Brugge, Londen en ...

Gelukkig zijn mijn "zwarte" weken voorbij. Maar de strijd is nog niet gestreden. Het is alleen windstil en ik heb alles "on hold" gezet. Dit moest ik doen om mezelf te beschermen.
Vader is volledig genezen en doet nu van alles om zichzelf te bewijzen. Zoals enkele kilometers te voet gaan , alle evenementen meepikken enz... Weg rusthuis!
Onze uitstap naar Brugge was een succes. Met meer dan 900 inwoners van Westerlo vertrokken we vroeg in de morgen met een dubbeldekker trein in Herentals. Rechtstreeks naar Brugge.
Daar werden we in groepen verdeeld en elke groep had een ander programma. Wij kozen de proevertjes wandeling en een boottochtje. De ganse voormiddag proefden we van : koeken, chocolade, vlees, snoepjes, drank... Met als gevolg dat we 's middags natuurlijk weinig honger hadden en we maar wat brood met kaas nuttigden in een gezellig bruin cafeetje.
Na de middag maakten we het boottochtje op de reien en na nog een drankje en een hapje op een terras spoorden we weer huiswaarts. Geslaagd!
Het volgende weekend stond onze trip naar Londen op het programma.
Vrijdagmorgen om 5 u 15 vertrokken we in Mol. De ganse rit naar Calais heb ik geslapen. Daar gingen we op de Shuttle en in de late voormiddag kwamen we al aan in Londen.
Ons bezoek kon beginnen: Tower Bridge, houses of Parliament, Westminster Abbey, Whitehall, Trafalgar Square , Waterloo place, Picadilly Circus, Leicester Square , Covent Garden.
Tussenin kregen we wel tijd om zelf ons middagmaal te zoeken en 's avonds reden we naar het hotel voor het avondmaal.
De tweede dag reden we naar Lambeth Bridge en wandelden we langs de Thames. Daarna ging het verder via Victoria Street , Hyde Park  Corner naar Waterloo Place. We wandelden naar Buckingham Palace voor de aflossing van de wacht en verder ging de tocht naar Harrods . Vrij middagmaal.
In de namiddag bezochten we Mme Tussaud's en daarna ging de rit via Regent Street, Fleet Street en St Paul's Cathedral naar de Millenium Bridge , waar we over wandelden om in een Grieks restaurantje te gaan eten.
De derde dag vertrokken we na het ontbijt om nog een wandeling te maken langs de Thames.
Na een bezoek aan een heel oud kerkje kwamen we in een klein straatje waar een openbaar toilet was. De gids stopte om de gelegenheid te geven aan de personen die naar het toilet moesten. Ik liep al binnen. Maar terwijl had de gids gezegd dat we langs een trap naar beneden moesten gaan omdat de bus daar op ons wachtte. Ik had dit natuurlijk niet meer gehoord omdat ik al op het toilet was!
Toen ik buiten kwam, was iedereen WEG!!! Mijn hart begon te kloppen in mijn keel en ik was al een scenario aan het bedenken. Men had altijd gezegd dat je op de plaats moest blijven waar je het laatst geweest was. Eerst belde ik naar Stan. Maar hij had zijn gsm niet op zak! Dan begon ik van de ene kant naar de andere kant van de straat te lopen. Met de deur van het toilet constant in het vizier.
Daarna dacht ik : "ik bel naar Carolus reizen en ik vraag naar het nummer van de chauffeur."
Hoe lang dit alles geduurd heeft , weet ik niet. Maar bij mij leek het UREN! Ineens hoorde ik achter mijn rug roepen: "LEA". Stan stond aan die toiletten terwijl ik aan 't ijsberen was in de straat.
Een ongelooflijk opgelucht gevoel maakte zich van mij meester. Achteraf hoorde ik van Stan dat iedereen al in de bus zat behalve de gids. Hij dacht dat ik nog bij haar stond te babbelen. Maar toen de gids in de bus stapte zonder mij , sloeg hij alarm!  Hij is samen met haar terug naar de toiletten gekomen om mij te zoeken. Mijn hart heeft nog lang tekeer gegaan achteraf...
We reden daarna verder naar Greenwich , waar we de kans kregen om nog iets te eten en wat mee te nemen voor onderweg. Want we gingen weer naar huis vertrekken via Calais op de Shuttle.
Ons laatste maal was : Fish and chips. Samen met een koppel waar we mee bevriend geraakten , hadden we nog een gezellig onderonsje. Ook geslaagd!
Thuis gekomen , begonnen de dagelijkse beslommeringen weer opnieuw.
Maandag moest ik normaal met Tim naar de psychologe maar ze had afgemeld omdat haar zoon ziek was. Dat gaf mij meer ruimte om de was en de plas te doen zodat ik mijn gewone routine kon aanhouden: dinsdag Diestdag.
Gisteren avond hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA. : Autisme bij vrouwen.
Er waren weer een heleboel nieuwe gezichten. Onze regio floreert! We hebben een leerrijke , aangename avond beleefd met een zeer duidelijke uitleg van de spreekster.
Vanavond repetitie en vrijdag opname voor een reclame spot. En zo blijven we bezig!

Man, man, man.

Hoe stresserend kan een mensenleven zijn!
Na mijn laptopbericht is de stress alleen maar toegenomen.
Ik had een aanbod gekregen om mee te werken aan een nieuw T.V. programma. Het zou gaan over "de toekomst". Samen met een hele goede vriendin, waar ik al veel mee omgegaan had en waar ik alles kon tegen zeggen, kon ik meedoen. Er zou iemand naar mij komen om met mijn vriendin en mij kennis te maken en een klein filmpje te maken. Daarom vertrok ik op een donderdagmiddag wat vroeger bij Stan om op tijd thuis te zijn. De medewerkster arriveerde en begon wat met ons te babbelen. Toen deelde ze de opname dagen mee: zaterdag 9 september en zaterdag 23 september.
De eerste zaterdag hadden we een belangrijk feest in Oevel en de tweede zaterdag gaan we op reis naar Brugge met de gemeente Westerlo.
Dus : NIETS voor mij! Mijn vriendin zou wel kunnen, maar dan moest ze iemand anders zoeken om mee te gaan. Zij contacteerde 13 personen en er kon GEEN ENKELE! Daarom denk ik : "Waarom filmen ze in godsnaam in het weekend???" Geen enkele gepensioneerde heeft dan tijd!!!
Dat was de eerste opdracht die ik aan mijn neus zag voorbijgaan. Enkele dagen later kreeg ik telefoon van een medewerkster van "de slimste mens". Ze zouden een nieuwe generiek gaan maken en ik zou daarin passen. Twee draaidagen stelde ze voor en ik was al plannen aan't maken om mijn werk te regelen. De regisseur zou even tot bij mij komen om kennis te maken. Daarvoor ging ze later die dag terug bellen. Na de middag rinkelde mijn telefoon en kreeg ik de melding dat de regisseur mij "on hold" zette! Tweede opdracht door mijn neus!!!
Ik had een uitnodiging gekregen van "Bandits" om hun slotconcert bij te wonen in Wemmel. Op vrijdagavond vertrok ik 2 uren op voorhand en ik was maar juist op tijd.
Zaterdag gingen we naar het feest in Oevel, wat zeer plezant was. 's Avonds reden we naar Baarle-Hertog. Zondagmiddag moest ik namelijk een paar scetches gaan spelen in Etten Leur voor de R.A. liga. We mochten 's middags op hun kosten gaan eten en daarna bracht Stan mij naar Turnhout. Zodat ik met de bus naar huis kon komen.
Maandagavond was er intervisie van de V.V.A. en ik heb een andere locatie moeten zoeken voor onze info avonden. De zaal die wij gewoonlijk hadden in Noorderwijk is VEEL te duur om te huren.
Vanaf januari 2018 verhuizen wij naar het dorpshuis in Morkhoven.
Donderdag met Tim naar de psychologe in Mechelen en de volgende 2 afspraken liggen ook al vast.
Zaterdag hadden wij onze jaarlijkse bijeenkomst met de neven en nichten Witvrouwen. We deden eerst een kwis in een café en daarna gingen we eten in de Verwant. De afwezigen hadden weeral ongelijk want het was TOP. Zelfs de kleinste Witvrouwen was aanwezig: 2 weken oud!
Gisteravond was er onze info avond : "a.s.s. en angst". We hebben een heleboel kennis opgedaan. Nog elke dag leer je dingen bij en kom je voor verrassingen te staan! Er was echter één minpuntje. Een persoon met a.s.s. was aanwezig op onze avond. Hij schreef in zijn evaluatie. "Het is verbijsterend dat VVA activiteiten nog altijd doorgaan in zalen met dergelijke verlichting. Ga naar huis met barstende hoofdpijn." Zijn partner (zonder autisme) was nog geweldiger in haar commentaar. "Verlichting is storend. Goede spreekster met zeer duidelijke tips, toch mis ik iemand die de groep modereert (niet iemand met autisme) waardoor het minder een soort koffieklets wordt."
OMG!!!
Ondertussen heb ik nog altijd heel veel kopzorgen. Zoveel zelfs dat ik op 3 september opstond met netelroos over mijn hele lichaam. Eerst dacht ik dat het van de pillen voor mijn bloeddruk was en ik ging naar de dokter. Daar deed ik mijn verhaal en hij concludeerde dat het van de stress was!
Mijn vader werd verkouden het voorbije weekend en hij dacht dat hij ging sterven. Voor het eerst sprak hij erover om naar een rusthuis te gaan.
Mijn zus en ik gingen maandag op prospectie en vonden een oplossing in Herentals in een service flat. Op vrij korte tijd zou hij daar terecht kunnen. Hij was akkoord.
Vandaag kwamen we bij hem en nu wil hij ineens niet meer gaan: hij is VEEL beter!
Morgen ga ik meewerken aan youtube filmpje met een groepje jonge mensen van het Ritz.
Maar eerst moet ik nog op gesprek bij iemand die me duidelijkheid gaat geven.
Wordt vervolgd.

Laptopbericht

Vermits mijn vaste computer momenteel in de lappenmand ligt, ben ik genoodzaakt om toch maar een blogbericht te schrijven op mijn laptop.
Het is ondertussen al een maand geleden dat ik nog iets geschreven heb en men begint ongerust te worden...
Er is ook HEEL wat gebeurd in die voorbije maand.
Zowel leuke als minder leuke dingen.
Begin augustus reed ik met Tim naar de psychologe in Mechelen en hij werd ontslagen! Het ging goed!
Nog drie avonden van "Verklapt" bijgewoond en me kostelijk geamuseerd. Ondertussen ook nog enkele sprookjesvertellingen gedaan en uitermate genoten van de kleine kaboutertjes.
Van mijn huisdokter had ik al voor de derde keer andere pillen gekregen voor mijn bloeddruk en na een bezoek aan hem met mijn notities bleken deze pillen aan te slaan.
Het weekend na half augustus waren we op zondag uitgenodigd bij vrienden van ons. Zij waren dertig jaar getrouwd.
Zaterdagavond begon ik al krampen te krijgen. De nacht van zaterdag op zondag moest ik twaalf maal opstaan: braken en diarree!!!
's Morgens belde ik naar de dokter van wacht en het bleek mijn huisdokter te zijn. Ik mocht dadelijk komen. Daarna belde ik onze vrienden om onze aanwezigheid op hun feest te annuleren. Ik kreeg medicatie voor de maag en de darmen en heb de hele dag plat gelegen! Stan is dan maar naar huis gereden en 's anderendaags was ik nog zo slap als een vod. Pas op dinsdag begon het te beteren.
Donderdag moest ik mijn ct scan laten nemen. Mijn zus en schoonbroer hebben mij naar het ziekenhuis gebracht. Daar was ik heel blij om want ik had zelf niet kunnen rijden!
Ik kreeg een inspuiting met contraststof en kreeg het HEEL warm. Ik moest heel stil blijven liggen: ademen, adem inhouden en weer ademen. Zo een twintigtal keren. Mijn armen lagen boven mijn hoofd en na een tijdje begon mijn rechterarm te slapen.
Vandaag ben ik bij de cardioloog geweest voor de uitslag en ik kreeg GOED nieuws: geen vernauwingen of verkalking. Om die reden moet ik ook geen pillen nemen voor de cholesterol.
Heel euforisch reed ik naar huis tot ik onderweg moest stoppen om mijn telefoon op te nemen en verontrustend nieuws kreeg. Bloeddruk terug omhoog! Helaas kan ik hier niets over schrijven...:(
Vorige zaterdag was er een viering : eerbetoon aan de oorlogsslachtoffers. Mijn vader zit in het bestuur van die vereniging en hij had op de vergadering gezegd: "ons Lea zal wel voor alles zorgen, zij is het dorpshuis in Noorderwijk gewoon!"
Er zouden honderd personen komen: oudstrijders, vlaggendragers, een schotse delegatie enz...
Op voorhand had ik alles aangekocht: kartonnen bekertjes, kartonnen bordjes, plastieken lepeltjes, servieten, koffie, thee, klontjes, melk. Iemand had een percolator geleverd voor 80 tassen en de rest vulden we aan met de koffiezet. Ik heb hemel en aarde moeten verzetten om helpers te vinden. Maar uiteindelijk heb ik 2 top madammen gevonden die me super goed geholpen hebben.
Ondertussen is mijn computer uitgevallen. Tim is elke avond komen resetten, downloaden enz. Maar elke keer sprong die terug op Windows 7 !!! Ik kon niet meer aan mijne blog, ik kon niets bestellen, ik kon niets meer opzoeken!!!!! Gisteren heb ik de computer weg gebracht naar een computer expert.
Op hoop van zegen.
De voorbije week kreeg ik ook een mail van de buddy van Tim. De persoon van "de Ploeg" was komen kijken op het werk hoe het ging. Zij vond dat Tim nu toch wel wat ondersteuning kon gebruiken met dat nieuw boekhoudprogramma en de fusie in het verschiet. Tim had aangegeven dat hij er eerst met de psycholoog wilde over spreken.
Daarom heb ik zojuist weer maar een afspraak vastgelegd met de psycholoog nadat ik eerst een mail had gestuurd. Zij vond een overleg toch wel noodzakelijk.
Mijn vader heeft ondertussen een alarm aan zijn arm. Als hij valt, belt dat iemand van ons op. Zo meteen gaan we het eens uitproberen met mijn zus en schoonbroer.

Juist ontdekt dat ik met mijn laptop ook foto's kan downloaden.
Foto van Verklapt
Foto Sprookjesbos
Foto's Lore en Ward

foto's van vader bij de viering

Vakantie 2017 (vervolg)

Na onze ietwat bewogen reis naar de Dolomieten, zijn mijn doktersbezoeken schering en inslag geweest.
Van mijn huisdokter kreeg ik straffere pillen en op een morgen ging ik nuchter bloed laten trekken.
Hij legde een afspraak vast bij de cardioloog en ik moest de bloeduitslag meenemen. Daaruit bleek dat mijn cholesterol te hoog was en ik had vitamine D tekort. In het ziekenhuis moest ik fietsen en men nam een echo van de hartstreek. Dit was allemaal goed maar ik moest op maandag een bloeddrukmeter komen halen. Die moest ik 24 uren aanhangen. Om de 20 minuten pompte de band aan mijn arm op en moest ik mijn arm stil en recht houden. 's Nachts pompte hij om het uur. Bijgevolg heb ik mijn strijk gedaan met schokjes en 's nachts heb ik niet geslapen!
Uit de metingen bleek dat mijn onderdruk altijd hoog bleef, zelfs 's nachts.
Ondertussen heb ik nog straffere pillen gekregen en op 24 augustus moet ik een ct scan laten nemen.
Daarna heb ik nog een afspraak met de cardioloog.
Tot zover het medische rapport.
Vorig weekend vertrok Tim op vakantie met de Lukrakers. Omdat hij de laatste tijd nogal veel stress heeft, had ik besloten dat wij hem zouden wegbrengen. Wij dachten om daar een B§B te zoeken voor 1 nacht en er een bezoek aan Dinant aan vast te knopen. De voorzitter van de Lukrakers had echter voor ons een kamer geboekt in hetzelfde hotel. We mochten de zaterdagavond samen met hen aan tafel aanschuiven en de volgende ochtend kregen we ook nog ontbijt. Het was heel aangenaam om in hun gezelschap te vertoeven! En zo zag ik nog maar eens dat Tim daar in goede handen is!
Na het ontbijt namen we afscheid en vertrokken naar Dinant. Daar hebben we aan sight seeing gedaan, gaan eten en weer naar huis gereden.
Woensdag vertrokken we naar jaarlijkse gewoonte naar Blankenberge.
We nemen de bus tot Leuven en daar de rechtstreekse trein naar zee. Omdat we op de middag vertrekken, gaan we gewoonlijk eerst iets eten in Leuven vooraleer we de trein nemen.
We kozen een krokant broodje met tomaat en mozarella en placeerden ons op het terras. Stan doet één hap en slaat zijn handen voor zijn mond. "Ik moet terug naar huis, " zei hij. Hij had zijn gebit middendoor gebeten! Paniek alom! Mijn eerste gedacht was : we nemen de vroegere trein en zoeken in Blankenberge een tandtechnicus. Wij beginnen te lopen met onze koffie in de hand. De broodjes hadden we al in de bagage gestoken. Natuurlijk blijft die koffie niet in de bekertjes en komt op onze kleren terecht!!! De trein zagen we voor onze ogen vertrekken.
En dan is het : leve de smartphone! Opzoeken : waar bevinden zich in Leuven herstellers voor kunstgebitten???
Ik vond iemand en belde haar op. Maar owee, ze werkte maar tot 12 u en het was kwart over 12! Ik deed mijn uitleg: dat we naar zee moesten en dat we daar stonden met onze bagage en onze tickets waren ook al gekocht! "Als je snel tot hier komt, zal ik het herstellen," zei ze. We namen een taxi aan het station en stonden 5 minuten later al in haar praktijk. Het was helemaal niet ver van het station en we zijn te voet terug gekomen. We hebben haar natuurlijk uitvoerig bedankt!!! Ze heeft het gebit voorlopig hersteld en hij moest HEEL voorzichtig eten: boterhammen, puree, vis, soep...
Na nog vele dankbetuigingen gingen we terug naar het station. Wat bleek? De trein naar Blankenberge was afgeschaft!!! Wat zou het volgende zijn??? We spoorden dan maar naar Oostende en stapten uit in Brugge, waar we de trein naar Blankenberge namen.
Uiteindelijk kwamen we maar 5 minuten later aan dan gepland. We hadden afgesproken met vrienden om samen te gaan eten en die afspraak kwam helemaal niet in het gedrang.
Donderdag reden we samen met die vrienden naar Oostende en bezochten de zandsculpturen.
Daar liepen we een stel grootouders met kleinkinderen tegen het lijf. De kinderen herkenden mij als "tante Lea van Helden van de zee" en de grootouders zagen mij als Benidorm Bastard. Menige foto werd er genomen en we maakten een praatje. Tot die grootmoeder , wijzend op mijn vriendin, zei: "Is dat uw dochter?" Wij kwamen niet meer bij van het lachen. Ik antwoordde dat het mijn vriendin was en dat ze even oud is als ikzelf! We zagen achteraf wel dat ze zich schaamde om haar vraag...
Na de middag bezochten we de studio van Q Music en zag ik Toon Smet terug. Met hem heb ik enkele jaren geleden een filmpje gedraaid. Het was een fijn weerzien!
's Avonds genoten we van de show in het Witte Paard en vrijdagmorgen na het ontbijt vertrokken we in de regen terug huiswaarts.
Tim is deze middag ook veilig thuis gebracht door zijn vriend van de Lukrakers en het was goed geweest!

Foto's Dolomieten

 Dag 1 : verkenning van het dorp

 Wandelen rond het meer

Dag 2 : Seiseralmgondel

 De 3 Musketiers

 Houtsnijwerk

 De kunstenaar.

 Bruneck.

St. Ulrich

 De bovenste waterval.

 De Drei Zinnen

Jos en Jean.

Louis, Josephine, Tina, Leontine.

Jos, Jean, Louis.

 Ronny, Gaby, Nicole, Joris.

Jos en Jeannine.

Reisverslag Dolomieten

EINDELIJK kan ik beginnen aan mijn reisverslag.
Eerst diende ik nog aan allerlei noodzakelijke verplichtingen te voldoen.
Tijdens onze reis had ik al een afspraak geregeld met de dokter op maandag om 9 u. Eerst en vooral voor mezelf (uitleg volgt in de loop van het verhaal) en ook voor Tim. Hij had me laten weten via mail dat hij pijn had in zijn arm. Hij dacht aan een tenniselleboog.
Zondag begonnen de was en strijkactiviteiten al volop en 's avonds gingen we eten in Diest voor de verjaardag van Bert.
Maandagmorgen ons bezoek aan de dokter: Tim heeft geen tenniselleboog maar wel geforceerde en ontstoken spieren. Hij moet ontstekingsremmers nemen.
Wat mezelf betreft: ik moet mijn pillen blijven nemen, geen zware inspanningen doen en na 14 dagen een afspraak maken met de cardioloog.
Na de middag volgde een afspraak met Tim bij de psychologe in Mechelen en het stopt voorlopig nog niet. In augustus moeten we terug!

Reisverslag.
Zondag 25 juni vertrokken we om 5 u in Mol onder de deskundige begeleiding van onze chauffeur Jos en gids Jean. Zij bleken een perfect geoliede machine te zijn. Dat kwam verschillende keren aan bod tijdens de reis.
We reisden via Aken, Keulen, Frankfurt richting Nürnberg. In de bus maakten we al kennis met mensen van Olen. Zij kenden mijn buurvrouw heel goed!
Verder via München, Innsbruck, de Brennerpas en Vipiteno richting Bruneck.
We kwamen om 18 u 30 aan in ons hotel in Stefansdorf/St. Lorenzen. Daar wachtte ons het aperitief en mochten we om 19 u aan tafel. De valiezen zouden we na het eten naar onze kamer brengen. Aan tafel zaten we bij (weer) bekende mensen uit Oevel.
Elke avond kregen we een 5 gangen menu: 1) slaatje (zelf te kiezen) 2) soep 3) tussengerecht (meestal pasta) 4) hoofdgerecht (soms 2 keuzes) 5) nagerecht.
De eerste avond ging iedereen vroeg te bed omwille van de lange vermoeiende dag in de bus.
Maandag begonnen we de dag met een verkenningswandeling in de omgeving van het hotel. De gids bood telkens 3 mogelijkheden aan: 1. gemakkelijke wandeling op eigen tempo 2. moeilijker tot aan een bepaald punt 3. pittige klim en afdaling.
Samen met 2 andere vrouwen en een koppel waarvan de man moeilijk kon stappen, keerden wij al snel terug en placeerden ons op een terrasje.
Na het middagmaal trokken we naar de "Parel van de Dolomieten", de Pragser Wildsee, één van de mooiste meren van de Dolomieten, omgeven door sparrenbossen. In het water weerspiegelen de rotswanden van de Herrstein en de Seekofel.
Door de 3 mogelijkheden , vertrok Stan met de gids en de 3 musketiers wandelden een klein stukje langs het meer en deden weerom een terrasje.
De zon brandde ongenadig en ik was 's avonds fel verbrand in mijn nek. Gelukkig had mijn tafelgenote after sun bij...
Dinsdag reden we richting Bolzano om via 't Isarcodal en Völs, in Seis aan te komen. Het wandelparadijs Seiser Alm in het hartje van de Dolomieten bereikten we met de "Seiser Alm gondel.
Enkelen wandelden een grote afstand naar het restaurant en wij namen de korte weg.
Na het middagmaal ging het verder naar St Ulrich en het mooie Grödnertal. We bereikten ons hotel terug via de Gardenapas.
Woensdag was het wat rustiger en bracht men ons na een rustig ontbijt naar het schilderachtige Bruneck, het belangrijkste stadje van het Pustertal. Na het middagmaal was iedereen vrij om te doen wat ze wilden. Er was gelegenheid om met de gids een uitstap te maken naar de aardpyramiden in Percha, een zelden gezien natuurwonder, als gevolg van erosie. Men kon ook met de gondel naar de Krönplatz of gebruik maken van de hotelfaciliteiten.
Met een groepje van 8 bleven wij in het hotel en besloten om een kleine wandeling rond het hotel te maken. Die wandeling bleek uiteindelijk een steile klim te zijn en ik had me wat geforceerd. Het dalen ging veel vlotter en we gingen nog iets drinken in een cafeetje dichtbij het hotel. Ondertussen was het ook beginnen regenen.
Bij mijn tweede drankje ging ineens het licht uit bij mij : alles werd zwart voor mijn ogen! Ik zei: "Ik word niet goed" en ze legden mij plat op een bank met mijn voeten omhoog. Ik had een beklemmend gevoel op mijn borst en kon geen woord meer uitbrengen. Iedereen was heel bezorgd en ik kreeg druivensuiker. Toen het wat beter ging , brachten ze mij (ondersteund met 2) naar het hotel: voetje voor voetje want het was klimmen! Daar aangekomen , met de lift naar boven, en dadelijk op bed gaan liggen. Na een poosje kwam de gids op de deur kloppen. Hij had beneden horen vertellen dat ik niet goed geworden was. Hij vermeldde dat er in dat hotel GEEN dokter kwam. Men moest met de ambulance opgehaald worden en naar het ziekenhuis gebracht worden voor onderzoek!
Na een tijdje voelde ik me beter en ik kreeg zelfs al honger. Aan tafel nam ik geen slaatje en begon met soep. Nadat ik mijn soep opgegeten had, ging het licht weer uit! Stan en mijn tafelgenote brachten me naar de hal van het hotel in een zetel. De ziekenwagen werd gebeld en na een tijdje kwam die met loeiende sirenes aangereden. Stan moest mijn slaapkleed, ondergoed en toiletgerief gaan zoeken voor het geval ik in het ziekenhuis moest blijven. Hij was helemaal in paniek en kon niets vinden. Er mocht maar 1 persoon mee naar het ziekenhuis en ik had graag dat de gids meereed omdat hij de taal beheerste.
In de ziekenwagen stelde de verpleegster allerlei vragen, nam mijn bloeddruk en kreeg ik van die elektroden op mijn lichaam.
In het ziekenhuis kwam er direct een dokter aan mijn bed. Er werd bloed getrokken, om de haverklap mijn bloeddruk gecontroleerd en een cardio genomen. Mijn bloeddruk was 22 over 12 !!!
Daarna moest ik een uur wachten op de uitslag van mijn bloed en werd er serum aangelegd.
Ik had ook al 2 pillen moeten slikken. De gids zat achter op het bed en we hebben een heel fijn gesprek gehad! Na een uur werd er gemeld dat het bloed goed was maar mijn bloeddruk VEEL te hoog! Ik kreeg nog een pilletje mee voor 's anderendaags en we namen een taxi naar het hotel.
Daar aangekomen, stond iedereen in spanning te wachten en ze vlogen mij om de hals!!!
De dokter had gezegd dat ik geen inspanningen mocht doen op grote hoogte.
Dus: de volgende dag reed ik gewoon mee met de bus voor de grote Dolomietentocht. Vanuit St. Lorenzen ging de rit via de Falzaregopas door het Büchensteintal. Onderweg genoten we van een prachtig zicht op de Marmolada. Omwille van de aanhoudende regen konden we geen kabelspoor nemen om naar een top te gaan. We gingen daarom wat vroeger middageten en keerden terug via de mooiste flanken van de Dolomieten om daarna nog een bezoekje te brengen aan het mooie stadje Brixen.
Vrijdag vertrokken we 's morgens langs de apotheker om. Ik had namelijk maar 1 pilletje meegekregen in het ziekenhuis en mijn bloeddruk was nog steeds hoog. Het koppel uit de kamer naast ons,  had een bloeddrukmeter bij en ik mocht verschillende keren bij hun gaan meten.
De bus bracht ons naar Sand in Taufers, gelegen in het Ahrntal. We maakten een wandeling naar de Reinbach-watervallen. We konden weer kiezen : eerste waterval, tweede waterval of helemaal tot aan de derde waterval. Aan de eerste waterval keerden er al een heleboel wandelaars terug want het was weeral een serieuze klim!
Na de middag werd de kers op de taart gezet! We reden naar het Natuurpark Sextner Dolomieten tot op een hoogte van 2300 m aan de voet van de wereldberoemde "Drei Zinnen".
Ikzelf en nog een andere vrouw bleven beneden in het café zitten en na een paar minuten kwamen er nog verschillende anderen ons vervoegen.
Stan was in zijn nopjes! De laatste dag had alles goedgemaakt , zei hij!
Onze laatste avond in het hotel was emotioneel. En er werden mail adressen uitgewisseld.
De volgende morgen stond het vertrek gepland om 8 u.
We mochten pas om 7 u 15 gaan ontbijten want de bakker was nog niet geweest!!!
Dan moesten we allemaal onze rekeningen van de drank gaan betalen aan de desk. GEEN bankcontact! Zoveel mogelijk gepast betalen want madam kon niet terug geven!!! Er stond een file van jewelste!!! Het duurde en het bleef duren!!!
Tussen haakjes: iedereen had aan mij gevraagd hoe ik het stelde. Zelfs Duitse gasten in het hotel , maar "madam" heeft geen belangstelling getoond! Zij kwam ons zelfs niet halen aan het ziekenhuis. Ze kon zogezegd niet weg!!! Daarom moesten we een taxi bellen.
We vertrokken om 8 u 15 en kwamen aan in Mol om 22 u 30!
Vele lieve mensen heb ik weer leren kennen en het was een TOP vakantie!
Hierbij een paar foto's van de aardpyramiden in Percha. Zelf heb ik dit niet gezien maar een lieve mede reizigster stuurde ze mij door.

Tussendoortje

Terwijl de temperaturen maar oplopen en oplopen en ik hier op mijn appartementje zit te zweten als ik adem, schrijf ik dit stukje. Gelukkig heb ik "airco"! :)
Gisteren stond er een vertelling in het sprookjesbos op het programma. Nota bene moest ik ook nog eens op de vierde plaats vertellen: hoe later , hoe heter!
Bij 32 graden in de schaduw deed ik mijn vertelling. Het waren super brave en aandachtige kindjes. Of kwam dit door de warmte?
Soit, ik heb er enorm veel deugd aan gehad!
Voor ik begon , kwam er een lief meisje naar mij. Zij vroeg: "ben jij Lea?" Ik zei : "Ja, hoe weet jij dat?" Zij had de film van "Helden van de zee" gezien...
En daar sta ik dan met mijn zwarte heksenkleed aan en mijn heksenhoed op!!! Maar ik had mijn stem laten horen. ;)
Na het verhaal worden de kaboutermutsjes opgehaald en krijgen de kindjes een verassing.
Toen ik bij het bewuste meisje kwam, zei ze "dank u , Lea. En ik ga zo'n ijsje kopen als in de film." Ik vroeg of ze nog wist welk ijsje het was. Ze somde het feilloos op: vanille, aardbei, pistache, chocolat!
Daarna kwamen er nog een heleboel kindjes naar mij om te knuffelen. Een gigantische "groepsknuffel"! Anderen hadden ook de film gezien en wisten ook af van de "ferme pony".
Ik teer nog altijd op het succes van die film.
En daarom ben ik zo teleurgesteld in die "zo gezegde" vrienden die ik toendertijd had...
Er werd mij gezegd : als er nog een vervolg komt, wil ik jou nog wel eens "ferme pony" horen zeggen...
Ze zijn nu volop de tweede film aan 't opnemen en Lea komt er NIET meer in voor.
Dat begrijp ik enigszins wel omdat het zich deze keer allemaal in de Ardennen afspeelt.
Maar dan had ik wel graag een klein berichtje ontvangen. Ik moet gewoon alles lezen op facebook!
Ik verneem niets meer persoonlijk.
Zelfs mijn verjaardag zijn ze vergeten!!!
Voîla , dit moest even van mijn hart.
Daarom zal ik maar flink verder "genieten" van "mijn" kindjes in het sprookjesbos.
"Want jij bent toch zo'n LIEVE heks" , zeggen ze dan. XXX