Dementie, liefde en allerlei.

Donderdag laatstleden bezochten mijn jongste nichtje en ikzelf onze nonkel die al enkele tijd aan dementie lijdt.
Wat zijn we daar geschrokken! Het was geleden van oktober dat we er nog geweest waren. Toen herkende hij mij nog als de dochter van zijn oudste broer maar die andere "madam" kende hij niet!
Nu kende hij niemand meer! Hij stond daar maar wezenloos te staren en het leek mij of hij dwars door je heen keek. Het was precies een geest die door het huis waarde... Zijn zoon was er ook op bezoek. Hij had zijn hond bij. Nonkel vroeg: "Van wie is die hond?" , en "wie zijn al die vreemde mensen die daar zitten?". Hij zag ons spiegelbeeld in de ruit.
Rond 21 u 30 zei hij: "Ik ben moe. Ik ga slapen maar niet met die vreemde mensen hier in huis."
Mijn tante moest hem op zijn stoel zetten aan tafel want hij wist niet meer hoe hij moest gaan zitten.
Hij begon met kopjes en schoteltjes te schuiven en stond regelmatig recht om naar de kelder te gaan. Die deur was op slot want hij was al verschillende keren 's nachts in het donker de kelder in gegaan.
's Nachts dwaalde hij door het huis, zei mijn tante en zij had al sinds lang geen enkele nacht meer kunnen rustig slapen.
Wij zeiden dat ze aan zichzelf moest denken want ze zag er helemaal niet goed uit: heel zenuwachtig en uitgeput.
Onze neef was gaan informeren voor een service flat maar dat zou dan alleen voor tante zijn want nonkel moest bij de zware dementen verblijven.
En dit is nu juist wat tante helemaal NIET wil! Zij laat haar man niet ALLEEN! Wij kennen mekaar al 60 jaar, zei ze "hoe kan ik hem nu aan zijn lot overlaten?"
De dokter had al gezegd dat ze hem moest loslaten maar dit kan ze nu nog niet. "Ik doe verder zolang ik kan," zei ze "en als ik er bij neerval, zal ik hem wel wegbrengen!"
Dit noem ik onvoorwaardelijke liefde!!!

Onze opvoeringen in Kasterlee zijn gisterenavond geëindigd.
In totaal hebben we 6 keer gespeeld met veel succes en er zijn heel wat mensen speciaal voor mij komen kijken. Dat doet toch wel goed. Want zoals ik in mijn vorige blog al schreef: ik vond het daar heel raar! Ik voelde daar geen echte samenhorigheid. Met enkelen had ik een goed contact en 2 collega's zijn gisteren komen zeggen : "Ik vond het een hele eer en een verrijking om met jou te mogen spelen."

Vorige week moest ik een getuigenis geven in een school voor a.s.s.
Daar heb ik een vreemde ervaring gehad. Het waren allemaal ouders van kinderen met a.s.s. en zij luisterden heel aandachtig. Ineens was er een vrouw die haar hand opstak. "Ik wil hier onderbreken, " zei ze. "Ik heb NIETS van uwe uitleg begrepen! ZO ongestructureerd!!! Ik heb Asperger. Wij zien alles zwart, wit en wij komen soms heel bot over. Maar dat bedoelen wij niet zo! Ik kan het ook beter opschrijven dan dat ik het kan zeggen. Nu ben ik toneel aan 't spelen want dit is copieergedrag!" Bij iedereen viel de mond open van verbazing, bij mij incluis! Ik zei haar dat ik het heel knap vond dat ze het zo goed kon uitleggen en dat ik elke dag nog bijleer wat betreft a.s.s.
Na de getuigenis is ze dadelijk buiten gegaan want ze vond het daar heel storend omdat er iemand een bepaald parfum ophad waar ze niet tegen kon.
Woensdag laatstleden gaf ik een workshop in een school in Lier. Zij hadden een pedagogische studiedag ivm het M decreet. Toen we 's middags gingen eten , kwam ik Marc, mijn collega van de VVA tegen. Dat was een verrassing! In maart maken we weeral een daguitstap naar Maaseik om 2 inleefmomenten te geven.

Dan ben ik ook nog te weten gekomen dat mijn boek uit de handel is genomen.
De laatste exemplaren hebben ze verkocht aan sterk gereduceerde prijs en nu zijn er alleen nog E boeken te downloaden.
De uitgever heeft wel laten weten dat er nog POD (press on demand) boeken kunnen bekomen worden.
Het einde van het papieren tijdperk?

Dinsdag hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van de V.V.A. in Noorderwijk. Deze keer ging het over : Omgaan met fysieke en verbale agressie. De spreekster was psychologe en auti-coach. Zij wist dus heel goed waarover ze sprak.
Eerst gaf ze een uiteenzetting over de levenslijnen van mensen met a.s.s. en "gewone" mensen.
Bij de n.t. ers ging de lijn al kabbelend en golvend verder terwijl deze bij de a.s.s.ers met afzonderlijke bolletjes tot in het midden ging. Middenin stond er een grote dikke bol die het heden en het NU voorstelde. Zij legde dan uit dat de afzonderlijke bolletjes allemaal belevenissen waren die mensen met a.s.s. voor 100 % moesten afronden voor ze aan een volgende belevenis konden beginnen. Zij denken in "beelden" en als die beelden positief konden afgerond worden , ging het probleemloos om in de toekomst soortgelijke belevenissen te herhalen. Waren er problemen met bepaalde beelden , konden ze flippen en agressie vertonen.
Zij legde wel heel veel nadruk op het feit dat ELKE persoon met a.s.s. VERSCHILLEND is!
Agressie kan zich op vele manieren uiten: fysiek, verbaal, schriftelijk....
Er waren uitzonderlijk vele aanwezigen op onze avond: 27! Waaronder verschillende leerkrachten.
Eén van die leerkrachten zei op het einde: "Amaai , nu heb je ons wel veel kopzorgen bij gegeven!"
Ikzelf heb er toch weer heel wat van bij geleerd : vooral wat het toekomstbeeld betreft.
Ik vind het nog steeds boeiend om bij te leren maar soms staat het water me toch aan de lippen...
En uiteindelijk zijn het toch altijd de n.t. ers die zich moeten aanpassen!

Toneel en VVA

Zaterdag ll speelden we de premiere van "Tweede keer, goeie keer" in Kasterlee.
We hadden een repetitieproces met veel hindernissen. Er waren er die niet content waren met hun rol en daarom bleef de kennis van de tekst lang achterwege. Voor mij was het ook niet zo gemakkelijk want ik was ondertussen nog enkele voorstellingen zoet met "Lady's night" in Balen.
Ik moest een tekst lezen uit een krant en zo lang ik in Balen bezig was , had ik die tekst in de krant geplakt. Nadien ging het als een fluitje van een cent!
De laatste week voor de voorstelling hadden we dagelijks repetitie vanaf 19 u tot na middernacht.
Enkel de vrijdag hadden we vrij.
Die intense week heeft toch zijn tol geëist want ik zit momenteel met een snotvalling van jewelste!
Wat ik ook heel raar vond na de voorstelling zaterdag was dat iedereen zo maar naar de kleedkamer ging zonder proficiat te zeggen tegen mekaar...
Degene die mijn dochter speelt in het stuk , zit op dezelfde golflengte als ikzelf en we zijn vriendinnen geworden. Haar heb ik een dikke knuffel gegeven en proficiat gewenst en zij mij ook natuurlijk. Er is wel wat gebroddeld en overgeslagen maar het publiek heeft niets gemerkt en dat wil toch niet zeggen dat je mekaar GEEN proficiat mag wensen nietwaar? Alleen de regisseur heeft mij een proficiat gewenst...:)
Gisterenavond hadden we een regio avond van het VVA in Noorderwijk: "Wonen met ondersteuning". Weer heel interessant!
De spreekster had twee ervaringsdeskundigen bij : een jongen en een meisje, allebei met a.s.s.
Wat mij weer opviel was dat ze zei : "Ik geef ondersteuning aan 12 mensen met a.s.s. , ik ken HEEL VEEL mensen met a.s.s. en ze hebben allemaal een andere vorm van het spectrum!!!
Het koppel dat ze bij had , hebben een relatie en zijn ook TOTAAL verschillend. Ze wonen niet samen maar om de week wonen ze een week bijeen. De jongen kon dadelijk een antwoord geven als we hem iets vroegen maar het meisje moest er eerst even over nadenken.
Van die jongen heb ik interessante tips gekregen om te gebruiken in mijn situatie.
Want ik ben gisteren weer met de neus op de feiten gedrukt dat mijn 2 zonen ook ZO verschillend zijn en hoe moeilijk ze het dikwijls hebben!!!
En dan mag ik nog van geluk spreken dat ze allebei werk hebben want die jongen van gisteren leefde van het OCMW!
De bijeenkomst ging deze keer door in de leeszaal van het dorpshuis. Dat is een open ruimte waar geen afsluitende deur is. De muziekschool zit daar dicht naast en de toiletten ook. Dus : constant VEEL lawaai! Mensen die naar het toilet gaan, kinderen die weggaan van de muziekschool en anderen die aankomen. Allemaal met het nodige rumoer! Om deze reden zijn wij indertijd verhuisd naar de zolder. Daar hoor je bijna niets. Maar deze week zaten de mensen van het rode kruis op de zolder en moesten wij naar de leeszaal verhuizen.
Op onze bijeenkomst was een gezin aanwezig met een autistische zoon van 23 jaar. Tijdens de koffiepauze moest de vader die jongen naar huis voeren: hij had altijd met zijn handen aan zijn oren gezeten!
Naast mij zat een meisje dat haar diagnose verleden maand nog maar gekregen had.
Zij was begaafd en had een diploma van technisch tekenen. Ettelijke sollicitaties had ze al gedaan en elke keer was ze van een kale reis thuis gekomen. Zij moest werken in een drukke omgeving met veel prikkels en men had er geen oren naar als ze vroeg naar een rustige omgeving! Het meisje was echt ten einde raad. "En ik kan zo goed tekenen!", zei ze teleurgesteld...
Er werd ook gesproken over een netwerk. Sommigen hebben nood aan externe poetshulp , familiehulp, budget beheer, psychologen enz. Iedere persoon met a.s.s. heeft één of andere hulp nodig. En de hulpverleners maken ook regelmatig fouten. We komen nog regelmatig voor verrassingen te staan en leren elke dag bij. Het is ZO moeilijk om ons in het brein van een persoon met a.s.s. te verplaatsen! Maar we doen ons best en we hopen dat ze begrijpen dat het voor ons ook heel moeilijk is!
Soms vraagt het zoveel energie dat ik door de bomen het bos niet meer zie en dan ben ik weer super blij dat ik toneel kan spelen! Daaruit haal ik mijn energie! Natuurlijk ben ik ook heel blij dat ik een uitlaatklep heb bij Stan. En dan mag ik ook mijn allerbeste vriendin niet vergeten die mij verstaat met een half woord! :) ;) ;)

Weer een jaar voorbij!

Het nieuwe jaar is al 12 dagen oud en ik heb nog geen tijd gehad om iets te posten!
Volgens mij zegt dit veel over mijn bezigheden???
Het is al zo ontzettend druk geweest maar toch ook zooo plezierig!
Mijn moeder zaliger zei altijd: "Hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat." En dit moet ik spijtig genoeg beamen.
Op nieuwjaarsdag gingen we zoals gewoonlijk eten bij mijn vader met de ganse familie. Ondertussen zijn we al met 13! De kleine Ward is de dertiende in de rij.
Het was weer reuze gezellig met die kleine pagadders erbij en vader genoot er zichtbaar ook van!
De zaterdag na nieuwjaar gingen Stan en ik naar een conference van Carry Goossens. Hij bracht een bonte mengeling van verhalen en liedjes uit het land van de cowboys. Met volle teugen hebben wij hiervan genoten!
Zondagvoormiddag gingen we naar de nieuwjaarsbrieven van de kleinkinderen luisteren. Mijn favoriete kleindochter (die in het eerste leerjaar zit) had er zelf de gemakkelijke woordjes tussen geschreven. :)
Maandag begon dan het gewone werk weer: wassen en strijken en 's avonds repetitie in Kasterlee.
Dinsdag had ik de ganse dag opnames voor "Familie". Het was een fijn weerzien met de collega's van 23 jaar geleden!
Woensdag en donderdag weer repetitie en vrijdag moest ik naar Antwerpen sporen om deel te nemen aan een kwis die Irene van de Benidorm Bastards georganiseerd had.
Tussendoor ging dan ook de zorg voor mijn zonen nog door zoals gewoonlijk en op zaterdag reed ik naar Stan om te ontspannen.
Met Stan heb ik toch wel het groot lot gewonnen. Als ik daar ben , word ik verwend tot en met.
Morgen is hij jarig en dan rijd ik weer tot bij hem. Hijzelf zegt altijd dat hij voor het ongeluk geboren is omdat hij jarig is op de dertiende! Maar het tegendeel is bewezen : wij hebben het geluk gevonden bij mekaar!!!
Als 13 een ongeluksgetal zou zijn , zouden mijn oudste zoon en mijn petekind ook ongelukkige kinderen zijn. En Wardje is de dertiende spruit van de familie Witvrouwen. Er bestaat geen braver, vrolijker en guitiger kereltje!
De repetities in Kasterlee lopen op hun laatste benen want op zaterdag 24 januari spelen wij de premiere! De zenuwen beginnen daarom ook al parten te spelen!
Volgende zondag moet ik dan ook nog wat sketches gaan spelen met een collega van het toneel van Oevel. Dit ter gelegenheid van een brunch van het Davidsfonds.
Gelukkig kan ik mijn teksten nog goed uit mekaar houden....
De eerste lezing van de revue in Herentals is ook al achter de rug. Die revue wordt gespeeld in mei.
Als de voorstellingen van Kasterlee achter de rug zijn, begin ik volle petrol in Herentals te repeteren!
Zo weten we weer wat te doen!
Ik heb me voorgenomen om volgend seizoen toch wat minder rollen aan te nemen en zo wat minder hooi op mijn vork te nemen.
Er volgt hier ook nog een rechtzetting ivm mijn boek. Het gaat over het meisje uit Wit-Rusland dat gedurende 10 jaren in België gelogeerd heeft tijdens de grote vakantie. Ik had al jaren niets meer over haar vernomen : enkel nog een telefoontje met nieuwjaar! Een vriendin zei me ooit: "Als ze volwassen is, zal ze wel beginnen nadenken en dan komt ze wel terug met hangende pootjes!"
Dit jaar is dit werkelijkheid geworden! Voor nieuwjaar belde ze mij op om te vragen of ik nog op hetzelfde adres woonde? Want ze had een kaart gestuurd. Ik vroeg daarbij ook haar adres om ook een kaartje en een briefje te sturen. Ze heeft dan haar adres doorgestuurd via facebook. Aan de telefoon vertelde ze dat ze samenwoont met haar vriend en dat ze samen studeren aan de universiteit van Minsk. Als ze afgestudeerd zijn, hebben ze dadelijk werk en blijven ze in Minsk wonen. Ik zei dat we hun dan wel eens zouden komen bezoeken als het zover is. Waarop ze antwoordde: "Jullie zijn toch ook nog niet in Moscou geweest hé? Als je daar dan graag naartoe gaat, wil ik wel meegaan om te tolken." Bij deze is dit dus bevestigd! Mijn zus en schoonbroer gaan ook mee!
Gisteren kreeg ik haar kaart: aangetekend!!!
Vandaag ging ik mijn T.V. gids Primo halen in de krantenwinkel en wat zag ik staan???
Mijn foto met Jef Desmedt van Familie!!! Er stond een hele uitleg bij over mij en mijn boek. Heel mooi geschreven! En dat voor een "roddelboekske"! Ikke content !
Hieronder nog wat foto's.

Oud jaar en zangertjes

Hier zit ik dan op mijn tabletje te tokkelen.
Uit verveling begin ik maar te bloggen.
Om 9 u deze morgen was ik al ter plaatse in het huis van Tim : centjes stonden klaar en de snoepdoos ernaast.
Ik had nog een hele berg strijk staan, waar ik dan maar dadelijk aan begon.
Ondertussen kwam er om half 10 één zangertje!
Strijk al lang gedaan en vermits ik mijn boekjes met kruiswoordraadsels vergeten ben , heb ik mijn tabletje genomen en heb een beetje gechat.
In onze streek is het volgens ik kan lezen op facebook overal erg geminderd met nieuwjaarszangertjes
En dat vind ik nu een heel spijtige zaak zie!
Vroeger toen wij klein waren, vertrokken we zodra het licht begon te worden en we zongen de longen uit ons lijf tot het middag was. Het was een soort wedstrijdje: om ter meest ophalen!
Later , toen ikzelf mocht geven aan de zangertjes , genoot ik met volle teugen van die kindjes die aan de deur kwamen zingen.
Soms waren er zelfs heel originele liedjes bij! Daar gaf ik mijn commentaar op en dan zag je die glunderende gezichtjes!
Maar deze traditie dreigt verloren te gaan.
Volgens mij hebben de kinderen van tegenwoordig TEVEEL. Ze doen gewoon geen moeite meer om nog eens rond te gaan en wat gaan op te halen.
De ouders gaan waarschijnlijk ook niet graag meer mee met hun kleintjes?
Ondertussen zijn hier ook nog 3 grote meisjes geweest en ik denk dat het nu gedaan is...:(
Het is niet alleen het "gaan zingen" dat ik zo belangrijk vind. Het is gewoon het menselijke: de wensen die mensen aan elkaar geven, de warmte , de vriendschap.
Dan wens ik nu aan alle zangertjes die "hadden moeten geweest zijn" een heel gelukkig nieuwjaar met veel liefde, vreugde en vriendschap.

De laatste loodjes van 2014

Weeral een jaar voorbij!
Wat gaat het toch snel! Er is mij altijd gezegd: "hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat!". Dit kan ik grif beamen!
Na mijn laatste blog bericht hebben we nog een activiteit van de VVA gehad in mijn eigen regio.
Sociale vaardigheden en overlevingstechnieken. Hierover werd menig woordje gewisseld.
Ik heb weer heel wat bij geleerd. De spreekster sprak over een piramide. Als de grondvesten niet stevig staan , kan je nooit tot de top komen!
Voor mensen met a.s.s. is het heel belangrijk dat de grondvesten d.w.z. de primaire levensbehoeften goed zitten. Alle prikkels : gezicht, gehoor, gevoel, honger, dorst, koude , warmte.... moeten tot een minimum beperkt worden. Pas daarna kunnen ze aan het sociale beginnen werken. Alles vraagt enorm veel energie en als de energie al opgebruikt is in de grondlaag, lukt het sociale zeker niet!
De overlevingstechnieken vragen ook super veel energie.
Ik begrijp dan weer veel beter mijn jongste zoon. Hij mailde mij dat hij zich onzichtbaar probeerde te maken in een gespreksgroepje.
Ondertussen hebben we weer twee voorstellingen gespeeld van "Lady's night" in Balen en de zaal ging weerom uit zijn bol!
Volgend weekend nog twee voorstellingen en dan valt het doek voorgoed over een succesvol stuk dat we dan 27 keer zullen gespeeld hebben..
Nu kan ik mij volledig concentreren op de tekst van het stuk in Kasterlee.
De gezelligste tijd van het jaar is ondertussen ook aangebroken.
De sfeer rond kerstmis en nieuwjaar vind ik super. Ik hou ervan om de kerstboom te versieren, pakjes te maken en kaartjes te schrijven.
Ik probeer ook om bij mijn zonen een beetje kerstsfeer in huis te brengen. Zijzelf hechten hier niet zoveel belang aan.
Bij de oudste hang ik altijd een krans aan de voordeur omdat dit bij mij niet lukt op mijn appartement. In de living staat een klein kerstboompje met stalletje en er hangen wat versieringen her en der. Elke dag ben ik daar aanwezig en zo geniet ik er ook van.
De jongste heeft een heel klein appartementje en daar heb ik een klein kerstboompje bovenop zijn glazen "Cola" kast gezet en een slinger met 2 kerstballen aan een schilderijtje gehangen.
Op kerstdag zelf heb ik zoals elk jaar mijn vader en 2 zonen uitgenodigd om bij mij te komen eten.
Daar geniet ik dan ten volle van. De pakjes onder de kerstboom liggen klaar om dan geopend te worden...
Oud jaar gaan Stan en ik rustig onder ons tweeën vieren. Gezellig wat eten, een glaasje wijn en chillen in mijn nieuwe zetel.
Het is de voorbije maanden al druk genoeg geweest: verleden week nog maar eens een aanval van migraine gehad. Waarschijnlijk te veel hooi op mijn vork genomen???
Met nieuwjaar zelf mogen we dan weer met z'n allen bij mijn vader gaan eten. Ook altijd heel gezellig! En de familie wordt alsmaar groter: al 2 achterkleinkinderen!
Bij deze wens ik aan mijn blog lezers een spetterend 2015 toe!

Nieuws en nieuw

De voorbije veertien dagen is er weer heel wat gebeurd.
Buiten de repetitie voor toneel op maandag, het bezoek aan de psychologe op dinsdag, moest ik op woensdag reclame spotjes gaan inspreken bij radio Mol voor de brillenwinkel van Balen.
Donderdag was Tim jarig en had ik een opnamedag voor "Familie". Er gaan er nog zeker drie volgen!
Dat vond ik heel fijn! Ze kennen mij terug!!!
Gelukkig had ik 's middags al gedaan want ik had afgesproken om naar Stan te rijden. Na de middag gingen we de schoonzus bezoeken , die ook jarig was.
Toen ik 's avonds naar huis kwam, heb ik Tim nog uitvoerig kunnen feliciteren.
Het weekend verliep rustig: toneel gaan kijken , iets gaan drinken bij de 50-jarigen waaraan ik nog les had gegeven en op zondag naar een film over de oorlog 14-18 in onze streek gaan kijken.
Maandag reed ik samen met Marc naar Oostende. We gingen de "inleef bis" geven in een school.
Om 13 u moest ik in Kontich bij Marc zijn en vandaar reden we samen met zijn auto naar Oostende. Om 14 u 30 waren we al aan de school waar we ons gerief binnen gingen zetten.
Daarna reden we naar de dijk alwaar we gedurende twee uren wandelden in het zonnetje. Na nog pannenkoeken gegeten te hebben, reden we terug schoolwaarts.
Ik was wel wat zenuwachtig want het was voor mij de eerste keer dat ik mee een inleef bis gaf.
Deze inleef is volledig met een power point die op mijn laptop staat. Daarom moest ik ook mijn laptop en beamer meenemen.
Het verliep allemaal heel vlot en de mensen waren heel content. Dat merk je aan de vragen die achteraf nog gesteld worden en waar we graag op antwoorden.
De presentatie eindigde om 21 u 30 en we konden pas vertrekken om 22 u 30!!!
's Anderendaags kregen we verschillende mails om ons te bedanken voor de leerrijke avond!
Dinsdagavond was er diezelfde "inleef bis" in mijn regio. Maar deze keer had Marc zijn andere compagnon meegebracht zodat ik de mensen kon ontvangen. Het was ook weer heel leerrijk!
Op woensdag had ik 's avonds repetitie in Kasterlee en daarna reed ik naar Stan. Eindelijk kon ik daar weer blijven slapen na de renovatie werken! Het was geleden van augustus dat ik daar nog geslapen had!
Donderdagavond moest ik weer met Marc een inleef gaan geven. Deze keer was het gelukkig de eerste inleef en niet zo ver als Oostende: in Veerle-Laakdal.
Achteraf kwamen de mensen ons weer feliciteren en vragen stellen. Iemand vroeg mij ook hoe mijn boek heette en hij ging het aanschaffen.
Zaterdagavond reden Stan in ik naar Bornem. Men had mij gevraagd om een optreden te komen doen als bastard. Het was voor een wielerclub die wij leerden kennen op een vakantie in Valkenburg.
Zij hadden een feestje voor hun 25 jarig bestaan. Ik moest de 4 stichters huldigen op een ludieke manier!
We werden daar heel hartelijk ontvangen en na mijn optreden, mochten we nog mee eten ook! Het was super lekker!
Voor ik over het "nieuw" ga schrijven, wil ik nog iets HEEL belangrijks vermelden.
Ik kreeg verleden week van mijn jongste zoon een mail die mij HEEL blij en warm maakt.
Hij drukte zijn dankbaarheid tegenover mij uit en schreef ook dat hij mij graag ziet. :) :) :)
En dan weet ik dat dit écht gemeend is want mensen met a.s.s. zijn zo eerlijk als goud!!!
Over het "nieuw" is er ook wat te vermelden.
Zoals ik al schreef, zijn de renovatie werken bij Stan tot een einde gekomen. In zijn living heeft hij laminaat gelegd en de nieuwe meubels hebben ze geleverd. Toen we zaterdag zijn gordijnen gingen afhalen , heeft hij ook nog 2 nieuwe matten meegebracht om in de living te leggen. Ik vind het écht prachtig geworden.! In de keuken heeft hijzelf ook een blad aangebracht zodat we daar weer kunnen eten.
Bij mij is er ook wat veranderd: een nieuw badkamermeubel en een airco toestel in de living dat in de winter ook warmte kan produceren.
De foto's volgen hieronder.

Om even bij stil te staan.

Waar wil ik even bij stil staan? Bij a.s.s. natuurlijk!
Vorige week ben ik gaan spreken in een school van de Mast in Merksplas.
De leerlingen hadden allemaal a.s.s .
Eén van die leerlingen kent mij heel goed via de psychologe van Tim en vermits ze in de klas geleerd hadden over de Benidorm Bastards en B.V.'s had hij mij gevraagd om eens langs te komen.
Na wat over en weer bellen en mailen met de klastitularis trok ik dinsdagnamiddag naar Merksplas.
De leerlingen zouden vragen stellen die ze voorbereid hadden in de klas.
De vragen stonden allemaal netjes op papier en dat verliep heel vlot. Bijvoorbeeld: hoe kwam je bij de B.B.? welke vond je de beste sketch? hoe dikwijls moest je iets opnieuw doen? was alles met verborgen camera? enz. enz.
Uiteindelijk kwamen ze terecht bij mijn boek: Hoe kwam je ertoe om een boek te schrijven?
Toen is er voor mij een wereld open gegaan! Enkele jongens die heel mondig waren, vuurden verschillende vragen af als : Wat voelde je toen je zonen de diagnose kregen? Hoe gaan je zonen om met de diagnose? enz. enz.
Kan je aan ons zien dat we a.s.s. hebben?
Eén jongen die vooraan zat , stak zijn vinger op en zei: "Ik herken veel in uw zonen. Mijn oudere broer trekt op uw oudste en ik ben zoals jouw jongste : "het zonnetje in huis". En dit vertelde hij met een uitgestreken gezicht. :)
Ik vertelde dat ieder mens UNIEK is en dat ook elke persoon met a.s.s. UNIEK is!!!
Voor ik aan mijn uiteenzetting begon, las de klastitularis een mooie tekst voor om mij aan te kondigen. Die tekst staat op een geplastificieerd blad en dat koester ik...
Achteraf wilden ze allemaal op de foto met mij en één jongen kwam zeggen: "Mevrouw ik vond het een hele eer om met jou kennis te maken!"
Deze uitspraak is er ook eentje om te koesteren.........
Dan wil ik ook nog even iets kwijt over mijn vader en a.s.s.
Onlangs kwam ik bij hem en vertelde dat ik mijn boek moest gaan voorstellen in de bib van Westerlo. Hij zei: "Maar daar zijn er die het VEEL ERGER hebben dan uw zonen hoor! Kinderen waar ze geen weg mee kunnen!!!"
In mijn binnenste steiger ik. Maar ik zwijg. Hij verstaat het toch niet! Tegen mijn zus zegt hij ook altijd: "Die van ons Lea , die ZIE IK NOOIT!" De kinderen van mijn zus komen natuurlijk WEL bij hem. Ze schrijven zelfs op het bord dat in de veranda staat: "Hier woont de beste vava van de wereld".
Mijn zus en schoonbroer hebben al tot in den treure uitgelegd hoe dat komt, maar van een mens van 91 jaar kan je niet verwachten dat hij dit allemaal snapt nietwaar?
Zelfs voor mij is het nog altijd moeilijk om alles te snappen.
Dan denk ik dat ik het begrijp en dan komt er weer iets tussen waar je helemaal van onderste boven bent!
Gelukkig kan ik met Tim nog regelmatig mee naar de psychologe. Zij geeft me de nodige feed back om er weer tegen te kunnen!