovenuit...."
We krijgen nu regelmatig open doekjes en daverend applaus en dan zal het wel goed zijn, denk ik dan...
Meer en meer begin ik ook van mijn personage te "genieten" en het zal weer een beetje pijn doen als het afgelopen is...
Donderdagnamiddag woonde ik een kleinkunstnamiddag bij in de Zoerla.
Della Bossiers, Bart Herman en Ed Kooiman kwamen optreden. Pure klasse!
Eén van de orkestleden van Ed Kooiman bewonderde mijn dialect. Hijzelf was van Antwerpen en hij beweerde dat hij het Kempisch leren kennen had via "Lea Schepers" !
Zondagnamiddag waren we uitgenodigd in de Sony Bell studio's in Heist op den Berg voor een seniorennamiddag. Ja ja , we behoren tot de senioren spijtig genoeg. :)
Zowel Stan als ikzelf genoten met volle teugen van de muziek van Bobby Prins, Marc Dex, Salim Seghers, Bandit en de Army Stars. Pure nostalgie!
Zondag waren onze vrienden naar de boekenbeurs geweest en ze hadden "de Helden" ontmoet.
's Avonds kreeg ik een mail met foto's en ze moesten mij de groeten doen: heerlijk toch!!!
Gisteren hadden we onze maandelijkse VVA activiteit : Psychomotorische begeleiding van jonge kinderen met a.s.s. en we hebben weer veel bijgeleerd.
Hartverwarmende momenten met gelijkgestemde zielen.
Zo dadelijk vlieg ik er weer in: nog 6 keer spelen en dan zit het er op.
Weer een ervaring rijker!

Parijs

Vrijdag 16 oktober vertrokken we op een onmenselijk vroeg uur naar Mol waar we in de bus van "Carolus reizen" moesten stappen.
Donderdagavond had ik nog repetitie gehad in Oevel en ik kwam samen met Stan aan in mijn appartement. Onmiddellijk gaan slapen , ging toch niet en we keken nog wat T.V. tot middernacht.
Om 4 uur liep de wekker af!!! Een super kort nachtje We konden natuurlijk ook niet snel de slaap vatten...
De bus vertrok stipt om half 6 en Lea was al heel vlug in dromenland.
Onderweg stopten we in Péronne , waar we tijd kregen om een ontbijt te nuttigen. Toen was ik wakker natuurlijk!
De weg naar Parijs werd verder gezet en bij aankomst zouden we een rondrit maken langs de Arc de Triomphe, Champs-Elysées, Place de la Concorde en daarna stond Ile de la Cité op het programma voor een geleide wandeling.
Die geleide wandeling konden we op onze buik schrijven. We hadden uren in de file gestaan en daardoor was het Quartier Latin , de Notre Dame en Sainte Chapelle in het water gevallen.
De gids beloofde om die gemiste dingen op zondag te doen.
Na de middag bezochten we de Opéra Garnier met uitleg van een Nederlandse gids (een ECHTE Hollandse!!!)
Onze gids toonde ons nog de prachtige koepel van Galeries Lafayette en dan reden we eindelijk naar ons hotel! We installeerden ons op de kamers en mochten vrij iets kiezen om te dineren.
Wij trokken naar een Italiaan naast het hotel. Toen we daar kwamen, zagen we verschillende mensen van onze groep zitten. Het was er heel gezellig en we hebben lekker gegeten.
Zaterdag begon onze dag met een bezoek aan de Esplanade met La Grande Arche van La Défense.
Na een korte rit genoten we vanaf Place Trocadéro van een prachtig uitzicht op de Eiffeltoren.
We bezochten Hôtel des Invalides en na de groet aan Napoleon , reden we via de mooiste brug over de Seine, Pont Alexandre-III , naar het Louvre en wandelden vervolgens door le Jardin des Tuileries.
We mochten vrij gaan middagmalen en iedereen trok weer naar hetzelfde etablissement: een self service!
Na de middag stond er een geleid bezoek aan Montmartre op het programma. De lenigsten onder ons beklommen de vele trappen en de anderen (waaronder ikzelf) namen een soort trammetje.
We kuierden langs de Sacré Coeur en door verschillende straatjes, waar beroemde kunstenaars als Van Gogh, Picasso en Toulouse-Lautrec ooit hebben verbleven.
Ons avondmaal was besteld in een restaurant voor iedereen die er wilde aan deelnemen. Wij zaten aan een tafel van acht en we hebben ons heel goed geamuseerd en lekker gegeten ook natuurlijk!
Na de maaltijd maakten we een rondrit door het verlichte Parijs: de Lichtstad!
Zondag bezochten wij Tour Montparnasse vanwaar we een prachtig uitzicht op Parijs hadden vanuit de lucht.
Daarna haalden we de geleide wandeling van vrijdag in: Ile de la Cité, Quartier Latin en de Notre Dame. Dan naar Centre Pompidou voor een geleide wandeling langs Tour Saint Jacques, Forum des Halles, Hôtel de Ville.
Na de middag stond er een boottocht op de Seine geprogrammeerd. Onze gids wou op het laatste nippertje nog iets laten zien maar wij hadden vreselijke honger. Bij ons gezelschap waren 2 weduwen van Bergom en die hadden OOK honger. Toen hebben wij (zonder iets te zeggen tegen de gids) het gezelschap verlaten en het eerste het beste restaurantje binnen geglipt. Daar zagen we nog 3 mensen van onze groep zitten! Zij hadden eveneens afgehaakt.
Wij hebben een snelle hap genomen want meer zat er niet in! Achteraf hoorden we van de anderen dat ze onderweg een broodje hadden moeten kopen en het al wandelend opeten...
Gelukkig zaten wij niet ver van de bus verwijderd en waren we stipt op tijd om de reis verder te zetten.
De boottocht startte om 15 u en zou anderhalf uur duren. Daar hebben we Parijs vanop het water gezien. Weer iets anders!
Na een uurtje zat de boottocht erop en vertrokken we huiswaarts.
In Péronne stopten we weer om een avondmaal te nemen en om 22 u 30 arriveerden we in Mol.
Thuis gekomen, ben ik dadelijk bij Tim binnen gegaan en de volgende dag begonnen de dagelijkse beslommeringen weer : inclusief de zorgen voor de zonen en mijn vader.
Maar we hebben een onvergetelijke herinnering die niemand ons nog kan afnemen!

Binnenste buiten

Onze activiteiten bij de V.V.A. hebben als titel: "binnenste buiten activiteiten".
Dinsdagavond ging het over "autisme en medicatie". Een psychiater kwam de avond leiden.
Er was uitzonderlijk veel volk: heel veel mensen die ik nog nooit had gezien op onze bijeenkomsten.
Mensen van Ravels, Hoogstraten, Aarschot , Oud Turnhout...
De evaluatie papieren die achteraf werden ingevuld, waren vol lof voor de spreker!
De dokter wist goed waarover hij sprak. Hij had ook veel begrip voor mensen met a.s.s.
Voor a.s.s. kan geen medicatie gegeven worden , maar wel voor : depressie, psychosen, angststoornissen, slaapproblemen, epilepsie en Gilles de la Tourette.
Hij legde het duidelijk uit. Er treedt geen verslaving op bij het nemen van die medicijnen.
Je moet het zo bekijken : als je diabetes hebt, is er een defect in je alvleesklier en moet je insuline gebruiken om je leven op een aangename manier te kunnen verder zetten. Dit is levenslang.
Als je een defect hebt in je hersenen, moet je ook levenslang medicatie blijven nemen om probleemloos te kunnen verder leven.
Binnenste buiten was ik ook van onze laatste filmdag op maandag.
De film "Helden van de zee" is ingeblikt.
Maandag moest ik om 10 u 45 in het station van Genk zijn. Schmink om 11 u.
Men had gevraagd om zoveel mogelijk met de trein te komen omdat er weinig parking was.
Zondag drukte ik mijn trein ticket af via internet. Sinds ik 65 geworden ben, spoor ik voor 6 euro als ik na 9 u vertrek. De betaalsite deed wat moeilijk en gaf een technisch probleem aan nadat ik al betaald had. Ik begon opnieuw en deze keer lukte het wel. Achteraf zaten er 2 tickets van 6 euro in mijn mailbox!!! In Olen zou ik vertrekken om 8 u 48. Geen probleem dacht ik! Ik neem die 2 tickets mee en gebruik dat eerste tot Mol (daar was het na 9 u).
Na Mol kwam de kaartjesknipper en ik gaf mijn tweede ticket. Oei! Probleem! "Mevrouw", zei hij "jij bent voor 9 u vertrokken in Olen." Op mijn ticket stond immers : Olen - Knokke!
Ik repliceerde dat ik dat goed wist maar dat ik nog een ander ticket had tot Mol.
"Ah, mag ik dat dan eens zien?" vroeg hij. Ik toonde het. Maar daarop stond ook : Olen-Knokke!
"Jij bent niet in regel! je moet een apart ticket tot Mol hebben!" was zijn uitleg.
Toen begon ik een hele uitleg te doen over mijn moeilijkheden op de computer en dat die 2 x 6 euro WEL van mijn rekening waren gegaan!!!
Ik vroeg of die 6 euro niet genoeg was om tot in Mol te geraken? En hoeveel ik dan nog moest bijleggen? Hij ging informeren bij de machinist denk ik want even daarna kwam hij terug met de mededeling: "Allee, voor 1 keer zal ik dit door de vingers zien MAAR je bent NIET IN ORDE!!!"
Een ritje Olen-Mol kost 3 euro!! Dus was ik toch nog de pineut: 3 euro verlies!
Daarna begon alles de goede richting in te gaan. Ik was goed op tijd in Hasselt, alwaar ik de bus nam tot Genk station. Om 10 u 30 was ik er al en de schminkster kwam me al tegemoet.
Op het perron waren ze al aan 't draaien met de helden en om 12 u 07 zou de trein vertrekken naar Knokke.
Het was weer een super blij weerzien!!!
De ganse namiddag werd er in de trein gefilmd, gelachen, gegeten en in elk station uitgestapt om van het zonnetje te genieten! ZALIG!
Op de terugweg stapte ik uit in Gent om vandaar naar Antwerpen en Olen te sporen.
Alle acteurs kregen een oorverdovend applaus van de crew en ik ben helemaal binnenste buiten en met een dubbel gevoel naar huis gekomen.
Dit avontuur is ten einde en ik denk er met een heel warm hart aan terug. Ben natuurlijk HEEL benieuwd naar het resultaat...
Nog een binnenste buiten gevoel had ik deze week toen ik mijn nonkel (met dementie) bij mijn nichtje in het kapsalon zag.
Hij is weer erg achteruit gegaan. Spreekt de hele tijd tegen zichzelf alsof hij een vriend naast hem heeft en wil altijd maar weg en naar huis. In een winkel had hij snoepjes uit het rek genomen, die waren aan zijn gebit blijven plakken en hij had zijn gebit uitgedaan. Wist natuurlijk niet meer waar en de ganse winkel moest mee gaan zoeken. 's Nachts staat hij op om alles te verplaatsen in huis. Hij steekt de propere was in vuil water en heeft ook mijn tante al buiten gesloten. Schrijnende taferelen!
Morgenvroeg om 5 u 30 moeten we al in Mol zijn bij Carolus reizen om naar Parijs te vertrekken.
Normaal gingen we samen met onze vrienden van Begijnendijk. De vrouw liet deze morgen weten dat ze ziek is en niet mee kan. Haar man gaat alleen mee. Ik zal mijn mannetje moeten staan tussen 2 mannen! (hahaha)
Alles nog in orde gebracht bij Tim (stappenplannetje en kleding) en "Paris, here we come!"

Zon, zee, zorgen en verdriet.

Zoveel neerslag (regen) er was, zoveel zon was er de voorbije week.
Er werd dus in volle vitesse gefilmd!
Maandag moest ik al om 9 u in de schminkstoel zitten en daarom vertrok ik zondagavond al richting zee. Ik had gevraagd om zo laat mogelijk te komen vermits ik nog van alles in orde moest maken ivm mijn bezigheden van de maandag: dwz was en strijk en voorbereidingen treffen voor de zoon.
Om 22 u 53 arriveerde ik in Oostende waar men mij kwam ophalen om naar het hotel in Oostduinkerke te voeren. Daar werden wij opgewacht door één held en nog wat medewerkers.
Na nog wat T.V. gekeken te hebben, kroop ik onder de wol.
's Morgens werd ik opgehaald door een productie medewerkster om naar de set te rijden.
Een ontbijt stond te wachten en de schminkster ook.
Mijn wachttijd duurde tot 's middags!!! Gelukkig was er veel zon en aangenaam gezelschap!
Normaal moest ik maar één scene opnemen en die stond erop juist voor de lunch.
Tijdens de lunch vroeg de regisseur of ik nog wat kon blijven om nog een scene op te nemen. Deze scene was tijdens de regenweek gedraaid zonder mij. Maar eigenlijk kwam ik daar ook in voor...
Dus : opnieuw opnemen dan maar! Deze keer in de zon!
Ik had gedacht om in de vroege namiddag thuis te komen zodat ik nog wat kon strijken; maar "mis poes"! Rond 19 u 30 kwam ik aan. Ik ben dan maar onmiddellijk aan de strijk begonnen en in een record tempo toch nog een hele berg verwerkt.
Dinsdagmorgen ging ik nog vertellen in het sprookjesbos en daarna heb ik de rest van de strijk gedaan. Zo kon ik alles meenemen naar Diest.
Woensdag had ik weer een draaidag. Maar ik moest er pas op de middag zijn.
Het was weerom heel leuk om te doen. Tussen de opnames door wordt er veel plezier gemaakt!
's Avonds was ik weer rond 19 u 30 thuis.
Donderdag was mijn laatste verteldag in het sprookjesbos. Het waren super brave kindjes en ik ben met een heel voldaan gevoel huiswaarts gekeerd.
Tot ik op de middag thuis telefoon kreeg van de vrouw van mijn neef. Heel vrolijk nam ik de telefoon op. Tot ze zei : "Ik heb heel slecht nieuws: Jan is deze morgen overleden." Ik dacht eerst dat het een grap was. Jan was een echte grapjas. Hij kon als de beste moppen tappen! Veertien dagen geleden hadden we nog samen gefeest met de neven en nichten van de familie Witvrouwen. Hij was zoals gewoonlijk de moppentapper van dienst!
Maar toen begon ze verder te vertellen dat hij zich niet goed voelde de voorbije nacht en dat ze dachten dat hij de griep kreeg omdat zijn dochter ook griep had...
Hij wilde terug in zijn bed gaan maar viel neer in de gang. Hartfalen!
Zijn vrouw vroeg of ik de familie kon verwittigen en ik heb aan iedereen een mail gestuurd.
Mijn zus , die op vakantie is in Spanje,  belde ik op. Ook zij dacht dat het een grap was. Mijn nichtje belde ik op alsook mijn vader. Hij was er niet goed van: Jan is de zoon van zijn zus en die familie is al heel erg uitgedund. Tante en nonkel zijn jong gestorven en 2 jaar geleden stierf Herman, de broer van Jan. Alleen de 2 meisjes blijven nog over...
Het is allemaal zo onwezenlijk , onbegrijpbaar en NIET EERLIJK!!!
Donderdagavond moest ik nog gaan repeteren in Oevel. Ik had mijn teksten ZO goed gestudeerd en ik kon er niets meer van! Gelukkig werd de repetitie op tijd gestopt want vrijdagmorgen moest ik weer vroeg op de set zijn.
Ik kon meerijden met een medewerker die in Geel woont zodat ik nog kon gaan repeteren.
Maar dan moest ik 's morgens wel om 5 u 45 in Olen aan het station zijn.
Mijn call was om 7 u 45 en we kwamen mooi op tijd om 7 u 40 in Oostduinkerke aan. Gelukkig hebben we geen file gehad (wat HEEL uitzonderlijk is!!).
Mijn verstand even op nul gezet en even mijn energie gebruikt om de opnames tot een goed einde te brengen. Weer leuke momenten beleefd bij een stralende zon...
Na de lunch werd ik terug naar het station van Oostende gevoerd zodat ik tot Olen kon sporen , waar mijn auto geparkeerd stond.
Aan het station werd ik nog maar eens herkend door een groep schoolkinderen en er werden weer menige foto's genomen!
Zaterdag gingen we op daguitstap naar Bergen (Mons) met de sprookjesvertellers , de gidsen en vrijwilligers van Westerlo. We werden rond geleid door een gids en na het middagmaal bezochten we een militair kerkhof en een brouwerij. Een aangename dag bij een stralend zonnetje!
De zorgen die ik maakte, hadden betrekking op Tim.
Hij moet nog elke maand naar de psychologe in Mechelen en omdat ik deze keer niet mee kon wegens opnames ging hij zelf met zijn auto rijden.
De afspraak was om 15 u en duurde tot 16 u. Om 17 u was hij nog niet thuis maar ik maakte me nog geen zorgen: misschien heel druk , file .....
Om 18 u nog altijd GEEN Tim! Nu begon ik mij toch wel echt zorgen te maken. Ik durfde niet bellen want dan zou hij misschien te erg schrikken! Om 18 u 10 stuurde ik een sms: "Nu begin ik mij toch wel zorgen te maken , hoor!" Hij stuurde terug: "Ik zat vast op de parking. Ben nu onderweg."
Hoe kan je nu vast zitten op een betaalparking? Misschien een andere auto die erachter was komen staan? Ik had alles zo goed voorbereid met hem: de wegbeschrijving , de parking , het parkeergeld...
Tien minuten voor 19 u kwam hij helemaal overstuur thuis aan! Hij gooide zijn spullen neer en vertrok hals over kop naar zijn vader om te gaan eten!
Ik kon nog net vragen wat er gebeurd was. Hij had zijn auto geparkeerd op de parking die wij gewoonlijk gebruikten maar daar waren ze aan 't werken. Toen hij terug kwam, was het hek dicht en vast! Hij ging in het gebouw ernaast vragen wat hij moest doen en die gaven hem de raad om de politie op te bellen. De politie raadde hem aan om de firma te bellen die de werken uitvoert.
Het was een firma van Arendonk!!! Zij beloofden om tegen 17 u 30 daar te zijn maar het werd 18 u!
Tim is een paar keer weg en weer gelopen en is daarbij zijn papieren ook nog kwijt geraakt die hij bij de psychologe gekregen had!
Zijn volgende afspraak staat genoteerd op een vrijdag dat ik weer niet mee kan.
Ik heb dus gebeld naar de politie van Mechelen om te vragen hoe lang die werken gingen duren; VIJF JAAR alstublieft!!! Eind oktober gaan ze dan ook nog eens werken in de straat waar Indigo is en begin dan maar eens een parkeerplaats te zoeken. Openbaar vervoer is ook geen optie want die rijden dan ook niet in die straat!
Daarna belde ik naar Indigo om dit probleem aan te kaarten en zij gaven mij een alternatief om te parkeren (ondergrondse parking). Maar ik durf Tim daar niet onvoorbereid naartoe sturen! Daarom heb ik de afspraak een week laten opschuiven zodat ik kan meerijden.
Eindigen doe ik met een positieve noot.
Bert is sinds vandaag aan zijn stage begonnen en alles is goed meegevallen! :)