Zorgen maken en verslaving

De laatste tijd loopt het de spuigaten uit met de pakjes ten huize "Tim"!
Dagelijks komen er pakjes toe soms wel 3 tegelijk.
Ook dikwijls steekt er een papiertje in de brievenbus met de melding om het pakje in het postkantoor te gaan ophalen. Onlangs stak er ook weer zo'n melding in de brievenbus en daar stond op dat er 273,...euro taks te betalen was!
Ik vroeg hem wat voor pakje dat wel kon zijn en hij wist het niet!!!
Dus reed ik maar weer eens langs het postkantoor voor ik naar Diest reed en ik kwam buiten met een zeer groot pak!!! Om aan het postkantoor in Westerlo te geraken, ben je verplicht om je auto daar redelijk ver vandaan te parkeren omdat dichtbij NOOIT plaats is!
Terwijl ik met dat pak onder mijn arm naar de auto liep, dacht ik bij mezelf: "Hier loop ik weer! En het is nog niet eens voor mezelf!!!"
s' Avonds moesten we naar de auti-coach en daar werd een hartig woordje over gewisseld.
Hij zei dat hij gestopt was met pakjes te bestellen maar dat het allemaal pakjes waren die al een half jaar geleden besteld waren door middel van "voor" financiering.
De auti-coach vermeldde dat dit een verslaving was (zoals roken) en dat ze het wel begreep omdat hij daardoor erkenning en waardering zocht. Tim leeft heel afgezonderd , heeft weinig contacten en door die financiering voelt hij zich belangrijk en gewaardeerd.
Bij een bepaald pakje zat een briefje met de volgende tekst: "Hello! Thank you for your generous support. We are continuing to work hard on the game and plan to relaese it later this year.
Een relatie (eventueel een vriendschapsrelatie) zou soelaas kunnen bieden.
De auti-coach zou een mail sturen naar autisme centraal en hulp vragen hieromtrent.
Maar omdat ik niets vernam , heb ikzelf het heft in handen genomen en een mail gestuurd naar autisme centraal. s' Anderendaags had ik al antwoord. In een hele lange mail gaven ze de nodige uitleg en verschillende web-sites waarop hij contacten kon zoeken.
Ik heb die mail afgedrukt en aan Tim gegeven.
Daarna stuurde ik ook een mail naar de persoon van begeleid wonen en legde haar ook het probleem uit van de pakjes.
Gisteren avond had zij een afspraak met Tim en op de middag kreeg ik telefoon van haar.
Zij wist mij te vertellen dat ze een half jaar geleden tegen Tim had gezegd dat het de spuigaten uit liep met de pakjes en dat hij er paal en perk moest aan stellen.
Hij had beloofd om ermee te stoppen en omdat mensen met a.s.s. heel eerlijk zijn, geloofde ze hem.
Daarom denken we beiden dat het inderdaad pakjes zijn die al lang geleden besteld zijn.
Dan vertelde ze mij ook dat we het niet mochten forceren om hem contacten te laten leggen.
Hij had al iemand waar hij een virtuele vriendschapsband mee onderhield maar ze wilde zijn vertrouwen niet beschamen en daarom gaf ze geen verdere details. Ik moest me in elk geval geen zorgen maken,  zei ze. Hij wist heel goed dat dit nooit een relatie zou kunnen worden.
Dan vertelde ze ook nog dat ze s' avonds naar het gemeentehuis gingen rijden om een prikstok en vuilniszakken te gaan halen want hij is immers heel milieubewust. Daarom wil hij dagelijks op de weg naar zijn vader (om te gaan eten) de straat proper houden.
Hij is nu officieel vrijwilliger zwerfvuilophaler.
Dit ging ik vertellen bij mijn zus en zij zei : "Nu zullen ze nog meer lachen als ze hem zien gaan!"
En daar maak ik me dan ook weer zorgen over.
Maar Stan heeft me juist gezegd dat hij daar een heel goed werk mee doet en als de mensen daar mee lachen moet je maar zeggen: "Doe het dan zelf hé! Hij maakt de straat toch maar proper nietwaar?"
Vervolg van "pakjes".
De laatste weken komen er weer HEEL veel pakjes aan bij Tim.
Maandag waren het er 3! Ik moest zelfs bij hem in huis zijn om één ervan aan te nemen. Daarna kwam er ook nog één van B-post en er stak nog één in de brievenbus.
Het zijn weliswaar kleine pakjes en ik moet er niet voor betalen. Naar het postkantoor moet ik de laatste tijd ook niet meer rijden. Soms legt de postbode de pakjes onder het afdak.
Van de persoon van begeleid wonen vernam ik dat het pakjes zijn als beloning voor de steun aan goede doelen: MS, kansarmoede , artsen zonder grenzen enz...
Zij vond ook dat het teveel was. Hij heeft een goed hart en krijgt erkenning en waardering hiervoor. En daarvoor doet hij het!!!
Er zijn wel 1000 goede doelen had ze gezegd en ze hebben afgesproken om maar 1 goed doel per 2 weken te steunen.
Gisteren was er een bijeenkomst van de VVA : "autisme en vrouwen". Eén van die vrouwen vertelde dat mensen met a.s.s. heel vlug te vangen zijn. Eén vriendelijk woord of een vriendelijke blik en ze zijn ingepalmd!
Daarom is het onze taak als moeder om onze kinderen te beschermen tegen nadelige invloeden.

Alleen werkzaamheden

Oh my god!!!
Wat ben ik de laatste dagen down geweest!!!
Woensdag belde de elektricien dat hij vrijdag morgen om 9u zou komen.
Donderdagavond was ik dus een info avond gaan geven voor de VVA en zat al niet vroeg in mijn bed...
Het deed vreselijk veel pijn dat de wekker 's morgens afliep om 8u.
En toen begon de nachtmerrie...
De elektricien bleek een uiterst negatieve man te zijn. Zo van: "Amaai, ze hebben me hier wat aangedaan! Dat krijg ik nooit klaar! Als ik daar boor , stort die muur in enz...."
Ik toonde hem waar hij het water kon afzetten en waar de zekeringen stonden.
Toen ben ik vertrokken naar mijn zoon om te gaan ontbijten en ook nog een lange babbel gaan doen bij mijn zus.
Op de middag kwam ik terug en hij moest toen naar de Brico om een tussenstuk voor een buis te halen want hetgeen hij bij had, paste niet.
Heel mijn living hing vol stof en hijzelf liep met een sigaar in zijn mond terwijl hij werkte!!!
Gelukkig was het zonnig weer en hij had de terrasdeur open gezet.
In de namiddag ben ik nog een paar keer over weer naar het huis van mijn zoon gelopen en ook nog eens bij mijn zus binnen geweest want ik kon die negatieve praat niet meer horen!!!
Ik vroeg hem ook of hij enig idee had wanneer hij zou gedaan hebben maar daar kon hij geen antwoord op geven want alles was immers HEEL erg tegen geslagen!!!
Om 18u45 is hij gestopt en hij zou vandaag nog moeten terug komen want hij moest nog 2 stopcontacten hoger zetten.
Ik ben dan als een gek beginnen werken: de doorgang dweilen en mezelf gaan douchen want ik moest om 20u op toneel zijn.
Onderweg kocht ik nog snel een frietje dat ik verorberde terwijl ik naar de zaal ging.
Deze morgen weer pijn bij het aflopen van de wekker omwille van het late uur van de avond ervoor!
En maar wachten en wachten: om 9u30 belde ik naar de winkel van de keukens om te vragen waar hij bleef en ze zou hem opbellen. Ondertussen zat ik in een strandstoel in de badkamer een boekje te lezen en naar de radio te luisteren. Om 10u kwam hij eraan! Hij had zich overslapen!
Weer een hele boel negativisme over mij gekregen en ik vluchtte naar de bakker en naar mijn zoon om te ontbijten. Op de middag kwam ik poolshoogte nemen en om van het gezaag af te zijn , ben ik gaan buurten : eerst bij mijn onderbuur en daarna bij mijn naaste buur. Daar kreeg ik een tas koffie met lekkere koekjes en ze boden mij hun hulp aan als hij niet wilde meewerken om de plastiek op het terras uit te schudden en op te plooien. En ik ben hulp moeten gaan vragen want toen ik hem vroeg om te helpen met de plastiek , zei hij: "Vraag dat maar hiernaast, die hebben toch niks te doen!"
Om 16u is hij vertrokken en heb ik eerst de lift en de trappen gepoetst en daarna ben ik naar de winkel gereden en naar mijn zoon om zijn lakens te verversen. Daarna ben ik terug naar huis gekomen om hier te poetsen. Ik had geluk dat er onder het plastiek helemaal GEEN stof lag. Alleen de vloer was super vuil!!!
Toen ging ik naar de frituur een frietje halen met een visstick en dat heb ik bij mijn zoon genuttigd want ik moest daar nog de afwas doen.
Nu zit ik hier in mijn pyama mijn blog te schrijven want ik ben ondertussen wel super moe geworden.
Maar het moest eens van mijne lever...
De foto's spreken voor zich.

Feest en werkzaamheden

Stan is 70 geworden!
Dit hebben we verleden zondag gevierd met de familie.
Het feestje ging door in Weelde statie en mijn vader was ook meegekomen met mijn zus en schoonbroer.
Achteraf zei mijn vader tegen mij: "Amaai, jij moet toch altijd ver rijden hoor!" En Weelde is dan nog niet zo ver als Baarle-Hertog!
Op voorhand was Stan heel zenuwachtig omdat hij bang was dat het niet ging meevallen en ook bang om eten te kort te komen. Daar kwam dan nog bij dat zijn auto het liet afweten op zaterdag.
Ik was naar hem gereden op zaterdagnamiddag om al wat verse winkelwaar weg te brengen en toen ik het uitgeladen had , zei hij me om het terug in mijn auto te laden en naar zijn zoon te brengen.
Zondagmorgen reed hij dan met zijn oudste zoon mee naar de zaal en ik zou hem 's avonds terug naar huis brengen. Het feestje is een echte meevaller geworden!

De werkzaamheden in mijn keuken zijn begonnen.
Woensdagmorgen stond de jongste zoon van Stan al om half 8 aan mijn bel!
Stan was ook al hier en ze zijn beiden aan de slag gegaan om mijn oude keuken af te breken.
Donderdag belde ik naar de keukenplaatser om te melden dat de keuken afgebroken was en hij is dadelijk nog eens terug komen meten.
De elektricien is ook meegekomen om de wijzigingen te noteren.
Ik ben er HEEL bang van.: de leidingen moeten allemaal in de muur komen en alle stopcontacten moeten verplaatst worden!!! Dat wordt dus kappen en boren!!!
Morgen ga ik alvast HEEL veel plastiek halen om mijn meubels te beschermen voor het stof!
Op 6 februari wordt mijn nieuwe keuken geplaatst en ik wenste dat die datum al gepasseerd was...

En dan nog even een leuk voorval.
Gisteren ben ik samen met Marc een inleefmoment over autisme gaan geven in Lier. Achteraf kwam er een vrouw naar mij om te zeggen dat ze enorm veel bewondering had voor mij! :)

Het nieuwe jaar

Mijn jaar is alvast goed gestart.
Met oudjaar zijn Stan en ik gaan eten in de vroege avond nadat we in de namiddag in Antwerpen hadden rondgelopen en heel decadent gedaan hadden door VEEL zoetigheden bij de koffie te verorberen...
Na onze maaltijd in het restaurant hebben we onze decadente uitspattingen voortgezet door WEER veel zoetigheden bij de koffie te nemen...
Om de jaarwissel te vieren, wandelden we tot bij mijn zus waar ook de tafel nog rijkelijk gedekt was...
Met een pijnlijke maag wandelden we rond 2 u naar huis waar we nauwelijks geslapen hebben met onze overvolle magen. Maar ja.. zoiets doe je alleen maar jezelf aan nietwaar?
Op nieuwjaarsdag moesten we zoals elk jaar bij mijn vader gaan eten met de hele familie.
Het was weer reuze gezellig en zeker nu er zo'n lollig Loreke bij aan tafel zat!
Mijn vader was nog wel een beetje stil na zijn liesbreuk operatie maar hij genoot toch met volle teugen van de gezellige drukte.
Zondag 5 januari mochten we met een bevriend paar mee naar Antwerpen voor de gratis nieuwjaarsreceptie van de stad op de grote markt.
Het plein was zwart van het volk! Er stonden 3 frietkramen, kramen met drank zoals : koningskes, warme chocomelk en fruitsap.
Aan de frietkramen was geen aankomen aan: ellenlange rijen stonden aan te schuiven.
De mannen gingen een koningske halen en de vrouwen een warme chocomelk.
We wilden naar de andere kant van het plein stappen maar daarvoor moesten we door die rijen die aan het frietkraam stonden aan te schuiven. Ik ging voorop met mijn armen uit mekaar en vroeg: "Mogen wij hier eens passeren aub? Wij moeten ginder zijn. Dankuwel!" De mensen gingen uit mekaar en ik werd HERKEND! De drie anderen volgden gedwee. :)
We zijn dan maar iets gaan drinken op een verwarmd terras op de Groenplaats nadat we Bart de Wever en het hele Antwerpse stadsbestuur hadden gezien natuurlijk;
Daarna gingen we eten bij een Italiaan op de eerste verdieping waar we een uitstekend zicht hadden op de kathedraal.
Dat was in elk geval een geslaagde dag geworden!
Zoals elke donderdag (als het een schooldag is) ging ik de voorbije week onze kleinkinderen uit de school halen.
We eten eerst en daarna ga ik met de meisjes in de living aan de grote tafel zitten om te "werken" zoals zij het zelf zo schattig kunnen zeggen.
De oudste schrijft ijverig haar woordjes die ze nog kent en de jongste puzzelt erop los.
Op zeker moment stond Stan in de keuken te lachen, te lachen. Hij kwam in de living en zei: "Dat is toch zo mooi hoe die twee jouw aandacht vragen: Oma van hier en Oma van daar." En oma probeert voor allebei de aandacht evenredig te verdelen. :)
Vrijdagavond was het nieuwjaarsreceptie van het OCMW en het ziekenhuis van Herentals.
Men had mij gevraagd om de speech van de voorzitter een beetje op te vrolijken.
Daarvoor moest ik toch wel wat van buiten leren. Maar tot hiertoe is dat voor mij nog geen probleem.
De hapjes en drankjes op de receptie waren tiptop in orde maar de sfeer was wat grimmig.
Er was een vakbondsdelegatie die nogal wat kabaal maakte tijdens de speech: zij waren TEGEN de besparingen. Iedereen vond dit gedrag schandalig en respectloos. De gebeurtenis heeft zelfs de krant van zaterdag gehaald.
Gisteren hebben wij in Balen onze laatste voorstelling gespeeld: weeral voor een bomvolle zaal en met een staande ovatie achteraf. Men is er over aan 't denken om het stuk te hernemen in het najaar...
We zullen ook nog naar Gent moeten gaan spelen want we zijn geselecteerd voor het Landjuweel.
Op mijn living tafel staan momenteel een mooi boeket rozen (van vrijdag) en een bloempotje met een wit , schattig bloempje (dat ik niet ken) van gisterenavond na het toneel.
En als 2014 zo verder gaat, hoor je mij zeker niet klagen.
Aanvulling.
In het nieuwe jaar is er natuurlijk ook nog nieuws over mijn zonen!
Bert is zinnens om zonwering te laten plaatsen aan zijn slaapkamerraam en zijn radiator was stuk.
Daarom ging ik verleden week na mijn poetsbeurt bij de buurvrouw poolshoogte nemen over de kleur van de zonwering en de leverancier van de verwarming. Ik vroeg haar gsm nummer om haar eventueel later nog te kunnen contacteren en ze schreef het op een briefje. Ik stak het briefje los in mijn handtas met de bedoeling het er 's avonds uit te halen en het nummer in mijn boekje te noteren.
Natuurlijk was ik dit vergeten en ik ging de volgende dag naar de krantenwinkel, de bakker en de bank.
Thuis gekomen , vond ik het papiertje niet meer!
Ik ben dadelijk terug gaan vragen bij de bakker of ze geen briefje gevonden hadden met een telefoonnummer op? NEEN! Dan ben ik nog bij de bank gaan kijken en onderweg naar de krantenwinkel : maar ook NIETS!
Ik stuurde dan maar een mail naar Bert met de vraag of hij het nummer opnieuw wilde gaan vragen bij zijn buurvrouw.
Hij stuurde mij het nummer door via sms. En nu komt het strafste van het verhaal! Vrijdag toen ik op de nieuwjaarsreceptie van het OCMW zat, toonde ik fier de foto's van de kleindochters aan een vriendin en het papiertje met het telefoonnummer viel uit mijn fotoboekje!!!
Tim is de laatste tijd ook in goede doen. Verleden week haalde hij met een zekere fierheid een pakje kattenvoer met een speelgoedje voor de poes uit zijn rugzak. Dit had hij gekregen van een nieuwe boekhouder op het werk zei hij trots! Zij was van team leidster tot boekhouder gepromoveerd en was op werkweekend naar Luxemburg geweest. Het was dus een VROUW en dat verklaart alles!!!
Gisteren zondag mocht hij naar het nieuwjaarsfeest van de Lukrakers. Daar kijkt hij ook altijd naar uit!
Hij kwam thuis rond 21 u en ik vroeg wat hij gewonnen had met de tombola: 9 prijzen begon hij uit te laden!!!
Daarna vroeg ik hem wat hij gegeten had en hij wist het mij tot in detail te beschrijven.
Maar ik vond toch dat hij wat zenuwachtig was... en toen ik zijn handen bekeek , zag ik dat ze heel vuil waren. Ik vroeg hem hoe dat kwam en hij vertelde dat hij platte band had gereden : dat verklaarde zijn zenuwachtig gedoe! Na vraag per vraag gesteld te hebben, kwam ik te weten dat hij die platte band had toen hij aankwam bij het restaurant en dat hij pas het wiel had verwisseld voor hij terug naar huis vertrok.
Oef.. hij had met propere handen aan tafel gezeten...
Hij had Touring wegenhulp opgebeld om hem te helpen en dat vind ik dan ook weer super!!!
Maar dat hij zijn handen diende te wassen, moest ik hem zeggen...
Die handen waren zo vuil geworden omdat hijzelf het reservewiel uit de auto had gehaald.
Vandaag is hij naar de garage gereden en vrijdagavond moet hij zijn auto binnen brengen voor nazicht.
Dan zal ons ma ook weer moeten inspringen, veronderstel ik. Maar dat doen we heel graag, nietwaar. :)

Kerstmis en tweede kerstdag

Dit is voor mij de mooiste tijd van het jaar!
Ik hou van die versieringen, de kerstboom, de stal, de sfeer, het lekker eten en vooral de samenhorigheid en de vriendschap.
Gewoonlijk gaan wij op kerstavond eten bij de zoon van Stan. Verleden jaar kon dit niet doorgaan omdat zijn schoonmoeder ziek was.Dit jaar waren we wel uitgenodigd.
We hebben daar heel lekker gegeten en de sfeer was opperbest. Na het eten zijn we nog naar het kerkplein gewandeld waar de kerststal staat en waar normaal de broer van Stan ook ging aanwezig zijn...
Maar we vingen bot want de kerststal was gesloten!!! We konden met veel goesting kijken naar de prijslijst die er hing: smoutbollen , warme chocomelk, alle soorten jenever en glühwein.
Ik was met de bus naar Turnhout gereden waar Stan mij kwam oppikken.Daarom bleef ik dan ook bij Stan overnachten om gisterenmorgen samen naar hier te komen om het kerstfeest bij mij te vieren.
Deze traditie probeer ik jaarlijks vol te houden omdat ik het zo belangrijk vind om samen te eten met de mensen waar ik zoveel van houd.
Sinds ik gescheiden ben , heb ik dit eerst met mijn zonen samen gedaan. Daarna kwam Stan erbij en vanaf Olen is ook mijn vader erbij gekomen.
Mijn vader en Stan kunnen het super goed met mekaar vinden en er worden menige grappen verteld.
Mijn zonen zitten er gewoonlijk stilletjes bij; lachen soms ook hartelijk mee en genieten op hun manier...
Er komen natuurlijk ook altijd heel veel verhalen over het verleden naar boven.
Dit jaar was mijn vader wat stilletjes want hij is verleden week geopereerd van 2 liesbreuken en hij heeft heel veel pijn gehad.
Hij heeft hier de meeste tijd in mijn relax zetel gelegen , geen wijn gedronken want hij nam nog pillen, zei hij!!!
Andere jaren moet ik hem naar vrienden in Olen voeren na het eten maar gisteren vroeg hij om dit af te bellen want hij voelde zich toch niet zo goed...
Rond 18u heb ik hem naar huis gebracht en hij zag er tevreden uit toen hij thuis kwam. :)
Tijdens het eten kreeg ik telefoon op mijn gsm : Katya uit Minsk!!! Zij belde om ons een zalig kerstfeest te wensen!!! Zij kon nog zeer goed vlaams en vertelde honderduit over haar studies, haar familie , haar vriend enz.
Hopelijk verbreekt ze deze band nu niet meer...
Dit weekend moet ik nog 3 opvoeringen spelen in Balen en volgende week is het al nieuwjaar!!!
Met oudjaar maken Stan en ik een uitstapje naar Antwerpen en 's avonds gaan we gezellig eten onder ons twee. Nadien wandelen we nog eens tot bij mijn zus. Want zij heeft het voorbije jaar toch geen geluk gehad.
In augustus kreeg ze te kampen met borstkanker en verleden week is haar hondje na 16 jaar overleden.
Verdriet alom. Eén lichtpuntje heeft ze toch gekregen: haar dochter (mijn metekind) is terug zwanger. Lore krijgt er een broertje bij!
Weer een achterkleinkind voor mijn 90 jarige vader!

Tweede kerstdag was voor mij NOG MEER een super dag!
Omdat het dinsdag kerstavond was , ging ik vandaag poetsen in Diest bij Bert.
Hij had verlof en we hebben heel gezellig gebabbeld. :)
Hij vertelde me dat hij onlangs een film had gezien die ik ook wel graag zou zien. Het was een animatie film met klei figuren en een persoon in die film had het Asperger syndroom. Volgens Bert verklaart men in Amerika dat Asperger GEEN autisme is. Daar hebben we samen eens een boompje over op gezet!!!
Dan vertelde hij me nog iets waarover ik heel erg verbaasd was maar dat me veel plezier heeft gedaan.
Hij vroeg me of ik de laatste tijd niets gezien had aan zijn gedrag???
Ik antwoordde negatief en toen zei hij dat hij zich NU pas "geaard" voelde... Ik: ?????????????
Hij verduidelijkte : "Pas nu voel ik me hier thuis! Mijn appartement voelt NU PAS als "thuiskomen" aan."
Ik zei wel dat ik de laatste tijd gemerkt had dat hij meer OPEN gekomen was...
En dat heeft daar waarschijnlijk mee te maken: hij voelt zich goed in zijn stulpje en bijgevolg ook goed in zijn vel!
Ik ben in elk geval HEEL blij dat hij me dit allemaal verteld heeft en dat heb ik hem ook gezegd.
Daarbij komt nog dat ik deze avond een mail van hem heb gekregen waarin hij me zijn dankbaarheid betuigt omdat ik elke week zo trouw zijn stulpje kom poetsen.
En daar word ik vanbinnen dan zoooooooo warm van.....:)
Kerstmis 2013 was TOP!!!

Leuke dingen

In deze kersttijd wil ik nog wat positivisme opschrijven.
Ondertussen hebben we ons theaterstuk in Balen al 12 keer gespeeld en elke keer met een staande ovatie achteraf (uitgezonderd 1 keer) en 3 of 4 keer terug komen om te groeten.
We zijn zelfs geselecteerd voor het Landjuweel!!!
Nog 6 opvoeringen hebben we voor de boeg waarvan 4 extra's.
Verleden week gingen we met de ploeg van Balen naar een toneelstuk kijken in Olen.
Daar heb ik een enorme flater geslagen.
Er speelde namelijk iemand mee die ik heel goed ken: Rina.
Toen we binnen kwamen, zag ik haar samen met haar man ook binnen gaan. Ik dacht nog : "Amaai , die is laat!" Ik riep haar nog na: "Doe da goe hé!" Zij reageerde niet!!!
In de zaal zat ze op de rij voor ons en ik vroeg: "Moet jij niet meedoen?"
"Neen, ik kom vandaag eens kijken " zei ze "en je gaat verschieten van mijn vervangster!"
Toen het stuk bezig was, liet ik haar merken dat ik wist welke rol zij had moeten spelen...
In de cafetaria achteraf kwam ze naar mij en toen was mijne frank gevallen. Rina had mij ooit eens verteld dat zij een tweelingzus had die ook goed kon zingen. Ik vertelde haar dat en ze zei: "Ik BEN die zus: Hilde"
Je kan je niet voorstellen welk figuur ik toen sloeg!!!
Mijn gezelschap natuurlijk lachen, lachen, lachen...
Maar achteraf moesten ze toegeven dat het een identieke tweeling was en dat je ze niet uit mekaar kon houden als ze niet naast elkaar stonden.
Ook verleden week ben ik naar Antwerpen gespoord om naar de musical "Assepoester" te gaan kijken.
Ik had het allemaal goed nagekeken wanneer het gedaan was en wanneer ik mijn laatste trein had.
Ook de uren van de tram had ik goed nagekeken ; dacht ik...
Maar ik kwam van een kale reis thuis toen ik de tram voor mijn neus zag wegrijden en als ik de volgende tram nam , zou ik mijn laatste trein missen...
Natuurlijk had ik op een verkeerd lijstje gekeken voor de uren van de tram : weekends ipv weekdagen...:(
Ik ben toen als een kieken zonder kop beginnen rondlopen in Antwerpen om een taxi te vinden en natuurlijk geen ENKELE te vinden!
Ik dacht er zelfs al aan om naar het centraal station te wandelen en daar een taxi naar Herentals te nemen ; waar mijn auto stond.
Maar dan ineens schoot mij te binnen dat ik Luc Stevens van Geel daar ook gezien had in de cafetaria.
Ik als de bliksem terug naar de schouwburg en gelukkig stond hij er nog. Ik vroeg hem of hij met de auto was en of ik eventueel mocht meerijden? En ja : het mocht als ik eerst even mee naar Tilburg reed om zijn dochter weg te brengen. Uiteindelijk heeft die dochter medestudenten van haar school gevonden waarmee ze naar Tilburg kon rijden..
Dus kon ik gezellig met Luc mee tot in Herentals. En dan voel ik mij zo warm vanbinnen. Dat noem ik dan echte empathie. :) Ik zou nog mee naar Tilburg gereden zijn ook hoor!!!
Dan even een minder "leuk ding".
Mijn vader is verleden week geopereerd van een dubbele liesbreuk en hij is langer in het ziekenhuis moeten blijven omdat hij niet kon plassen. Maar ja: voor een mens van 90 jaar is dat normaal zegden de verpleegsters.
Na 3 dagen mocht hij naar huis en hij heeft tot gisteren nog geklaagd van pijn .
Maar vandaag was hij zo gelukkig als een klein kind.
Mijn zus en ik zijn voor hem een relax zetel gaan kopen voor zijne nieuwjaar. Mijn schoonbroer heeft hem al geleverd en zei dat hij mijn vader nog nooit ZO gelukkig had gezien...
Dus: dat is ook weer positief uitgedraaid ! En maar goed ook want op kerstdag moet hij bij mij komen eten samen met mijn zonen.
Het wordt zeker en vast een ZALIG KERSTFEEST!

Verschil

Elk mens is uniek en ook elke persoon met autisme is uniek.
Daarom is er ook zoveel verschil tussen personen met autisme.
Verleden week dinsdag hadden wij in onze regio de info avond: "Is een (officiële) diagnose altijd noodzakelijk?" Deze avond werd gegeven door 2 personen met autisme: één MET een diagnose en één ZONDER diagnose. Zij hadden beiden werk. Diegene met de diagnose werkte bij een bank en moest elke morgen aan een andere bureau gaan zitten. Diegene zonder diagnose werkte bij een bedrijf waar hij veel verantwoordelijkheid had en regelmatig moest gaan spreken voor anderen.
Dit zijn allemaal dingen die mijn zonen NIET kunnen. Maar ze hadden beiden WEL een buddy op het werk en zegden dat ze die niet konden missen!
Over die buddy kan ik momenteel ook weer een boompje opzetten.
De reorganisatie op het werk van Tim was afgerond en de toewijzingen kwamen eraan!
Verleden week maandag waren er al toewijzingen geweest en één persoon was niet content volgens Tim.
Voor hem zou dinsdag het verdict vallen. De ganse dag was ik angstig benieuwd en alle spanning viel van mij af toen hij thuiskwam met een brede smile! Hij kreeg zijn vroegere job van boekhouder terug en helpdesk erbij.:) Ik vroeg hem of zijn buddy ook nog hetzelfde werk kreeg en hij antwoordde affirmatief.
Groot was mijn verbazing toen ik woensdagmorgen een mail kreeg van zijn buddy met de melding dat hij maar tot april bij Tim zou blijven zitten...:(
Na een paar mails over en weer vernam ik dat hij een nieuwe job kreeg waar hij al heel lang op gehoopt had. Hij zou Tim blijven helpen tot er een vervanger kwam en dan zou hij die vervanger ook nog opleiden.
Na een gesprek met de psychologe zijn wij tot het besluit gekomen dat we ZEKER nog eens moeten gaan babbelen op het werk. Als we weten wie die vervanger gaat zijn, vertrekken we!
Tim is nu natuurlijk heel euforisch over zijn job en tot op heden is er nog niet veel verandering te merken.
Maar wat gebeurt er als het niet klikt met die persoon???
We moeten ook aandacht schenken aan het werk zelf. Erover waken dat hij niet teveel hooi op zijn vork neemt want dan is een depressie heel dichtbij!
Morgen ga ik een info avond geven in Malle: "Mijn kind met autisme loslaten, hoe doe ik dat?"
Het is al de derde keer dat ik dit soort info geef.
Mijn betoog begin ik dan altijd met het woord : NOOIT!
Een moeder laat haar kind toch nooit los. Ook niet als het niets mankeert!
Bij kinderen met autisme is dit altijd nog een beetje anders: die hebben nog wat begeleiding meer nodig...
En dat is dan ook nog bij iedereen verschillend!
Ik heb 2 zonen MET een diagnose en ze zijn O ZO verschillend!!!
Eén gelijkenis hebben ze wel: IK heb ze beiden gebaard en ik zie ze allebei even graag!