Varia

Momenteel kan ik geen andere titel verzinnen voor mijn blog-stukje.
Het is ook allemaal heel gevarieerd wat ik wil schrijven.
Nadat Stan uit het ziekenhuis kwam en "zogezegd" geen zwaar werk mocht doen, heeft hij nog niets anders gedaan dan ZWAAR werk!
Zelf heeft hij al 3 plafonds uitgebroken en verleden dinsdag is zijn jongste zoon komen helpen om het afdak te slopen.
De oudste zou vrijdag komen om het af te werken.
Toen ik hem dinsdag avond belde , vertelde hij dat de dakplaten er al af waren en dat het er stikkend heet was!
Woensdag ben ik naar Baarle gereden en zag inderdaad dat alleen de palen en de balken er nog stonden.
Zijn oudste zoon kwam om 16 u om met hem naar het container park te rijden en ze spraken af om donderdag 's morgens vroeg al te beginnen omdat het VEEL te warm ging worden...
En WARM is het geworden!!! Wat zeg ik? HEET, HEET, HEET!!!
De thermometer die daar onder het afdak hing , wees 48 graden aan!!!
Ze hebben alles afgebroken op donderdag maar dan moesten er vrijdag nog gaten gedicht worden aan de muur. Weer begonnen ze 's morgens vroeg zodat ze na de middag konden stoppen om naar de koers te kijken en te rusten. De thermometer had het ondertussen begeven!!!
Stan is zaterdag niet naar mij gekomen omdat hij nog teveel moest opruimen en naar het containerpark rijden. Ik had afgesproken om zondag dan naar hem te rijden. Hij had ook nog geen tijd gehad om naar de winkel te rijden , te wassen , te strijken door die werkzaamheden. Daarom zei ik dat hij zijn strijk maar moest laten liggen tot zondag. Dan kon ik die doen.
Hij heeft al zoveel voor mij gedaan in mijn respectievelijke appartementen dat ik het niet meer als normaal vind dat ik voor hem ook eens iets doe.
Zaterdag avond belde ik hem en hij zei dat hij juist zijn strijk had gedaan!
Als ik naar hem kom , wil hij dat ik rust heb en niet moet werken...Wat ben ik toch met "mijn gat in de boter gevallen" met zulke schat van ne man!

In mijn appartement is het de voorbije dagen ook een sauna geweest: 29 graden in de living en 25 graden in de slaapkamer. Slapen ging heel moeilijk en afkoelen ging van geen kanten. Vandaag heb ik alle vensters tegen mekaar open gezet en de ventilator laten draaien: 25 graden in de living en 20 graden in de slaapkamer. We gaan de goede kant op en de nachten worden ook koeler. Gelukkig!

Gisteren, zondag, is Tim vertrokken voor zijn jaarlijkse vakantie met de Lukrakers.
Ik zou naar Baarle vertrekken als Tim vertrokken was. Een vriend zou hem komen ophalen om 14 u 30.
Om 15 u was hij er nog niet en na lang aandringen kreeg ik Tim zover dat hij hem belde. Hij was onderweg!
Uiteindelijk zijn ze om 15 u 30 vertrokken.
Mijn vertrek was dus ook een uur verlaat...
Tim is elke keer bij een vertrek heel emotioneel.
Deze middag deed ik een berichtje : "goeiemorgen, heb je een beetje kunnen slapen? je hebt de groeten van Kitty. Hier is het bewolkt maar droog. En daar?"
Ik weet wel dat ik geen 2 vragen tegelijk mag stellen maar tegen beter weten in , deed ik het toch!
Daarom kreeg ik alleen antwoord op de tweede vraag: "hier dreigend , maar niet doorgezet."
Dus nu weet ik NOG niet of hij geslapen heeft of niet???
Na de middag kreeg ik van hem nog een berichtje: "hier is het aan 't regenen. maar we zitten binnen."
Geweldige informatie toch , nietwaar?

Bert heeft grote tegenslag met zijn auto. Niet dat de auto niet in orde is , maar vandalen hebben het op zijn auto gemunt!
Eerst hebben ze zijn voorste nummerplaat gestolen, dan zijn rechter buitenspiegel afgebroken en nu laatst de benzine uit zijn tank gestolen. Gelukkig heeft hij niet veel benzine want hij rijdt op gas. De benzine is alleen maar om te starten.
Maar elke keer moet de jongen kosten doen en naar de garage rijden...
De auto stond zo wat achterin op een kleine parking en nu is hijzelf tot de conclusie gekomen dat hij zijn auto beter vooraan bij de andere auto's zet : meer in 't zicht.
Alles zal veel beter gaan als de garages klaar zijn. Dan staan de auto's veilig binnen.
Maar daarvoor moeten we nog maanden en maanden geduld hebben.

Mijn vader vertrekt morgen op reis met de gepensioneerden. Voor het eerst was hij niet erg enthousiast om te vertrekken. Hij is bang dat hij de anderen niet meer kan volgen. Maar wat wil je : hij is 91 jaar!
Hij begint ook te voelen dat hij niet meer zo goed in zijn tuin kan werken en dat wil al wat zeggen!
Want op zijn groenten is hij altijd heel fier geweest! Hij deelde uit aan iedereen die bij hem kwam!
Ik hoop dat hij het goed stelt op reis want meer en meer begin ik mij toch stilaan zorgen te maken om zijn gezondheid.
We kunnen hem spijtig genoeg niet eeuwig bij ons houden...

Echte en onechte wereld

Vandaag stond er op de website van de gazet van Antwerpen een klank spotje over het interview dat ik verleden week vrijdag had gegeven. Er stonden ook foto's bij.
Dit interview ging over het kempens dialect.
Onbeschrijfelijk veel reacties heb ik gekregen. Iemand had het op facebook gepost en de trein was vertrokken!
Daarbij kwam nog dat wij met enkelen van de Benidorm Bastards deze avond in Familieraad kwamen en dat werd ook vermeld in dat interview.
WEER reacties alom!!!
Allemaal heel plezant ; maar dit noem ik nu de onechte wereld. Jaren hoor je niks meer van de televisie en dan ineens ben je weer HOT!
Terwijl ik de voorbije week toch wel HEEL bezorgd ben geweest over "mijn lief".
Stan was op controle geweest bij de cardioloog en die was niet gerust. Hij moest een onderzoek laten doen voor zijn aders. Vroeger heeft hij ook al overbruggingen gehad.
Maandag moest hij 's morgens heel vroeg in het ziekenhuis zijn en ik had gevraagd om een sms te sturen op welke kamer hij lag zodat ik niet teveel moest zoeken als ik hem in de namiddag kwam bezoeken.
In de vroege voormiddag kreeg ik dus een sms. Toen ik hem ging bezoeken , was hij niet op zijn kamer en zijn kamergenoot zei dat hij al van voor de middag weg was en dat ze hem spoedig zouden terug brengen.
Even nadien reden ze zijn bed de kamer binnen. De ingreep had HEEL lang geduurd en hij was helemaal overstuur! Ze hadden een stent gestoken en hij moet later nog eens terug binnen komen om een verkalkte ader te doorboren.
Dinsdag na de middag mocht hij naar huis en daar staat hem ook nog een groot probleem te wachten!
Men gaat zijn huis renoveren en op 18 augustus gaan ze beginnen. Hij mag van de dokter GEEN zwaar werk doen maar er moet wel afgebroken worden: 5 plafonds, gordijnkasten, rolluiken en afdak.
Gelukkig heeft hij twee bereidwillige zonen die komen helpen.
Maar dat is buiten mijne Stan gerekend: hij heeft op zijn ééntje al een plafond afgebroken en ging aan het tweede beginnen.
Ik heb hem zo op het hart gedrukt dat hij zich niet mag forceren en dat hij naar zijn lichaam moet luisteren maar dan zegt hij dat hij zulke dingen graag doet en dat het voor hem ontspanning is...:(
En dit is dan de échte wereld.
Ook vernam ik vandaag dat een vriendin van mij haar droom heeft moeten opgeven omdat ze ook in die onechte wereld vertoefde en daar heel erg bedrogen werd.
Dan denk ik dikwijls : "gelukkig heb ik 2 zonen met a.s.s. , die zijn zo EERLIJK en zo PUUR!"
Mijne jongste stuurde me gisteren nog een mail waarmee ik ZO moest lachen en dan ga ik achteraf met een gerust gemoed slapen.
Meer moet dat niet zijn en morgen zal ik dan de gazet van Antwerpen maar eens gaan halen zeker?

Mijn lieve "speciallekes"

Dit kon ik nu toch niet nalaten om te posten.
Ik voel me vanbinnen zo warm en dit komt door mijn zonen.
Verleden week legde ik een briefje op tafel bij Tim met de vraag: "Kan jij deze avond eens naar mij komen om mijn aangifte voor de belastingen te helpen invullen?"
Ik doe dit via Tax on web maar het lukt mij absoluut niet om het klaar te krijgen: een uitgesproken leek op de computer ben ik !!!
Ik moest nog terug bij hem zijn om een doos terug te brengen die ik tijdens de dag had meegenomen en toen ik het briefje op tafel zag liggen las ik achter mijn vraag "TUURLIJK!"
Hij is dan met mij meegekomen en op een wip was mijn aangifte ingevuld.
Zo maakt hij ook regelmatig mijn pc , mijn laptop, mijn tablet en mijn smart phone up to date!
Als hij met die dingen bezig is , kan ik onmogelijk volgen maar achteraf loopt alles op wieltjes. En dat is voor mij het belangrijkste.
Vandaag reed ik met Bert naar de notaris om de akte te ondertekenen voor de koop van zijn garage.
Om die reden was ik al vroeg daar en hebben we gezellig samen gegeten deze middag.
Hij had dus een halve dag verlof moeten vragen en was bijgevolg aanwezig tijdens mijn poetsbeurt.
Zo tussendoor wordt er dan wel eens wat gepraat. Op een zeker moment ging het over "het tekort aan sperma donoren" en hij vertelde dat hij graag zou doneren (hij is ook bloedgever!) maar dat de maatschappij daar niet mee gediend zou zijn... :)
RAAK!
Op een ander moment vroeg ik hem om een nieuwe vuilniszak te nemen uit de voorraad en hij kon hem niet direct vinden. Ik ging ernaartoe om te tonen waar hij die kon vinden maar hij zei: "Laat me maar zoeken, ik heb a.s.s. hé! Ik kijk eerst naar alle details." WEER RAAK!
Tijdens de namiddag reed hij naar de Standaard boekhandel om een boekenbon te gaan inruilen. Ik had hem verteld dat ik eigenlijk ook zulke boekenbon wilde aanschaffen om als verjaardagscadeau te geven aan een vriendin. "Als je mij geld meegeeft , zal ik voor jou een boekenbon meebrengen." , zei hij.
Mooi toch nietwaar?
En dit wilde ik maar even posten: ik zou mijn "speciallekes" voor geen geld willen ruilen!
I love them.

Nog even iets over mezelf.
Donderdag maakte ik een ervaring mee waarvan ik dacht dat het heel sterk aanleunde bij het gevoel dat mensen met a.s.s. constant ervaren.
Men had mij gevraagd om opnames te komen doen voor een piloot aflevering waar ik momenteel nog niet veel over kwijt kan.
Daarvoor moest ik naar Watermaal-Bosvoorde. Omdat ik niet met de auto zo ver kan en wil rijden had ik gevraagd of er een station in de buurt was. Aanvankelijk dacht ik dat Brussel Noord het dichtst was maar de mensen van de productie hadden mij laten weten dat er ook een station in Watermaal was.
Zij mailden dat ik in Herentals moest opstappen om 8 u 30 ; dan overstappen in Mechelen naar Brussel Noord en daar de trein nemen naar Watermaal.
Na wat opzoekingswerk van mijnentwege vond ik een gemakkelijkere reisweg: om 8 u 23 vertrekken in Herentals , rechtstreeks naar Brussel Noord waar ik 45 minuten tijd had om een koffietje te gaan drinken en een ontbijtkoek te nuttigen. So far , so good.
Ik had op voorhand goed nagekeken op welk spoor ik moest zijn voor de stoptrein naar Ottignies.
Het was een spiksplinternieuwe trein en ik wist dat ik op de vierde stopplaats moest uitstappen.
Op voorhand ging ik al aan de deur staan en toen de trein stopte, zag ik niet meteen waar ik moest duwen om de deuren te openen. In het midden van de deur was een rondje waarop ik duwde maar de deur ging NIET open. Dan maar naar de andere deur: ook op dat rondje geduwd, maar die deur ging ook NIET  open! Opzij zag ik een gele knop waarop ik ook duwde maar WEER geen beweging!!! Ondertussen had die trein zich terug in beweging gezet!!! Ik zag in de verte de kaartjesknipster staan en in PANIEK liep ik naar haar toe: "Ik moest hier uitstappen maar de deur ging niet open!!! En ze komen mij hier afhalen! Waar moet ik er nu uit???"
Zij zei: "Binnen 3 minuten in Bosvoorde en ik zal eens mee naar de deur gaan. Je moet wachten tot het lichtje groen wordt en dan mag je duwen op dat rondje in de deur!"
Toen ik uitgestapt was, heb ik dadelijk gebeld met de persoon van de productie die mij zou komen afhalen: zij stond natuurlijk te wachten in Watermaal.
Uiteindelijk zijn we dan 10 minuten later aangekomen op de set maar dat was niet erg want ze stonden toch achter.
Maar de paniek die ik gevoeld heb op die trein was ZO verschrikkelijk dat ik toen moest denken aan mensen met a.s.s. die ook dikwijls zulke gevoelens meemaken , denk ik...

Juni 2014

Dit is de enige titel die ik kan bedenken bij dit blog stukje.
Het is immers een aaneenrijging van gebeurtenissen en gevoelens die ik heb beleefd.
Na de perikelen met de smart phone en mijn verjaardag heb ik nog een heleboel beleefd en gevoeld.
Ik dacht dat ik mijn smart phone onder de knie had maar deze avond kwam ik tot de bevinding dat het telefoonnummer van mijn zus uit de contacten verdwenen was!!!
Ik had van haar een mailtje ontvangen met mooie foto's van Wardje (de jongste aanwinst in onze familie) en ik wilde haar een sms-je sturen om haar te bedanken. WEG nummer! Dan maar gebeld met de vaste telefoon en haar nummer terug gevraagd.
Op 3 juni reed ik met Tim naar de auti-coach. Daar werden interessante dingen afgesproken wat de toekomst betreft. Mensen met a.s.s. kunnen zich hun toekomst niet voorstellen en het is juist daarover dat ik mij zorgen maak.
Mijn vader zou jarig zijn op 11 juni en daarom reden mijn zus en ik naar een restaurant in Noorderwijk om een etentje te regelen voor zijn broers en zus. We wisten anders toch niet welk geschenk we moesten kopen...
Dit feestje hebben we verleden zaterdag gevierd en ze hebben er allemaal enorm van genoten!
In het vervolg gaan we dit elk jaar doen want het kan elke keer de laatste keer zijn : vader is er 91 geworden!
Onderaan ga ik een foto bijvoegen : vader is de uiterst rechtse persoon.
Met Pinksteren is de kleindochter weer op bezoek geweest bij mij. We zijn er de zondag mee naar de zoo van Antwerpen gereden met de trein.
Het was de eerste keer dat ze in een trein zat en ook de eerste keer dat ze in de Zoo kwam. En of ze ervan genoten heeft!!!
Onderaan komen er ook foto's.
Tot zover de gebeurtenissen.
Dan volgen nu mijn gevoelens.
Verleden week kreeg ik een mail van Bert met de melding dat zijn week KAPOT was!
Een collega die ontslag had genomen, een Humo die niet op tijd in de brievenbus zat en een zonnescherm voor zijn slaapkamerraam dat beloofd was en niet klaar bleek te zijn , waren de boosdoeners!
Ik schrok van de toon van zijn mail maar onderaan stond dan toch dat hij er wel bovenop zou geraken...
Dit weekend is het kermis in het dorp en de foor staat naast mijn deur.
Gisteren zag ik de buurvrouw van mijn zus , die van de foor naar huis ging met haar 3 kinderen met partners en haar 6 kleinkinderen. Zoals gewoonlijk spreek ik de kindjes vriendelijk toe en binnenin woedt een groot verdriet...
Ook was het gisteren schoolfeest in Noorderwijk. De kleindochter van mijn zus moest optreden en een vriendin van mij die leerkracht is , had mij uitgenodigd. Weer liep ik daar rond met een grote smile en er was natuurlijk veel bekend volk waar ik een babbeltje mee deed. Maar dan zie ik al die oma's die daar zitten te glunderen en maar fotootjes nemen van hun spruiten en dan krijg ik weer de krop in de keel...
Als ik er dan over spreek met Stan zegt hij altijd: "We zullen er met ons 2 maar het beste van maken en genieten zolang we nog kunnen." En gelijk heeft hij!

Smartphone en verjaardag

Vermits ik zaterdag ll jarig was, kocht ik al een week op voorhand een smartphone.
Waarschijnlijk zou ik toch geld krijgen van mijn vader en daar kon dit "speeltje" wel af...
Mijn zoon Tim was secretaris geweest bij de verkiezingen en kreeg de maandag erna vrijaf. Hij moest zelf ook naar de telefoonwinkel voor een nieuwe sim-kaart voor zijn gsm en daarom reden we samen.
Ik nam hem graag mee om naar de uitleg te luisteren want voor mij is dit allemaal latijn!
In die winkel smeerden ze mijn zoon een nieuwe gsm aan omdat een nieuwe sim-kaart (zogezegd) ook niet werkte in zijn gsm. Gelukkig nam hij de goedkoopste die er was want toen we achteraf thuis kwamen, bleek zijn oude gsm WEL te werken met die nieuwe sim-kaart.!
Voor mijn smartphone moesten we ook nog naar een Telenet winkel om er een sim-kaart te laten insteken want zij hadden zulke "kleintjes" niet... De mensen in de Telenet shop waren super vriendelijk en zij hebben mij de eerste uitleg voor de beginselen gegeven. Ik had heel veel spijt dat ik mijn smartphone niet gekocht heb in die Telenet winkel want daar verkocht men er ook.
Thuis gekomen , heeft Tim mij nogmaals de uitleg gedaan en ik dacht dat ik het kon!!!
Ik was al blij dat ik kon sms-en en bellen...
Toen ik woensdag naar Stan reed , ben ik nog 2 keer naar zijn zoon gereden om uitleg te vragen want hij heeft dezelfde smartphone. WEER had ik iets bij geleerd! Door overal maar op te duwen , had ik 2 contacten verwijderd en nu weet ik hoe die er terug op te krijgen.
Vandaag moest ik vertellen in het sprookjesbos en ik dacht: "Ik ga die mooie kaboutertjes eens fotograferen en op facebook zetten.". De HELE namiddag heb ik geprobeerd en geprobeerd en het LUKTE NIET!!!
Toen mijn zoon thuis kwam van zijn werk , hebben we samen geprobeerd en toen ging het na lange tijd WEL! Uiteindelijk stonden de foto's er drie keer op en heb ik op mijn pc de dubbele eraf gezwierd.
Over de sprookjesvertelling van vandaag wil ik ook nog even iets kwijt.
De kleutertjes zaten in een kring rond mij te luisteren en opeens zei er ééntje: "heksemie , jij bloedt."
Ik vroeg : "Waar?" En hij wees naar mijn vinger. Ik had een pleister rond mijn vinger omdat ik met een ontsteking kamp.
Na de vertelling kwamen er ook 2 kindjes om mij heel lang te knuffelen. ZALIG vind ik dat!!!
Die sprookjesvertellingen : dat is puur genieten voor mij! Daarom heb ik die mooie kaboutertjes ook gefotografeerd en die wil ik hieronder wel delen.
Zaterdag was het dus mijn verjaardag.
Vanaf 's morgens regende het al sms-jes en felicitaties op facebook : 190 in totaal!!!
Zelfs van Tim had ik juist na middernacht al een felicitatie gekregen op facebook! :)
Bert had me ooit gemaild dat hij een geschenk zou geven en dat vond ik toen ik zijn waszak ging halen bij zijn vader. Een doos met 3 well-ness producten (milieuvriendelijk). Een sms-je stuurde hij me ook nog na de middag en daarin stond dat ik iets ging vinden in de waszak.
Bij Tim lag er 's morgens een pakje op tafel toen ik zijn pistolets bracht. Ik was al in blijde verwachting en dacht dat het voor mij was. Maar ik ving bot! In het pakje zat een linnen boodschappentas en 3 pakjes soepgroenten. Hij had een goed doel gesteund door misvormde groenten te kopen! Achteraf vroeg ik hem waar hij ermee gebleven was en hij had ze aan zijn vader gegeven!!! Precies of ik moet niet eten!!!
Van mijn zus kreeg ik een mooie tuil bloemen. Die prijkt hier nu op tafel. Foto volgt.

Laatste updates

Na het vorige blog-stukje is er weer heel wat gebeurd.
Al verschillende keren ben ik gaan vertellen in het sprookjesbos en het was telkens weer een genot om die kindjes te zien glunderen!
Onze kleindochter is ook 6 jaar geworden en onderaan ga ik er een fotootje bij zetten.
We hebben met 3 vriendinnen van de normaalschool een super dagje in Antwerpen doorgebracht: koffie gaan drinken, winkelen, eten en terug koffie gaan drinken. :)
Meer moet dat voor ons niet zijn: we worden ook een dagje ouder nietwaar?
De volgende dag bracht ik een bezoekje aan theater "Het gevolg" waar iemand mij had uitgenodigd bij de start van "De schreeuw". Dit is een kunstproject voor mensen met een beperking. Ik heb daar prachtige opvoeringen gezien en gehoord: theater, muziek...
Er waren ook schilderijen en beeldhouwwerken te zien die gemaakt waren door mensen met een beperking. Echt een prachtig initiatief!
's Avonds mocht ik met Hilda naar een optreden van William Boeva. Zij had een kaart over van iemand die niet kon meegaan en ik maakte daar dankbaar gebruik van.
Die William maakt constant grapjes over zijn "dwerg zijn" en achteraf deelde hij handtekeningen uit. Ik ging naar hem toe en zei: "Ik ben ook maar 1 m 48 maar ik ben wel 3 keer afgevroren." Hij kwam niet meer bij van het lachen en ik heb zo'n vermoeden dat hij het in zijn volgende show gaat gebruiken...
De volgende dinsdag hadden wij in Noorderwijk info avond van de VVA : Autisme bij vrouwen.
En ik heb weer enorm veel bijgeleerd!
Vrijdag was het dan het langverwachte trouwfeest van de zoon van mijn zus...
Mijn zonen zouden alleen naar het avondfeest komen en Bert had al laten weten dat hij ten laatste om 23 u zou vertrekken want het feest kwam wel na een zware werkweek. Tim had die vrijdag verlof genomen.
Mijn vader zou met mijn zonen ook naar huis rijden.
Aan tafel zat mijn vader naast mij en ik had al dadelijk door dat hij VEEL te veel op had!!!
Hij begon gesprekken te onderbreken en alles 3 keer te zeggen...
Ik had al voorgesteld aan Bert dat ik mijn vader zou naar huis brengen omdat hij misschien in slaap zou vallen in zijn auto. Bert repliceerde: "Wij zijn toch met 2 om hem eruit te sleuren!!!"
Mijn vader had al een paar keer gezegd: "Ik wil naar huis, ik ben hier niet graag meer!" Bert zou nog graag dessert hebben. Maar dat dessert liet ZO lang op zich wachten dat ik teken gaf om toch maar te vertrekken want het was al bijna 23 u. Trouwens vond ik ook dat Bert er vermoeid begon uit te zien. Tim vond het ook niet erg om te vertrekken. Ik ben meegegaan tot op de parking en moest mijn vader zijn gordel om doen en vast klikken want dat kon hij niet meer!!!
De dag nadien brachten Stan en ik een bezoek aan mijn vader en hij had HEEL slecht geslapen, zei hij.
Niet zo verwonderlijk als je zoveel alcohol in je lijf hebt!
Hij legde uit dat Bert langs kleine weggetjes naar huis was gereden en dat daar GEEN straatverlichting was!!!
In het dorp van Noorderwijk was OOK GEEN straatverlichting!!!
Hij zei dat hij niets gezegd had in de auto om Bert niet te storen maar van Tim hoorde ik dat hij de hele tijd had zitten lallen over het ontbreken van die straatverlichting...:)
Bert mailde mij 's anderendaags dat vava een "bijna" voorbeeldige passagier was geweest. Hij had hem zelfs 5 keer bedankt!!!
Uiteindelijk was ik toch heel blij dat ik de zonen naar huis heb gestuurd voor het dessert want toen is het lawaai begonnen en nu hebben zij er geen last van gehad. :)
Zondag namiddag ging ik naar Herentals naar het theater en daar hoorde ik een repliek die me bijgebleven is en die ik nooit meer zal vergeten.
EEN DROOM MOET EEN DROOM BLIJVEN ; anders gaat hij stuk!

Vriendschap

Hier volgen mijn chronologische belevenissen van de voorbije weken waarbij "vriendschap" en "non-vriendschap als een rode draad doorheen lopen.
Verleden week donderdag kon ik met Bert mee naar een optreden van Bart Cannaerts. Ik was super content want eigenlijk was dit optreden al heel lang uitverkocht. Ik stond op de wachtlijst en de dinsdag ervoor werd ik opgebeld met de melding dat ik plaats had!
Wij gingen voor het optreden eerst samen eten en Bert zag er HEEL moe uit!
Uiteindelijk is het toch een gezellig onderonsje geworden niettegenstaande de "eigenaardigheden" van Bert...
Na het optreden moest er nog een foto genomen worden van mij met een moeder en een dochter die fan waren van mij. Daardoor waren we wel heel laat terug aan het appartement en Bert zou de volgende dag een beetje later gaan werken.
En nu een staaltje van "non-vriendschap". Bart Cannaerts was één van onze schrijvers van de Benidorm Bastards. Hij heeft ook verschillende keren voor mij gezeten bij mijn telefoongesprekken. Men zou dan toch denken dat er een soort van vriendschap ontstaan is??? Na het optreden belde ik hem op maar het was "voice mail". Ik wenste hem proficiat en zei er ook bij dat ik het spijtig vond dat er technische problemen waren op het einde van de show. GEEN enkele reactie terug gekregen!!!
's Anderendaags , vrijdag, kwamen wij samen met enkele moeders van kinderen met a.s.s. Met dit groepje , dat ontstaan is na onze bijeenkomsten in Noorderwijk, gaan wij regelmatig een hapje eten en wat drinken.
De vriendschap die ik daar ervaar , is uniek! Wij hebben allemaal maar een half woord nodig om mekaar te verstaan...:)
Zaterdag reed ik mee met het Davidsfonds van Oevel naar de musical 14-18 in Mechelen.
Een prachtig schouwspel heb ik daar gezien! Adembenemend! Ik merkte op dat er een jonge man meespeelde waarmee ik nog samen had geacteerd in een jongerenserie. In die tijd was hij heel vriendelijk voor mij en voegde mij dadelijk toe bij zijn vrienden op facebook. Ik deed hem 's avonds een berichtje om hem proficiat te wensen en kreeg ook NIETS terug.:(
De zondag gingen we filmen voor Familieraad op VTM . Samen met Hilda reed ik met de trein. In Vilvoorde wachtten Irene en Emiel ons op . Met ons vieren zouden we spelen tegen de Planckaerts. Hilariteit alom!!!
We hebben ons super geamuseerd die dag. Dinsdag was het andere koek! Toen moesten we spelen tegen die van Familie. Het begon al in de schmink : die vrouwen hadden 3 kwartier nodig tegenover wij: amper een kwartiertje! Tussenin kwam men die vrouwen ook altijd bij poederen, terwijl ze bij ons zegden: "Oh , dat ziet er nog goed uit.".
Ik wist het eigenlijk al lang: die wereld van T.V. is zo fake als wat! Vriendschap is daar VER te zoeken!
Niet alleen bij de T.V. is dit het geval. De hele B.V. wereld is zo! Als ik op die manier B.V. moet zijn, hoeft het voor mij niet!!!
Zo heb ik nog een voorbeeld.
In de tijd van de Benidorm Bastards was er een Vlaamse zanger "grote" fan van mij en zijn vriend was het nog meer! Ik heb het mail adres van die vriend gekregen en heb hem een mailtje gestuurd. GEEN antwoord!!! Ik heb ook geprobeerd om hem toe te voegen op facebook. Al meer dan een half jaar staat dat vriendschapsverzoek open!!!
En zo kan ik blijven doorgaan..................
Gisteren , donderdag, kon ik weer samen met Bert naar een optreden. Dit keer was het in Tessenderlo : Pieter Embrechts. We gingen weer samen eten voor het optreden. Deze keer had ik een HEEL andere zoon voor mij. Hij was uitgerust en zag er fris uit! We hebben ons goed geamuseerd en een heel tof gesprek gehad. Kortom : ik heb ervan genoten!
Deze avond kwam de kapster bij Tim en daarna hebben we ook nog een goed gesprek gehad.
Verleden week had ik weer een onheilspellend bericht opgevangen : hij zou geïnvesteerd hebben in Hong Kong en zijn geld zou hij ook kwijt zijn. Hij heeft mij nu beloofd om NIETS meer te investeren in de toekomst en het zou ook niet zoveel geld zijn als bij Scorpion.:(
Morgen ga ik met mijne Stan naar kleinkunst (humor is nooit ver weg) in Heist op den Berg en ik kijk ernaar uit.
Deze morgen deed mijn zus een berichtje dat mijn petekind gisteren het leven heeft geschonken aan een zoontje: Ward. Dus ik ben voor de tweede keer "groottante" geworden.
Ik ben benieuwd hoe Loreke zich gaat gedragen met haar broertje erbij??? Zij is 3 jaar en kan zo mooi op mij roepen: "Tante Lea!!!"
Zondag is het opendeurdag in het sprookjesbos en dan komen de lachende kindjes ook weer aandachtig luisteren naar mijn verhaaltje. Aangenaam vooruitzicht.