Allerlei

Allerlei is ECHT allerlei.
Na Pasen zijn er nog zo ontzettend veel verschillende dingen gebeurd in mijn leven dat ik er geen passende titel kon opplakken.
De eerste week van de paasvakantie lagen we stil met repeteren voor de revue maar dat wilde niet zeggen dat ik niets te doen had...
Op woensdagavond ging ik helpen in Oevel bij het toneel. Het is daar altijd zo'n gezellige boel dat ik er super graag kom!
Donderdagmorgen had ik een afspraak bij de kapper (mijn lievelingsnichtje) om mijn haar te laten knippen en om 12 u hadden we afgesproken met de auti-moeders om iets te gaan drinken en een hapje te eten. Natuurlijk was dit ook weer heel gezellig! Het was VEEL te lang geleden dat we dit nog gedaan hadden. We zien mekaar alleen maar op bijeenkomsten van de VVA en dan kunnen we niet zo ongestoord babbelen.
Vrijdagmorgen om 9 u kwam iemand mij ophalen om uitgebreid te gaan ontbijten. Ik heb er een hele lieve vriendin bij gekregen. Ik zag haar voor het eerst op de studiedag van autisme in Gent. Haar ouders kennen we al langer maar de dochter had ik nog nooit gezien. Zij is gon-begeleidster bij kinderen met a.s.s. en ik heb al enkele bruikbare tips van haar gekregen.
Na een super ontbijt reden we nog even naar haar thuis waar we in het zonnetje op het terras nog gebabbeld en gebabbeld en gebabbeld hebben...
Om 13 u moest ik in Noorderwijk zijn om met mijn klasgenoten van vroeger af te spreken wat we gingen doen voor onze 65ste verjaardag.
Weer uitgebreid op een zonnig terras gezeten en menig drankje genuttigd.
s' Avonds reed ik naar Heist-op-den-Berg om naar "Aspe in het theater" te gaan kijken.
De tweede week van de paasvakantie startten de repetities opnieuw en maandag vlogen we er weer in. Die repetities verlopen steeds hilarisch!!! Als de mensen zo hard gaan lachen als wij nu , dan zitten we goed!
Dinsdag was het weer "Diest" dag en woensdagavond terug repetitie.
Tussendoor rijd ik dan nog naar Stan want die uitlaatklep heb ik zeker nodig. Tijdens de week moet ik hem gezien hebben en in het weekend komt hij toch naar mij.
Vrijdagavond reed ik met Tim naar vrienden die we leren kennen hebben en waar een meisje met a.s.s. woont. Een leuke avond doorgebracht , veel gelachen en het was laat eer we het beseften!
Op zaterdag reed ikzelf naar Stan want we gingen 's avonds naar het accordeon concert in Beerse.
Er zijn daar een paar afspraken gemaakt waar we in de toekomst nog veel plezier aan gaan beleven!
Zondagmorgen bolde ik na het ontbijt terug naar huis want de "was" wachtte!
Maandag weer repeteren en dinsdag na "Diest" dag met Tim naar de psychologe. We werken nu aan stappenplannen bij "onverwachte gebeurtenissen" zoals "ziek zijn" , "vallen en iets breken" enz...
Tim heeft een elektrische auto gekocht en we mogen hem nu vrijdag gaan ophalen. Dit is voor hem HEEL spannend en ik ga hem hierbij zo veel mogelijk begeleiden. Zelf vind ik het ook wel een beetje spannend...
Wat Bert betreft: hij heeft aangegeven dat hij meer privacy wenst in mijn blog. Ik respecteer dat en probeer me daaraan te houden.
Dat wil niet zeggen dat IKZELF soms toch wel geschokt ben als ik zijn mails lees.
Maar dan probeer ik dat met hem uit te praten en dat helpt wel.

Mijn zus vertrok op vakantie verleden vrijdag en gaf mij de opdracht om haar huis bewoonbaar te laten lijken. Daarbij kwam dat ik maandag Loreke mocht gaan afhalen van school. Normaal komt zij elke maandag naar oma. Dat is voor mij PUUR genieten!!! Toen ik haar stond op te wachten aan de schoolpoort, kwam ze aangelopen met haar armpjes open, luid roepend: "Tante Lea!!!"
Ik had beloofd dat ze pannenkoeken mocht komen eten bij mij. Toen ze binnen kwam in mijn appartement zei ze : "Oh dat is hier mooi!". We hebben samen wat T.V. gekeken en na de Smurfen ging ik de pannenkoeken bakken. Het was zalig weer en we gingen op het terras. Zij heeft alle terrasmeubels afgewassen , mijn tuinkabouter helemaal proper gemaakt en de bloemetjes gegoten.
Lore is echt een klein juffrouwtje , met een uitleg om U tegen te zeggen en ze is maar amper 4 jaar.
Als de kinderen bij mijn zus aan tafel zitten bij één of ander feestje en ik ga daar even een goeiedag zeggen, valt het me telkens op dat het zo'n "warme" sfeer is en dan ga ik triestig naar huis...
 Daarom heb ik Stan en mijn toneel NODIG. Daar haal ik mijn energie uit.
En energie heb ik genoeg! Ik ondervind het nog dagelijks!

Authentisme ... wasda? ...

Voor ik uitleg geef over de wereld autismedag ,moet ik eerst nog wat anders verduidelijken.
Sinds mijn laatste blog stukje hadden we nog een info avond van de VVA in Noorderwijk.
Het onderwerp was "zintuiglijke relaxatie". Zij gaf aan dat ze op voorhand naar de de sauna moest gaan als ze een hele drukke week had. Ze bouwde daardoor energie op die in de loop van de week afnam.
Ze gaf een goede tip om te ontstressen: "body scan". Dat is niet alleen goed voor mensen met a.s.s. maar ook voor n.t.-ers. Ik heb het zelf al aan de lijve ondervonden!
Je ligt in bed en je begint je te concentreren op je lichaam. Je denkt aan je hielen die het laken raken, dan ga je verder naar je onderbenen, je dijen, je zitvlak enz. tot helemaal bovenaan je hoofd.
Tegen dat je bovenaan bent, slaap je al bijna maar je bent in elk geval HEEL rustig!
De volgende week moesten we op maandag weer naar Indigo voor de verslaving van Tim.
Wat ik daar te horen kreeg, sloeg in als een bom! Tim is namelijk heel emotioneel en de psychologe vond dat niet normaal. Ze bleef maar vragen wat er aan de hand was. Want volgens haar zat hij met een serieuze blok in zijn maag! Uiteindelijk kwam er na lang vragen uit dat hij het verschrikkelijk vindt dat hij "anders" is dan anderen. Zij beschreef dit als "een schot in de roos" van haar kant.
Hij heeft dus zijn a.s.s. nog altijd niet aanvaard! Vanaf nu mag ik niet meer bij de raadpleging aanwezig zijn. Zij gaat eraan werken ; wat ik natuurlijk uitstekend vind!
In diezelfde week had ik ook een afspraak bij R.T.V. voor het programma: "Favorieten". Ik moest mijn favoriete boek meebrengen en ik nam het boek mee: "Waarom ik soms op en neer spring" van die Japanse jongen met a.s.s. van 13 jaar. Er is bijna niets gezegd over dat boek. Altijd over mijn toneel ervaringen en over mijn boek!!!
Bij mijn wekelijkse poetsbeurt bij Bert kwam ik te weten dat hij een aantal goede vrienden heeft die hem met raad en daad bijstaan. Daar ben ik uiteraard zeer blij mee. Zeker nu hij zonder werk zit en nood heeft aan klankborden.
De volgende week reed ik op vrijdag naar Maaseik om samen met Marc 2 inleefmomenten te gaan geven in een BUSO : één in de voormiddag en één in de namiddag.
Het was weer een succes! Achteraf komen die mensen dan bedanken en zeggen dat ze zoveel geleerd hebben: daarvoor doen we het!!!
De volgende maandag reed ik op de middag met Tim naar Indigo (waar ik in de wachtkamer bleef zitten) en in de namiddag met Bert naar Goci. Daar kregen we een duidelijke uitleg over het hoe, waar en met wie hij aan een volgend werk kon geraken. De start is genomen!
Voor de WAD (wereldautismedag) vroeg men mij of ik kon komen helpen in de universiteit van Diepenbeek. Er zouden 10 mensen met a.s.s. komen getuigen en n.t.-ers mochten komen luisteren en vragen stellen. Natuurlijk had ik veel interesse! Onderweg naar Diepenbeek moest ik een jongen oppikken die een getuigenis zou geven. Hij zou op de carpooling van Beringen op mij wachten. Ik was goed op tijd en hij stond er al. Zijn moeder had hem gebracht. Het was een zeer lieve jongen en wij hebben heel gezellig gebabbeld in de auto. Hij had zijn diagnose nog maar sinds november en hij praatte er met zoveel openheid over dat mijn mond openviel van verbazing!
Bij de getuigenissen die gegeven werden, kwam ik ook nog iets interessants te weten. Een jonge vrouw met a.s.s. vertelde dat ze ZOVEEL energie in haar had en dat die energie er op één of andere manier uit moest. Zij zei dat veel mensen met a.s.s. daarom met hun handen of hun benen altijd dezelfde bewegingen maken. Dat geeft hen rust!
Toen we 's avonds naar huis reden , had ik een voldaan gevoel over mij en ik bracht die lieve jongen terug tot aan zijn deur. We spraken af dat we contact zouden blijven houden.
En daarmee is het weeral Pasen.
Vrolijk Pasen aan iedereen die dit leest.

Griep en slecht nieuws

Nog maar net was het nieuws op de radio geweest dat de griep over zijn hoogtepunt heen was of ze viel in alle hevigheid binnen bij Tim.
Maandagavond kwam hij ziek en koortsig thuis van zijn werk. Ik zei dat hij alleen maar soep moest gaan eten bij zijn vader en vertrok naar de repetitie in Herentals.
We hadden vroeg gedaan en gingen nog iets drinken in het theatercafé. We stonden juist op het punt om nog een tweede drankje te bestellen , toen mijn gsm rinkelde. Het was de persoon van begeleid wonen: zij had een afspraak bij Tim die avond. Zij vroeg mij of ik er nog kon langs rijden want hij was helemaal uit zijn ritme! Hij wist totaal niet wat te doen...
Ik ben dan maar vertrokken. Eerst thuis mijne pot honing opgehaald en hem een tas warme melk met honing gemaakt. Ik maakte zijn pittenkussentje warm en legde het in zijn bed. Waarna ik hem dwong om naar bed te gaan. De volgende dag zouden we naar de dokter rijden.
Bij de dokter was de diagnose vlug gesteld: GRIEP! Rusten en Dafalgan slikken!
Hij bleef hoge koorts maken en kon bijna niets eten! Elke dag haalde ik zijn kommetje soep bij zijn vader.
Natuurlijk kon het bij mezelf ook niet lang uitblijven! De woensdag deden de beestjes een grote aanval op mijn gezondheid!!!
Koorts , spierpijnen, en o, zo moe!!!
Ik kan me niet voorstellen hoe lang het geleden is dat ik nog zo ziek ben geweest.
Mijne zetel was mijne beste vriend: onder een dik fleece dekentje en maar Dafalgan slikken!
Eten kon ik niet binnen krijgen en koffie kon ik niet meer ruiken!
Omwille van het besmettingsgevaar is Stan dat weekend maar thuis gebleven.
Zondagavond probeerde ik toch een beetje te eten want maandag voormiddag moest ik met Tim naar Mechelen naar een psychologe die kennis heeft van "autisme en verslaving". Het heeft te maken met het bestellen van zijn "pakjes".
Ik was blij dat Tim naast mij zat in de auto want ik was nog helemaal niet alert.
Mijn reacties lieten nog te wensen over.
De psychologe zag er mij een hele bekwame uit: ze wist waarover ze sprak en gaf goede tips.
Maar daar kwam het eerste slechte nieuws. Het zou een lange tijd in beslag nemen en alles moest stap voor stap gaan! Dus: dat wordt verschillende weken naar Mechelen rijden...
Het tweede slechte nieuws kwam woensdag. Ik ging poetsen bij Bert. Een dag later omwille van mijn griep.
We zaten samen aan tafel en ineens zei hij : "Ik ben ontslagen!" Dat nieuws kwam als een donderslag bij heldere hemel. Gelukkig waren mijn boterhammen al op want ik kreeg geen hap meer door mijn keel!
Ik belde met zijn baas en hij legde uit dat het niets met Bert zelf te maken had. Het was een heel goede werkkracht en hij zou uitstekende referenties krijgen voor zijn volgend werk. Het bedrijf zat gewoon in slechte papieren en kon hem (tesamen met nog 2 anderen) niet meer betalen.
Op automatische piloot heb ik verder gepoetst en toen ik thuis kwam , ben ik gebroken.
Daarna ben ik naar Stan gereden en heb me daar ook nog eens laten gaan...
's Anderendaags belde ik naar Goci en zij hebben mij hoop gegeven. Ze gaan Bert verder begeleiden naar volgend werk en ze zouden rekening houden met de juiste regio.
Hij heeft in elk geval al verschillende jaren ervaring kunnen opdoen en ze zijn heel tevreden over hem.
Goci gaat er prat op dat ze mensen met een werkhandicap aan werk kunnen helpen en aan het werk kunnen houden! Daar zullen we ons dan maar aan optrekken zeker?
En : Na regen komt ALTIJD zonneschijn!

Nog "een beetje" slecht nieuws.
Eind vorig jaar kreeg ik telefoon om een paar opname dagen mee te draaien in "Familie".
Natuurlijk was ik heel blij dat ik terug in de running was en mijn eerste draaidag was eind november.
Op 6 januari zou de tweede draaidag volgen. Terug naar de kapper want mijn haar moest hetzelfde zijn als in november!!!
Die dag was reuze plezant! De persoon die Jan Van den Bossche speelt, was super blij om mij terug te zien! Helemaal in de beginjaren van Familie had ik met hem ook nog opgetreden.
We hebben 's middags samen getafeld en een fijn gesprek gehad.
Hij had een foto van mij genomen samen met hem en die foto heeft hij in T.V. gids Primo gezet. Daarbij stond een mooi artikel met reclame voor mijn boek.
In 3 afleveringen van Familie ben ik te zien geweest als poetsvrouw van Jan. Ik mocht niet veel zeggen maar ik poetste wel goed! Op het einde vertrok ik uit het café en Jan was niet tevreden omdat ik niet wilde helpen achter de toog! De anderen zegden: "Wat wil je nu? Iemand die goed poetst of iemand die altijd ligt te klagen?"
Volgens mij was dit een open einde en ik dacht dat ik nog wel eens zou mogen terug komen...
Maar net op die woensdag dat Bert mij vertelde over zijn ontslag (hoe toevallig???) kreeg ik in Familie te horen van Jan: "Wil je nu eens wat weten? Nu heeft die Anita (ik dus) afgebeld! Zij heeft een full time job aangenomen bij een gezin om op de kindjes te gaan passen!"
Dus: GEEN opnames MEER!!!
Niet dat ik daar van wakker lig, maar het was leuk meegenomen.

Dementie, liefde en allerlei.

Donderdag laatstleden bezochten mijn jongste nichtje en ikzelf onze nonkel die al enkele tijd aan dementie lijdt.
Wat zijn we daar geschrokken! Het was geleden van oktober dat we er nog geweest waren. Toen herkende hij mij nog als de dochter van zijn oudste broer maar die andere "madam" kende hij niet!
Nu kende hij niemand meer! Hij stond daar maar wezenloos te staren en het leek mij of hij dwars door je heen keek. Het was precies een geest die door het huis waarde... Zijn zoon was er ook op bezoek. Hij had zijn hond bij. Nonkel vroeg: "Van wie is die hond?" , en "wie zijn al die vreemde mensen die daar zitten?". Hij zag ons spiegelbeeld in de ruit.
Rond 21 u 30 zei hij: "Ik ben moe. Ik ga slapen maar niet met die vreemde mensen hier in huis."
Mijn tante moest hem op zijn stoel zetten aan tafel want hij wist niet meer hoe hij moest gaan zitten.
Hij begon met kopjes en schoteltjes te schuiven en stond regelmatig recht om naar de kelder te gaan. Die deur was op slot want hij was al verschillende keren 's nachts in het donker de kelder in gegaan.
's Nachts dwaalde hij door het huis, zei mijn tante en zij had al sinds lang geen enkele nacht meer kunnen rustig slapen.
Wij zeiden dat ze aan zichzelf moest denken want ze zag er helemaal niet goed uit: heel zenuwachtig en uitgeput.
Onze neef was gaan informeren voor een service flat maar dat zou dan alleen voor tante zijn want nonkel moest bij de zware dementen verblijven.
En dit is nu juist wat tante helemaal NIET wil! Zij laat haar man niet ALLEEN! Wij kennen mekaar al 60 jaar, zei ze "hoe kan ik hem nu aan zijn lot overlaten?"
De dokter had al gezegd dat ze hem moest loslaten maar dit kan ze nu nog niet. "Ik doe verder zolang ik kan," zei ze "en als ik er bij neerval, zal ik hem wel wegbrengen!"
Dit noem ik onvoorwaardelijke liefde!!!

Onze opvoeringen in Kasterlee zijn gisterenavond geëindigd.
In totaal hebben we 6 keer gespeeld met veel succes en er zijn heel wat mensen speciaal voor mij komen kijken. Dat doet toch wel goed. Want zoals ik in mijn vorige blog al schreef: ik vond het daar heel raar! Ik voelde daar geen echte samenhorigheid. Met enkelen had ik een goed contact en 2 collega's zijn gisteren komen zeggen : "Ik vond het een hele eer en een verrijking om met jou te mogen spelen."

Vorige week moest ik een getuigenis geven in een school voor a.s.s.
Daar heb ik een vreemde ervaring gehad. Het waren allemaal ouders van kinderen met a.s.s. en zij luisterden heel aandachtig. Ineens was er een vrouw die haar hand opstak. "Ik wil hier onderbreken, " zei ze. "Ik heb NIETS van uwe uitleg begrepen! ZO ongestructureerd!!! Ik heb Asperger. Wij zien alles zwart, wit en wij komen soms heel bot over. Maar dat bedoelen wij niet zo! Ik kan het ook beter opschrijven dan dat ik het kan zeggen. Nu ben ik toneel aan 't spelen want dit is copieergedrag!" Bij iedereen viel de mond open van verbazing, bij mij incluis! Ik zei haar dat ik het heel knap vond dat ze het zo goed kon uitleggen en dat ik elke dag nog bijleer wat betreft a.s.s.
Na de getuigenis is ze dadelijk buiten gegaan want ze vond het daar heel storend omdat er iemand een bepaald parfum ophad waar ze niet tegen kon.
Woensdag laatstleden gaf ik een workshop in een school in Lier. Zij hadden een pedagogische studiedag ivm het M decreet. Toen we 's middags gingen eten , kwam ik Marc, mijn collega van de VVA tegen. Dat was een verrassing! In maart maken we weeral een daguitstap naar Maaseik om 2 inleefmomenten te geven.

Dan ben ik ook nog te weten gekomen dat mijn boek uit de handel is genomen.
De laatste exemplaren hebben ze verkocht aan sterk gereduceerde prijs en nu zijn er alleen nog E boeken te downloaden.
De uitgever heeft wel laten weten dat er nog POD (press on demand) boeken kunnen bekomen worden.
Het einde van het papieren tijdperk?

Dinsdag hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de V.V.A. in Noorderwijk. Deze keer ging het over : Omgaan met fysieke en verbale agressie. De spreekster was psychologe en auti-coach. Zij wist dus heel goed waarover ze sprak.
Eerst gaf ze een uiteenzetting over de levenslijnen van mensen met a.s.s. en "gewone" mensen.
Bij de n.t. ers ging de lijn al kabbelend en golvend verder terwijl deze bij de a.s.s.ers met afzonderlijke bolletjes tot in het midden ging. Middenin stond er een grote dikke bol die het heden en het NU voorstelde. Zij legde dan uit dat de afzonderlijke bolletjes allemaal belevenissen waren die mensen met a.s.s. voor 100 % moesten afronden voor ze aan een volgende belevenis konden beginnen. Zij denken in "beelden" en als die beelden positief konden afgerond worden , ging het probleemloos om in de toekomst soortgelijke belevenissen te herhalen. Waren er problemen met bepaalde beelden , konden ze flippen en agressie vertonen.
Zij legde wel heel veel nadruk op het feit dat ELKE persoon met a.s.s. VERSCHILLEND is!
Agressie kan zich op vele manieren uiten: fysiek, verbaal, schriftelijk....
Er waren uitzonderlijk vele aanwezigen op onze avond: 27! Waaronder verschillende leerkrachten.
Eén van die leerkrachten zei op het einde: "Amaai , nu heb je ons wel veel kopzorgen bij gegeven!"
Ikzelf heb er toch weer heel wat van bij geleerd : vooral wat het toekomstbeeld betreft.
Ik vind het nog steeds boeiend om bij te leren maar soms staat het water me toch aan de lippen...
En uiteindelijk zijn het toch altijd de n.t. ers die zich moeten aanpassen!

Toneel en VVA

Zaterdag ll speelden we de premiere van "Tweede keer, goeie keer" in Kasterlee.
We hadden een repetitieproces met veel hindernissen. Er waren er die niet content waren met hun rol en daarom bleef de kennis van de tekst lang achterwege. Voor mij was het ook niet zo gemakkelijk want ik was ondertussen nog enkele voorstellingen zoet met "Lady's night" in Balen.
Ik moest een tekst lezen uit een krant en zo lang ik in Balen bezig was , had ik die tekst in de krant geplakt. Nadien ging het als een fluitje van een cent!
De laatste week voor de voorstelling hadden we dagelijks repetitie vanaf 19 u tot na middernacht.
Enkel de vrijdag hadden we vrij.
Die intense week heeft toch zijn tol geëist want ik zit momenteel met een snotvalling van jewelste!
Wat ik ook heel raar vond na de voorstelling zaterdag was dat iedereen zo maar naar de kleedkamer ging zonder proficiat te zeggen tegen mekaar...
Degene die mijn dochter speelt in het stuk , zit op dezelfde golflengte als ikzelf en we zijn vriendinnen geworden. Haar heb ik een dikke knuffel gegeven en proficiat gewenst en zij mij ook natuurlijk. Er is wel wat gebroddeld en overgeslagen maar het publiek heeft niets gemerkt en dat wil toch niet zeggen dat je mekaar GEEN proficiat mag wensen nietwaar? Alleen de regisseur heeft mij een proficiat gewenst...:)
Gisterenavond hadden we een regio avond van het VVA in Noorderwijk: "Wonen met ondersteuning". Weer heel interessant!
De spreekster had twee ervaringsdeskundigen bij : een jongen en een meisje, allebei met a.s.s.
Wat mij weer opviel was dat ze zei : "Ik geef ondersteuning aan 12 mensen met a.s.s. , ik ken HEEL VEEL mensen met a.s.s. en ze hebben allemaal een andere vorm van het spectrum!!!
Het koppel dat ze bij had , hebben een relatie en zijn ook TOTAAL verschillend. Ze wonen niet samen maar om de week wonen ze een week bijeen. De jongen kon dadelijk een antwoord geven als we hem iets vroegen maar het meisje moest er eerst even over nadenken.
Van die jongen heb ik interessante tips gekregen om te gebruiken in mijn situatie.
Want ik ben gisteren weer met de neus op de feiten gedrukt dat mijn 2 zonen ook ZO verschillend zijn en hoe moeilijk ze het dikwijls hebben!!!
En dan mag ik nog van geluk spreken dat ze allebei werk hebben want die jongen van gisteren leefde van het OCMW!
De bijeenkomst ging deze keer door in de leeszaal van het dorpshuis. Dat is een open ruimte waar geen afsluitende deur is. De muziekschool zit daar dicht naast en de toiletten ook. Dus : constant VEEL lawaai! Mensen die naar het toilet gaan, kinderen die weggaan van de muziekschool en anderen die aankomen. Allemaal met het nodige rumoer! Om deze reden zijn wij indertijd verhuisd naar de zolder. Daar hoor je bijna niets. Maar deze week zaten de mensen van het rode kruis op de zolder en moesten wij naar de leeszaal verhuizen.
Op onze bijeenkomst was een gezin aanwezig met een autistische zoon van 23 jaar. Tijdens de koffiepauze moest de vader die jongen naar huis voeren: hij had altijd met zijn handen aan zijn oren gezeten!
Naast mij zat een meisje dat haar diagnose verleden maand nog maar gekregen had.
Zij was begaafd en had een diploma van technisch tekenen. Ettelijke sollicitaties had ze al gedaan en elke keer was ze van een kale reis thuis gekomen. Zij moest werken in een drukke omgeving met veel prikkels en men had er geen oren naar als ze vroeg naar een rustige omgeving! Het meisje was echt ten einde raad. "En ik kan zo goed tekenen!", zei ze teleurgesteld...
Er werd ook gesproken over een netwerk. Sommigen hebben nood aan externe poetshulp , familiehulp, budget beheer, psychologen enz. Iedere persoon met a.s.s. heeft één of andere hulp nodig. En de hulpverleners maken ook regelmatig fouten. We komen nog regelmatig voor verrassingen te staan en leren elke dag bij. Het is ZO moeilijk om ons in het brein van een persoon met a.s.s. te verplaatsen! Maar we doen ons best en we hopen dat ze begrijpen dat het voor ons ook heel moeilijk is!
Soms vraagt het zoveel energie dat ik door de bomen het bos niet meer zie en dan ben ik weer super blij dat ik toneel kan spelen! Daaruit haal ik mijn energie! Natuurlijk ben ik ook heel blij dat ik een uitlaatklep heb bij Stan. En dan mag ik ook mijn allerbeste vriendin niet vergeten die mij verstaat met een half woord! :) ;) ;)

Weer een jaar voorbij!

Het nieuwe jaar is al 12 dagen oud en ik heb nog geen tijd gehad om iets te posten!
Volgens mij zegt dit veel over mijn bezigheden???
Het is al zo ontzettend druk geweest maar toch ook zooo plezierig!
Mijn moeder zaliger zei altijd: "Hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat." En dit moet ik spijtig genoeg beamen.
Op nieuwjaarsdag gingen we zoals gewoonlijk eten bij mijn vader met de ganse familie. Ondertussen zijn we al met 13! De kleine Ward is de dertiende in de rij.
Het was weer reuze gezellig met die kleine pagadders erbij en vader genoot er zichtbaar ook van!
De zaterdag na nieuwjaar gingen Stan en ik naar een conference van Carry Goossens. Hij bracht een bonte mengeling van verhalen en liedjes uit het land van de cowboys. Met volle teugen hebben wij hiervan genoten!
Zondagvoormiddag gingen we naar de nieuwjaarsbrieven van de kleinkinderen luisteren. Mijn favoriete kleindochter (die in het eerste leerjaar zit) had er zelf de gemakkelijke woordjes tussen geschreven. :)
Maandag begon dan het gewone werk weer: wassen en strijken en 's avonds repetitie in Kasterlee.
Dinsdag had ik de ganse dag opnames voor "Familie". Het was een fijn weerzien met de collega's van 23 jaar geleden!
Woensdag en donderdag weer repetitie en vrijdag moest ik naar Antwerpen sporen om deel te nemen aan een kwis die Irene van de Benidorm Bastards georganiseerd had.
Tussendoor ging dan ook de zorg voor mijn zonen nog door zoals gewoonlijk en op zaterdag reed ik naar Stan om te ontspannen.
Met Stan heb ik toch wel het groot lot gewonnen. Als ik daar ben , word ik verwend tot en met.
Morgen is hij jarig en dan rijd ik weer tot bij hem. Hijzelf zegt altijd dat hij voor het ongeluk geboren is omdat hij jarig is op de dertiende! Maar het tegendeel is bewezen : wij hebben het geluk gevonden bij mekaar!!!
Als 13 een ongeluksgetal zou zijn , zouden mijn oudste zoon en mijn petekind ook ongelukkige kinderen zijn. En Wardje is de dertiende spruit van de familie Witvrouwen. Er bestaat geen braver, vrolijker en guitiger kereltje!
De repetities in Kasterlee lopen op hun laatste benen want op zaterdag 24 januari spelen wij de premiere! De zenuwen beginnen daarom ook al parten te spelen!
Volgende zondag moet ik dan ook nog wat sketches gaan spelen met een collega van het toneel van Oevel. Dit ter gelegenheid van een brunch van het Davidsfonds.
Gelukkig kan ik mijn teksten nog goed uit mekaar houden....
De eerste lezing van de revue in Herentals is ook al achter de rug. Die revue wordt gespeeld in mei.
Als de voorstellingen van Kasterlee achter de rug zijn, begin ik volle petrol in Herentals te repeteren!
Zo weten we weer wat te doen!
Ik heb me voorgenomen om volgend seizoen toch wat minder rollen aan te nemen en zo wat minder hooi op mijn vork te nemen.
Er volgt hier ook nog een rechtzetting ivm mijn boek. Het gaat over het meisje uit Wit-Rusland dat gedurende 10 jaren in België gelogeerd heeft tijdens de grote vakantie. Ik had al jaren niets meer over haar vernomen : enkel nog een telefoontje met nieuwjaar! Een vriendin zei me ooit: "Als ze volwassen is, zal ze wel beginnen nadenken en dan komt ze wel terug met hangende pootjes!"
Dit jaar is dit werkelijkheid geworden! Voor nieuwjaar belde ze mij op om te vragen of ik nog op hetzelfde adres woonde? Want ze had een kaart gestuurd. Ik vroeg daarbij ook haar adres om ook een kaartje en een briefje te sturen. Ze heeft dan haar adres doorgestuurd via facebook. Aan de telefoon vertelde ze dat ze samenwoont met haar vriend en dat ze samen studeren aan de universiteit van Minsk. Als ze afgestudeerd zijn, hebben ze dadelijk werk en blijven ze in Minsk wonen. Ik zei dat we hun dan wel eens zouden komen bezoeken als het zover is. Waarop ze antwoordde: "Jullie zijn toch ook nog niet in Moscou geweest hé? Als je daar dan graag naartoe gaat, wil ik wel meegaan om te tolken." Bij deze is dit dus bevestigd! Mijn zus en schoonbroer gaan ook mee!
Gisteren kreeg ik haar kaart: aangetekend!!!
Vandaag ging ik mijn T.V. gids Primo halen in de krantenwinkel en wat zag ik staan???
Mijn foto met Jef Desmedt van Familie!!! Er stond een hele uitleg bij over mij en mijn boek. Heel mooi geschreven! En dat voor een "roddelboekske"! Ikke content !
Hieronder nog wat foto's.

Oud jaar en zangertjes

Hier zit ik dan op mijn tabletje te tokkelen.
Uit verveling begin ik maar te bloggen.
Om 9 u deze morgen was ik al ter plaatse in het huis van Tim : centjes stonden klaar en de snoepdoos ernaast.
Ik had nog een hele berg strijk staan, waar ik dan maar dadelijk aan begon.
Ondertussen kwam er om half 10 één zangertje!
Strijk al lang gedaan en vermits ik mijn boekjes met kruiswoordraadsels vergeten ben , heb ik mijn tabletje genomen en heb een beetje gechat.
In onze streek is het volgens ik kan lezen op facebook overal erg geminderd met nieuwjaarszangertjes
En dat vind ik nu een heel spijtige zaak zie!
Vroeger toen wij klein waren, vertrokken we zodra het licht begon te worden en we zongen de longen uit ons lijf tot het middag was. Het was een soort wedstrijdje: om ter meest ophalen!
Later , toen ikzelf mocht geven aan de zangertjes , genoot ik met volle teugen van die kindjes die aan de deur kwamen zingen.
Soms waren er zelfs heel originele liedjes bij! Daar gaf ik mijn commentaar op en dan zag je die glunderende gezichtjes!
Maar deze traditie dreigt verloren te gaan.
Volgens mij hebben de kinderen van tegenwoordig TEVEEL. Ze doen gewoon geen moeite meer om nog eens rond te gaan en wat gaan op te halen.
De ouders gaan waarschijnlijk ook niet graag meer mee met hun kleintjes?
Ondertussen zijn hier ook nog 3 grote meisjes geweest en ik denk dat het nu gedaan is...:(
Het is niet alleen het "gaan zingen" dat ik zo belangrijk vind. Het is gewoon het menselijke: de wensen die mensen aan elkaar geven, de warmte , de vriendschap.
Dan wens ik nu aan alle zangertjes die "hadden moeten geweest zijn" een heel gelukkig nieuwjaar met veel liefde, vreugde en vriendschap.