Begeleiding

Deze week toch weer een puik staaltje van begeleiding meegemaakt.
Al zegt het merendeel van de mensen dat mijn zonen TOCH geen begeleiding nodig hebben!
Zij kunnen toch GOED hunne plan trekken!!!
Maandagmorgen ging ik blij gezind naar het huis van Tim om te gaan strijken en nog een paar wasjes te doen. Ik stond voor op mijn wekelijkse schema. Dus :) :) :)
Toen ik daar binnen kwam , zag ik een briefje op tafel liggen met de mededeling dat hij zijn glazen schaal met spek in de microgolfoven wilde zetten en zo tegen de glazen deur stootte. Hij hoorde breekgeluiden maar de schaal was nog heel! En daaronder stond een heel triestig gezichtje getekend. :(
Op de keukentafel lag ook een vuilblik vol stukjes glas!
Toen ik naar de oven keek, viel mijn mond open van verbazing: de glazen deur was veranderd in een volledig gekrakkeleerd veld. Als je er aan kwam, vielen de stukjes glas op de grond.
Over heel de keuken lagen nog stukjes glas verspreid; tot zelfs op het kookvuur dat bedekt is met een plaat.
Eerst heb ik alles zo goed en zo kwaad mogelijk bij mekaar geborsteld en daarna met de stofzuiger achterna gegaan: ik hoorde het maar kletteren binnenin!
Ik zag wel dat hij zijn spek gebakken had en daarom dacht ik dat er alleen maar een barstje in de deur zou geweest zijn en dat het geëscaleerd was bij het bakken...
Toen het een beetje proper was , begon ik te strijken en nog wat te wassen en ondertussen had ik tijd om na te denken!!!
Ik zou mijn reserve microgolfoven gaan halen thuis en de vader van mijn jongens opbellen om mij te helpen met de inbouw oven uit de kast te sleuren.
Zo gezegd , zo gedaan. Na de middag reed ik terug naar Tim met mijn oven in de auto en belde zijn vader op. Het heeft ons bloed , zweet en tranen gekost om die oven eruit te krijgen! Elke beweging aan de oven veroorzaakte een lawine van glas op de grond. Ik heb naar de keukeninstallateur gebeld om te weten te komen waar het stopcontact zat en daarvoor moest er een schuif uitgehaald worden. Dan ging die stekker er niet door en ondertussen had ik ook al drie wondjes van glas aan mijn arm en hand en maar bloeden!!!
We hebben de draad dan maar doorgeknipt en de oven buiten onder het afdak gesleurd.
Gelukkige stond er deze week in de Aldi een microgolfoven met bijhorende schaaltjes in de aanbieding.
Die nieuwe oven staat nu voorlopig nog op de livingtafel want er moet nog een stopcontact geplaatst worden achter de kast waar de oven in komt. Mijn reserve oventje hangt aan een verlengsnoer dat buiten de kast in het stopcontact steekt.
's Avonds toen Tim thuis kwam , vroeg ik hem hoe dat eigenlijk gegaan was? Het glas van de ovendeur was al helemaal in stukjes voor hij het spek erin zette maar dat GING NOG, zei hij!
Dan denk ik : "Wat zou hij gedaan hebben als ik er niet geweest was??? " Gewoon verder gedaan met een kapotte oven , veronderstel ik...
Die middag belde ik ook met de persoon van begeleid wonen omdat ik wist dat ze 's avonds ging langs komen. Ik uitte mijn frustratie dat mensen altijd maar denken dat Tim het zo goed doet en dat hij toch heel goed zijne plan kan trekken. Zij wist mij te zeggen dat hij het inderdaad heel goed doet en dat hij gelukkig is.
Maar dit lukt alleen maar als ik hem begeleid...:)
Begeleiding is toch wel HEEL belangrijk en het kan ook in de andere richting gaan.
Bert stuurt mij regelmatig een mail met richtlijnen ivm zijn appartement. Dat er iemand is langs geweest die het nogal vuil heeft gemaakt of dat hij iets gemorst heeft enz...
Deze week hing er een vervelende stank in zijn vuilbak en die heb ik dan maar met een stevig sopje uitgewassen. Zijn berghok heeft ook een goede poetsbeurt gekregen nadat er werkzaamheden gebeurd waren. En dan ben ik toch content dat ik er wekelijks langs ga...  Onlangs kreeg ik van hem een mail om mij te bedanken voor de wekelijkse poetsbeurt en dat doet dan toch ook weer deugd. :)
Hieronder: de foto's van de oven.

Ontnuchtering en emotie

Juist thuis van een deugddoende vakantie en de mallemolen begint weer te draaien.
Eerst bergen was en strijk : het dubbele van anders. Daarbovenop kwamen de pakjes!!!
Vanaf maandag tot donderdag arriveerden er 3 pakjes per dag bij Tim.
Gewoonlijk zaten er 2 in de brievenbus (boeken of dvd's) en daarbij nog een kaart dat de besteller aan de deur was geweest met een pakje waarop taks moest betaald worden.
Op dinsdag zou het pakje bij mij moeten geleverd worden: er hing een briefje aan de deur. De besteller zou om 8 u 15 langs komen. Mijn wekker gezet 's morgens en zitten wachten tot 10 u 30!!!
Van pure miserie ben ik dan toch maar te voet vertrokken naar het huis van Tim: zo zou ik de auto zien aankomen. Ik heb dan daar maar wat opruimwerk gedaan en om 11 u ging de bel: het bewuste pakje!!!
Daarna moest ik mijn dinsdagse bezigheden nog afwerken: B.B.B. boekenwinkel, bakker, bank.
Na de middag hadden wij afgesproken om gezellig wat te kletsen met de vriendinnen (auti-moeders) en ik kwam natuurlijk een uur te laat!!!
Donderdag zaten er 2 kaarten in de brievenbus, waarvan één met taks. Die pakjes ga ik vandaag afhalen bij de post voor ik naar Diest rijd. Mijn zus ,die naast Tim woont , had ook al gezegd: "Ik heb deze week verschillende postautootjes zien stoppen!" Ook de postbodes beginnen zich vragen te stellen over de hoeveelheid!!!
Bij de therapeute is er weer eens een afspraak gemaakt voor de pakjes maar hij zegt dat er nog op komst zijn... Dat zijn er allemaal die hij vroeger besteld heeft, zegt hij en volgens de psychologe liegt hij niet.
Nog een andere ontnuchtering.
Verleden week donderdag kreeg ik telefoon van Q music. Of ik een test wilde doen aan de telefoon voor een radio item? NATUURLIJK! Ze vroegen of ik 2 boekjes kon gaan kopen om daar commentaar op te geven en vrijdagmiddag werd ik opgebeld. Volgens hen was het heel goed! Maandag zou ik bericht krijgen of ik het mocht doen. Gisteren niets vernomen! Vandaag zat er een mail in mijn mail-box: we hebben gewikt en gewogen, nog eens gewikt en gewogen en het item wordt in de koelkast gestopt. Het heeft niets met mijn prestatie te maken! Ik deed het super goed volgens hen : een grote actrice!!! En zulke dingen maak ik geregeld mee: je bent goed , MAAR!!!
Vrijdag was het moederdag en ik logeerde bij Stan. Daar kreeg ik een mooi sms-je van Bert : ik hield het niet droog! Na de middag reed ik naar huis en stopte bij Tim. Daar stond een bos bloemen op tafel met een briefje erbij: dit is voor uw moederdag: een gelukkige! Weer tranen. 's Anderendaags vroeg ik hem hoe hij aan die bloemen was geraakt: via internet en laten brengen??? Want ik zag hem nog niet naar een bloemenwinkel rijden... "Neen," zei hij, "via de persoon van begeleid wonen." Het sms-je kreeg ineens een andere betekenis voor mij...:)
Zaterdag is de kleindochter weer meegekomen met Stan.
Dat is puur genieten voor mij!
Zaterdagnamiddag reden we naar de speeltuin in Westerlo bij het boswachtershuis en zondagnamiddag mocht ze naar de kermis in Olen.
Op zaterdag had ik gewone kost klaar gemaakt : tomatensoep met balletjes, broccoli puree met gehaktballen en gele pudding met chocola. Ze at haar buikje rond en zei : "Oma , wat heb jij goed gekookt!"
Ze vroeg ook of ze geen week mocht blijven logeren? Maar helaas is dat niet mogelijk met mijn bezigheden...
Zij moet nu op 1 september naar het eerste leerjaar en ik ga haar zeker heel goed opvolgen: dat is mijn beroepsmisvorming na 15 jaar les te hebben gegeven in het eerste leerjaar. :)
Foto van bloemen volgt en ook de kleindochter die de geitjes voert achter mijn appartement.

Als God in Frankrijk

Zo hebben we ons een week gevoeld: geen eten moeten maken, geen bedden moeten opmaken, geen was en strijk doen, geen boodschappen doen enz...
Alleen maar genieten en mooie dingen zien!
Op zondag 3 augustus vertrokken we ontiegelijk vroeg met de bus van Carolus richting Frankrijk: Haute Savoie.
In de bus ontdekten we dat er HEEL veel bekenden mee waren: mensen van Voortkapel, Herenthout, Veerle-Laakdal en Herentals.
We kwamen rond 19u aan in het hotel en moesten om 19u30 aan tafel. Natuurlijk gingen we bij de bekende mensen zitten!
De 2de dag verkenden we Morzine en omgeving. We wandelden langs een meer en reden daarna verder naar een geitendorp. We mochten de geiten niet voeren met onze resten van brood, ze zouden er ziek van worden. Je mocht alleen maar korrels geven die je ginder kon kopen natuurlijk!!! Eén of andere leukerd deed wat korrels in de kap van een jas van een jong meisje en ze kon de geiten niet van zich af houden!
We vervolgden onze weg naar een slapend ski-oord , hoog in de bergen gebouwd: Avoriaz.
Na het middagmaal reden we naar de Franse oever van het meer van Geneve dat de fransen Lac Leman noemen. Evian-les-Bains , een kuuroord met een mondaine uitstraling, is daar gelegen. De gids vertelde dat we daar een bron zouden vinden en als we daar van dronken, werden we bij elke slok 10 jaar jonger!
En wij maar drinken!!! Ik had wat gemorst op mijn broek en er werd gelachen: "Amaai , Lea , jij bent wel heel jong geworden want je doet al terug in je broek!"
Je kon daar ook een foto laten nemen en dan stond je ernaast als baby. Maar de foto machine was stuk! Dus GEEN baby foto!!!
Via Zwitserland, Pas de Morgins, Châtel en de Abondance vallei reden we terug naar Morzine.
De derde dag stond een uitstap naar Chamonix op het programma.
Eerst wandelden we wat rond in de stad en daarna werden we met een toeristentreintje naar een picknick plaats gebracht aan de voet van de Mont Blanc.
In de namiddag waren we vrij om het tandradbaantje te nemen, de gondel of een cabinelift naar verschillende plaatsen. Wij namen de cabinelift naar Planpraz omdat we vanaf dat plateau de Mont Blanc goed konden zien. Spijtig genoeg hingen er toen veel wolken en moesten we snel zijn om een foto te nemen.
We dronken wat op het terras en het begon zowaar te regenen!
Daarom namen we maar vlug de lift terug naar beneden.
De vierde dag had de chauffeur een rustdag en waren we vrij. Na het ontbijt gingen we naar de markt in Morzine. Wij waren samen met 6 weduwen en hadden Stan tot Mohammed met zijn harem gedoopt.
Op de markt aangekomen , nam één van de vrouwen en hoed en zette die op haar hoofd. De verkoper nam haar bij de arm en zei : "Marriage!". "Allee," zei ze "als je hier een hoed koopt, krijg je er een man bij!"
De verkoper riep op zijn collega aan de overkant: "Hé Roger , vous avez le choix!" Ah ja, 7 vrouwen!!!
Na de middag namen we de lift naar boven en kwamen te voet terug naar beneden.
Voor we naar de lift gingen, kreeg een koppel van Herenthout telefoon met de melding: "Jullie zijn voor het eerst grootouders geworden!!!" Je kan je voorstellen wat voor een goed nieuws dat was! De hele wandeling is daar natuurlijk over gesproken.
De afdaling van de berg was voor mij een nachtmerrie!!! Eerst moesten we door een grote plas met slijk waar je niet naast kon. Met mijn hagelwitte sportschoenen zakte ik door het slijk: het waren bruine schoenen geworden!!!Daarna volgden er afdalingen om U tegen te zeggen: rotsen , stokken , schuifgrond ........
Alle mannen boden hulp aan de vrouwen om beneden te geraken! Voetje voor voetje hielp Stan mij naar beneden. Wat was het een opluchting dat we het gehaald hadden nadat er toch een vrouw gevallen was!
Beneden zijn we onmiddellijk ene gaan drinken om te bekomen.
Op onze vijfde dag maakten we een daguitstap naar het meer van Annecy. We stopten eerst aan de Col de la Colombiére en La Clusaz. Aan de oevers van het meer aten we onze boterhammen en daarna waren we vrij om de stad te verkennen. We moesten om 15u30 terug zijn omdat we een boottocht op het meer gingen maken.
De zesde dag bezochten we een artisanale kaasmakerij met degustatie. We kochten in het winkeltje wat streekproducten om mee naar huis te nemen en wandelden terug naar Morzine want het was niet ver.
Na het middagmaal reden we naar Yvoire. Een prachtig historisch stadje dat vooral in de smaak valt door zijn bloemenpracht. Daarbij was het ook nog heel mooi weer en dit was een perfecte afsluiter van een geslaagde vakantieweek.
In de bus zaten er mensen van Overpelt voor ons. Dat waren geweldige moppentappers! Maar zij spraken echt op zijn Limburgs en ik moest dan die moppen vertalen voor de rest van de bus. En of er gelachen is!
Tranen hebben we gelachen en onze kaken deden pijn!!!
Ik kan alleen maar zeggen: "We hebben een geweldige reis gehad!"
Enkele mooie foto's volgen hieronder.

Blankenberge en Lukrakers

Woensdagmiddag zijn we zoals elk jaar naar Blankenberge vertrokken met bus en trein.
Toen we in Blankenberge aankwamen , zagen we dat het station verdwenen was!
Er stond alleen nog een klein gebouwtje waar je tickets kon kopen en waar de uurroosters van de trein hingen. Ik ging alvast kijken wanneer we een trein terug naar huis hadden op vrijdag.
Achter mij stonden 3 jonge mensen: 2 jongens en een meisje. Zij knikten mij vriendelijk toe en ik knikte even vriendelijk terug. We gingen samen buiten en één van die gasten noemde mij "Lea". Ik zei : "Ja?" maar ze gingen verder. Toen ik terug bij Stan stond om uit te leggen wanneer er treinen waren, kwamen ze terug.
Het meisje vroeg: "Mogen wij met jou op de foto? Wij vinden jou toch ZO goed in de Benidorm Bastards!"
Dat was de eerste herkenning.
's Avonds gingen we eten op een terrasje op de dijk. De dienster kwam de bestelling opnemen en zei: "Ik ken jou van ergens??? Benidorm Bastards!!!"
Die avond gingen we ook iets drinken met de psychologe van Tim. Zij logeert daar ook elk jaar de hele maand juli en we spreken dan gewoonlijk eens af. Het was weer heel gezellig.
Donderdag voormiddag reden we met de tram naar Bredene. Vrienden van mij hebben daar een huisje en dat gingen we eens bekijken. We hebben daar gezellig op het terras gezeten , het huisje bewonderd en er werd WEER een foto genomen , die een uur later al op facebook stond. Hieronder zal ik hem posten.
Donderdagavond gingen we naar de show in 't Witte Paard. Daar zaten we aan lange tafels en naast ons kwam er een koppel uit Ieper zitten. De vrouw zat recht tegenover mij en zei : "Jij bent toch die van Benidorm Bastards hé? Ik heb jou eergisteren nog op T.V. gezien."
Vrijdagmorgen zouden we de trein nemen om 10 u 10 maar eerst gingen we nog even naar de markt om een bloesje te kopen. We stonden te wachten aan het rode voetgangerslicht en het duurde HEEL lang eer het groen werd. Ik zei: "Dat is nu toch niet meer normaal hé! Aan die andere kant is het al 2 maal groen geweest!" Naast ons stonden mensen en de man zei: "Voor een Benidorm Bastard is dat toch geen probleem zeker om door het rode licht te lopen!"
We waren goed op tijd in het stationneke en gingen al in de trein zitten. Voor ons zaten 2 koppels. De vrouw van het ene koppel zei in mijn richting: "Ik zie het toch goed hé?" En onmiddellijk begon ze tegen die andere vrouw een uitleg te doen over onze deelname aan Familieraad.
Zoals ik in mijn vorige blog al schreef: ik ben terug HOT!
Voor zolang het duurt...
Vrijdagavond ben ik naar de Limburg gereden waar mijn zoon op vakantie is met de Lukrakers.
Enkele van de leden hadden een boek van mij gekocht en ze hadden dat graag gesigneerd.
Mijn zoon had ervoor gezorgd dat ik ook kon mee eten met hen als ik op tijd kwam. Tegen betaling uiteraard!
Ter plaatse heb ik nog 2 bestellingen bij gekregen voor een boek.
Ik heb heel lekker gegeten, in aangenaam gezelschap en goed gelachen!
Daar ben ik ook te weten gekomen dat Tim heel erg veranderd is in vergelijking met de eerste jaren dat hij met die groep meeging. In positieve zin natuurlijk!
Het is mij ook opgevallen dat ze één voor één heel erg begaan zijn met mijn zoon en dat ze hem een aangename jongen vinden. Dat doet wreed veel deugd aan mijn moederhart om dat te horen.
Na het eten zijn we nog buiten op het terras gaan zitten om iets te drinken en daar hebben we nog heel veel plezier gemaakt! Pas om 23 u ben ik daar vertrokken!!!
Foto van de maaltijd wordt hieronder gepost.

Deze middag ben ik bij mijn vader gaan vragen hoe hij het had gesteld op zijn vakantie. Hij had het "overleefd", zei hij. Ze waren met de boot gaan varen en hadden met een treintje gereden en als ze gingen wandelen, was hij blijven zitten. Het eten was ook goed , alleen kregen ze elke dag tomatensoep! Wel was hij blij dat hij zijn maten nog eens allemaal gezien had...
Tot zover zijn reisverslag.

Varia

Momenteel kan ik geen andere titel verzinnen voor mijn blog-stukje.
Het is ook allemaal heel gevarieerd wat ik wil schrijven.
Nadat Stan uit het ziekenhuis kwam en "zogezegd" geen zwaar werk mocht doen, heeft hij nog niets anders gedaan dan ZWAAR werk!
Zelf heeft hij al 3 plafonds uitgebroken en verleden dinsdag is zijn jongste zoon komen helpen om het afdak te slopen.
De oudste zou vrijdag komen om het af te werken.
Toen ik hem dinsdag avond belde , vertelde hij dat de dakplaten er al af waren en dat het er stikkend heet was!
Woensdag ben ik naar Baarle gereden en zag inderdaad dat alleen de palen en de balken er nog stonden.
Zijn oudste zoon kwam om 16 u om met hem naar het container park te rijden en ze spraken af om donderdag 's morgens vroeg al te beginnen omdat het VEEL te warm ging worden...
En WARM is het geworden!!! Wat zeg ik? HEET, HEET, HEET!!!
De thermometer die daar onder het afdak hing , wees 48 graden aan!!!
Ze hebben alles afgebroken op donderdag maar dan moesten er vrijdag nog gaten gedicht worden aan de muur. Weer begonnen ze 's morgens vroeg zodat ze na de middag konden stoppen om naar de koers te kijken en te rusten. De thermometer had het ondertussen begeven!!!
Stan is zaterdag niet naar mij gekomen omdat hij nog teveel moest opruimen en naar het containerpark rijden. Ik had afgesproken om zondag dan naar hem te rijden. Hij had ook nog geen tijd gehad om naar de winkel te rijden , te wassen , te strijken door die werkzaamheden. Daarom zei ik dat hij zijn strijk maar moest laten liggen tot zondag. Dan kon ik die doen.
Hij heeft al zoveel voor mij gedaan in mijn respectievelijke appartementen dat ik het niet meer als normaal vind dat ik voor hem ook eens iets doe.
Zaterdag avond belde ik hem en hij zei dat hij juist zijn strijk had gedaan!
Als ik naar hem kom , wil hij dat ik rust heb en niet moet werken...Wat ben ik toch met "mijn gat in de boter gevallen" met zulke schat van ne man!

In mijn appartement is het de voorbije dagen ook een sauna geweest: 29 graden in de living en 25 graden in de slaapkamer. Slapen ging heel moeilijk en afkoelen ging van geen kanten. Vandaag heb ik alle vensters tegen mekaar open gezet en de ventilator laten draaien: 25 graden in de living en 20 graden in de slaapkamer. We gaan de goede kant op en de nachten worden ook koeler. Gelukkig!

Gisteren, zondag, is Tim vertrokken voor zijn jaarlijkse vakantie met de Lukrakers.
Ik zou naar Baarle vertrekken als Tim vertrokken was. Een vriend zou hem komen ophalen om 14 u 30.
Om 15 u was hij er nog niet en na lang aandringen kreeg ik Tim zover dat hij hem belde. Hij was onderweg!
Uiteindelijk zijn ze om 15 u 30 vertrokken.
Mijn vertrek was dus ook een uur verlaat...
Tim is elke keer bij een vertrek heel emotioneel.
Deze middag deed ik een berichtje : "goeiemorgen, heb je een beetje kunnen slapen? je hebt de groeten van Kitty. Hier is het bewolkt maar droog. En daar?"
Ik weet wel dat ik geen 2 vragen tegelijk mag stellen maar tegen beter weten in , deed ik het toch!
Daarom kreeg ik alleen antwoord op de tweede vraag: "hier dreigend , maar niet doorgezet."
Dus nu weet ik NOG niet of hij geslapen heeft of niet???
Na de middag kreeg ik van hem nog een berichtje: "hier is het aan 't regenen. maar we zitten binnen."
Geweldige informatie toch , nietwaar?

Bert heeft grote tegenslag met zijn auto. Niet dat de auto niet in orde is , maar vandalen hebben het op zijn auto gemunt!
Eerst hebben ze zijn voorste nummerplaat gestolen, dan zijn rechter buitenspiegel afgebroken en nu laatst de benzine uit zijn tank gestolen. Gelukkig heeft hij niet veel benzine want hij rijdt op gas. De benzine is alleen maar om te starten.
Maar elke keer moet de jongen kosten doen en naar de garage rijden...
De auto stond zo wat achterin op een kleine parking en nu is hijzelf tot de conclusie gekomen dat hij zijn auto beter vooraan bij de andere auto's zet : meer in 't zicht.
Alles zal veel beter gaan als de garages klaar zijn. Dan staan de auto's veilig binnen.
Maar daarvoor moeten we nog maanden en maanden geduld hebben.

Mijn vader vertrekt morgen op reis met de gepensioneerden. Voor het eerst was hij niet erg enthousiast om te vertrekken. Hij is bang dat hij de anderen niet meer kan volgen. Maar wat wil je : hij is 91 jaar!
Hij begint ook te voelen dat hij niet meer zo goed in zijn tuin kan werken en dat wil al wat zeggen!
Want op zijn groenten is hij altijd heel fier geweest! Hij deelde uit aan iedereen die bij hem kwam!
Ik hoop dat hij het goed stelt op reis want meer en meer begin ik mij toch stilaan zorgen te maken om zijn gezondheid.
We kunnen hem spijtig genoeg niet eeuwig bij ons houden...

Echte en onechte wereld

Vandaag stond er op de website van de gazet van Antwerpen een klank spotje over het interview dat ik verleden week vrijdag had gegeven. Er stonden ook foto's bij.
Dit interview ging over het kempens dialect.
Onbeschrijfelijk veel reacties heb ik gekregen. Iemand had het op facebook gepost en de trein was vertrokken!
Daarbij kwam nog dat wij met enkelen van de Benidorm Bastards deze avond in Familieraad kwamen en dat werd ook vermeld in dat interview.
WEER reacties alom!!!
Allemaal heel plezant ; maar dit noem ik nu de onechte wereld. Jaren hoor je niks meer van de televisie en dan ineens ben je weer HOT!
Terwijl ik de voorbije week toch wel HEEL bezorgd ben geweest over "mijn lief".
Stan was op controle geweest bij de cardioloog en die was niet gerust. Hij moest een onderzoek laten doen voor zijn aders. Vroeger heeft hij ook al overbruggingen gehad.
Maandag moest hij 's morgens heel vroeg in het ziekenhuis zijn en ik had gevraagd om een sms te sturen op welke kamer hij lag zodat ik niet teveel moest zoeken als ik hem in de namiddag kwam bezoeken.
In de vroege voormiddag kreeg ik dus een sms. Toen ik hem ging bezoeken , was hij niet op zijn kamer en zijn kamergenoot zei dat hij al van voor de middag weg was en dat ze hem spoedig zouden terug brengen.
Even nadien reden ze zijn bed de kamer binnen. De ingreep had HEEL lang geduurd en hij was helemaal overstuur! Ze hadden een stent gestoken en hij moet later nog eens terug binnen komen om een verkalkte ader te doorboren.
Dinsdag na de middag mocht hij naar huis en daar staat hem ook nog een groot probleem te wachten!
Men gaat zijn huis renoveren en op 18 augustus gaan ze beginnen. Hij mag van de dokter GEEN zwaar werk doen maar er moet wel afgebroken worden: 5 plafonds, gordijnkasten, rolluiken en afdak.
Gelukkig heeft hij twee bereidwillige zonen die komen helpen.
Maar dat is buiten mijne Stan gerekend: hij heeft op zijn ééntje al een plafond afgebroken en ging aan het tweede beginnen.
Ik heb hem zo op het hart gedrukt dat hij zich niet mag forceren en dat hij naar zijn lichaam moet luisteren maar dan zegt hij dat hij zulke dingen graag doet en dat het voor hem ontspanning is...:(
En dit is dan de échte wereld.
Ook vernam ik vandaag dat een vriendin van mij haar droom heeft moeten opgeven omdat ze ook in die onechte wereld vertoefde en daar heel erg bedrogen werd.
Dan denk ik dikwijls : "gelukkig heb ik 2 zonen met a.s.s. , die zijn zo EERLIJK en zo PUUR!"
Mijne jongste stuurde me gisteren nog een mail waarmee ik ZO moest lachen en dan ga ik achteraf met een gerust gemoed slapen.
Meer moet dat niet zijn en morgen zal ik dan de gazet van Antwerpen maar eens gaan halen zeker?

Mijn lieve "speciallekes"

Dit kon ik nu toch niet nalaten om te posten.
Ik voel me vanbinnen zo warm en dit komt door mijn zonen.
Verleden week legde ik een briefje op tafel bij Tim met de vraag: "Kan jij deze avond eens naar mij komen om mijn aangifte voor de belastingen te helpen invullen?"
Ik doe dit via Tax on web maar het lukt mij absoluut niet om het klaar te krijgen: een uitgesproken leek op de computer ben ik !!!
Ik moest nog terug bij hem zijn om een doos terug te brengen die ik tijdens de dag had meegenomen en toen ik het briefje op tafel zag liggen las ik achter mijn vraag "TUURLIJK!"
Hij is dan met mij meegekomen en op een wip was mijn aangifte ingevuld.
Zo maakt hij ook regelmatig mijn pc , mijn laptop, mijn tablet en mijn smart phone up to date!
Als hij met die dingen bezig is , kan ik onmogelijk volgen maar achteraf loopt alles op wieltjes. En dat is voor mij het belangrijkste.
Vandaag reed ik met Bert naar de notaris om de akte te ondertekenen voor de koop van zijn garage.
Om die reden was ik al vroeg daar en hebben we gezellig samen gegeten deze middag.
Hij had dus een halve dag verlof moeten vragen en was bijgevolg aanwezig tijdens mijn poetsbeurt.
Zo tussendoor wordt er dan wel eens wat gepraat. Op een zeker moment ging het over "het tekort aan sperma donoren" en hij vertelde dat hij graag zou doneren (hij is ook bloedgever!) maar dat de maatschappij daar niet mee gediend zou zijn... :)
RAAK!
Op een ander moment vroeg ik hem om een nieuwe vuilniszak te nemen uit de voorraad en hij kon hem niet direct vinden. Ik ging ernaartoe om te tonen waar hij die kon vinden maar hij zei: "Laat me maar zoeken, ik heb a.s.s. hé! Ik kijk eerst naar alle details." WEER RAAK!
Tijdens de namiddag reed hij naar de Standaard boekhandel om een boekenbon te gaan inruilen. Ik had hem verteld dat ik eigenlijk ook zulke boekenbon wilde aanschaffen om als verjaardagscadeau te geven aan een vriendin. "Als je mij geld meegeeft , zal ik voor jou een boekenbon meebrengen." , zei hij.
Mooi toch nietwaar?
En dit wilde ik maar even posten: ik zou mijn "speciallekes" voor geen geld willen ruilen!
I love them.

Nog even iets over mezelf.
Donderdag maakte ik een ervaring mee waarvan ik dacht dat het heel sterk aanleunde bij het gevoel dat mensen met a.s.s. constant ervaren.
Men had mij gevraagd om opnames te komen doen voor een piloot aflevering waar ik momenteel nog niet veel over kwijt kan.
Daarvoor moest ik naar Watermaal-Bosvoorde. Omdat ik niet met de auto zo ver kan en wil rijden had ik gevraagd of er een station in de buurt was. Aanvankelijk dacht ik dat Brussel Noord het dichtst was maar de mensen van de productie hadden mij laten weten dat er ook een station in Watermaal was.
Zij mailden dat ik in Herentals moest opstappen om 8 u 30 ; dan overstappen in Mechelen naar Brussel Noord en daar de trein nemen naar Watermaal.
Na wat opzoekingswerk van mijnentwege vond ik een gemakkelijkere reisweg: om 8 u 23 vertrekken in Herentals , rechtstreeks naar Brussel Noord waar ik 45 minuten tijd had om een koffietje te gaan drinken en een ontbijtkoek te nuttigen. So far , so good.
Ik had op voorhand goed nagekeken op welk spoor ik moest zijn voor de stoptrein naar Ottignies.
Het was een spiksplinternieuwe trein en ik wist dat ik op de vierde stopplaats moest uitstappen.
Op voorhand ging ik al aan de deur staan en toen de trein stopte, zag ik niet meteen waar ik moest duwen om de deuren te openen. In het midden van de deur was een rondje waarop ik duwde maar de deur ging NIET open. Dan maar naar de andere deur: ook op dat rondje geduwd, maar die deur ging ook NIET  open! Opzij zag ik een gele knop waarop ik ook duwde maar WEER geen beweging!!! Ondertussen had die trein zich terug in beweging gezet!!! Ik zag in de verte de kaartjesknipster staan en in PANIEK liep ik naar haar toe: "Ik moest hier uitstappen maar de deur ging niet open!!! En ze komen mij hier afhalen! Waar moet ik er nu uit???"
Zij zei: "Binnen 3 minuten in Bosvoorde en ik zal eens mee naar de deur gaan. Je moet wachten tot het lichtje groen wordt en dan mag je duwen op dat rondje in de deur!"
Toen ik uitgestapt was, heb ik dadelijk gebeld met de persoon van de productie die mij zou komen afhalen: zij stond natuurlijk te wachten in Watermaal.
Uiteindelijk zijn we dan 10 minuten later aangekomen op de set maar dat was niet erg want ze stonden toch achter.
Maar de paniek die ik gevoeld heb op die trein was ZO verschrikkelijk dat ik toen moest denken aan mensen met a.s.s. die ook dikwijls zulke gevoelens meemaken , denk ik...