Feest en werkzaamheden

Stan is 70 geworden!
Dit hebben we verleden zondag gevierd met de familie.
Het feestje ging door in Weelde statie en mijn vader was ook meegekomen met mijn zus en schoonbroer.
Achteraf zei mijn vader tegen mij: "Amaai, jij moet toch altijd ver rijden hoor!" En Weelde is dan nog niet zo ver als Baarle-Hertog!
Op voorhand was Stan heel zenuwachtig omdat hij bang was dat het niet ging meevallen en ook bang om eten te kort te komen. Daar kwam dan nog bij dat zijn auto het liet afweten op zaterdag.
Ik was naar hem gereden op zaterdagnamiddag om al wat verse winkelwaar weg te brengen en toen ik het uitgeladen had , zei hij me om het terug in mijn auto te laden en naar zijn zoon te brengen.
Zondagmorgen reed hij dan met zijn oudste zoon mee naar de zaal en ik zou hem 's avonds terug naar huis brengen. Het feestje is een echte meevaller geworden!

De werkzaamheden in mijn keuken zijn begonnen.
Woensdagmorgen stond de jongste zoon van Stan al om half 8 aan mijn bel!
Stan was ook al hier en ze zijn beiden aan de slag gegaan om mijn oude keuken af te breken.
Donderdag belde ik naar de keukenplaatser om te melden dat de keuken afgebroken was en hij is dadelijk nog eens terug komen meten.
De elektricien is ook meegekomen om de wijzigingen te noteren.
Ik ben er HEEL bang van.: de leidingen moeten allemaal in de muur komen en alle stopcontacten moeten verplaatst worden!!! Dat wordt dus kappen en boren!!!
Morgen ga ik alvast HEEL veel plastiek halen om mijn meubels te beschermen voor het stof!
Op 6 februari wordt mijn nieuwe keuken geplaatst en ik wenste dat die datum al gepasseerd was...

En dan nog even een leuk voorval.
Gisteren ben ik samen met Marc een inleefmoment over autisme gaan geven in Lier. Achteraf kwam er een vrouw naar mij om te zeggen dat ze enorm veel bewondering had voor mij! :)

Het nieuwe jaar

Mijn jaar is alvast goed gestart.
Met oudjaar zijn Stan en ik gaan eten in de vroege avond nadat we in de namiddag in Antwerpen hadden rondgelopen en heel decadent gedaan hadden door VEEL zoetigheden bij de koffie te verorberen...
Na onze maaltijd in het restaurant hebben we onze decadente uitspattingen voortgezet door WEER veel zoetigheden bij de koffie te nemen...
Om de jaarwissel te vieren, wandelden we tot bij mijn zus waar ook de tafel nog rijkelijk gedekt was...
Met een pijnlijke maag wandelden we rond 2 u naar huis waar we nauwelijks geslapen hebben met onze overvolle magen. Maar ja.. zoiets doe je alleen maar jezelf aan nietwaar?
Op nieuwjaarsdag moesten we zoals elk jaar bij mijn vader gaan eten met de hele familie.
Het was weer reuze gezellig en zeker nu er zo'n lollig Loreke bij aan tafel zat!
Mijn vader was nog wel een beetje stil na zijn liesbreuk operatie maar hij genoot toch met volle teugen van de gezellige drukte.
Zondag 5 januari mochten we met een bevriend paar mee naar Antwerpen voor de gratis nieuwjaarsreceptie van de stad op de grote markt.
Het plein was zwart van het volk! Er stonden 3 frietkramen, kramen met drank zoals : koningskes, warme chocomelk en fruitsap.
Aan de frietkramen was geen aankomen aan: ellenlange rijen stonden aan te schuiven.
De mannen gingen een koningske halen en de vrouwen een warme chocomelk.
We wilden naar de andere kant van het plein stappen maar daarvoor moesten we door die rijen die aan het frietkraam stonden aan te schuiven. Ik ging voorop met mijn armen uit mekaar en vroeg: "Mogen wij hier eens passeren aub? Wij moeten ginder zijn. Dankuwel!" De mensen gingen uit mekaar en ik werd HERKEND! De drie anderen volgden gedwee. :)
We zijn dan maar iets gaan drinken op een verwarmd terras op de Groenplaats nadat we Bart de Wever en het hele Antwerpse stadsbestuur hadden gezien natuurlijk;
Daarna gingen we eten bij een Italiaan op de eerste verdieping waar we een uitstekend zicht hadden op de kathedraal.
Dat was in elk geval een geslaagde dag geworden!
Zoals elke donderdag (als het een schooldag is) ging ik de voorbije week onze kleinkinderen uit de school halen.
We eten eerst en daarna ga ik met de meisjes in de living aan de grote tafel zitten om te "werken" zoals zij het zelf zo schattig kunnen zeggen.
De oudste schrijft ijverig haar woordjes die ze nog kent en de jongste puzzelt erop los.
Op zeker moment stond Stan in de keuken te lachen, te lachen. Hij kwam in de living en zei: "Dat is toch zo mooi hoe die twee jouw aandacht vragen: Oma van hier en Oma van daar." En oma probeert voor allebei de aandacht evenredig te verdelen. :)
Vrijdagavond was het nieuwjaarsreceptie van het OCMW en het ziekenhuis van Herentals.
Men had mij gevraagd om de speech van de voorzitter een beetje op te vrolijken.
Daarvoor moest ik toch wel wat van buiten leren. Maar tot hiertoe is dat voor mij nog geen probleem.
De hapjes en drankjes op de receptie waren tiptop in orde maar de sfeer was wat grimmig.
Er was een vakbondsdelegatie die nogal wat kabaal maakte tijdens de speech: zij waren TEGEN de besparingen. Iedereen vond dit gedrag schandalig en respectloos. De gebeurtenis heeft zelfs de krant van zaterdag gehaald.
Gisteren hebben wij in Balen onze laatste voorstelling gespeeld: weeral voor een bomvolle zaal en met een staande ovatie achteraf. Men is er over aan 't denken om het stuk te hernemen in het najaar...
We zullen ook nog naar Gent moeten gaan spelen want we zijn geselecteerd voor het Landjuweel.
Op mijn living tafel staan momenteel een mooi boeket rozen (van vrijdag) en een bloempotje met een wit , schattig bloempje (dat ik niet ken) van gisterenavond na het toneel.
En als 2014 zo verder gaat, hoor je mij zeker niet klagen.
Aanvulling.
In het nieuwe jaar is er natuurlijk ook nog nieuws over mijn zonen!
Bert is zinnens om zonwering te laten plaatsen aan zijn slaapkamerraam en zijn radiator was stuk.
Daarom ging ik verleden week na mijn poetsbeurt bij de buurvrouw poolshoogte nemen over de kleur van de zonwering en de leverancier van de verwarming. Ik vroeg haar gsm nummer om haar eventueel later nog te kunnen contacteren en ze schreef het op een briefje. Ik stak het briefje los in mijn handtas met de bedoeling het er 's avonds uit te halen en het nummer in mijn boekje te noteren.
Natuurlijk was ik dit vergeten en ik ging de volgende dag naar de krantenwinkel, de bakker en de bank.
Thuis gekomen , vond ik het papiertje niet meer!
Ik ben dadelijk terug gaan vragen bij de bakker of ze geen briefje gevonden hadden met een telefoonnummer op? NEEN! Dan ben ik nog bij de bank gaan kijken en onderweg naar de krantenwinkel : maar ook NIETS!
Ik stuurde dan maar een mail naar Bert met de vraag of hij het nummer opnieuw wilde gaan vragen bij zijn buurvrouw.
Hij stuurde mij het nummer door via sms. En nu komt het strafste van het verhaal! Vrijdag toen ik op de nieuwjaarsreceptie van het OCMW zat, toonde ik fier de foto's van de kleindochters aan een vriendin en het papiertje met het telefoonnummer viel uit mijn fotoboekje!!!
Tim is de laatste tijd ook in goede doen. Verleden week haalde hij met een zekere fierheid een pakje kattenvoer met een speelgoedje voor de poes uit zijn rugzak. Dit had hij gekregen van een nieuwe boekhouder op het werk zei hij trots! Zij was van team leidster tot boekhouder gepromoveerd en was op werkweekend naar Luxemburg geweest. Het was dus een VROUW en dat verklaart alles!!!
Gisteren zondag mocht hij naar het nieuwjaarsfeest van de Lukrakers. Daar kijkt hij ook altijd naar uit!
Hij kwam thuis rond 21 u en ik vroeg wat hij gewonnen had met de tombola: 9 prijzen begon hij uit te laden!!!
Daarna vroeg ik hem wat hij gegeten had en hij wist het mij tot in detail te beschrijven.
Maar ik vond toch dat hij wat zenuwachtig was... en toen ik zijn handen bekeek , zag ik dat ze heel vuil waren. Ik vroeg hem hoe dat kwam en hij vertelde dat hij platte band had gereden : dat verklaarde zijn zenuwachtig gedoe! Na vraag per vraag gesteld te hebben, kwam ik te weten dat hij die platte band had toen hij aankwam bij het restaurant en dat hij pas het wiel had verwisseld voor hij terug naar huis vertrok.
Oef.. hij had met propere handen aan tafel gezeten...
Hij had Touring wegenhulp opgebeld om hem te helpen en dat vind ik dan ook weer super!!!
Maar dat hij zijn handen diende te wassen, moest ik hem zeggen...
Die handen waren zo vuil geworden omdat hijzelf het reservewiel uit de auto had gehaald.
Vandaag is hij naar de garage gereden en vrijdagavond moet hij zijn auto binnen brengen voor nazicht.
Dan zal ons ma ook weer moeten inspringen, veronderstel ik. Maar dat doen we heel graag, nietwaar. :)

Kerstmis en tweede kerstdag

Dit is voor mij de mooiste tijd van het jaar!
Ik hou van die versieringen, de kerstboom, de stal, de sfeer, het lekker eten en vooral de samenhorigheid en de vriendschap.
Gewoonlijk gaan wij op kerstavond eten bij de zoon van Stan. Verleden jaar kon dit niet doorgaan omdat zijn schoonmoeder ziek was.Dit jaar waren we wel uitgenodigd.
We hebben daar heel lekker gegeten en de sfeer was opperbest. Na het eten zijn we nog naar het kerkplein gewandeld waar de kerststal staat en waar normaal de broer van Stan ook ging aanwezig zijn...
Maar we vingen bot want de kerststal was gesloten!!! We konden met veel goesting kijken naar de prijslijst die er hing: smoutbollen , warme chocomelk, alle soorten jenever en glühwein.
Ik was met de bus naar Turnhout gereden waar Stan mij kwam oppikken.Daarom bleef ik dan ook bij Stan overnachten om gisterenmorgen samen naar hier te komen om het kerstfeest bij mij te vieren.
Deze traditie probeer ik jaarlijks vol te houden omdat ik het zo belangrijk vind om samen te eten met de mensen waar ik zoveel van houd.
Sinds ik gescheiden ben , heb ik dit eerst met mijn zonen samen gedaan. Daarna kwam Stan erbij en vanaf Olen is ook mijn vader erbij gekomen.
Mijn vader en Stan kunnen het super goed met mekaar vinden en er worden menige grappen verteld.
Mijn zonen zitten er gewoonlijk stilletjes bij; lachen soms ook hartelijk mee en genieten op hun manier...
Er komen natuurlijk ook altijd heel veel verhalen over het verleden naar boven.
Dit jaar was mijn vader wat stilletjes want hij is verleden week geopereerd van 2 liesbreuken en hij heeft heel veel pijn gehad.
Hij heeft hier de meeste tijd in mijn relax zetel gelegen , geen wijn gedronken want hij nam nog pillen, zei hij!!!
Andere jaren moet ik hem naar vrienden in Olen voeren na het eten maar gisteren vroeg hij om dit af te bellen want hij voelde zich toch niet zo goed...
Rond 18u heb ik hem naar huis gebracht en hij zag er tevreden uit toen hij thuis kwam. :)
Tijdens het eten kreeg ik telefoon op mijn gsm : Katya uit Minsk!!! Zij belde om ons een zalig kerstfeest te wensen!!! Zij kon nog zeer goed vlaams en vertelde honderduit over haar studies, haar familie , haar vriend enz.
Hopelijk verbreekt ze deze band nu niet meer...
Dit weekend moet ik nog 3 opvoeringen spelen in Balen en volgende week is het al nieuwjaar!!!
Met oudjaar maken Stan en ik een uitstapje naar Antwerpen en 's avonds gaan we gezellig eten onder ons twee. Nadien wandelen we nog eens tot bij mijn zus. Want zij heeft het voorbije jaar toch geen geluk gehad.
In augustus kreeg ze te kampen met borstkanker en verleden week is haar hondje na 16 jaar overleden.
Verdriet alom. Eén lichtpuntje heeft ze toch gekregen: haar dochter (mijn metekind) is terug zwanger. Lore krijgt er een broertje bij!
Weer een achterkleinkind voor mijn 90 jarige vader!

Tweede kerstdag was voor mij NOG MEER een super dag!
Omdat het dinsdag kerstavond was , ging ik vandaag poetsen in Diest bij Bert.
Hij had verlof en we hebben heel gezellig gebabbeld. :)
Hij vertelde me dat hij onlangs een film had gezien die ik ook wel graag zou zien. Het was een animatie film met klei figuren en een persoon in die film had het Asperger syndroom. Volgens Bert verklaart men in Amerika dat Asperger GEEN autisme is. Daar hebben we samen eens een boompje over op gezet!!!
Dan vertelde hij me nog iets waarover ik heel erg verbaasd was maar dat me veel plezier heeft gedaan.
Hij vroeg me of ik de laatste tijd niets gezien had aan zijn gedrag???
Ik antwoordde negatief en toen zei hij dat hij zich NU pas "geaard" voelde... Ik: ?????????????
Hij verduidelijkte : "Pas nu voel ik me hier thuis! Mijn appartement voelt NU PAS als "thuiskomen" aan."
Ik zei wel dat ik de laatste tijd gemerkt had dat hij meer OPEN gekomen was...
En dat heeft daar waarschijnlijk mee te maken: hij voelt zich goed in zijn stulpje en bijgevolg ook goed in zijn vel!
Ik ben in elk geval HEEL blij dat hij me dit allemaal verteld heeft en dat heb ik hem ook gezegd.
Daarbij komt nog dat ik deze avond een mail van hem heb gekregen waarin hij me zijn dankbaarheid betuigt omdat ik elke week zo trouw zijn stulpje kom poetsen.
En daar word ik vanbinnen dan zoooooooo warm van.....:)
Kerstmis 2013 was TOP!!!

Leuke dingen

In deze kersttijd wil ik nog wat positivisme opschrijven.
Ondertussen hebben we ons theaterstuk in Balen al 12 keer gespeeld en elke keer met een staande ovatie achteraf (uitgezonderd 1 keer) en 3 of 4 keer terug komen om te groeten.
We zijn zelfs geselecteerd voor het Landjuweel!!!
Nog 6 opvoeringen hebben we voor de boeg waarvan 4 extra's.
Verleden week gingen we met de ploeg van Balen naar een toneelstuk kijken in Olen.
Daar heb ik een enorme flater geslagen.
Er speelde namelijk iemand mee die ik heel goed ken: Rina.
Toen we binnen kwamen, zag ik haar samen met haar man ook binnen gaan. Ik dacht nog : "Amaai , die is laat!" Ik riep haar nog na: "Doe da goe hé!" Zij reageerde niet!!!
In de zaal zat ze op de rij voor ons en ik vroeg: "Moet jij niet meedoen?"
"Neen, ik kom vandaag eens kijken " zei ze "en je gaat verschieten van mijn vervangster!"
Toen het stuk bezig was, liet ik haar merken dat ik wist welke rol zij had moeten spelen...
In de cafetaria achteraf kwam ze naar mij en toen was mijne frank gevallen. Rina had mij ooit eens verteld dat zij een tweelingzus had die ook goed kon zingen. Ik vertelde haar dat en ze zei: "Ik BEN die zus: Hilde"
Je kan je niet voorstellen welk figuur ik toen sloeg!!!
Mijn gezelschap natuurlijk lachen, lachen, lachen...
Maar achteraf moesten ze toegeven dat het een identieke tweeling was en dat je ze niet uit mekaar kon houden als ze niet naast elkaar stonden.
Ook verleden week ben ik naar Antwerpen gespoord om naar de musical "Assepoester" te gaan kijken.
Ik had het allemaal goed nagekeken wanneer het gedaan was en wanneer ik mijn laatste trein had.
Ook de uren van de tram had ik goed nagekeken ; dacht ik...
Maar ik kwam van een kale reis thuis toen ik de tram voor mijn neus zag wegrijden en als ik de volgende tram nam , zou ik mijn laatste trein missen...
Natuurlijk had ik op een verkeerd lijstje gekeken voor de uren van de tram : weekends ipv weekdagen...:(
Ik ben toen als een kieken zonder kop beginnen rondlopen in Antwerpen om een taxi te vinden en natuurlijk geen ENKELE te vinden!
Ik dacht er zelfs al aan om naar het centraal station te wandelen en daar een taxi naar Herentals te nemen ; waar mijn auto stond.
Maar dan ineens schoot mij te binnen dat ik Luc Stevens van Geel daar ook gezien had in de cafetaria.
Ik als de bliksem terug naar de schouwburg en gelukkig stond hij er nog. Ik vroeg hem of hij met de auto was en of ik eventueel mocht meerijden? En ja : het mocht als ik eerst even mee naar Tilburg reed om zijn dochter weg te brengen. Uiteindelijk heeft die dochter medestudenten van haar school gevonden waarmee ze naar Tilburg kon rijden..
Dus kon ik gezellig met Luc mee tot in Herentals. En dan voel ik mij zo warm vanbinnen. Dat noem ik dan echte empathie. :) Ik zou nog mee naar Tilburg gereden zijn ook hoor!!!
Dan even een minder "leuk ding".
Mijn vader is verleden week geopereerd van een dubbele liesbreuk en hij is langer in het ziekenhuis moeten blijven omdat hij niet kon plassen. Maar ja: voor een mens van 90 jaar is dat normaal zegden de verpleegsters.
Na 3 dagen mocht hij naar huis en hij heeft tot gisteren nog geklaagd van pijn .
Maar vandaag was hij zo gelukkig als een klein kind.
Mijn zus en ik zijn voor hem een relax zetel gaan kopen voor zijne nieuwjaar. Mijn schoonbroer heeft hem al geleverd en zei dat hij mijn vader nog nooit ZO gelukkig had gezien...
Dus: dat is ook weer positief uitgedraaid ! En maar goed ook want op kerstdag moet hij bij mij komen eten samen met mijn zonen.
Het wordt zeker en vast een ZALIG KERSTFEEST!

Verschil

Elk mens is uniek en ook elke persoon met autisme is uniek.
Daarom is er ook zoveel verschil tussen personen met autisme.
Verleden week dinsdag hadden wij in onze regio de info avond: "Is een (officiële) diagnose altijd noodzakelijk?" Deze avond werd gegeven door 2 personen met autisme: één MET een diagnose en één ZONDER diagnose. Zij hadden beiden werk. Diegene met de diagnose werkte bij een bank en moest elke morgen aan een andere bureau gaan zitten. Diegene zonder diagnose werkte bij een bedrijf waar hij veel verantwoordelijkheid had en regelmatig moest gaan spreken voor anderen.
Dit zijn allemaal dingen die mijn zonen NIET kunnen. Maar ze hadden beiden WEL een buddy op het werk en zegden dat ze die niet konden missen!
Over die buddy kan ik momenteel ook weer een boompje opzetten.
De reorganisatie op het werk van Tim was afgerond en de toewijzingen kwamen eraan!
Verleden week maandag waren er al toewijzingen geweest en één persoon was niet content volgens Tim.
Voor hem zou dinsdag het verdict vallen. De ganse dag was ik angstig benieuwd en alle spanning viel van mij af toen hij thuiskwam met een brede smile! Hij kreeg zijn vroegere job van boekhouder terug en helpdesk erbij.:) Ik vroeg hem of zijn buddy ook nog hetzelfde werk kreeg en hij antwoordde affirmatief.
Groot was mijn verbazing toen ik woensdagmorgen een mail kreeg van zijn buddy met de melding dat hij maar tot april bij Tim zou blijven zitten...:(
Na een paar mails over en weer vernam ik dat hij een nieuwe job kreeg waar hij al heel lang op gehoopt had. Hij zou Tim blijven helpen tot er een vervanger kwam en dan zou hij die vervanger ook nog opleiden.
Na een gesprek met de psychologe zijn wij tot het besluit gekomen dat we ZEKER nog eens moeten gaan babbelen op het werk. Als we weten wie die vervanger gaat zijn, vertrekken we!
Tim is nu natuurlijk heel euforisch over zijn job en tot op heden is er nog niet veel verandering te merken.
Maar wat gebeurt er als het niet klikt met die persoon???
We moeten ook aandacht schenken aan het werk zelf. Erover waken dat hij niet teveel hooi op zijn vork neemt want dan is een depressie heel dichtbij!
Morgen ga ik een info avond geven in Malle: "Mijn kind met autisme loslaten, hoe doe ik dat?"
Het is al de derde keer dat ik dit soort info geef.
Mijn betoog begin ik dan altijd met het woord : NOOIT!
Een moeder laat haar kind toch nooit los. Ook niet als het niets mankeert!
Bij kinderen met autisme is dit altijd nog een beetje anders: die hebben nog wat begeleiding meer nodig...
En dat is dan ook nog bij iedereen verschillend!
Ik heb 2 zonen MET een diagnose en ze zijn O ZO verschillend!!!
Eén gelijkenis hebben ze wel: IK heb ze beiden gebaard en ik zie ze allebei even graag!

Sterk in autisme

Dit was het thema van de jaarlijkse studiedag van autisme centraal op vrijdag 29 november.
Dit jaar ging de studiedag door in Gent. Vele jaren was het in de Elisabethzaal in Antwerpen en dat was heel gemakkelijk voor mij : de trein in Herentals nemen en ik was binnen het half uur in Antwerpen. Maar dan werd er medegedeeld dat de Elisabethzaal ging verbouwd worden en we moesten een andere locatie zoeken. Verleden jaar spoorde ik naar Brussel en dat was ook al veel moeilijker om te vinden...
Maar dit jaar moesten we dus naar Gent! Gelukkig wist mijn vriendin Ingrid daar haar weg omdat haar dochter daar ooit op kot had gezeten. Dat nam niet weg dat ik op een ontiegelijk vroeg uur moest opstaan!
De avond voordien was ik nog naar een toneelvoorstelling in Herentals gaan kijken. Gelukkig was het geen lang stuk maar achteraf kan je toch ook niet zo maar gaan lopen nietwaar?
Die vrijdagavond moest ik zelf ook toneel spelen in Balen en daarom dacht ik om na de eerste spreker van de namiddag door te gaan. Peter Vermeulen moest ik ZEKER horen en volgens mijn papieren , zou hij na de middag spreken.
Ik had het nagekeken en ik MOEST zeker de trein van 15u30 halen.
Wat had ik geluk! Peter Vermeulen had zijn voordracht al in de voormiddag gedaan!
Daarom had ik mijn plannen gewijzigd en zou ik na de lunch vertrekken.
De dag begon met : "Autisme bij het sterke geslacht" Els Blijd-Hoogewijs.
Daarna kwam Peter Vermeulen met "Van aapmens tot appmens"
En de laatste voordracht van de voormiddag werd gegeven door Kobe Vanroy "Over piraten en matrozen" Autismevriendelijk onderwijs uit historische zeemansverhalen.
Bij die voordracht heb ik toch even moeten gniffelen. Er werd een landkaart getoond met een vaarweg van de zeemannen en de naam "Vladivostok" viel. Wil dat toch wel lukken dat ik dat moet zeggen in mijn rol op het toneel zeker!!!
Toen we gingen lunchen , liep ik Peter Vermeulen tegen het lijf. Hij heeft zijn boek : "Brein bedriegt" herschreven en ik vroeg hem of het erg veranderd was? Hij bevestigde dit. Ik ben toen het boek gaan kopen en Peter heeft er iets heel moois ingeschreven: "Voor een straffe madam en toffe mama!". En van zulke dingen word ik ZO warm van binnen...:)
Ik vertelde dat ik na de lunch ging vertrekken want dat ik 's avonds moest toneel spelen. Daarbij wenste hij me nog veel succes!
Waar ik ook nog heel blij van werd, was het feit dat mijn boek op de voorpagina stond van het foldertje van autisme centraal en ook dat er stapeltjes boeken lagen op de boekenstand.
Na de lunch werden de mensen terug in de zaal verwacht en ik wilde afscheid nemen van Ingrid. Wat was ik aangenaam verrast dat ze zei dat ze mee naar huis spoorde!
Zo hebben we nog enkele uurtjes gezellig samen kunnen doorbrengen! Dat doet toch ook altijd zo'n deugd: wij hebben maar een half woord nodig om mekaar te verstaan!
Daarmee was ik goed op tijd thuis en heb ik mij rustig kunnen voorbereiden op de voorstelling van 's avonds. Ondertussen zijn die voorstellingen ook uit zijn voegen getreden en moeten we al 2 extra's spelen!!!
Gisterenmorgen zat ook het tijdschrift Maczima van de CM in mijn brievenbus. Daarvoor had ik 2 maanden geleden een interview gegeven en dat staat er nu in! Een foto van mij op de frontpagina : dat is wel even schrikken hoor! Het is een heel mooi verslag van het interview geworden met mooie foto's erbij. Daarover ben ik ook heel tevreden. :)
Dan nog een klein voorvalletje van gisterenavond.
Ik was bij Tim in huis toen hij thuis kwam van zijn werk en hij kwam naar mij met de vraag: "Wat moet ik hiermee doen? Dat doet heel veel pijn als ik er ergens mee tegen stoot." Hij had een ingescheurde nagel!
Nadat ik er een "Hansaplast" had rond gedaan, bedankte hij mij!
Mooi toch, nietwaar?

Sensatie en euforie

Er mogen ook wel eens super leuke berichten komen op mijn blog nietwaar?
Verleden week hadden we generale week in Balen voor ons toneelstuk.
Woensdagavond repeteerden we de overgangen met alles erop en eraan en ook het groeten.
We stonden met z'n allen op één rij en de regisseur gaf nog wat instructies. Even daarvoor was er een rookmachine in actie gezet om de sfeer nog wat te beklemtonen.
Op dat moment ging het brandalarm af in de zaal!
Paniek alom! Een collega medespeler kende de code van het inbraak alarm maar dat hielp niet!
Dan maar de verantwoordelijke van de zaal opgebeld. Hij zou er onmiddellijk aankomen...
Omdat we in dat helse lawaai vertoefden, leek het voor ons een eeuwigheid!
Voor de verantwoordelijke er was, kwam er opeens door de branddeur een brandweerman in volledig uniform binnen en vroeg waar de brand was? Wij vertelden hem dat het door de rookmachine kwam en dat we de verantwoordelijke van de zaal verwittigd hadden.
Iemand van de techniek ging buiten kijken en er stonden 2 brandweerwagens!!!
Daarna kwam de verantwoordelijke binnen als een briesende leeuw: "Heel de reutemeteut staat daar buiten hé: 2 brandweerwagens , een politiewagen en een mug!!!"
De voorzitter van de groep zei dat er een mail gestuurd was om het gebruik van de rookmachine aan te vragen en dat er een bevestiging gestuurd was! Ze zouden de rookmelders uitschakelen...
Nu blijkt dat ze maar een paar rookmelders uitgeschakeld hadden...:(
De verantwoordelijke van de zaal heeft nog wat gesputterd maar uiteindelijk heeft hij toch toegegeven maar niet nadat hij gezegd had: "NOOIT mag er nog een rookmachine gebruikt worden in de zaal!".
Tot hier de sensatie.
Zaterdag hadden we dan onze premiere.
Zoals gewoonlijk was ik de zenuwachtigheid zelve. Maar ik was niet alleen! Ook mijn medespelers hadden van jan!
Wij speelden de pannen van het dak! Onze eerste staande ovatie was een feit!
En dan is de euforie achteraf eens zo groot. Nu : op naar de volgende voorstellingen ; waarvan er trouwens al 5 zijn uitverkocht!!!
Daarvoor doen we het , nietwaar! :)