Blankenberge

Zoals elk jaar vertrokken we verleden week voor 3 dagen naar Blankenberge.
Wij pikken dan altijd de show in het Witte Paard mee en een bezoekje aan de psychologe van Tim die daar ook logeert.
We hadden natuurlijk schitterend weer!
Woensdagmiddag kwamen we aan en ik deed ineens een berichtje naar de therapeute. Zij berichtte mij terug om af te spreken rond 16u45 in een taverne op de dijk.
Wij zijn dan maar de winkelstraat ingedoken : winkel in, winkel uit. Tot we aan de Standaard boekhandel kwamen. Ik zei tegen Stan: "Ik ga eens kijken of ze mijn boek hier ook verkopen..." Toen ik aan de afdeling psychologie enz. stond en zei : "Als hij er is, moet hij hier tussen staan.", kwam er een verkoopster naar mij.
Zij vroeg mij wat ik zocht en ik noemde de titel van mijn boek. Ze ging dadelijk in haar computer kijken en vond terug dat hij er geweest was en dat ze er 2 verkocht hadden.
Toen begon die vrouw een uitleg tegen mij te doen , waar ik nog niet goed van ben.
Zij woonde tot voor kort in Frankrijk en had 1 zoon van 12 jaar.
In maart was zij terug naar Blankenberge komen wonen om dicht bij haar ouders te zijn.
Al heel lang had zij bij haar zoon vreemde gedragingen waargenomen en ze was in Frankrijk naar de dokter geweest. Die had haar naar de dermatoloog gestuurd. De zoon krabde altijd op zijn hoofd zodat hij daar een wonde had...
Hij was ook soms heel agressief en was de hele tijd met computerspelletjes bezig...
Nu ze terug in België woont, was haar zoon bij haar ouders als ze moest werken en daar was hij heel onhandelbaar, vertelde ze.
Ze was die dag 's morgens naar de dokter geweest en die sprak over "autisme".
Ik heb haar aangeraden om haar zoon zo snel mogelijk te laten testen en ze ging zeker ook mijn boek aanschaffen.
Maar hij was maar "licht" autistisch , zei ze. En daarvan gaan mijn haren recht omhoog staan en kook ik vanbinnen!!!
Zelfs mensen die al een diagnose hebben, durven nog zeggen : "Hij heeft maar een "lichte" vorm van autisme, hoor!".
Maar tot zover die ontmoeting in de Standaard boekhandel: toch allemaal toevallig nietwaar?

Nadien gingen we dan iets drinken met de therapeute en dat was heel gezellig. Zo ben je eens in een andere omgeving en babbel je ook over andere dingen dan in haar bureau.
Daarna gingen we ergens iets eten en dan naar het plein waar Vlaanderen Muziekland werd opgenomen.
Christoff kwam daar optreden en ik mag hem een goede vriend noemen. Achteraf zijn we naar de kleedkamers gegaan en heb ik hem ontmoet. Hij zei: "Weet je wat ik gekregen heb voor mijn verjaardag? Jouw boek! Binnenkort vertrek ik naar Spanje en dan ga ik het zeker lezen!" Ik vroeg hem om mij te laten weten wat hij ervan vond en hij beloofde om dat te doen.
Ik ben HEEL benieuwd.

De volgende dag zijn we met de tram de halve kustlijn afgereden: ik had immers een tramkaartje voor 3 dagen en dat moest toch zijn geld opbrengen!
In Oostende gingen we iets drinken, in Middelkerke gingen we eten en in Oostduinkerke aten we een ijsje.
s' Avonds genoten we volop van de show in het Witte Paard. Achteraf nog een gezellige babbel met  enkele bevriende artiesten en die dag kon niet meer stuk!
Vrijdagmorgen moesten we om 10u van de kamer en we zijn dan maar naar huis gekomen: het regende trouwens ook!
In Aarschot moesten we de bus nemen naar huis en daar hebben we ook nog een heel avontuur meegemaakt.
In het station stond aangegeven: bus 305 vertrekt om 14u op perron 10. Wij buiten gaan zoeken; maar geen perron 10 te vinden! Op perron 4 stond bus 305 aangegeven maar enkel richting Leuven. Ik vroeg aan verschillende buschauffeurs waar die bus kwam , maar niemand wist het! Eén zei: "Soms komt die hiernaast , soms langs de andere kant, hou het maar in 't oog." Aan de overkant was er wel een etablissement met de naam "Perron 10". Stan zei nog dat we daar misschien moesten wachten. :)
Toen kwam er een meisje die op haar gsm kon zien waar de bussen kwamen en zij zei dat die bussen sinds de dag ervoor niet meer aan het station kwamen maar wel in een straat even verder.
Dus vertrokken wij met onze valiezen richting die straat en wat kwam eraan? BUS 305!!!
Terug lopen , lopen, lopen en al hijgend zei ik tegen de chauffeur: "Nu ben ik blij dat ik u zie! Men had ons gezegd dat de bus hier niet meer kwam." "Dat is ook zo mevrouw, maar er is iets met de brug en daarom ben ik hier." zei hij.
Enfin, begin er maar aan hé!!! NIETS aangegeven in het station, geen ENKELE buschauffeur die iets weet.
De lijn krijgt van mij een grote klachtenbrief binnenkort.
Uiteindelijk zijn we dan toch goed thuisgeraakt nadat ik een halte te vroeg had gebeld in de bus. Dus in de verzengende hitte een heel stuk te voet met de valiezen (gelukkig op wieltjes) naar huis!
Eind goed , al goed.

Bakken en braden

Bijna ben ik gesmolten...
Zulke temperaturen zijn helemaal niet voor mij weggelegd! Op mijn appartement is het nu gemiddeld 26 graden. s' Avonds zet ik de ramen tegen mekaar open en dan haal ik s' morgens 25 graden nadat ik ben gaan slapen toen het 27 graden was!
Een ventilator ben ik ook al gaan kopen maar die brengt niet veel soelaas...
Gelukkig had ik nog een draagbare airco staan , dacht ik... Maar helaas , die helpt ook niet veel: na uren draaien haalt hij 24 graden... Zet ik hem af , gaat de temperatuur als een pijl de hoogte in!
Maar we kunnen zoveel klagen als we willen. Helpen doet het toch niet!
Daarom zullen we het maar ondergaan en er het beste van maken.
Momenteel zit ik in het frisse huis van Tim aan mijn laptopje te bloggen.
Deze morgen toen het nog een beetje te doen was, heb ik al veel strijkwerk gedaan zodat ik morgen het gewassen en gestreken textiel mee naar Bert kan nemen. Poetsen ga ik daar niet doen, denk ik. Hoop en al een beetje stofzuigen en fris dweilen...
Mijn zonen kunnen al helemaal niet tegen de warmte en de zon. Ik hoor ze nog altijd zeggen: "Die rottige zon!!!"
Hopelijk kan Tim op zijn vakantie met de Lukrakers de schaduw opzoeken...
Hij is zaterdag vertrokken en komt volgende zaterdag weer terug.
Gisteren antwoordde hij toch al positief op een berichtje van mij. Ze hadden veel de schaduw opgezocht en hij had redelijk goed geslapen. :)
Gisteren moest ik gaan vertellen in het sprookjesbos. Tijdens de vakantie zijn er 4 zondagen dat er vertellingen zijn: 2 in juli en 2 in augustus. Dit was mijn tweede vertelzondag. Stan had de kleindochter meegebracht zaterdag en ze had heel goed geslapen in mijn warme appartementje. :)
Zondag mocht ze dus mee naar het sprookjesbos. Onze kleine meid heeft hier enorm van genoten!
Oma heeft een stukje minder genoten! In mijn zwarte heksenplunje stond het zweet op mijn rug en met die zwarte heksenhoed op mijn hoofd kon ik s' avonds genieten van een kanjer van een hoofdpijn!
Maar als ik die glunderende kindergezichtjes bekijk , word ik telkens zo week. Het zijn voor mij elke keer vitamientjes waar ik een hele tijd mee verder kan...

Als laatste wil ik nog even iets kwijt wat helemaal niets met het onderwerp te maken heeft.
Mensen kunnen soms bedrogen worden. Als ze denken iemand te kennen, blijkt het toch iemand anders te zijn. Waarom kunnen alle mensen niet zo eerlijk zijn als mijn zonen en elke persoon met a.s.s.???

Internet perikelen

Hier volgt een verslag van de problemen die iemand kan hebben bij het uitvallen van internet.
Vrijdagavond 28 juni belde Stan naar mij met de melding dat hij problemen had met zijn computer: zijn internet was uitgevallen!
Hij had al naar Telenet (die er prat op gaan dat ze 24 op 24 beschikbaar zijn) gebeld.
Hij belde op zaterdagmorgen 9u terug omdat hij de avond daarvoor een computerstem hoorde en er niet mee verder kon. Toen hebben ze beloofd om het probleem binnen de 5 werkdagen op te lossen. Hola Paula!!!
Op zaterdag komt Stan gewoonlijk naar mij en op mijn computer hebben we een mailtje gestuurd naar Telenet met een klacht en ook met de melding dat ze mij konden verwittigen op mijn gsm. Zo moest Stan niet de ganse dag bij zijn telefoon blijven zitten wachten.
Maandagavond kreeg ik telefoon op mijn gsm van Telenet: "Wij hebben jouw telefoonnummer doorgekregen voor meneer en we willen laten weten dat dit vanaf nu geactiveerd is!"
Dus vanaf dan WEER 5 werkdagen , dacht ik!!!
Op woensdag ben ik naar Stan gereden zoals gewoonlijk en niemand van ons twee had iets vernomen van Telenet...
Ik had mijn klein laptopje meegenomen en zo kon ik zelf wel op internet.
's Namiddags heb ik van bij Stan nog naar Telenet gebeld en ze beloofden om de volgende dag een technieker te sturen tussen 10 en 14u30. Ze zouden mij een half uur op voorhand verwittigen via gsm.
Wij natuurlijk heel blij!
Donderdagmorgen moest Stan nog even op zijn fiets rondrijden met mijn gsm want wij hadden woensdagavond in Nederland gezeten bij zijn zus en ik had geen bereik meer. Maar gelukkig had ik terug bereik voor 10u.
De ganse dag gewacht , gewacht en nog eens gewacht. Even voor 14u30 mailde ik op mijn laptopje nog maar eens naar Telenet (in naam van Stan) met de melding dat hij niet meer wist wat hij nu nog moest doen en dat hij zijn volgende rekening niet meer zou betalen!
Ik dacht dan toch maar naar huis te rijden en juist voor ik vertrok , belde mijn gsm. TELENET. Er zou een technieker op komst zijn die van Turnhout moest komen want die vorige technieker had problemen!!!
Toen ik juist thuis was , deed Stan een berichtje dat het in orde was! Ikke blij natuurlijk!
Maar toen we 's avonds belden, kreeg ik nog een heel vreemd verhaal te horen.
De technieker was juist weg en Stan wilde naar de koers te gaan kijken op T.V. : GEEN T.V. MEER!
Gelukkig had hij gevraagd aan de technieker of hij nog in de buurt moest zijn en had hij het adres onthouden. Hij is op zijn fiets gesprongen en de technieker was gelukkig nog op dat adres.
De technieker is even daarna terug komen kijken en heeft nog een half uur werk gehad!
Dan is er hier in deze streek nog een groot probleem! Baarle-Hertog is een "grensgeval" en heeft HEEL regelmatig problemen met de kabel!!! Zowel met de telefoon als de T.V. als het internet.
Vrijdag belde ik naar Stan en de telefoon gaf steeds de bezettoon aan. Gelukkig hebben we nog een gsm en ik deed een berichtje om te vragen wat er aan de hand was. Hij vertelde me dat hij WEER  zonder telefoon, T.V. en internet zat. Ik belde van bij mij naar Telenet en zij wisten mij te vertellen dat er een algemene panne was in Baarle-Hertog en dat het zou duren tot 16u30! Allee, kijk maar koers hé!!!
Gelukkig was het vroeger opgelost en moest hij niet bij zijn broer naar de koers gaan kijken...
Baarle-Hertog is een "grensgeval" maar gelukkig is mijne Stan dat NIET!

Dan heb ik nog een mededeling over mijn eigen leven met mijn zonen.
Op het werk van Tim is het bijlange nog niet in kannen en kruiken: zijn vroegere buddy is terug aan het werk en de vervanger, waar het heel goed mee klikte is er niet meer. Tim mist hem enorm en we vreesden dat hij terug in een dip zou terecht komen...
Gelukkig komt het verlof er aan en kan hij nu wat ontspannen.
Hopelijk komt alles terug op zijn pootjes terecht...

Bij Bert zijn ook de gordijnhaken opnieuw in de muur bevestigd. Ondertussen waren er al 3 los gekomen.
De vuile ruiten zijn ook gewassen en terug proper en ikzelf heb de rotzooi dinsdag allemaal opgekuist.
Bert vertelde over de verhuis van zijn werk. Zij gaan van Diest naar Hasselt in de week van 15 augustus. Bert zelf mag in Diest blijven want zijn baas heeft ondervonden dat hij het best werkt als hij alleen zit. Hij zal nog wel op regelmatige basis naar Hasselt moeten rijden...

Laat de zon in je hart en alles komt goed.

Migraine

Laat ik eens een update geven van mijn migraine aanvallen.
Vroeger had ik bijna elke maand een aanval die te maken had met mijn cyclus dacht ik...
Daarna was er geen cyclus meer en dacht ik dat het te maken had met stress...
Mijn huisdokter vertelde mij dat de aanvallen kwamen na een periode van stress en als je daarna een rustperiode had , had je "van jan".
Met deze stelling heb ik het een hele tijd kunnen doen. Ondertussen heb ik ook hele goede medicijnen gevonden die ik inneem vanaf het moment dat ik de hoofdpijn voel aankomen. Als ik dan een half uurtje rustig blijf liggen, gaat het over.
Maar verleden week was er een totaal ander scenario oorzaak van een aanval!
Eigenlijk begon het al de week daarvoor.
Het waren allemaal hele leuke belevenissen : GEEN stress!
Dinsdag 11 juni was mijn vader jarig: 90 jaar! Mijn zus en ik moesten hem op de middag proberen thuis te houden want zijn vroegere collega's van de bank kwamen hem halen om te gaan eten.
Ik moest eerst gaan vertellen in het sprookjesbos en dacht dat ik niet op tijd ging zijn. Daarom vroeg ik aan mijn zus om op de middag naar mijn vader te rijden om hem thuis te houden.
Uiteindelijk had ik toch redelijk op tijd gedaan met vertellen en reed dadelijk naar mijn vader. De auto van mijn zus stond op de oprit maar er was niemand te bespeuren. Ik ben dan maar naar het restaurant gereden en heb een gezellige middag gehad samen met mijn vader en zijn vroegere collega's.
Daarna ben ik naar Diest gereden om te gaan poetsen bij mijn zoon.
Woensdag ben ik zoals gewoonlijk naar Baarle-Hertog gereden om de donderdagmiddag de kleindochter van school te halen. Toen ik terug kwam van de school moest ik dadelijk naar huis terug vertrekken want ze kwamen bij mij een rolluik plaatsen vanaf 14u. Ik was thuis om 14u10 en de mannen kwamen erdoor om 16u!!! In de gietende regen hebben ze gewerkt en de afwerking gingen ze later komen doen ; want dit lukte niet met die regen!
Vrijdag ging ik weer vertellen in het sprookjesbos en 's avonds naar toneel in Antwerpen. Gelukkig mocht ik meerijden met collega's van toneel van Oevel.
De zaterdag was het dan groot feest voor de verjaardag van mijn vader. Mijn zus en ik hadden een feest geregeld voor zijn broers en zus. Mijn vader heeft er van genoten!
Zondag weer naar toneel in Antwerpen samen met Stan.
Maandag vertellen in het sprookjesbos en dinsdag gaan poetsen in Diest. Tussendoor nog strijken en Tim naar de garage brengen om zijn auto te laten keuren.
Woensdag moest ik naar de markt in Westerlo want ik moest bepaalde producten hebben die men elders niet heeft. 's Morgens had het pijpenstelen geregend waardoor de helft van de marktkramers niet was komen opdagen. Om die reden had ik ook alles niet gevonden en moest ik nog naar een winkel hier in de buurt.
Na de middag was het weer naar Baarle-Hertog tot donderdagnamiddag en dan ga ik altijd "op vakantie".
Donderdagavond reed ik dan weer naar toneel in Antwerpen : deze keer met de trein en met 2 collega's van toneel van Oevel.
Vrijdagmorgen stond ik op met MIGRAINE!
En ik moest gaan vertellen !!!
Vlug een pilletje genomen en terug gaan liggen terwijl ik mijn week overliep: GEEN ENKEL moment van stress gehad! Maar wel een HELE DRUKKE periode! Dus : als je geen tijd hebt om te ademen, kan je ook migraine krijgen. ;)
En dan wil ik nog een heel hartverwarmend voorval van deze week vermelden.
Woensdagvoormiddag ging ik vertellen in het klasje van onze kleindochter. Ik gebruikte mijn vertelling van verleden jaar in het sprookjesbos. De kindjes hingen aan mijn lippen en de kleindochter was zo fier als een gieter! Na de vertelling zei de juf tegen de kleindochter:  "Amaai , jij hebt wel een super oma hoor!".
Zulke uitspraken maken mij zo warm van binnen en dan die zalige kindjes er nog bij en het kan niet meer stuk!

Dat heet dan gelukkig zijn...

Laat me even de gebeurtenissen van de laatste weken op een rijtje zetten.
Zaterdag 25 mei speelde ik voor de laatste keer "Laurette" in de "Drei Musketrezen".
En eigenlijk mag ik wel zeggen dat dit met succes was: ik heb alleen maar goeie reacties gekregen.
Op maandag 27 mei moest ik naar Brasschaat voor een info avond over autisme en werk.
Daar heb ik toch ook weer complimenten gekregen over mijn aanpak met mijn zonen.
Dinsdag 28 mei gingen we met de Benidorm Bastards op pad in Gent. Johan, die in Gent woont, had een ludieke gids ingehuurd die ons door het oude Gent loodste. Wat hebben we daar plezier gehad!
Achteraf zijn we Gentse Waterzooi gaan eten en daar kwam opeens een reporter van radio 2 te voorschijn!
Omdat ik dinsdag de hele dag op stap was geweest , had ik afgesproken om op woensdag voormiddag bij Bert in Diest te gaan poetsen. Maar dat was buiten poes Kitty gerekend! Het beestje was al een paar dagen niet in haar gewone doen. En nu zag ik haar op 3 poten lopen! Ik belde de veearts en mocht om 11 u komen. Dat maakte dat ik pas op de middag in Diest aankwam en na de middag zou ik naar Baarle-Hertog rijden om de kleinkindjes nog eens te zien...!
Poetsen in sneltempo dan maar en pas om 16 u aankomen in Baarle... De kleinkindjes waren al in paniek omdat oma niet ging komen??? Ik heb het nogal moeten uitleggen:" de poes was heel ziek, naar de dokter geweest, heeft een ontstoken pootje , moet binnen blijven , moet antibiotica nemen enz."
Enfin , ik heb dan toch nog 2 uurtjes quality time gehad ; maar moest 's avonds weer terug naar huis.
Donderdag moest ik namelijk gaan filmen voor een productiehuis waarvoor ik nogal eens 2 keer opgetreden had.
Deze keer was het voor de 100 ste verjaardag van P.I.D.P.A. Men zou mij voor 8 u 's morgens komen ophalen en we hebben in 4 verschillende locaties opgenomen: Antwerpen, Deurne, Brasschaat, Westerlo.
Het was weeral een hele leuke belevenis!
's Avonds kwamen enkele vroegere collega's van de school van Tongerlo op bezoek en ze hadden al een mooie bloempot met orchideeën bij! En mijn verjaardag zou pas de volgende dag zijn!
Ook weer een aangenaam weerzien!
De volgende dag was ik jarig!!!
Bert was de week tevoren op vrijdag naar mijn nieuw appartement komen kijken en had gezegd dat hij op vrijdag 31 mei zou terug komen voor mijn verjaardag want hij had een geschenkje!!!
Heel de week heeft mijn neus gekruld van nieuwsgierigheid!
Bij Tim moest ik gaan poetsen op mijn verjaardag want de poetsvrouw kwam niet die dag.
Toen ik daar aankwam, stond er een bloempotje met witte bloempjes op tafel. Er hing een kaartje aan met de tekst: een bloemvolle 63ste verjaardag! je zoon Tim.
Traantjes van geluk stroomden over mijn wangen.
Ik had juist de keuken gedweild toen Bert eraan kwam. Hij had mijn auto daar zien staan en was gestopt.
Hij bracht mij een mand met allerlei fruitsapjes, potjes met kruiden en confituur.
Ik heb hem een dikke knuffel gegeven en mijn gemoed schoot weeral vol!
's Avonds reden we met mensen van het toneel van Westerlo met de bus naar Antwerpen naar toneel kijken.
Ook weer heel plezant!
Zaterdag was het benefiet voor SOS ALS Mil Boeckx. Daar ging ik de presentatie doen.
Om 13u30 moest ik daar zijn om met de fanfare en samen met Mil naar de tent te stappen.
Tot half 2 's nachts heb ik in het lawaai vertoefd en mijn stem had het volledig laten afweten maar ik was toch zoooooo content dat ik dit heb kunnen doen voor die mens! Mil zit volledig in zijn lichaam gevangen en kan niets meer ; maar ik ben nog nooit zo'n positieve en optimistische man tegen gekomen. Chapeau!!!
Stan is 's avonds ook tot daar gekomen en we zijn samen naar huis gereden : ik uitzonderlijk stil...:)
We hebben er een luie zondag van gemaakt en ik heb toch weer zo'n hartverwarmende woorden van mijne schat te horen gekregen!
Na de middag zijn we naar het tuincentrum gereden om bloemetjes en potgrond te gaan halen en mijn terras ziet er weer piekfijn uit.
Niettegenstaande mijn drukke leven, voel ik mij momenteel in topvorm!

Slecht weer , goed nieuws.

In mei legt elke vogel een ei.
Misschien legt elke vogel wel een ei maar de temperatuur is beneden alle peil.Veel regen, geen of weinig zon en veel wind.
Maar het slechte weer heeft totaal geen invloed op mijn goed humeur.
Ondertussen hebben we al drie voorstellingen van "De drei Musketrezen" gespeeld met veel succes.
Al had ik geen goed gevoel bij de premiere. In een bepaalde scene was ik vergeten op te komen.
Op een bepaald moment moet ik een suikeren fles kapot slaan op iemands hoofd en dan ligt een stuk van het podium vol stukjes suiker. Die komen dan op hun beurt weer onder de schoenen van de spelers terecht.
Onder mijn schoenen hangt de meeste suiker omdat ik er het dichtst bij sta.
Ik was heel verwoed die suiker van mijn schoenen aan 't krabben ipv op te komen...
De andere spelers hadden gewoon doorgespeeld en het publiek had niets gemerkt maar ik was er helemaal niet goed van! Ik voelde me zo slecht dat ik op het einde ook nog eens een black out kreeg: weliswaar maar heel even maar toch...
De volgende twee voorstellingen gingen voortreffelijk.
Verleden week tijdens een repetitie kwamen er ook twee dames van radio 2 kijken en één van hen heeft mij een heel mooi compliment gegeven. Zij zei: "Hoe klein jij ook bent, op het podium ben jij GROOT , jij vult het podium!" Vrijdag heeft zij het stuk ook vermeld in Middagpost: heel leuk!
Vandaag was het premiere van de film : "Wachten op niets". Verleden jaar in de zomer is die opgenomen.
Men had mij gecontacteerd om daarin een oma te spelen wat ik dan ook gedaan heb.
Het is een mooi filmpje geworden en ik ben heel tevreden over mijn bijdrage.
De film is gemaakt door allemaal jonge mensen: 14, 15,16,17 jaar. Zowel het scenario , de muziek, de klankopnames, de regie, de casting, de montage ... alles werd door die jongeren gedaan.

En dan nog wat nieuws over mijn boek.
Regelmatig krijg ik nog reacties van mensen die het zo herkenbaar vinden en er veel aan hebben.
Zelfs een "grote" actrice die hier in Voortkapel woont, stuurde mij een mailtje met de melding: "Wij zijn collega's en hebben mekaar nog niet ontmoet..." enz...Zij heeft mijn boek bejubeld en ook herkenning in gevonden. We gaan zelfs eens afspreken!
In de Plantijn hogeschool moest ik onlangs in een panel zitten ivm "begeleiding van volwassenen met autisme". Daar heb ik iemand ontmoet die in een gelijkaardige situatie zit en waar ik mee ga afspreken.
Het doet toch altijd deugd als je mensen tegen komt die begrip hebben en waarbij je maar een half woord nodig hebt om iets uit te leggen.

Nog iets leuks.
Van mijn jongste zoon kreeg ik hele fijne moederdagwensen : ik citeer: "Als er iemand is, die 2 keer een moederdag verdient, dan ben jij dat wel!"

Mooi toch , nietwaar?

stressen en ontstressen

Wat een weekje weeral!
Maandagmorgen om 10 u kwam er een studente met haar eindwerk "Autisme en sport" om het op punt te stellen en erover te praten. Ze ging hier weg om 12 u.
Na de middag strijken tegen de sterren op. Gelukkig was het zalig weer ; heb ik heel mijne was droog gekregen en de strijk was gedaan om 17 u 30!
Dan vlug wat gehaktballen gebakken en kriekenconfituur gemaakt, gegeten en vertrokken naar Herentals om te gaan repeteren voor de "Drei Musketrezen". Gelukkig kon ik mijn tekst nog maar de regisseur heeft er een handje van weg om er elke keer nog een kladje bij te doen! Maar zoals ik in mijn vorig blog-stukje vermeldde: ik kan het nog!
Dinsdagmorgen om 10 u kwam de persoon van begeleid wonen om te babbelen over de toekomst van Tim.
Zij heeft hier ook gezeten tot 12 u. Wij hebben heel wat besproken en afgewogen: helemaal niet zo simpel...
Na de middag zoals gewoonlijk gaan poetsen in Diest bij Bert. Dat was deze keer ook een hele klus.
De ruitenwasser was geweest om de verschrikkelijk vuile ruiten te wassen : na de kalkaanslag van de werken die daar bezig zijn. Maar de vliegenramen waren nog heel vies! Mijn eerste werk was dus: vliegenramen soppen en afwassen.
Na mijn thuiskomst vlug wat spek met eieren gebakken en naar Oevel vertrokken voor een voorstelling van "Als dat maar goed komt". Veel eten moest ik nooit doen voor ik ging optreden in Oevel want na elke voorstelling werden wij getrakteerd op frietjes met stoofvlees.
Woensdagmorgen ben ik om 9 u naar de school van Tongerlo gereden want daar ging een pedagogische studiedag over autisme door. Er werd niets gezegd wat ik nog niet wist maar het was allemaal heel technisch.
De tips uit het leven gegrepen, gaf ikzelf even mee.
Na de middag moest ik om 15 u in Lier zijn om te gaan vertellen op een verjaardagsfeestje van een lief meisje dat 5 jaar werd.
En toen begon ik te stressen!!! Mijn gps stuurde mij 3 keer rond de markt van Lier eer hij de ondergrondse parking vond! Toen ik eindelijk in de parking aankwam, nam ik het eerst vrije plaatsje dat ik tegen kwam.
Het was er super smal en ik heb met de rechterkant van mijn auto tegen de muur geschuurd. Dat was schrikken hoor! Bij het uitstappen, moest ik mij ook heel smal maken en ben ik gaan kijken: veel witte strepen op mijn blauwe auto!
Het verjaardagsfeestje is uiteindelijk toch nog meegevallen en om 16 u ben ik daar vertrokken.
Thuis gekomen, heb ik mijn auto gewassen en heb de strepen zelf wat bijgeverfd. De afdekking van de pinker en kleine lichten was wel stuk! De verf was ook niet helemaal dezelfde kleur maar het valt toch niet zo erg op...
s' Avonds had ik weer een voorstelling in Oevel en als ik op het podium sta, verdwijnen alle zorgen als sneeuw voor de zon.
Donderdagmorgen ging ik even "op vakantie" richting Baarle-Hertog. 's Middags de kleindochter ophalen van de school dat is puur genieten! Ze kan niet vlug genoeg haar eten verorberen om te gaan "werken" zoals ze het noemt. Dan zitten we samen aan de living tafel te schrijven, te tellen, te kleuren enz.
's Avonds ben ik naar huis gereden want de vrijdagmorgen komt de poetsvrouw bij Tim en daar doe ik ook altijd graag een babbeltje mee.
Vrijdagavond de voorlaatste voorstelling in Oevel: we speelden de pannen van het dak!
Zaterdagmorgen moest ik om 10 u in Herentals zijn voor een "dagrepetitie" tot 16 u voor de Musketrezen.
s' Avonds speelden we de laatste voorstelling in Oevel en Stan ging nog eens mee kijken. Het stuk was wel wat veranderd zei hij! Hij heeft nogal wat moeten horen: "Is Lea thuis ook zo? Amaai , ik heb medelijden met jou!"
Vandaag zijn we naar Antwerpen geweest met de trein: Irene van de Benidorm Bastards was 85 jaar geworden en ze had ons uitgenodigd in het reuzenhuis in Borgerhout.
We hebben daar een optreden bijgewoond van operazangers en zangeressen en zijn daarna terug naar huis gekomen want Tim moest met ons mee gaan eten omdat zijn vader niet thuis was ...
Veel collega bastards waren er trouwens ook niet...
Eind mei komen we samen in Gent bij Johan : daar kijk ik echt naar uit!