Na regen komt zonneschijn?

Hoe dikwijls horen we deze woorden?
Ik was er ook van overtuigd dat dit zo was.
Het begon allemaal zo positief.
We hadden onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA in het dorpshuis in Morkhoven. Maar dit viel al tegen...   Niet getreurd : zaterdags mocht ik meespelen in een kortfilm. We filmden in een winkeltje waar de tijd was blijven stilstaan en het was heel plezant!
Zondagnamiddag bezocht ik een theater waar mijn vriendin in meespeelde en dat was ook heel aangenaam!
Op donderdag reed ik naar Wijnegem alwaar de show "Margriet tussen de mensen" wordt opgenomen. Ik was één van de praatgasten. Men heeft me laten weten dat het wordt uitgezonden op zondag 29 april om 16 u op Eclips T.V. Weer een ervaring rijker.
Vrijdag stond een sprookjesvertelling aan het Begijnhof in Herentals op het programma. Weeral veel blije kindergezichtjes.
's Avonds woonde ik een optreden bij van Guido Belcanto in de Zoerla.
Zaterdagavond stond een bezoek aan het toneel van Noorderwijk op het programma samen met mijn nichtje en haar man. Altijd plezier gegarandeerd.
Zondagnamiddag ging ik een "volksvertelling" brengen in het heemmuseum in Oevel en het verhaal van Peuzze Jaan werd zeer gesmaakt.
Maandag moest Tim op controle in het ziekenhuis met zijn schouder en hij kreeg goed nieuws. Het was mooi aan elkaar gegroeid en hij mocht op 6 maart terug gaan werken.
Dinsdag ging ikzelf naar het ziekenhuis voor een mammografie en dat was ook in orde!
Nog een paar toneelvoorstellingen meegepikt in Kasterlee, Itegem, Geel en Westerlo en bij vrienden op bezoek geweest.
Tim is met succes terug aan het werk gegaan en voor Bert zal het nog even afwachten zijn.
Wij hadden een gesprek bij de VDAB met de job begeleidster en er wordt aan gewerkt.
So far so good.
Tot ik vrijdagavond had afgesproken met Bert in Tessenderlo.
We gingen naar Hells Bells kijken en vooraf een hapje eten.
Een kwartiertje zat ik in de zaal en ik kreeg verschrikkelijke krampen. Ik ben stilletjes weg geslopen en ben niet meer van het toilet geweest! Ik heb gewacht tot het toneel gedaan was om iets tegen Bert te zeggen en ben zo snel mogelijk naar huis gereden. De ganse nacht doorgebracht op het toilet en gisteren naar de dokter van wacht geweest. Verdict: buikgriep, uitzieken en diëten.
Mijn medicament moest ik ophalen in een apotheek van wacht in Herentals.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog even binnen te gaan bij mijn vader in het rusthuis.
De laatste tijd is vader tevreden en er werd heel wat afgelachen met die drie musketiers!
Maar het noodlot heeft toegeslagen. Eén van de musketiers is gisterenmorgen overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding. Hij is ontsnapt, maar naar een verkeerde plaats...
De inleef avonden blijven ook maar binnenstromen. Morgen naar Oostakker , donderdag naar Brasschaat. Onlangs was er een inleef in een instelling voor doven en slechthorenden. Het waren de begeleiders die de inleef volgden. Omdat er twee dove begeleiders bij waren , stond er een doventolk naast ons als we onze uitleg deden. Dit was voor mij een hele openbaring.
Hopelijk stopt het nu eindelijk met "regenen"...

2018 : start in mineur.

Een brokkenpiloot is er niets tegen! Of zeg ik beter: "breuken" piloot?
In mijn laatste blogpost vermeldde ik al dat mijn vader twee gebroken ruggenwervels heeft en dat hij in het ziekenhuis beland was.
Daar heeft hij 10 dagen vertoefd. Gesprekken met de dokter en de sociale assistente werden gevoerd. Hij zou niet meer naar huis kunnen want die ruggenwervels groeien waarschijnlijk niet meer aan elkaar. Er wordt ook niets meer aan gedaan...
Vader bleef in het begin hardnekkig volhouden dat hij nog naar huis kon. Maar na een tijdje gaf hij toch toe dat dit niet zo'n goed idee was.
Dan kwam het probleem van een rusthuis te zoeken. Het ene rusthuis waar hij naartoe wilde,had enkel plaats in de afdeling "dementie" en het andere had een wachtlijst om u tegen te zeggen.
De tiende dag zou hij het ziekenhuis moeten verlaten omdat er te weinig plaats was. Gelukkig kregen we juist voor het weekend telefoon van de sociale assistente dat er een plaatsje was in een rusthuis.
Het was wel geen favoriet voor vader maar er waren twee mannen uit de buurt daar aanwezig. Dat maakte de overstap wat gemakkelijker.
De dag voor mijn vader het ziekenhuis ging verlaten, schoof Tim uit over de mat aan zijn bed en brak zijn schouder!
Hij had mij een sms gestuurd om half 1 's nachts. Maar die avond was ik uitzonderlijk vroeg gaan slapen omwille van de zware week die ik achter de rug had. Bijgevolg had ik die sms niet gehoord.
's Morgens las ik het bericht pas en belde hem op. Hij had de ganse nacht niet geslapen en op de koop toe nog gehyperventileerd ook. Zo vertelde hij me achteraf.
We zijn naar spoed gereden en daar bleek zijn "humeruskop" (of wat dat ook moge zijn) gebroken te zijn. Er werd overlegd of er een operatie nodig was. Maar gelukkig was dat niet het geval en werd het opgelost met een draagverband.
In allerijl naar de winkel joggingbroeken, gemakkelijke truien en schoenen met plakkers gaan kopen.
Nu begon het werk. Boterhammen smeren, wegbrengen naar zijn vader om te gaan eten, in bad zetten, dopjes van de flessen doen, enveloppen openmaken enz...... Een mens wordt op den duur heel vindingrijk!
Na een week moest Tim op controle om te zien of de schouder niet verschoven was.
Maar juist die maandag was ik op tweedaagse met de vrijwilligers van de VVA. Stappenplannen gemaakt voor Tim en aan zijn vader gevraagd of hij kon rijden en voor zijn zoon kon zorgen?
's Avonds belde ik naar Tim om te vragen hoe het geweest was en het was een beetje verschoven volgens hem. Hij had nog 3 weken ziekteverlof bij gekregen.
Nu maandag moeten we weer op controle en dan kan ik het zelf eens goed vragen hoe het allemaal in elkaar zit.
Aan de andere kant zijn er ook wel positieve activiteiten gepasseerd.
De tweedaagse van de VVA stond in het teken van "out of the box". Elke keer put ik hier wel veel energie uit om weer door te gaan.
We kregen tips om "out of the box" te leven.
-weet wie je bent en wat je echt wil in je leven.
-omring je met mensen die je volledig aanvaarden voor wie je bent.
-vind inspiratie bij anderen die al "out of the box" leven en onthoud dat de mensen die kritiek geven ook hun eigen angsten hebben.
-blijf open voor ideeën van anderen-ook wanneer ze helemaal anders denken dan jij.
-kijk zoals een kind: zie de wereld rondom je en vraag : "Waarom is het zo? Moet het zo zijn? Kan het anders?
-neem actie en zet een stap: hoe groot of klein ze ook is.
-blijf lief voor jezelf en weet dat fouten maken oké is.
-weet dat je niet perfect moet zijn. Het mooiste doel in ons leven is net om helemaal onszelf te zijn.
De tweedaagse werd afgesloten met een optreden van een improvisatiegroep. Een aanrader!
Onze eerste info avond in de nieuwe locatie "a.s.s. en weerbaarheid" was eveneens een succes en ik ben benieuwd naar onze volgende info avond. "A.s.s. en seksualiteit" Wordt vervolgd.
Voor de rest zijn er nog een paar bezoekjes aan toneelvoorstellingen gepasseerd, vrienden op bezoek geweest en zelf nog enkele vrienden bezocht.
Vader verblijft nu in het rusthuis, zit met zijn vrienden aan tafel en ze hebben al afgesproken om met z'n drieën te ontsnappen. Geen één van de drie zit er met zijn goesting... Hun rode zakdoek met witte bollen ligt al klaar! 😄

Het oude en het nieuwe jaar.

Mijn relatiebreuk heb ik min of meer verwerkt dankzij de steun van mijn vele vrienden.
Afgesproken met een goede vriend en een deugddoende babbel gehad, naar  Balen naar toneel gaan kijken met een vriendin en een leuke avond beleefd en naar het straatfeest geweest met mijn zoon.
Het straatfeest was deze keer een winter bbq. Tim en ikzelf zaten bij de bewoners van mijn appartementsblok. Toen we naar huis gingen, zei mijn buurvrouw: "Amaai, uwen Tim is ne lieve jongen!" Een week voordien waren we gaan eten met vrienden. Ik had gereserveerd voor vier. (Stan was daar normaal bij) Tim is in zijn plaats meegegaan. Achteraf zegden mijn vrienden: "Als we het niet wisten dat Tim a.s.s. had, zouden we niets gemerkt hebben... " Bij zulke uitspraken, glim ik in mijn binnenste van trots!
Met de nichtjes van de familie zijn we ook nog eens samen geweest om "bokes" te eten en dat is altijd reuze gezellig!
Nog eens een inleef gaan geven in Turnhout en ondertussen kregen we het goede nieuws dat minister Vandeurzen geld heeft vrijgemaakt om meer inleef momenten te kunnen geven. Super toch!!!
Volgens mij heeft het gesprek dat ik met hem had, toch vruchten afgeworpen.
Vier toneelvoorstellingen stonden nog op het programma evenals de kerstmagie in het kasteel van Westerlo. Allemaal aanraders.
Zondagnamiddag spoorde ik naar Antwerpen om naar de winterrevue te gaan kijken. Achteraf nog een leuke babbel gehad met Herbert Flack.
In de universiteit van Diepenbeek zat ik in een panel voor de studenten van het postgraduaat autisme en het was weer heel verrijkend.
Kerstmis vieren wij normaal bij mij thuis met mijn vader en de zonen. Nu had ik gereserveerd in een restaurant en het was zeer gezellig. Mijn vader hoorde weliswaar voor de eerste keer dat Bert zonder werk zat. Maar hij tilde er blijkbaar niet zo zwaar aan.
In de late namiddag reed ik naar radio Apollo alwaar ik in een panel moest zitten van de 3 pladijzen (cfr. de 3 wijzen). Radio Apollo verdwijnt van de FM band en daarom hielden ze een soort feestje. Het was hilarisch!
Met nieuwjaar gingen we naar hetzelfde restaurant als met Kerstmis. Maar deze keer met de hele familie: vader met zijn 2 dochters en de kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Woensdag werd ik uitgenodigd door vrienden aan zee. Zij hebben een appartement in Wenduine en ik heb daar 1 keer overnacht. Donderdag namiddag was ik terug thuis omdat ik 's avonds repetitie had in Balen. Woensdagnamiddag wandelden we door de duinen naar Blankenberge en ik was zo stijf als een plank. Geen conditie!!!
De zaterdag voor oudjaar spoorde ik naar Hasselt om Winterland te bezoeken. Maar omdat ik alleen was , keerde ik na een uurtje al terug. Het is allemaal heel prachtig maar als je dit niet kan delen is er niet veel aan...
Vandaag dacht ik een rustig dagje te hebben om nog eens relax een blogje te schrijven.
Maar: mis poes!
Vanmiddag kwam ik bij mijn vader en hij lag in de zetel. Ik vroeg hoe het was en hij antwoordde: "Helemaal niet goed. Ik kan NIKS meer. En alles doet pijn. Ik wil naar de kliniek." Deze week is hij 2 keer gevallen. Ik belde de dokter van wacht en we mochten dadelijk komen.
Dan bracht ik maar in allerijl mijn winkelwaar naar Tim en naar mij thuis, smeerde een paar boterhammen om mee te nemen en reed terug. Bij de wachtpost van de dokters moesten we even wachten en de dokter schreef een briefje voor een opname in het ziekenhuis. Vader kon bijna niet meer gaan. Voetje voor voetje ; aan de ene kant een stok en aan de andere kant moest ik hem ondersteunen.
Om 13 u arriveerden we bij de spoed. Er werden allerlei onderzoeken gedaan en we moesten wachten tot hij een kamer kreeg. Ondertussen had ik al barstende hoofdpijn gekregen van de honger en ging ik even naar de cafetaria om iets te eten. Om 17 u 30 wisten ze mij te vertellen dat hij naar kamer 460 mocht op de geriatrie. Hij heeft 2 gebroken ruggenwervels en moet minstens een week in het ziekenhuis blijven om te zien hoe het evalueert. Daarna worden het 7 weken revalideren.
Ik ben naar zijn huis gereden en mijn zus zat bij haar dochter (die naast mijn vader woont) op een feestje. Wij hebben samen alles bijeen gezocht dat hij nodig heeft in het ziekenhuis en ik ben terug gereden. Hij zat al in de zetel naast zijn bed. Ik vroeg of hij niet moest blijven liggen en hij antwoordde: "Als je zo oud bent, mag je alles: roken , drinken, recht zitten enz.."
Om 20 u 30 kon ik eindelijk gaan eten!
Morgen komen er vrienden op bezoek.
Gelukkig nieuwjaar!

"FEELINGS"

Momenteel is mijn leven een "rollercoaster".

Soms voel ik me ontgoocheld, dan weer bejubeld en gelukkig.

Een andere keer : geliefd en aanvaard, dan weer teleurgesteld.

O zo trots en fier en tenslotte gekwetst...

Dan probeer ik energie en levensvreugde te putten uit de "kleine" dingen des levens.

THUIS

Laat ons beginnen met mijn ouderlijk huis: mijn thuis.
Een paar weken geleden werd ik op maandagmorgen om 6 u 's morgens uit mijn bed gebeld. Toen ik aan mijn gsm kwam, was het natuurlijk gedaan met bellen. Ik zag dat mijn vader had gebeld en er stond een gekreun op de voicemail. Ik belde hem terug op en hij zei met een heel triestige stem dat hij op zijn hoofd gevallen was en dat alles vol bloed lag. En of ik dat kon komen opkuisen?
Ik vroeg of hij al naar mijn zus had gebeld want zij is normaal de eerste die hij altijd contacteert. Omdat zij verpleegster is , vermoed ik. Dat had hij gedaan, maar ze nam niet op. Ik belde haar zelf en inderdaad : haar voicemail sprong op.
Ik heb dan maar vlug een trui over mijn pyjama getrokken , mijn jas erover, laarzen aan en vertrokken.
Daar aangekomen, lag hij op zijn bed met zijn kleren aan. De linkerkant van zijn gezicht helemaal bebloed, zijn hemd aan de linkerkant ook vol bloed en op de vloer ook een heleboel bloed.
Eerst en vooral heb ik zijn gezicht proper gemaakt en hij had een slipje boven zijn wenkbrauw. Ik heb het ontsmet en deed het bloeden stoppen met een verband. Ik gebood hem om stil te blijven liggen en ik hing een proper hemd klaar. Daarna begon ik de vloer te dweilen. Ondertussen was de dochter van mijn zus (die naast hem woont) binnen gekomen omdat ze mijn auto had zien staan. Zij belde ook naar mijn zus, maar had ook voicemail.
Achteraf heeft mijn zus mij opgebeld omdat haar dochter iets had ingesproken. Zij vond het nu HOOG tijd om 's morgens een verzorgster te laten komen bij mijn vader! Maar meneer wil niet! Geen vreemden in mijn huis , zegt hij!!!

Mijn jongste zoon zit momenteel ook "thuis".
In september is hij ontslagen op zijn werk. Maar ondertussen is er een fijn netwerk ontstaan rond hem en ik heb er vertrouwen in dat het in orde komt.

En dan de hoofdbrok "THUIS".
Vorige week vrijdag deed ik mijn debuut in "Thuis" op T.V.
Alles was al opgenomen in augustus en ik heb altijd moeten zwijgen!!!
Het is een droom van mij die uitgekomen is...
Nooit had ik kunnen denken dat dit ZO' N impact had. Ontelbare sms-jes , chatberichtjes, mailtjes, telefoontjes en gelukwensen heb ik gekregen. Dat doet deugd ! :)

Eindigen moet ik met minder goed nieuws.
Deze week is mijn relatie geëindigd. Onze leefwerelden verschillen TEVEEL van mekaar en mijn sociaal leven is ook helemaal anders dan het zijne.
Het kwam heel onverwacht. Het sloeg in als een bom, als een donderslag bij heldere hemel.
Ik heb 2 nachten niet geslapen en weinig gegeten.
Maar nu ben ik er min of meer over: ik koester de mooie herinneringen en begin aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

Vervolg oktober en november

Op 16 oktober maakten wij Herentals onveilig met onze reünie van de Benidorm Bastards. Aan mijn collega en goede vriend Rik had ik gevraagd om ons door de stad te gidsen. Rond de middag zouden we gaan eten in een spiksplinternieuw restaurant alwaar de dochter van mijn vriendin de scepter zwaait. Haar dochter is grote fan van ons groepje en menig foto werd genomen.
Onze gids loodste ons door het begijnhof en het museum en nadien binnen de kloostermuren van de Franciscanessen. We hebben prachtige dingen gezien en mede door het mooie weer ook een aangename wandeling gemaakt.
In de kloostertuin stond een zustertje te harken. Zij vroeg ons of we haar leeftijd konden raden? Ik zei: "85 jaar". Niet juist : "hoger", zei ze. Ik deed er voorzichtig één jaartje bij en het was bingo!
Stan vroeg haar : "Kan je Onze Lieve Heer niet vragen om de helft van de tuin te harken?" "Dat heb ik al gevraagd," zei ze "maar hij wil niet!" :)
De volgende maandag reed ik met Tim naar de psychologe in Mechelen en dit was voorlopig de laatste keer. Hij kwam met een brede glimlach buiten!
Op 27 en 28 oktober speelden wij voor de 32 en 33 ste keer nog maar eens "Lady's night" in 't Getouw in Mol. Mijn zus en schoonbroer kwamen kijken en zegden dat ze nog nooit zoiets moois hadden gezien!!!
Donderdag 9 november was er een voorstelling in de Zoerla: "Groeten uit de Kempen" met Conny Neefs, Micha Marah, Marc Dex en Juul Kabas. Het was een fijne namiddag en ik zag verschillende mensen terug waar we mee op reis waren...
Deze week wordt gedomineerd door "autisme".
Maandag deed ik een inleef in Kalmthout. 's Morgens om 9 u moest ik daar zijn en om zeker op tijd te komen , vertrok ik al om 7 u 15.
Ik was goed op tijd en het was weer de moeite. De inleef vond plaats in een gigantisch grote school en de leerkrachten hadden een pedagogische studiedag. Ze mochten een onderwerp kiezen en degenen die voor de inleef kozen , hadden natuurlijk ook grote interesse!
Gisteren hadden wij onze maandelijkse info avond in Noorderwijk. Die ging over "Autisme en werk".
Een werkgever kwam een succesverhaal voorstellen. Zij hadden een persoon met a.s.s. in dienst en hij deed het hele verhaal vanaf zijn indiensttreding tot op heden. Allemaal heel interessant maar helaas is de werkelijkheid niet zo rooskleurig...
In het Samana magazine van de CM staat deze maand een reportage van Peter Vermeulen.
Hij schreef een boek: "Autisme is niet blauw, smurfen wel".
Ik citeer.
Autisme is té populair geworden. Heel lang was autisme veel te onbekend. Om erkenning te vragen voor de stoornis hebben ouderenverenigingen en Autisme Centraal in de jaren tachtig enorm veel lobbywerk gedaan. Autisme is zijn negatieve connotaties kwijtgeraakt, maar het is doorgeslagen. Tegenwoordig is alles autistisch. Iedereen denkt te weten wat het is, maar nog nooit waren er zoveel stereotype beelden en misverstanden.
Dat is erg omdat we een verkeerde oplossing bieden voor een probleem dat wel bestaat. Het risico is dat het begrip straks zijn waarde gaat verliezen en mensen met autisme niet de zorg krijgen waarop ze recht hebben.
We moeten autisme weer kleiner maken, het reduceren tot wat het ooit was: een etiket voor een brein dat niet werkt zoals de meeste, maar ook niet meer dan dat.
Slechts 16 procent van de mensen met autisme hebben een voltijds betaalde job! Om te beginnen is dat een enorme geldverspilling. Maar het is vooral een verlies van talent. Want je gaat me toch niet vertellen dat die 84 procent helemaal niets kunnen?
En dit werd gisterenavond ook aangehaald. Dat de werkgevers eens moeten kijken naar de talenten van mensen met a.s.s.
Vanavond rijd ik naar Deurne om nog maar eens een inleef te geven.
Achteraf rijd ik naar Stan om even te chillen tot morgen.
Hieronder volgen de foto's van onze reünie, het bezoek van de mensen van "Thuis" bij "Lady's night" en de groeten uit de Kempen.

Brugge, Londen en ...

Gelukkig zijn mijn "zwarte" weken voorbij. Maar de strijd is nog niet gestreden. Het is alleen windstil en ik heb alles "on hold" gezet. Dit moest ik doen om mezelf te beschermen.
Vader is volledig genezen en doet nu van alles om zichzelf te bewijzen. Zoals enkele kilometers te voet gaan , alle evenementen meepikken enz... Weg rusthuis!
Onze uitstap naar Brugge was een succes. Met meer dan 900 inwoners van Westerlo vertrokken we vroeg in de morgen met een dubbeldekker trein in Herentals. Rechtstreeks naar Brugge.
Daar werden we in groepen verdeeld en elke groep had een ander programma. Wij kozen de proevertjes wandeling en een boottochtje. De ganse voormiddag proefden we van : koeken, chocolade, vlees, snoepjes, drank... Met als gevolg dat we 's middags natuurlijk weinig honger hadden en we maar wat brood met kaas nuttigden in een gezellig bruin cafeetje.
Na de middag maakten we het boottochtje op de reien en na nog een drankje en een hapje op een terras spoorden we weer huiswaarts. Geslaagd!
Het volgende weekend stond onze trip naar Londen op het programma.
Vrijdagmorgen om 5 u 15 vertrokken we in Mol. De ganse rit naar Calais heb ik geslapen. Daar gingen we op de Shuttle en in de late voormiddag kwamen we al aan in Londen.
Ons bezoek kon beginnen: Tower Bridge, houses of Parliament, Westminster Abbey, Whitehall, Trafalgar Square , Waterloo place, Picadilly Circus, Leicester Square , Covent Garden.
Tussenin kregen we wel tijd om zelf ons middagmaal te zoeken en 's avonds reden we naar het hotel voor het avondmaal.
De tweede dag reden we naar Lambeth Bridge en wandelden we langs de Thames. Daarna ging het verder via Victoria Street , Hyde Park  Corner naar Waterloo Place. We wandelden naar Buckingham Palace voor de aflossing van de wacht en verder ging de tocht naar Harrods . Vrij middagmaal.
In de namiddag bezochten we Mme Tussaud's en daarna ging de rit via Regent Street, Fleet Street en St Paul's Cathedral naar de Millenium Bridge , waar we over wandelden om in een Grieks restaurantje te gaan eten.
De derde dag vertrokken we na het ontbijt om nog een wandeling te maken langs de Thames.
Na een bezoek aan een heel oud kerkje kwamen we in een klein straatje waar een openbaar toilet was. De gids stopte om de gelegenheid te geven aan de personen die naar het toilet moesten. Ik liep al binnen. Maar terwijl had de gids gezegd dat we langs een trap naar beneden moesten gaan omdat de bus daar op ons wachtte. Ik had dit natuurlijk niet meer gehoord omdat ik al op het toilet was!
Toen ik buiten kwam, was iedereen WEG!!! Mijn hart begon te kloppen in mijn keel en ik was al een scenario aan het bedenken. Men had altijd gezegd dat je op de plaats moest blijven waar je het laatst geweest was. Eerst belde ik naar Stan. Maar hij had zijn gsm niet op zak! Dan begon ik van de ene kant naar de andere kant van de straat te lopen. Met de deur van het toilet constant in het vizier.
Daarna dacht ik : "ik bel naar Carolus reizen en ik vraag naar het nummer van de chauffeur."
Hoe lang dit alles geduurd heeft , weet ik niet. Maar bij mij leek het UREN! Ineens hoorde ik achter mijn rug roepen: "LEA". Stan stond aan die toiletten terwijl ik aan 't ijsberen was in de straat.
Een ongelooflijk opgelucht gevoel maakte zich van mij meester. Achteraf hoorde ik van Stan dat iedereen al in de bus zat behalve de gids. Hij dacht dat ik nog bij haar stond te babbelen. Maar toen de gids in de bus stapte zonder mij , sloeg hij alarm!  Hij is samen met haar terug naar de toiletten gekomen om mij te zoeken. Mijn hart heeft nog lang tekeer gegaan achteraf...
We reden daarna verder naar Greenwich , waar we de kans kregen om nog iets te eten en wat mee te nemen voor onderweg. Want we gingen weer naar huis vertrekken via Calais op de Shuttle.
Ons laatste maal was : Fish and chips. Samen met een koppel waar we mee bevriend geraakten , hadden we nog een gezellig onderonsje. Ook geslaagd!
Thuis gekomen , begonnen de dagelijkse beslommeringen weer opnieuw.
Maandag moest ik normaal met Tim naar de psychologe maar ze had afgemeld omdat haar zoon ziek was. Dat gaf mij meer ruimte om de was en de plas te doen zodat ik mijn gewone routine kon aanhouden: dinsdag Diestdag.
Gisteren avond hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA. : Autisme bij vrouwen.
Er waren weer een heleboel nieuwe gezichten. Onze regio floreert! We hebben een leerrijke , aangename avond beleefd met een zeer duidelijke uitleg van de spreekster.
Vanavond repetitie en vrijdag opname voor een reclame spot. En zo blijven we bezig!