Smerige, vuile, vieze, f..cking, k..t corona!!!

Veel meer lelijke woorden zou ik nog kunnen uitvinden voor dat vieze beest: covid 19!!!
Voor mensen die alleen zijn, zoals ik , is het helemaal niet gemakkelijk.
Vandaag heb ik een "baal" dag. Ik zou de hele dag kunnen huilen....
Het was 15 u eer ik een woord tegen een levend mens kon zeggen. De hele voormiddag was ik aan 't strijken en nadat ik thuis was komen eten, ging ik verder strijken. Toen kon ik een goeiedag zeggen tegen mijn zoon. Het eerste woord vandaag!!!
De ganse dag staat mijn radio aan en dan hoor je zulke positieve verhalen: ik ben met mijn gezin naar die plaats geweest, WIJ zijn gaan fietsen met het gezin, WIJ zijn gaan wandelen met het gezin, WIJ blijven lekker thuis in eigen tuin met het gezin, MIJN kinderen en kleinkinderen zijn op bezoek geweest en het was ZO leuk!!! En zo gaat dat maar verder.... 
Ook op facebook zie je zoveel positieve verhalen van gezinnen en kindjes.
Gisteren dacht ik ook eens een positieve foto op facebook te posten: op mijn verlate verjaardagsfeestje mocht ik mijn achterneefje even op mijn schoot nemen. Dan krijg je daar diverse commentaren op : oma Lea enz... Dat doet zo verschrikkelijk veel pijn... ik ben enkel een groottante...
Ik word daar zo moedeloos van en ben zo bang...
Gelukkig heb ik een zeer goede vriendin. Zij nodigde mij uit in haar bubbel en morgen mag ik daar al gaan eten. Een lichtpuntje in de duisternis waar ik momenteel in verkeer.
Vorige week reed ik met mijn oudste zoon naar La Roche om daar voor 3 dagen en 2 nachten te verblijven.
Normaal gaat hij elk jaar op wandelvakantie met de Lukrakers. Maar omdat dit niet doorging, regelde ik een mini wandelvakantietje.
Wij hebben ons geamuseerd maar toch was er een minpuntje aan onze vakantie: CORONA!
Ik had een hotelletje gereserveerd : overnachting met ontbijt. Wij moesten met mondmasker naar de ontbijtzaal gaan en aan tafel mocht het masker af. Ze brachten de broodjes en de koffie aan tafel en dan moesten we weer ons masker opzetten om naar het buffet te gaan. Daar wezen we aan wat we wilden en dan legden ze dat tevoren op ons bord.
We bezochten een prachtig oorlogsmuseum in de voormiddag (met mondmasker op) en in de namiddag maakten we een wandeling langs de Ourthe en gingen daarna naar het middeleeuws kasteel.
Ons middageten en avondeten namen we telkens buiten op een terras.
Hopelijk heeft mijn zoon er iets aan gehad. Als ik een foto van hem neem , zie ik toch een lach op zijn gezicht.
Uiteindelijk heeft het mij ook wel goed gedaan om enkele dagen met mijn zoon samen te zijn.
Maar...

Jarig zijn in coronatijd.

Het was een speciale verjaardag dit jaar : 70 jaar worden is niet niks!
Daarbij nog middenin de coronacrisis!
Voor mijn familie had ik op de verjaardag zelf een feestelijke brunch voorzien.
Kon niet doorgaan natuurlijk.
Toch had ik een superfijne dag! Voor mijn zus en schoonbroer zou ik een afhaalmaaltijd halen , die ik samen met hen in de tuin zou consumeren.
Vanaf 's morgens vroeg regende het al sms-jes, messenger berichtjes , whats app-jes en belde mijn nichtje om te vragen of ik thuis was? Ze stond hier met een grote tuil bloemen voor de deur.
Een lieve vriendin belde me om te vragen wat ik van plan was die dag. Ik zei haar dat ik eten moest gaan afhalen om 18 u. Waarop zij me vroeg om bij hen te komen aperitieven voordien.
Daar was ik wel voor te vinden. Ik zou een sms sturen als ik vertrok. We zouden in de tuin gaan zitten en daarom vertelde ze me dat ik langs opzij via het poortje moest binnen komen.
Toen ik daar aankwam, lag ik plat van het lachen. Zij stond daar helemaal ingepakt in de plastiek, bril en masker incluis. Zij wilde mij persee knuffelen!!! Nadat ikzelf ook een masker had opgezet, begonnen we eraan. Foto volgt hieronder.
Mijn zonen deden eveneens hun uiterste best om mij te verrassen : de jongste stak een cadeaubon in de brievenbus en de oudste bestelde online koffie.
Stilaan begonnen de maatregelen te versoepelen en vanaf we met een bubbel van 10 naar het restaurant konden gaan, legde ik opnieuw een brunch vast voor de familie.
Vorige zondag heeft dat feestje plaats gevonden : veertien dagen na datum maar daarom niet minder plezant. Het was het leukste feestje ooit. Ik mocht de kleine Lex nog eens vastnemen: dat vond ik het mooiste cadeau!
Na de middag mocht ik nog mee naar de tuin van mijn petekind en daar hebben we nog verder gevierd. Met de hele familie! Zonder mijn zonen weliswaar. Zij waren naar huis gefietst na de brunch. Maar ik was al heel blij dat ze erbij waren en dat ze zich blijkbaar toch geamuseerd hebben...
Nu begint het gewone leven weer. De thuisbegeleiding van Tim komt vandaag voor de eerste keer terug bij hem thuis. Voordien waren het altijd video gesprekken.
Met Bert mag ik volgende week op gesprek bij VZW Op Weg met het oog op begeleiding.
En dan maar hopen dat alles vlot verloopt.

Een potje janken.

Dat is hetgeen ik de laatste tijd heel dikwijls doe.
Ik ben super emotioneel geworden tijdens deze corona crisis. Elk filmpje dat ik krijg doorgestuurd, elke foto die ik krijg brengt een tranenstroom teweeg.
En dan nog maar te zwijgen van de post die ik krijg van mijn beste vriendin...
Eigenlijk heb ik geen reden om te janken. Alles loopt hier nog zoals voorheen. Ik ga elke dag nog naar het huis van mijn oudste zoon om er te werken. Wassen, strijken, poetsen enz.. Ik haal en breng de was terug van mijn jongste zoon en zijn vader. Ik praat nog met mijn zus en schoonbroer in de tuin en op een veilige afstand.
Maar als ik zie dat mijn oudste het moeilijk heeft met sommige dingen in deze tijd, breekt mijn hart.
En toch mogen we blij zijn dat we nog allemaal gezond zijn. Ook ben ik blij dat mijn jongste zoon nu dicht bij mij woont en dat hij het goed stelt bij zijn vader.
De rituelen en structuren van mensen met a.s.s. lopen de laatste tijd allemaal in het honderd en dan nog maar te zwijgen van de angsten die erbij komen.
Daarom ga ik elke zondag wandelen met de oudste zoon. Hij was het gewoon om elke zondag te gaan wandelen met een wandelclub. Maar we kunnen niet ver van huis gaan met de maatregelen die genomen zijn... Het begint moeilijk te worden om nog een wandelparcours te vinden dichtbij en niet te druk.
Ik zie het de laatste tijd ook niet zo rooskleurig in. Het duurt allemaal zo lang en ik mis de knuffels waar ik zo kon van genieten...

Eerste foto is het ontbijt dat ik bestelde met Pasen: en daar zat ik alleen te eten. :(

Corona en zo.

Het enige goede dat er aan de corona tijd is , dat ik meer tijd heb om een blog te schrijven.
Ik probeer zo goed mogelijk afstand te houden als ik naar de winkel ga. Ik doe handschoenen aan als ik met een karretje moet rijden. Ik was mijn handen heel dikwijls. Ik doe veelal een sjaal voor mijn mond. En ik blijf in mijn kot. Of in het kot van mijn oudste zoon. En soms in het kot van mijn jongste zoon.
Sinds de jongste terug bij zijn vader woont, ben ik daar een paar keer gaan bemiddelen. Maar ze doen het goed! Ze zoeken zelf oplossingen : waar ik natuurlijk heel blij mee ben.
De voorbije week ging ik woensdag poetsen bij de jongste en zijn vader, donderdag bij de oudste zoon en vrijdag bij mezelf. Even kreeg ik een verwittiging dat ik moest rusten (evenwichtsstoornissen).
Voor volgende week ga ik het anders aanpakken: werken, rusten, werken, rusten enz.
Als alleenstaande is het wel moeilijk in deze tijd.
Woensdag was het de dag van de alleenstaanden en op radio 2 besteedde men daar veel aandacht aan. Je kon reageren via de app en dat deed ik ook. Ik schreef: Ik ben al meer dan 2 jaar alleenstaand. Normaal heb ik daar geen last van want ik heb een druk sociaal leven. Maar in deze tijd voel ik het wel dubbel en ben ik veel emotioneler. Bij elk filmpje dat ik doorgestuurd krijg, zit ik te snotteren.
Ik vroeg een plaatje aan van Dire Straits.
Even later werd ik opgebeld door een medewerker van radio 2. Ik mocht het allemaal uitleggen via de radio!
En of het nog niet allemaal genoeg was, ging mijn computer stuk! Ik had nog zo'n grote bak. Ik kreeg hem niet meer opgezet.
Mijn jongste zoon is komen kijken : hij is I.T.er. Maar hij kreeg het ook niet klaar.
Dan maar gebeld naar de winkel en ik bestelde een nieuwe laptop. Mijn grote bak werd opgehaald en na de corona quarantaine zal alles kunnen overgezet worden : mijn documenten, afbeeldingen, downloads...
Nu heb ik sinds gisteren een nieuwe laptop die dienst doet als vaste computer. Mijn jongste zoon is hem komen aansluiten en de oudste heeft juist alle programma's erop gezet.
Zo kan ik nu deze blogpost schrijven.
We krijgen de laatste dagen veel mooie teksten en foto's doorgestuurd maar het verdriet kunnen ze toch niet wegnemen.
Mijn jeugdvriendin is de voorbije week gestorven na een immens zware strijd tegen kanker. Ik ging haar regelmatig bezoeken maar de laatste tijd kon ik er niet meer naartoe. Geen warme knuffel meer, geen afscheid kunnen nemen, Geen troost kunnen geven aan de nabestaanden.
Gisteren reed de lijkwagen heel langzaam door de straat en iedereen stond te applaudisseren. Donderdagavond had de hele straat kaarsjes geplaatst.
De kindjes van mijn petekind waren blij met de stickers die ik in de brievenbus gestoken had. En ik kreeg een foto doorgestuurd. (snif , snif, snif)
Mijn zus stuurde een filmpje door van kleine Lex. (snif, snif, snif)
Mijn vriendin stuurt regelmatig virtuele knuffels door. (snif, snif, snif)
Ik zie een film op de T.V. (snif, snif, snif)
Mijn terrasmeubelen afgewassen daarstraks en in het zonnetje gezet. Maar er ontbreekt iets...
Genoeg geklaagd. Ik ga nog wat fotootjes erbij zetten en tot de volgende.

Foto's

Eerst  de foto's van Kierewiet: lezing en persconferentie.
Daarna de foto's van de verhuis : leeg appartement waar de kleerkast is blijven staan, de garage, de opgekuiste zolder.

Pfffffffffff

Eindelijk heb ik wat tijd om wat te posten op mijn blog.
Waar "corona" maatregelen al niet goed voor zijn...
Mijn jaar was nochtans super goed begonnen. Volgens mij kon er niks meer misgaan.
Mijn jongste zoon had na 2 vergaderingen met bevoegde personen zoals jobcoach, begeleidster, een medewerker van de VDAB en mezelf aangegeven dat hij wou verhuizen. Er viel ineens een last van mijn schouders. Zowel zijn vader als ikzelf hadden al geopperd dat wij niet vanuit de Kempen naar Vlaams Brabant konden blijven rijden!
Zijn begeleidster zou hem voorbereiden en ik zou de praktische kant regelen: verhuisfirma bellen enz...
De verhuis stond gepland op maandag 30 maart om 8 u 's morgens.
In januari kreeg ik telefoon van Dirk Van Vooren om te vragen of ik wilde meespelen in Antwerpen in theater Elcerlyc in het stuk Kierewiet. Waaw, Dat was echt een verrassing.
Ondertussen was ik al volop aan 't repeteren voor de revue in Herentals: Carnaval in de Lakenhal.
Het zou een hectische periode worden: overdag repeteren in Antwerpen en 's avonds in Herentals.
Perfect te combineren. Op 3 mei zou de laatste voorstelling doorgaan in Antwerpen en op 8 mei zou de première zijn in Herentals.
Euforie: op mijn 70 ste mocht ik eindelijk meespelen in het beroepstheater!
We deden een lezing op maandag en dinsdag was het persconferentie. Ook een hele ervaring om mee te maken. Ettelijke foto's werden genomen en interviews werden afgenomen. Men liet mij weten dat ze mij zelfs gehoord hadden in Middagpost op radio 2.
Nog een positief item: mijn oudste zoon pendelde gedurende 2 jaren tussen Willebroek en Hasselt om te gaan werken en vanaf januari mag hij vast in Hasselt werken. Elke dag later vertrekken en vroeger thuiskomen!
En dan smijt die smerige "corona" roet in het eten!!!
Eerst werden de repetities van Kierewiet stil gelegd en daarna die van de revue.
Kierewiet zou volgend jaar gespeeld worden en men vroeg of we allemaal nog konden meedoen?
April repeteren en mei spelen. Ik heb bevestigd.
Daarna kwam het bericht dat de revue ook uitgesteld is tot volgend jaar : OOK in mei!
Met spijt in het hart heb ik mijn rol in de revue geannuleerd.
Omwille van de corona maatregelen begon ik een beetje te panikeren over de verhuis van mijn zoon.
Ik heb de verhuis firma gebeld om te vragen of ze niet vroeger konden komen. Eerst stelden ze vorige week zaterdag voor. Maar even daarna belden ze mij zelf terug om het woensdag 18 maart te laten doorgaan. Dinsdag reed ik naar Diest om mijn zoon voor te bereiden en mijn auto nog vol te laden met allemaal spullen. Woensdag reed ik in de voormiddag naar Diest en nam mijn thermos koffie en boterhammen mee. Om 13 u zou de verhuiswagen komen.
De begeleidster was in februari voor de laatste keer geweest en de begeleiding lag nu een beetje in mijn handen. Mijn zoon gaf aan dat hij zich goed voelde en hij heeft extra geholpen  Die mannen hebben dat super goed gedaan. Ze waren met 2 verhuiswagens , droegen handschoenen en bleven op afstand. Op een uurtje was alles ingeladen en we konden vertrekken. Wij reden met mijn auto eerst weg en de 2 verhuiswagens volgden. Zij reden langs een andere weg en bijgevolg kwamen wij een kwartiertje vroeger aan. De garage werd leeg gemaakt om alles te kunnen inladen en bij aankomst van de wagens begonnen we met 3 zoveel mogelijk naar de zolder te dragen.
Die zolder had ik samen met mijn ex helemaal opgekuist. Acht uren hadden wij er met 2 aan gewerkt. 160 kg afval is er naar het containerpark gevoerd. Gelukkig is dat allemaal nog kunnen gebeuren voor het "corona tijdperk".
Wij hadden gewacht om het bed in de slaapkamer te zetten tot alles naar boven gedragen was. Wij waren beneden nog het één en ander aan 't klaarzetten om naar boven te doen, toen we ineens een bonk hoorden Ik spurtte naar boven en de zoon lag daar : stuiptrekkingen, schuim op de mond en bloed naast zijn gezicht : hij had door zijn lip gebeten. Een zware epileptische aanval!
Het was de eerste keer dat ik het zag en dat doet wel wat met ne mens!
Wij hebben het hem zo aangenaam mogelijk gemaakt: eerst zijn hoofd op een kussen en nadien op een matras gelegd die al boven was. Uiteindelijk is hij in slaap gevallen en we hebben hem gezegd dat wij wel verder zouden werken. Hij hoefde alleen maar in de zetel te gaan zitten en te rusten. Hij hield er een dikke lip en een blauw oog aan over.
Donderdag zijn wij nog even terug naar Diest gereden om het laatste uit de kleerkast te halen en nog wat spullen die er nog stonden. Mijn auto was weer vol geladen!
Dit alles is nu juist een week geleden en alles begint in zijn plooi te vallen.
Het is niet gemakkelijk : zowel voor zijn vader als voor de zoon is het aanpassen. Het waren allebei eenzaten en nu zitten ze dag in dag uit op elkanders lip. Gelukkig heeft de zoon een eigen plekje op de zolder en woon ik dichtbij om hen bij te staan.
De oudste zoon is sinds vrijdag thuis aan ' t werken en alles ligt hier op wandelafstand.
We blijven in "ons kot ".
De foto' post ik in een aparte blogpost.

Verslag.

Eindelijk heb ik even tijd om een blogpost te schrijven...
Het is de laatste tijd zo hectisch geweest. Heel veel kopzorgen gehad en op aanraden van mijn psychologe en huisdokter aan "zelfzorg" gedaan. Maar wat is zelfzorg eigenlijk? Is dat rusten of is dat dingen doen die je graag doet? In elk geval heb ik me in de drukte gesmeten zodat ik niet hoefde na te denken.
En of het druk was!
De inleef momenten stromen weer binnen en ik ben een paar keer HEEL vroeg moeten opstaan om op tijd bij Marc te zijn zodat we samen naar de bestemming konden rijden.
Maar de waardering die je achteraf krijgt, maakt het ruimschoots goed. We kregen zelfs een mail van leerkrachten van een school : "Een pluim voor Marc en Lea. Het was de "beste" pedagogische studiedag ooit!"
Ik ben ook naar veel voorstellingen van toneel gaan kijken en naar optredens van zangers en stand-up comedians.
Bij vrienden op bezoek geweest en mogen mee eten. Het was al veel te lang geleden dat we mekaar gezien hadden.
Het is 10 jaar geleden dat de Benidorm Bastards begonnen en daarom hadden we een reünie in Antwerpen. Een vroegere medewerker van de productie heeft daar een brasserie en hij had voor ons een lekker buffet klaar gemaakt. Het was weer zeer fijn om iedereen terug te zien. Spijtig dat er al 2 van onze collega's overleden zijn.
Ik kan er ook niet omheen dat ik ouder word. Met 2 vriendinnen kwamen we tot de conclusie dat we dit jaar 50 jaar gediplomeerd zijn!
Onze normaalschool bestaat al lang niet meer en daarom begon ik rond te bellen in Herentals. Niemand was bereid om voor ons een feestje te organiseren! Naar de normaalschool in Vorselaar gebeld en daar kreeg ik als antwoord: "Je zal zelf iets in mekaar moeten steken. Want jullie hebben hier bij ons geen les gevolgd."
Dan ben ik met mijn vriendin gaan samen zitten en hebben we al onze medeleerlingen opgezocht: via facebook, via mail , via whatsapp, via telefoon en via brief. We zaten met 18 in de klas en ik had er 12 bijeen gekregen. Een datum geprikt, een restaurantje gezocht en we konden beginnen.
De reünie was super!!! Ik kreeg zelfs een bloempotje om mij te bedanken voor het initiatief. We hebben afgesproken dat we dit elk jaar gaan doen.
Ondertussen zijn ook de rechten voor Lady's night weer vrij gegeven en mogen we terug spelen. Twee maal voor het goeie doel in Mol en nog een aanvraag voor Kom op tegen kanker.
Mijn zorgen zijn nog niet verdwenen maar ik zie al een klein lichtpuntje in de verte.
En morgen ga ik weer genieten en lachen. :)