Vakantie 2016

Het woord "vakantie" heeft voor mij toch wel een heel andere betekenis als de betekenis die de meerderheid van de bevolking eraan geeft.
Ik heb het zo mogelijk nog drukker gehad dan tijdens het jaar.
Maar het was een gezellige drukte en dat noem ik dan "vakantie".
We vierden het vijftig jarig jubileum van Stans broer en zijn vrouw en we hebben de ganse avond gedanst dat de stukken eraf vlogen!
's Anderendaags ging ik eten met mijn zonen om de verjaardag van Bert te vieren.
Dinsdagavond reden mijn schoonbroer en ikzelf naar Westerlo om een optreden van Nigel Williams bij te wonen. We hebben ons enorm geamuseerd.
Woensdagmorgen reed ik naar Diest om samen met Bert naar de neuroloog te gaan. Daar hebben we weer wat bijgeleerd over epilepsie.
Op vrijdag zaten we samen met de moeders van de V.V.A. en dit was ook weer heel gezellig.
Tussendoor had ik nog wat vertellingen in het sprookjesbos met een heel aandachtig publiek en op dinsdag ging ik met 2 vriendinnen foto's laten maken in de Netevallei aan 't Schipke. Deze foto's moeten dienen voor het Sigmaplan. Hierover had ik een mail gehad van Tim. Iemand van zijn werk zocht figuranten om zich te laten fotograferen.
De foto's zouden we achteraf krijgen maar mogen niet gebruikt worden voor commerciële doeleinden. Een professionele fotograaf nam de foto's en hij was zeer tevreden over ons.
Met mijn nichtje ben ik ook nog het menu gaan bespreken voor ons familiefeestje en we maakten er een gezellige avond van.
De dag erna deed ik 2 vertellingen na mekaar in het sprookjesbos, reed na de middag met een vriendin naar een andere vriendin en bolde 's avonds naar Baarle om met Stan naar de opening van een etablissement van zijn neef te gaan. Druppelsgewijs kwamen de vroegere vrienden van Stan bij ons zitten. Nu heb ik die ook eens leren kennen en Stan heeft er ongelooflijk van genoten! :)
Zaterdag vertrok Tim op reis met de Lukrakers en vermits hij er niet kon geraken met zijn elektrische auto, had ik een alternatief geregeld. Ik zou hem naar Heist-op-den-Berg brengen,waar hij kon meerijden met iemand van de Lukrakers.
Tijdens de volgende week planden wij 3 dagen naar Blankenberge zoals we dat gewoonlijk doen als Tim op reis is.
Op woensdagmorgen mochten wij met de auto meerijden met vrienden van ons en we mochten daar zelfs 's middags mee eten op hun appartement. Nadien vertrokken wij met de tram naar ons hotel.
Donderdag "tramden" wij samen naar Oostende : onze vrienden, de dochter en schoonzoon en hun 2 kleinzonen en wij. We bezochten de zandsculpturen. Aan de kassa had ik nog een klein incidentje.
Ik had in de Libelle gelezen dat je met je lidkaart binnen kon: één betalen en één gratis. Het meisje dat aan de kassa zat, wist van niks en is het 3 keer gaan vragen!!! Volgens haar moest je een bon bij hebben. Uiteindelijk mochten we op die manier binnen. "Allee, omdat je het niet wist," zei ze...
Thuis heb ik een mail gestuurd naar Libelle en heb mijn uitleg gedaan. Ik kreeg antwoord: "Er stond een wedstrijd in Libelle en ik had daar niet aan deelgenomen!" Ha ha ha , ik had weer niet goed gelezen! :)
Zondagnamiddag ging ik met de partner van mijn neef naar het Fakkeltheater om naar "Viva Minerva" te gaan kijken. Weer heel goed geamuseerd!
De dinsdag daarna kwamen we voor het eerst samen in Oevel om het toneelstuk te bespreken waarin ik ging meespelen in oktober. Het was een aangename avond tot wanneer de repetities besproken werden. De regisseur kon NIET repeteren op vaste dagen en sprak erover om veel in het weekend te repeteren.
Toen ik thuis kwam, begon ik erover na te denken en 's morgens belde ik de voorzitter op om mijn medewerking te annuleren. Mijn agenda strookte niet met hun agenda...
Vrijdagavond was er in Westerlo een film in open lucht, voorafgegaan door sappige vertellingen van enkele ouderen van de gemeente.
Zaterdagavond zijn Stan en ik terug naar Westerlo gereden om een muziekoptreden bij te wonen samen met onze vrienden. Daar maakten we afspraak om zondagnamiddag samen naar de kleinkunst namiddag in Olen te gaan.
Maandag ging ik voor de eerste keer filmen voor "Show time". Rik en ik reden samen met de trein naar Kalmthout. Bart de Pauw was heel content.
In de late namiddag kwamen we thuis en ik ben dadelijk aan mijne strijk begonnen.
Op donderdag vertrok ik terug naar Blankenberge met een vriendin om samen naar de show in het Witte Paard te gaan kijken. Deze keer gingen we naar het "80 jarig" jubileum kijken.
Met onze vrienden waren we ook naar het Witte Paard geweest maar toen was er een show met Jan Van Dyck.
De laatste tijd wordt ik terug veel herkend: op straat , in een restaurant, in de zaal...
Nu maandag was onze tweede draaidag voor "Show time" en we mochten meerijden met een meisje van Olen die achter de schermen werkt. Om 5 u 55 vertrokken we aan het station in Herentals want we moesten om 7 u 30 in Deinze bij de make up zijn.
Om 7 u kwamen we al toe en we mochten nog mee ontbijten. Bart de Pauw is mij 3 keer komen bejubelen : ik werd er verlegen van...
Na de middag reden Rik en ikzelf met de trein terug naar Herentals: moe maar voldaan.
Morgen nog wat poetsen bij Tim want de poetsvrouw heeft verlof en daarna kan "mijn" vakantie "echt" beginnen.
Maandagmorgen vertrekken wij met Carolus reizen naar Ierland.
We vliegen naar Dublin en daar wacht een bus ons op om een rondreis te maken. We zullen in 6 verschillende hotels logeren.
Laat het avontuur maar beginnen!

Jong, oud en dementie

Om met het "jong" zijn te beginnen.
Mijn fans worden steeds jonger heb ik al verschillende keren gezegd.
De kleutertjes in het sprookjesbos spannen toch wel de kroon! Deze week kwamen er kindjes die mij zegden dat ik de "beste" was en die mij één voor één kwamen knuffelen.
Tegenwoordig word ik herkend door de juffen als Benidorm Bastard maar door de kinderen als Heldin van de zee!
Tonnen energie haal ik uit die ontmoetingen!
Evenals ik veel voldoening haal uit de inleef momenten die ik geef samen met Marc.
Onze laatste "last minute" inleef was verleden week in Berchem.
Achteraf kwam er een jong moedertje raad vragen aan mij. Zij had een zoontje van 4 met een sterk vermoeden van a.s.s. Ik heb haar geholpen zo goed ik kon en zij pakte mij heel stevig vast om mij te bedanken. "Daar doen we het voor hé!" zei Marc. En daar ben ik het volledig mee eens!
"Oud worden" is niet zo positief.
Mijn vader is de laatste tijd nogal negatief. Alhoewel hij 93 jaar en nog goed bij verstand is, voelt hij zich "versleten"! Hij valt soms onverwacht en is bang om alleen te zijn.
Vorige week sprak hij erover om een apparaatje te kopen waarin onze telefoonnummers staan. Zo worden wij (mijn zus en ikzelf) automatisch verwittigd als hij valt.
Onlangs bezochten we zijn jongste broer (met dementie). Hij was er heel erg van geschrokken en zei achteraf in de auto : "Dat is het ergste wat een mens kan overkomen!"
Het is de laatste tijd ook heel erg geworden met onze nonkel. Hij is heel onrustig. Zoals hij in het ziekenhuis was. Maar nu loopt hij constant rond in huis. Je kan hem niet uit het oog verliezen want hij neemt alles vast en geeft het een andere plaats. Hij loopt rond met flesjes en breekbare voorwerpen. Tante moet hem voortdurend achterna gaan om alles af te nemen.
We zaten aan tafel om een stukje taart te eten met een tas koffie erbij. Hij heeft de tassen, ondertassen, lepeltjes, vorkjes allemaal vast gehad en op een andere plaats gezet. Toen we klaar waren met eten, heeft hij het tafelkleed misschien wel 50 keren opgeplooid: altijd op dezelfde manier! En maar wrijven en wrijven...
Ik begrijp het heel goed dat mijn vader zegt dat dit het ergste is. Hij is de oudste en nonkel is de jongste.
Dementie is een kwaal waarvan we nog lang het fijne niet van weten. Maar ik weet wel dat het NIET LEUK is!!!

Vreugde en verdriet

Hoe vreugde en verdriet heel dicht bij elkaar liggen...
Na de heerlijke periode van voorheen volgde nu een golf van die twee gevoelens.
Ik ging langs bij het Raster in Heverlee en had een zeer vruchtbaar gesprek.
In Olen woonde ik een voorstelling bij van Warre Borgmans en amuseerde me te pletter.
's Anderendaags moest ik vroeg opstaan want we vertrokken naar Dordrecht. Twee maal per jaar gaan we met z'n drieën een dagje stappen in Antwerpen. Er is één vriendin bij die in Den Haag woont en daarom hadden we afgesproken om eens naar Nederland te komen.
Was het die vrijdag toch wel staking van het spoor zeker!!!
Stan had voorgesteld om ons naar Breda te brengen zodat we daar de rechtstreekse trein naar Dordrecht konden nemen.
Mijn vriendin uit Balen kwam 's morgens in de vroegte naar mij en we vertrokken samen naar Baarle Hertog. Daar aangekomen, vertelde Stan dat er in Breda veel wegenwerken waren en dat we naar het station van Gilzen Rijen reden. Dat was veel dichterbij maar we moesten dan in Breda wel overstappen.
De spoorwegen in Nederland werken helemaal anders dan hier en we hebben heel wat afgesukkeld eer we onze tickets hadden...
Maar eind goed, al goed! We hebben een TOP dagje gehad in Dordrecht en 's avonds reden we moe maar voldaan naar huis.
Zondagmorgen kreeg ik een mail van de schoonzoon van Irene (onze collega van de Benidorm Bastards). Irene was 's morgens om half 7 overleden. :(
Alle bastards hadden die mail gekregen behalve 3. Aan die drie heb ik het doorgestuurd.
Ineens dacht ik : "En ik ben Irene niet meer gaan bezoeken in het rusthuis!!!"
Ik heb haar dochter gebeld en zij heeft mij de hele uitleg gedaan hoe het allemaal gegaan was.
Irene had 2 maanden geleden een hersenbloeding gehad, was in het ziekenhuis terecht gekomen en daarna in een revalidatiecentrum / rusthuis.
Ze zou de vrijdag worden begraven.
Die week heb ik verschillende mails en telefoons moeten beantwoorden. Zowel van de collega's als van de mensen van VTM.
Maandag was het "boterhammen eten" bij mijn nichtje en het was zeer aangenaam , ondanks de hevige regen en het gedrup in de keuken.
Dinsdag was het mijn verjaardag en ik ging repeteren in Mechelen voor de nieuwe reeks van Bart de Pauw waarin ik mag meespelen. Ik zat aan de tafel met de ECHTE Bart de Pauw!!!
's Avonds was het ledenvergadering van het theater en er werd uitbundig voor mij gezongen!
Donderdagavond nog even een voorstelling meegepikt in Westerlo.
Omdat ze de vrijdag weer moeilijkheden aankondigden bij het spoor had ik met een collega bastard afgesproken om naar Wechelderzande te komen en daar de bus te nemen.
We waren ruim op tijd in Antwerpen en gingen nog een koffie drinken.
De uitvaartdienst was uitermate emotioneel. Vitalski gaf een mooie hommage aan Irene en er werd heel ontroerende muziek gespeeld. Aan het einde van de dienst werd het nummer van Edith Piaf gespeeld: "Non je ne regrette rien". Hetgeen het leven van Irene helemaal typeerde.
Omdat wij niet bij de begraafplaats en de koffietafel geraakten wegens "geen vervoer", gingen we maar iets eten alvorens we terug naar Wechelderzande "busten".
's Avonds nog naar een voorstelling in Balen gaan kijken en zaterdag met de bus naar Turnhout waar Stan mij oppikte om naar het verjaardagsfeestje van de kleinzoon te gaan.
Maandagavond reed ik met een vriendin naar Antwerpen naar toneel en dinsdag hadden we onze maandelijkse V.V.A. avond. "kinderen met a.s.s. in het gewone onderwijs" ZEER GOED!!!
Donderdag schafte ik mij een nieuw kleedje aan en ging op kraambezoek en vrijdagavond was het vergadering van tpASSt, waar ik meter van ben.
Vandaag vierden wij mijn vader die 93 werd. Het doet ècht deugd om te zien hoeveel plezier zijn broers en zus eraan beleven om gezellig samen te eten en herinneringen op te halen.
Vader gaf zelfs een speech voor we gingen eten. Dit had hij nog nooit gedaan. Hij was heel emotioneel; heette iedereen welkom en vond het heel spijtig dat zijn overleden zus en zijn jongste, zwaar dementerende broer er niet bij waren...
Morgen gaan we met mijn nichtje en haar man naar Kasterlee aan de molen. Daar vinden allerlei activiteiten plaats. Onze overleden neef heeft daar altijd brood gebakken op ambachtelijke wijze.
Dit gaat voor ons ook weer heel confronterend zijn...

Heerlijke momenten.

Sinds mijn laatste blogpost heb ik alleen maar positieve dingen meegemaakt.
De opendeurdag in het sprookjesbos opende de reeks. Bijna 1000 kindjes passeerden onze vertellingen: allemaal even enthousiast! Er kwam zelfs een meisje (ik schatte haar 12 jaar) naar mij om te zeggen dat ze mij gezien had in de film "Helden van de zee". Zij herkende mij door mijn "heksen" kleed heen.:)
De twee volgende dagen stonden er weer vertellingen op het programma. De ene groep is al wat aandachtiger dan de andere maar over 't algemeen zijn ze toch allemaal heel leuk!
Op donderdagavond woonde ik een toneelvoorstelling bij in Gierle: "Vriendinnen" met Marleen Merckx en Annemarie Picard. Achteraf hebben we nog een interessante babbel gehad en zijn we samen op de foto gegaan.
Vrijdagavond had ik afgesproken om samen met een collega van "Ladies night" naar Mol te rijden om een toneelvoorstelling te gaan bekijken die geregisseerd werd door een andere collega van "Ladies night". Voor de voorstelling mocht ik eerst heel lekker gaan eten om daarna samen Mol waarts te rijden.
Zaterdag kwamen ze mijn nieuwe gordijnen hangen. Dit viel ook geweldig mee want ze konden in de gaatjes van de vorige gordijnen gehangen worden: dus NIET boren!
Na de middag reed ik naar Baarle omdat de kleindochter jarig was en 's avonds alweer terug huiswaarts want zondagmorgen stond er een vertelling op het programma.
Na de middag mocht ik naar een communiefeestje van de zoon van mijn "persoonlijke therapeute" en dat was natuurlijk HEEL gezellig. Stan mocht eigenlijk ook meekomen maar omwille van zijn beperking met de knieprothese was dit nogal moeilijk...
Dinsdagavond hadden we een babbelavond over a.s.s. in plaats van onze maandelijkse info avond.
Er waren maar 5 personen komen opdagen, met mij erbij dus 6. Maar het was reuze interessant! Iedereen kon gemakkelijk zijn zegje doen en we hebben er alle 6 veel aan gehad!
Pinksterweekend was echt wel "vurige tongen"! Stan mocht terug met de auto rijden en hij kwam voor het eerst sinds 2 maanden naar hier!
Maandag reed ik naar het ziekenhuis in Geel. Mijn neef had laten weten dat zijn vader opgenomen was. 's Morgens belde ik nog naar mijn tante om te vragen of ik mocht komen en zij vond het goed.
Na de middag kwam ik dus aan in de kamer van mijn zwaar dementerende nonkel. Hij zat in de zetel en er hingen allemaal draadjes en buisjes aan hem. Tante gaf hem een potje yoghourt. Hij kan geen zinnig woord meer uitbrengen en is voortduren heel onrustig. Hij had zijn sonde uitgetrokken de dag ervoor en daarom hadden ze hem een pamper aangedaan. Ik vergeleek hem met een peuter.
Hij brabbelt zo maar wat.Maar soms komen er verstaanbare woorden uit zijn mond. Daarop reageerde ik dan zoals ik tegen een klein kindje zou praten en dan moest hij onbedaarlijk lachen!
We hebben gezongen, geteld en veel gelachen. Met tante heb ik ook een goed gesprek gehad.
Ik vind het heel boeiend om het brein van een dementerend persoon proberen te begrijpen.
Evenals ik het enorm boeiend vind om het brein van een persoon met a.s.s. proberen te begrijpen.
De persoon van begeleid wonen kwam dinsdagavond even babbelen over Tim.
Zij vertelde mij dat ze HEEL graag bij Tim komt omdat het zo'n crème van ne gast is! :)
Drie keer heeft ze aan mij gevraagd: "Gaat het wel met jou? Hoe doe jij het toch allemaal???"
Ik vertelde haar dat ik mijn energie haal uit de kindjes in het bos en de kleinkindjes van mijn zus.
Deze morgen ging ik vertellen en de kindjes vochten bijna om mij een handje te mogen geven om door het doolhof te gaan. Toen ik hen begeleidde naar de volgende verteller kwamen ze mij één voor één een knuffel geven. (smelt, smelt, smelt)
Na de middag was ik bij Tim in de garage bezig met de deur open. Mijn zus was Lore uit de school gaan halen en ineens hoorde ik roepen: "Hé tante Lea!!!" Ze kwam naar mij gelopen om haar nieuwe schoentjes te tonen.
En dan komt nu het "heerlijkste" moment!
Toen ik maandag in het ziekenhuis was, kreeg ik telefoon van iemand van Woestijnvis. Zij vroeg of ik dinsdag op de middag kon komen filmen voor de Ideale Wereld. Jelle de Beule had naar mij gevraagd!!! Natuurlijk kon ik komen! Ze kwamen mij zelfs afhalen aan het station van Vilvoorde.
Ik wist van toeten noch blazen wat ik moest doen. Daar aangekomen , werd ik dadelijk in de strijd gegooid en iedereen was super vriendelijk! Ook nog een fijne ontmoeting gehad met een medewerkster van de film. Zij werkt daar nu.
Het filmpje was hilarisch. Ik postte het op facebook en de reacties stroomden binnen! Allemaal even positief , nog positiever!
HEERLIJK!

Pieken en dalen

Of hoe een mens vanop de hoogste top van een berg in een paar dagen in het diepste dal kan terecht komen...
Het voorbije weekend was echt TOP!
We speelden voor 2 bomvolle zalen "Ladies night" in 't Getouw in Mol.
De toeschouwers gingen uit hun dak en we kregen menig open doekje en telkens een staande ovatie op het einde!
De vriendschap en samenhorigheid tussen de acteurs spat van het podium!
We speelden zondagavond voor de dertigste keer en iedereen had het gevoel alsof het nog niet de laatste keer was...
Achteraf cirkelden de lovende berichten rond via facebook en mail. Oh , wat is dat toch een zalig gevoel!
Aanvankelijk zouden we spelen in het Vito in Mol maar vanwege de terreur dreiging werd dit verzet naar ' Getouw. Maar dat bracht mee dat we niet op vrijdag en zaterdag zouden spelen maar wel op zaterdag en zondag.
Had ik toch wel een VIP ticket voor" Oscar" in Antwerpen op zondag zeker!!!
Gelukkig was die voorstelling in de namiddag om 15 u 15. Ware het niet dat er achteraf steeds een receptie bij hoort!!! Die receptie kon ik wel op mijn buik schrijven...:(
Ik had aan mijn nichtje gevraagd om mee te rijden want Stan is nog steeds immobiel wegens zijn knie prothese.
Mijn nichtje zou zelf met de auto rijden en dan konden we na het stuk dadelijk naar huis komen. We spraken af dat ik om 13 u bij haar zou zijn. Ik liet mijn auto daar staan zodat ik achteraf ineens naar Mol kon rijden. Daar aangekomen zei ze dat haar man zou rijden en ons ging weg brengen en komen halen. We stonden vertrekkensklaar toen de buurvrouw in volle paniek kwam aangelopen. Ze had zichzelf buiten gesloten! Er werd eerst naar een slotenmaker gebeld. Het leek een chinees te zijn die engels sprak... Het zou 2 uren duren eer hij daar was. Dat leek ons helemaal niet koosjer.
De buurvrouw is dan bij ons in de auto gestapt. We brachten haar naar haar zus.
Onderweg hebben we ons te pletter gelachen. Eerst en vooral belde ze de slotenmaker af en zei dat ze de sleutel had gevonden. Ze kreeg als antwoord: "Oh dat is een koede mop!".
We fantaseerden erop los: dat het een gokchinees zou zijn die buiten zijn uren bij de mensen ging inbreken enz...
Achteraf vernamen we dat haar zus een sleutel van haar huis gevonden had en ze kon terug binnen.
Onderweg naar Antwerpen zeiden we tegen mekaar: "Als we met dat stuk niet zo erg moeten lachen als nu, gaan we onder de pauze naar huis."
Maar het tegendeel was waar: het stuk was HILARISCH! Echt een goede komedie met ras acteurs!
We reden vlug naar huis achteraf en ik was ruim op tijd in Mol.
Tot zover de pieken.
Gisteren kreeg ik de schrik van mijn leven.
Omstreeks 10 u kreeg ik telefoon van mijn ex: "ik heb juist telefoon gekregen: Tim is niet aangekomen op zijn werk!" Hij was in het huis van Tim en zag dat de auto weg was. Mijn hart stond even stil en ik ging in overdrive! Tim nam ook zijn gsm niet op.
Ik belde dadelijk naar het werk en zij wisten mij eveneens te vertellen dat de auto van Tim er niet stond! Zo gauw ze iets wisten, zouden ze het mij laten weten.
Even daarna kreeg ik telefoon van zijn overste. Zij was niet in het gebouw maar op een andere locatie. Daarom had ze geen sms gekregen, zei ze. Gewoonlijk krijgt ze een sms van Tim als hij zich overslapen had. Dus : zij ook ongerust! Zij had iets ingesproken op zijn gsm en een sms gestuurd met de vraag om haar aub iets te laten weten.
Rond 10 u 30 kreeg ik telefoon (een 03 nummer). Ik zei mijn naam en kreeg aan de andere kant te horen: "dag ma". Ik sprong een gat in de lucht!!! Ik heb hem dat ook gezegd dat ik HEEL blij was om hem te horen en dat ik HEEL ongerust geweest was. Hij was gewoon overslapen : tot 9 u notabene!
Nadien belde ik zelf terug naar zijn overste en zei wist mij te vertellen dat heel Waterwegen en Zeekanaal op zijn kop stond van ongerustheid!!!
Het doet wel goed om te vernemen dat iedereen zo met mijn zoon begaan is. Gisteravond heb ik hem gezegd dat hij ALTIJD een sms moet sturen als hij te laat is en hij gaat dat doen. :)
Vrijdag gingen we voor de laatste keer naar de psychologe. Hij is "ontslagen". Volgens haar gaat het zeer goed met hem en kan de begeleidster van begeleid wonen het verder opvolgen.
Eind goed al goed.
Van de jongste zoon kreeg ik weerom een paar mails waar ik ondersteboven van was! Bij de ene mail weet ik ondertussen dat het lag aan "duidelijkheid". Ik was niet "duidelijk" genoeg.
Over de andere mail kreeg ik achteraf excuses.
Maandag kreeg ik ook nog telefoon van zijn begeleidster ivm zijn werk. Zij had niets dan lof over hem: hij doet het HEEL goed, maakt enkel kleine foutjes, goede omgang met de collega's enz...
Eén minpuntje: hij is traag. Maar dat zou geen invloed hebben op de evaluatie.
Deze rollercoaster maakte ik mee op 4 dagen tijd.  Het was "de moeite".

Bordje gemengd

Deze titel (vlag) dekt helemaal de lading.
"Gemengd" zowel van activiteiten als van gevoelens.
Maandag : nichtjes komen boterhammen eten bij mij en 's avonds een toneelavondje in de Peerdestal.
Dinsdag: voormiddag afspraak met Louis en zijn moeder om info te geven over het kortfilmpje dat hij moet maken voor school. Ik zal een demente vrouw spelen die in haar droomwereld leeft.
Op de middag even een blitzbezoek aan de dementerende (cfr. mijn rol...) nonkel. Ik moet vlug verder om te gaan poetsen in Diest. De nichtjes blijven nog even buurten.
Donderdag is het de dag van "Authentisme wasda?" in Diepenbeek. Ik haal weer die jongen uit Beringen op en breng hem daarna ook weer thuis.
Vrijdagmorgen vergadering over het sprookjesbos ivm de open deur dag op 1 mei. We hebben er een nieuwe sprookjesvertelster bij!!! Het ziet er goed uit!!!
's Avonds met een vriendin naar toneel in Balen , waar we ons reuze geamuseerd hebben.
De volgende maandag repeteren we in Balen omdat we de Ladies night nog eens gaan spelen op 23 en 24 april.
Woensdag voormiddag rijd ik voor de eerste opnamedag van mijn "dementie" filmpje naar Oud-Turnhout. Ik moet in een rolstoel aan een vijver in de verte zitten staren terwijl mijn kleinzoon een hele uitleg (waar ik natuurlijk GEEN aandacht aan schenk) doet naast mij.
Donderdag voormiddag rijd ik met Tim naar de notaris ivm een testament en 's avonds is het de tweede opnamedag in salons De Limpens in Herentals. Ik beweeg mij in mijn droom tussen dansende koppels. Met een fel groen balkleed wals ik tussen de "grijze" koppels.
Vrijdag avond woon ik een voorstelling bij in de Zoerla. Fred Ringoot brengt op een ontroerende manier zijn levensverhaal. Hij heeft kanker en zit in een rolstoel maar er gaat zo'n positieve kracht van hem uit dat het alle toeschouwers omver blaast. Achteraf komt hij nog een babbeltje doen en ik heb weer een uitzonderlijke "mooie" mens ontmoet!
Zaterdag is het wereld autisme dag. In Geel is er een nieuwe groep ontstaan voor en door mensen met autisme "'t pASSt". Men heeft mij gevraagd om "meter" te worden van die groep en ik heb toegezegd. Die zaterdag werd er een pannenkoekenslag georganiseerd en een reporter van de Gazet van Antwerpen kwam een dubbel interview afnemen van een meisje met a.s.s. en mezelf.
Weer heb ik een "bijzonder" meisje ontmoet. Met haar heb ik de krant gehaald.
Zondag middag repeteerden we weer in Balen. Daarna gingen we samen eten om 's avonds naar Ladies night te gaan kijken bij onze collega's in Veerle Laakdal.
Maandag morgen lekker gaan ontbijten met mijn vriendinnetje en woensdag nog maar eens een interviewtje gegeven voor de Rondom.
Vrijdag morgen moest Stan binnen in het ziekenhuis voor zijn knie operatie. De hele dag brandde hier een kaarsje. 's Avonds reed ik ernaartoe samen met de schoondochter. Hij was opmerkelijk "wakker".
Wij dachten dat het was omwille van de pijnpomp. Gedrogeerd! De dokter zei dat de operatie heel goed meegevallen was. Kaarsje geholpen!
Zaterdag verbleef ik de ganse namiddag in het ziekenhuis bij Stan en hij verbeterde zienderogen.
Zondag namiddag reed ik er weer naartoe en hij vertelde dat hij de maandag al naar huis mocht.
's Avonds had ik afgesproken om met Bert naar Tessenderlo te rijden. Wij gingen kijken naar "Ooit gemist". Alweer een super amusante voorstelling gezien!!!
Maandag kreeg ik een bericht dat Stan na de middag naar huis mocht en daarom ben ik naar Baarle gereden om de stand van zaken te bekijken. Hij pikkelde al vrolijk rond!
Dinsdag hadden we onze maandelijkse info avond van de V.V.A. ivm "Emotionele ontwikkeling bij mensen met a.s.s." We hebben een BERG informatie over ons gekregen en het moet nog even bezinken bij velen van ons.
Zo meteen vertrek ik naar Meeuwen Gruitrode voor een "Inleef bis". Beamer en laptop mee en off we go!

Inleef enz.

Ettelijke inleef momenten heb ik al gegeven maar de laatste was toch de opmerkelijkste!
Half maart gingen we ons inleef moment geven in Malle.
Er waren ongeveer 30 mensen aanwezig waaronder ook personen met a.s.s.
Marc had gezegd dat die personen een kaartje gingen vast hebben zodat ze de prikkelende oefeningen niet moesten meedoen in het begin.
Wij starten elke keer met een inleef oefening die te maken heeft met zintuiglijke prikkels: zicht, gehoor, reuk, tast , rituelen en voorspelbaarheid.
Zonder te spreken, laten we de mensen in groepjes van 3 binnen komen. Ze moeten dan op een door ons opgegeven manier aanschuiven aan de tafel. Ik leidde een man naar zijn plaats maar hij begon onmiddellijk te steigeren: "Ik moet bij mijn vrouw zitten! Ik WIL hier niet zitten!!!" Ik deed teken naar Marc en hij leidde die man naar een groepje waar zijn vrouw al zat.
Hij had GEEN kaartje vast maar ik had WEL door dat hij a.s.s. had...
Wij werken in 3 blokken: 1) zintuiglijke prikkels en rituelen  2) sociale moeilijkheden
3) communicatie.
Elk blok is onderverdeeld in 3 delen: oefening, ervaring uitwisselen, duiding van ons beiden.
Iedere keer wordt er ook vermeld dat mensen met a.s.s. oog hebben voor detail. Een duidelijk voorbeeld kreeg ik die avond van mijn jongste zoon. Ik had hem een kommetje gekocht om zijn ontbijtgranen in te doen omdat het vorige versleten was. De kom had maar 1 euro gekost omdat het een reclame stunt was. Er kwam die avond een berichtje binnen op mijn gsm dat op mijn lachspieren werkte: "Ik heb ondervonden waarom ze die kommen bij de Carrefour bijna weggaven: die hebben oneffenheden, de mijne verschillende kleine aan de binnenkant. Maar dat is maar klein bier in vergelijking met een bamboe kom die afbrokkelt. :)"
Tijdens het deel van "ervaring uitwisselen" gaan Marc en ikzelf bij de verschillende groepjes even luisteren.
Ik kwam bij een groepje waar een jongeman zat die nogal luidruchtig aan 't babbelen was. Hij vertelde dat hij zijn diagnose vorig jaar gekregen had en hij was 21 jaar! Hij bleek de zoon te zijn van de man die bij zijn vrouw WILDE zitten!
Aan het einde van zo'n inleef moment bedankt Marc mij steeds uitvoerig en vraagt een groot applaus voor mij.
Nadien komen er dan altijd nog mensen met vragen over van alles en nog wat. Er kwam een vrouw naar mij : begeleidster bij het Raster in Turnhout. Zij zei: "Ik heb een enorme bewondering voor u! Ik hoorde u zeggen dat je een zoon had van 42 jaar! Ik had nooit gedacht dat jij kinderen had van die leeftijd! En wat jij allemaal DOET!!! Chapeau hoor! Ik zou eens graag naar een voordracht van jou alleen komen..."
Achteraf kregen wij ook nog een mail van de regio verantwoordelijke van Malle. Zij bedankte ons voor de fantastische inleef en vermeldde dat alle mensen heel tevreden waren. Zelfs die jongeman met a.s.s. had gezegd dat hij zich nu pas "begrepen" voelde.
Dit geeft mij een gelukzalig gevoel.
Maar dit gevoel is de voorbije week helemaal te niet gedaan.
Tot welke laffe daden zijn sommige "mensen" (of zijn het geen mensen?) in staat???
Er zijn geen woorden voor. Ik heb de laatste dagen zulke mooie teksten gelezen van mensen die ik ken. Allemaal woorden van samenhorigheid, respect en LIEFDE!
Donderdag was het de dag van "Authentisme was da?" Ik ging helpen in de universiteit van Diepenbeek zoals vorig jaar.
Er was opmerkelijk veel minder volk!  Ook in Antwerpen , Leuven en Gent waren er minder deelnemers. Allemaal het gevolg van die zinloze aanslagen!
Zoals verleden jaar ging ik weer de jongen van Beringen ophalen om mee te rijden. Hij moest daar gaan spreken. Hij had voor mij een attentie bij: een half eitje met chocoladen paaseitjes in. Er hing een kaartje aan : Met dank!
We hebben weerom een interessant gesprek gevoerd in de auto. Hij kan het ZO goed verwoorden hoe hij zich voelt!
Tijdens de gesprekken van die avond kwam toch ook weer ter sprake dat ELKE persoon met a.s.s. VERSCHILLEND is!!!
Ik heb een enorme bewondering voor de personen die daar hun verhaal komen vertellen!
Volgende week is het Wereld autisme dag op 2 april.
Er wordt al veel aandacht aan besteed in de media maar er is toch nog veel werk aan de winkel.
Vandaag is het Pasen. Voor al de lezers van mijn blog : een vrolijk Pasen met veel liefde en geluk!!!