Van alles wat

De voorbije veertien dagen hebben we weer de pannen van het dak gespeeld met "Lady's night" in Balen. Vier bomvolle zalen zijn weeral uit hun bol gegaan en wijzelf ook natuurlijk! :)
Tussendoor moest ik ook nog gaan draaien voor een nieuwe serie die op VTM zal worden uitgezonden. Die bewuste donderdag stond ik op om 5 u om zeker de file voor te zijn want ik moest in Wilrijk zijn om 6 u 30. Om 5 u 30 vertrok ik en was ter plaatse om 6 u 15. Het was druk op de autosnelweg maar ik heb niet stilgestaan.
Mijn scene begon om 8 u en om 8 u 30 had ik al gedaan! Samen met geroutineerde acteurs was het een fluitje van een cent!
Dus was ik om 9 u 30 al terug in Voortkapel. Natuurlijk heb ik de hele namiddag in de zetel geslapen want de avond ervoor hadden we gerepeteerd in Balen (niet vroeg gedaan natuurlijk!) en donderdagavond was het generale.!!!
Wanneer ik toneel moet spelen, komt Stan niet op zaterdag maar wel op zondagmorgen. En omdat ze bij hem nog altijd met verbouwingen bezig zijn , rijdt hij dezelfde avond nog terug naar huis.
Die zondag was anders wel heel productief. Het was open deur dag bij keukens Horemans waar ik mijn keuken gekocht heb. Zij verkopen al hun meubels aan halve prijs omdat ze gaan verbouwen.
Wij gingen zomaar eens een kijkje nemen en kwamen terug met : een eetkamer voor Stan, 6 stoelen voor mij en ook nog een zetel (tweezit) met relax.
De stoelen hadden we ineens mee naar huis gebracht : met twee auto's gereden omdat er maar 2 stoelen tegelijk in konden... De zetel brengen ze voor Kerstmis en de eetkamer van Stan leveren ze pas als de verbouwingen volledig achter de rug zijn.
Maandag ging ik een inleef a.s.s. geven in de Pius X school in Antwerpen. Dit deed ik samen met een vrouw die autisme had. De verantwoordelijke van onze regio kwam ook mee om back up te geven.
Ik reed met trein en tram omdat het in de namiddag was en de tram stopte voor de poort van de school. Van de 64 leerkrachten die de inleef volgden , zat er een derde tegen hun goesting!!!
Achteraf ontdooiden ze wel een beetje en de volgende dag kregen we een mail van de directrice om ons te bedanken en ze zou de evaluatie wel eens doorsturen...
Die morgen had ik al een deel gestreken want ik moest klaar zijn tegen dinsdag om naar Bert de rijden. Gelukkig had de verantwoordelijke mij met haar auto naar Berchem station gebracht en kon ik een redelijk vroege trein terug nemen. Zo kon ik nog een heel deel strijken en was ik toch nog op tijd klaar om 's avonds te gaan repeteren in Kasterlee.
Dinsdagmorgen kreeg ik weer telefoon van de verantwoordelijke met de vraag of ik 's avonds een inleef kon gaan doen in Mechelen. Helaas moest ik dit weigeren want we gingen die avond naar de psychologe met Tim.
Daar werd weer een hartig woordje gewisseld over de "pakskes". Hij spaart wel elke maand voor zijn toekomst (dwz voor familiehulp als ik er niet meer ben) maar hij kan het toch niet laten om in het buitenland van alles te pre-financieren...
Deze week zijn er op 2 dagen weer 5 pakjes toegekomen : de postbode kwam zelfs bij mij bellen om er eentje te bezorgen! Eén pakje ging ik halen in het postkantoor in Westerlo. Twee van de vijf waren pakjes van "one day flight" : een paar sportschoenen en een soort tablet. Gisteren kwam er een badlaken uit China met de post mee!!!
Tim spreekt al lang over een elektrische auto maar hij vindt het nog te duur.
Nu probeerde de psychologe hem ertoe te bewegen om te "pre-financieren" voor zo'n auto. Het geld dat hij aan de pakjes besteed , zou dan naar de auto gaan...
Omdat hij een klik moet maken hieromtrent moeten we sneller terug een afspraak maken met de psychologe. Ik ben HEEL benieuwd.                                                                                                     Bij Bert heb ik mijn instructies gekregen. Voor ik ga poetsen , stuurt hij mij een mail met de gegevens hoe ver ik zijn screen mag omhoog doen ; zodat hij zorgeloos kan slapen de dag nadien.
Dit doe ik dan met veel plezier omdat ik weet dat hij zijn slaap nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.
De vrouw die gisteren een getuigenis kwam geven in ons dorpshuis had hetzelfde probleem. Zij had ook haar slaap nodig om te kunnen functioneren.
Zo hebben we gisteren avond weer heel veel bijgeleerd over a.s.s.!
Een vrouw van 39 jaar kwam haar getuigenis geven over "sociaal overleven". Het was opmerkelijk hoe openhartig zij hierover vertelde. Zij had haar diagnose 4 jaar geleden gekregen en had 3 dochters die al vroeger hun diagnose kregen.
Zij vertelde dat ze heel moe was en dat ze haar getuigenis zou moeten aflezen. Ze moest haar activiteiten altijd goed plannen : stappenplannen maken enz. (cfr. Tim) en als ze extreem moe was , moest ze veel slapen. (cfr. Bert).
Het was voor ons allen in ieder geval heel verrijkend!
Deze morgen kreeg ik telefoon van de verantwoordelijke om morgen avond een inleef te gaan doen in Genk.
De laatste tijd ben ik wel een veel gevraagde persoon om inleven te doen....
Ik doe dit wel graag omdat je er zoveel voldoening van krijgt en de mensen komen achteraf ook altijd bedanken.
Morgen was ik van plan om naar Stan te rijden want ik heb zijn nieuwe ramen en deuren nog niet gezien en dan rijd ik vandaar uit maar naar Genk hé!
Hieronder volgen nog wat fotootjes: mijn nieuwe stoelen en Stan zijn nieuwe eetkamer.

Iedereen beroemd

Magazine dat laat zien waar mensen in Vlaanderen mee bezig zijn.
Dit is de beschrijving die bij de T.V. programmatie staat.
Wel : ik ben dag in dag uit bezig met heel veel verschillende dingen.
Donderdag 11 september kwamen er ineens 2 jonge mensen uit het niets toen ik zat te vertellen in het sprookjesbos.
Zij kenden mij van de Benidorm Bastards en vroegen na mijn vertelling wat ik nog deed behalve vertellen voor kleuters.
Natuurlijk was ik vertrokken met een uitleg van hier tot ginder en ze waren HEEL geïnteresseerd.
Ze vroegen of ik ook met Stan wilde komen wandelen in het bos?
Het item zou in het programma een hele week lopen iwm "de week van het bos".
Zondagavond 14 september moesten we om 18 u op het appél zijn.
We kregen elk een micro aangespeld en trokken naar de ster. Dit is een plaats in het bos waar 5 wegen op uitkomen.
Ze filmden ons terwijl we wandelden en dan gingen we op een bank zitten om onze uitleg te doen: interessante dingen moesten we 5 keer opnieuw zeggen. Ik ben dat gewoon maar Stan voelde zich daar heel ongemakkelijk bij! Ondertussen werden we opgevreten door de muggen!!! Tot 3 dagen erna stonden we vol bobbels en hadden ongelooflijke jeuk!
Op maandag 15 september kwamen ze mij filmen terwijl ik aan 't strijken was in het huis van Tim.
Ik moest zogezegd beginnen te strijken: strijkplank te voorschijn halen, strijkijzer vullen met water enz...Ze filmden ook dat ik aankwam met de fiets en de deur los maakte.
Terwijl ik streek ,vertelde ik over de stappenplannen die ik gemaakt had voor Tim en ik moest zelfs een stappenplan voorlezen.
Ik moest ook vertellen voor wie ik allemaal de strijk deed en toen ze zegden: "Amaai , dan heb jij 4 huishoudens!" Ik sprak dit tegen : "Neen, ik doe alleen de STRIJK." Voor mijn zonen doe ik natuurlijk meer dan de strijk alleen! :)
Op donderdag 18 september kwamen ze mij filmen terwijl ik mijn verhaaltjes vertelde in het sprookjesbos.
Ik moest dezelfde kleren aandoen als de maandag want ik reed daarna zogezegd terug naar mijn zoon voor de strijk! Mijn heksenkleren moest ik ook ter plaatse aandoen. Dus alles in een zak gestoken en in het bos zelf het heksenkleed over mijn andere kleding aangetrokken. Leuk is anders , hoor!
Dit was dan het allerlaatste en ze zouden mij laten weten op welke dag het ging uitgezonden worden.
Eergisteren kreeg ik telefoon van de jongeman die de klank deed.
Ze gingen mijn bijdrage niet gebruiken!!!
De hoofdredacteur vond het een heel mooi verhaal en ik had alles heel goed uitgelegd MAAR...
Mijn verhaal paste eigenlijk niet in "de week van het bos". Het was veel te lang ook!!! Maar begin a.s.s. maar eens uit te leggen in 2 woorden!!!!!!!!!!
Misschien zouden ze het later nog gebruiken voor een ander programma , zei hij???
Als ik dagelijks naar "Iedereen beroemd" kijk , begrijp ik ook wel dat mijn verhaal daar niet in thuis hoort.
Maar dan vind ik het alleen maar spijtig van mijn kostbare tijd die ik daarin gestoken heb en het feit dat wij opgegeten werden door de muggen is natuurlijk ook niet te verwaarlozen!!!
Uiteindelijk ben ik wel blij dat het niet uitgezonden wordt want het is toch wel vertrouwelijke informatie die een mens vertelt aan vreemden nietwaar?
En daarbij: "Ik ben al beroemd genoeg!".

Bouwwerf en reünie

De  bouwwerf bij Stan begint enorme proporties aan te nemen.
Hij had op voorhand al veel gedaan: afdak afgebroken, valse plafonds verwijderd, rolluiken weg gedaan, kasten leeg gemaakt en alles in dozen gestoken, zelf al een hangkast naar beneden gehaald in de keuken enz....
Tot hiertoe is er een nieuwe badkamer geplaatst maar ze is bijlange nog niet afgewerkt!!!
Vorig weekend stond het bad er nog maar alleen en hadden ze op vrijdag tegeltjes geplaatst. Stan zat al een volledige week zonder warm water!!! Zondag zouden ze de tegeltjes komen invoegen.
Maar vorige zondag hadden wij afgesproken met onze vrienden van Begijnendijk en Stan was de zaterdag naar mij gekomen. Eén strook van de tegeltjes was ondertussen gezakt met gevolg : een heel grote spleet ertussen. Stan had er een briefje opgeplakt : NIET GOED! en de sleutel naar zijn buurvrouw gebracht. Toen hij zondagavond thuis kwam , waren de tegeltjes toch terug op zijn plaats gezet. Zo niet had de maatschappij een telefoontje gekregen!
Vorig weekend heeft Stan dus uitgebreid gebruik gemaakt van mijn sanitaire faciliteiten.
De voorbije week is er nog duchtig verder gewerkt: nieuwe garagepoort, nieuw dak, nieuwe binnendeuren, de lavabo's en W.C. in de badkamer, gedeeltelijk nieuwe elektriciteit en vandaag komen ze zijn keuken uitbreken. Dus : een hele week microgolfeten.
Vorige donderdag ben ik naar ginder gereden en wat me opvalt is : alle buren staan constant op straat en gaan bij mekaar kijken wat er gebeurt en gebeurd is. Het buurtgevoel is enorm hecht geworden.
Nu moeten er na de keuken nog nieuwe ramen en vensters geplaatst worden en dat is het ergste.
Normaal moet dat op een dag klaar zijn. Maar als het regent, wordt alles nat binnen!
Onderaan zal ik eens wat fotootjes posten.
Dinsdag 23 september hadden we onze reünie met de Benidorm Bastards. Dit keer was het in Dendermonde bij Emiel.
Mijn dag begon al in mineur 's morgens. Ik zou de trein van 8 u 23 nemen en dan zou ik perfect op tijd aankomen in Dendermonde: 9 u 50. We moesten er zijn tussen 10 u en 10 u 30.
In Herentals GEEN enkele parkeerplaats te vinden! Rond en rond gereden tot ik op de ring één plaatsje vond! Toen ik aan het station kwam, reed de trein voor mijn neus weg natuurlijk!
Ik heb dan maar naar Emiel gebeld dat ik een uur later zou zijn en dat was geen probleem: ze zouden wachten.
Dan ben ik maar een tas koffie gaan drinken met een koffiekoek erbij in de Panos van het station.
Daar stonden hele groepen mensen in het rood, blauw, groen. Ik vroeg aan één van hen wat er gaande was en zij gingen betogen in Brussel tegen de besparingen. Dat verklaarde het "parking tekort"!
Om 10 u 45 kwam ik aan in het station van Dendermonde. Daar stonden mijn collega's mij op te wachten en te wuiven. Irene zat aan een piano te spelen en de anderen stonden er rond. Een journalist van een krant vroeg: "Zijn jullie nu compleet?" "Yes!" En daar was ineens de foto voor de krant.
Een gids is toen met ons door Dendermonde gewandeld en het was HEEL interessant!
Het begijnhof, het gerechtshof, de basiliek, het gemeentehuis en de vier heemskinderen konden ons zeker bekoren. Op het marktplein gingen we dineren in een authentiek restaurant. Daar werden nog menige foto's gemaakt.
Onderweg werden we natuurlijk ook nog herkend door een groepje jongeren en de fotootjes vlogen weer rond onze oren!
Het was alweer een geslaagde bijeenkomst! Alleen spijtig dat 3 personen er niet bij konden  zijn. Door onvoorziene omstandigheden natuurlijk.
Tot slot wil ik toch nog even iets posten ivm mijn zonen.
De jongste stuurde mij gisteren een mail met de melding dat hij "stress" had gehad ivm zijn parkeerplaats voor zijn auto. Dat is iets negatiefs maar aan de andere kant is hij toch ook een positivo. Hij deed mij een mooie koffiemok cadeau toen ik vorige week bij hem ging poetsen.
Voor de oudste moest ik weer een pakje gaan ophalen bij het postkantoor in Westerlo: 21 euro taks!!!
Het was een onooglijk klein pakje en ik vroeg wat er in zat? Vier draaitolletjes en een ijzeren staaf met gaatjes waar die tolletjes in passen. Op die staaf en die tolletjes staat een vredesteken of iets in die aard en er was een kaartje bij: "Thanks a lot for your generous support!".
Weer wat prullaria bij om op de kast te zetten!!!
Eindigen wil ik met een grappige anekdote.
Vrijdag ging ik vertellen in het sprookjesbos en de klas van Lore was erbij. (Lore is het dochtertje van mijn metekind)
Zij kwam bij mij aan, toen ik daar als heks verkleed zat en ze riep al meteen: "Dat is tante Lea!"

Tijd tekort

Al veertien dagen plande ik om een blog bericht te posten maar elke keer stak één of andere onverwachte gebeurtenis er een stokje voor.
Gelukkig heb ik geen a.s.s. want ik zou allang helemaal geflipt zijn...
Alhoewel men mij deze week verschillende keren gezegd heeft dat ik er moe uitzag.
Na de perikelen met de kapotte oven en de aankoop van een nieuwe , zijn er nog heel wat activiteiten gepasseerd. Toen ik de nieuwe oven in de opening van de keuken geplaatst had , kreeg ik van Tim commentaar: "Daar staat geen klok op!" Een zoektocht in het shopping center leverde mij een leuk klokje op dat ik er bovenop zette. Opdracht geslaagd! Foto volgt onderaan.
Ondertussen zijn de repetities gestart voor het toneel in Kasterlee en tussenin moet ik ook nog gaan repeteren in Balen voor de herneming van Lady's night in oktober.
Zaterdag 6 september had ik samen met mijn jongste nichtje een bijeenkomst gepland voor alle neven en nichten van de familie Witvrouwen.
We begonnen met een huifkartocht om 15 u aan de abdij van Tongerlo en we reden door de landelijke streek van Westerlo terwijl in de huifkar de drank rijkelijk vloeide en de tongen al goed los kwamen. Onze kaken deden pijn van het lachen!!! Foto volgt onderaan.
Om 18 u gingen we dineren in Torenhof en daar kwamen er nog enkele bij die niet met de huifkar mee geweest waren. We hebben ons daar WEER heel goed geamuseerd. De garçon kende ons al rap!
De laatsten (waaronder wij ook natuurlijk) hebben nog op het terras gezeten tot 1 u 's nachts.
's Anderendaags hebben we er een luie zondag van gemaakt d.w.z. : naar T.V. gekeken en in slaap gevallen in de zetel...
Daarna begon de rush!
Maandagavond repetitie in Kasterlee.
Dinsdagvoormiddag : vertelling in het sprookjesbos. Na de middag : poets in Diest en 's avonds was het daar vergadering voor de eigenaars van de appartementen. Zoals gewoonlijk gingen Bert en ik eerst eten. De vergadering was gelukkig in een zaaltje boven het restaurant waar we aten. Zo samen eten met mijn zoon vind ik altijd heel gezellig : dan wordt er tenminste heel ongedwongen gecommuniceerd.
Woensdagnamiddag kwam er iemand van een loodgietersbedrijf kijken in mijn appartement om een airco te plaatsen en een nieuw badkamermeubel. Hij zou om 15 u komen en daarna zou ik nog naar Stan rijden. Hij belde al dat hij later kwam , waardoor ik HEEL laat bij Stan was. Veel tijd kunnen we niet meer doorbrengen samen want men is zijn huis helemaal aan 't renoveren en hij woont momenteel op een bouwwerf!
Donderdagvoormiddag: vertelling in het sprookjesbos. 's Avonds kwam mijn vriendin, Ingrid, mij ophalen om naar Antwerpen te rijden voor een intervisie van onze activiteiten bij de V.V.A.
Toen ik in de voormiddag in het bos zat, kwamen er twee mensen vragen of ze mij mochten filmen voor Iedereen Beroemd. Ze gingen een item maken over het bos in "de week van het bos". Ze wilden de persoon leren kennen achter de sprookjesfiguur. Daarom zou ik met Stan moeten komen wandelen in het bos zondagavond om 18 u. Maandag kwamen ze mij filmen terwijl ik stond te strijken en terwijl moest ik dan wat uitleggen over a.s.s. Daarna hebben ze mij ook nog gefilmd terwijl ik zat te vertellen in het bos.
Maandagvoormiddag ging ik eerst de kapotte oven wegbrengen naar het containerpark. Na de middag zouden ze komen filmen.
Stan had de zondagavond de zware oven in mijn koffer gezet en raadde mij aan om hulp te vragen aan de gemeentewerkers van het containerpark.
Toen ik aankwam, stond er een vroegere schoonbroer van mij met 2 kapotte T.V.'s te sukkelen om die in de bak te krijgen en hij vroeg hulp aan de medewerker. Die kwam helpen en toen de T.V.'s in diggelen lagen , vroeg ik aan die man: "Wil jij nu ook mijn oven uit de koffer halen en daarin doen?"
Hij kwam naar mijn auto en zei: "Als ik dat voor iedereen moet doen, ben ik hier een hele dag bezig want er komt hier wel honderd man op een dag!!! Je hebt hem er ook ingekregen hé!!!" Ik zei : "Nee iemand anders heeft die erin gezet." Hij weer: "Ah dan moet die iemand anders maar meekomen om die eruit te halen hé!!!". Die oven was notabene bijna even groot als ikzelf!!!
Hij heeft hem er uiteindelijk toch uitgehaald maar dit krijgt nog een staartje: ik ga klacht indienen bij de gemeente! Die medewerkers staan de ganse dag tegen de muur geleund niets te doen en mensen helpen is teveel!!!
Na de middag op maandag was het dan filmen bij de strijk en 's avonds repetitie in Balen.
Dinsdag: Diestdag en 's avonds info avond a.s.s. in Noorderwijk. Ik moest mijn beamer meenemen en alles zelf doen: pijlen hangen, koffie zetten , alles klaar zetten... De vrienden die dit gewoonlijk doen, waren er niet!
De avond zelf was heel interessant : een vrouw met Asperger syndroom kwam spreken over autisme en gedragsproblemen. Maar dat mocht je niet zeggen. Moeilijk gedrag was beter!
Het was allemaal heel herkenbaar en we hebben er weer veel van geleerd!
Woensdagmorgen moest ik vroeg op want ik moest al om 9 u gaan vertellen. Daar had ik hemel en aarde moeten voor verzetten om dit te kunnen regelen want eigenlijk moest ik vertellen om half 11 en dan was ik nooit op tijd klaar! Mijn collega's opgebeld om te wisselen en gelukt! Om 11 u moest ik in Kontich zijn want ik reed met Marc naar Sint Agatha Berchem om een inleef moment over autisme te gaan geven. Ook weer veel voldoening van gehad: achteraf komen de mensen dan bedanken en zelfs vragen waar ze mijn boek kunnen kopen. :)
Met een zwaar hoofd thuis gekomen want tijdens de terug reis hebben we 2 uren in de file gestaan!
Donderdagmorgen : vertellen in het bos en terwijl werd het verhaaltje gefilmd.
's Avonds reed ik met de trein naar Antwerpen naar theater en toen heb ik voor de eerste keer kunnen ontspannen. Een vroegere vriendin terug gezien en lekker bij gebabbeld.
Vrijdagmorgen : vertellen in het bos. Na de middag ben ik naar Stan gereden om eens te gaan kijken naar de werkzaamheden en inderdaad: het IS een bouwwerf! Ik ben vergeten om fotootjes te nemen maar die komen er wel want het is nog lang niet gedaan.
Hij moet nu naar mij komen om een bad te nemen want hij heeft al een hele week geen warm water.
Morgen rijden we naar onze vrienden in Begijnendijk en dan kunnen we beiden nog eens rustig ademhalen. :)

Begeleiding

Deze week toch weer een puik staaltje van begeleiding meegemaakt.
Al zegt het merendeel van de mensen dat mijn zonen TOCH geen begeleiding nodig hebben!
Zij kunnen toch GOED hunne plan trekken!!!
Maandagmorgen ging ik blij gezind naar het huis van Tim om te gaan strijken en nog een paar wasjes te doen. Ik stond voor op mijn wekelijkse schema. Dus :) :) :)
Toen ik daar binnen kwam , zag ik een briefje op tafel liggen met de mededeling dat hij zijn glazen schaal met spek in de microgolfoven wilde zetten en zo tegen de glazen deur stootte. Hij hoorde breekgeluiden maar de schaal was nog heel! En daaronder stond een heel triestig gezichtje getekend. :(
Op de keukentafel lag ook een vuilblik vol stukjes glas!
Toen ik naar de oven keek, viel mijn mond open van verbazing: de glazen deur was veranderd in een volledig gekrakkeleerd veld. Als je er aan kwam, vielen de stukjes glas op de grond.
Over heel de keuken lagen nog stukjes glas verspreid; tot zelfs op het kookvuur dat bedekt is met een plaat.
Eerst heb ik alles zo goed en zo kwaad mogelijk bij mekaar geborsteld en daarna met de stofzuiger achterna gegaan: ik hoorde het maar kletteren binnenin!
Ik zag wel dat hij zijn spek gebakken had en daarom dacht ik dat er alleen maar een barstje in de deur zou geweest zijn en dat het geëscaleerd was bij het bakken...
Toen het een beetje proper was , begon ik te strijken en nog wat te wassen en ondertussen had ik tijd om na te denken!!!
Ik zou mijn reserve microgolfoven gaan halen thuis en de vader van mijn jongens opbellen om mij te helpen met de inbouw oven uit de kast te sleuren.
Zo gezegd , zo gedaan. Na de middag reed ik terug naar Tim met mijn oven in de auto en belde zijn vader op. Het heeft ons bloed , zweet en tranen gekost om die oven eruit te krijgen! Elke beweging aan de oven veroorzaakte een lawine van glas op de grond. Ik heb naar de keukeninstallateur gebeld om te weten te komen waar het stopcontact zat en daarvoor moest er een schuif uitgehaald worden. Dan ging die stekker er niet door en ondertussen had ik ook al drie wondjes van glas aan mijn arm en hand en maar bloeden!!!
We hebben de draad dan maar doorgeknipt en de oven buiten onder het afdak gesleurd.
Gelukkige stond er deze week in de Aldi een microgolfoven met bijhorende schaaltjes in de aanbieding.
Die nieuwe oven staat nu voorlopig nog op de livingtafel want er moet nog een stopcontact geplaatst worden achter de kast waar de oven in komt. Mijn reserve oventje hangt aan een verlengsnoer dat buiten de kast in het stopcontact steekt.
's Avonds toen Tim thuis kwam , vroeg ik hem hoe dat eigenlijk gegaan was? Het glas van de ovendeur was al helemaal in stukjes voor hij het spek erin zette maar dat GING NOG, zei hij!
Dan denk ik : "Wat zou hij gedaan hebben als ik er niet geweest was??? " Gewoon verder gedaan met een kapotte oven , veronderstel ik...
Die middag belde ik ook met de persoon van begeleid wonen omdat ik wist dat ze 's avonds ging langs komen. Ik uitte mijn frustratie dat mensen altijd maar denken dat Tim het zo goed doet en dat hij toch heel goed zijne plan kan trekken. Zij wist mij te zeggen dat hij het inderdaad heel goed doet en dat hij gelukkig is.
Maar dit lukt alleen maar als ik hem begeleid...:)
Begeleiding is toch wel HEEL belangrijk en het kan ook in de andere richting gaan.
Bert stuurt mij regelmatig een mail met richtlijnen ivm zijn appartement. Dat er iemand is langs geweest die het nogal vuil heeft gemaakt of dat hij iets gemorst heeft enz...
Deze week hing er een vervelende stank in zijn vuilbak en die heb ik dan maar met een stevig sopje uitgewassen. Zijn berghok heeft ook een goede poetsbeurt gekregen nadat er werkzaamheden gebeurd waren. En dan ben ik toch content dat ik er wekelijks langs ga...  Onlangs kreeg ik van hem een mail om mij te bedanken voor de wekelijkse poetsbeurt en dat doet dan toch ook weer deugd. :)
Hieronder: de foto's van de oven.

Ontnuchtering en emotie

Juist thuis van een deugddoende vakantie en de mallemolen begint weer te draaien.
Eerst bergen was en strijk : het dubbele van anders. Daarbovenop kwamen de pakjes!!!
Vanaf maandag tot donderdag arriveerden er 3 pakjes per dag bij Tim.
Gewoonlijk zaten er 2 in de brievenbus (boeken of dvd's) en daarbij nog een kaart dat de besteller aan de deur was geweest met een pakje waarop taks moest betaald worden.
Op dinsdag zou het pakje bij mij moeten geleverd worden: er hing een briefje aan de deur. De besteller zou om 8 u 15 langs komen. Mijn wekker gezet 's morgens en zitten wachten tot 10 u 30!!!
Van pure miserie ben ik dan toch maar te voet vertrokken naar het huis van Tim: zo zou ik de auto zien aankomen. Ik heb dan daar maar wat opruimwerk gedaan en om 11 u ging de bel: het bewuste pakje!!!
Daarna moest ik mijn dinsdagse bezigheden nog afwerken: B.B.B. boekenwinkel, bakker, bank.
Na de middag hadden wij afgesproken om gezellig wat te kletsen met de vriendinnen (auti-moeders) en ik kwam natuurlijk een uur te laat!!!
Donderdag zaten er 2 kaarten in de brievenbus, waarvan één met taks. Die pakjes ga ik vandaag afhalen bij de post voor ik naar Diest rijd. Mijn zus ,die naast Tim woont , had ook al gezegd: "Ik heb deze week verschillende postautootjes zien stoppen!" Ook de postbodes beginnen zich vragen te stellen over de hoeveelheid!!!
Bij de therapeute is er weer eens een afspraak gemaakt voor de pakjes maar hij zegt dat er nog op komst zijn... Dat zijn er allemaal die hij vroeger besteld heeft, zegt hij en volgens de psychologe liegt hij niet.
Nog een andere ontnuchtering.
Verleden week donderdag kreeg ik telefoon van Q music. Of ik een test wilde doen aan de telefoon voor een radio item? NATUURLIJK! Ze vroegen of ik 2 boekjes kon gaan kopen om daar commentaar op te geven en vrijdagmiddag werd ik opgebeld. Volgens hen was het heel goed! Maandag zou ik bericht krijgen of ik het mocht doen. Gisteren niets vernomen! Vandaag zat er een mail in mijn mail-box: we hebben gewikt en gewogen, nog eens gewikt en gewogen en het item wordt in de koelkast gestopt. Het heeft niets met mijn prestatie te maken! Ik deed het super goed volgens hen : een grote actrice!!! En zulke dingen maak ik geregeld mee: je bent goed , MAAR!!!
Vrijdag was het moederdag en ik logeerde bij Stan. Daar kreeg ik een mooi sms-je van Bert : ik hield het niet droog! Na de middag reed ik naar huis en stopte bij Tim. Daar stond een bos bloemen op tafel met een briefje erbij: dit is voor uw moederdag: een gelukkige! Weer tranen. 's Anderendaags vroeg ik hem hoe hij aan die bloemen was geraakt: via internet en laten brengen??? Want ik zag hem nog niet naar een bloemenwinkel rijden... "Neen," zei hij, "via de persoon van begeleid wonen." Het sms-je kreeg ineens een andere betekenis voor mij...:)
Zaterdag is de kleindochter weer meegekomen met Stan.
Dat is puur genieten voor mij!
Zaterdagnamiddag reden we naar de speeltuin in Westerlo bij het boswachtershuis en zondagnamiddag mocht ze naar de kermis in Olen.
Op zaterdag had ik gewone kost klaar gemaakt : tomatensoep met balletjes, broccoli puree met gehaktballen en gele pudding met chocola. Ze at haar buikje rond en zei : "Oma , wat heb jij goed gekookt!"
Ze vroeg ook of ze geen week mocht blijven logeren? Maar helaas is dat niet mogelijk met mijn bezigheden...
Zij moet nu op 1 september naar het eerste leerjaar en ik ga haar zeker heel goed opvolgen: dat is mijn beroepsmisvorming na 15 jaar les te hebben gegeven in het eerste leerjaar. :)
Foto van bloemen volgt en ook de kleindochter die de geitjes voert achter mijn appartement.

Als God in Frankrijk

Zo hebben we ons een week gevoeld: geen eten moeten maken, geen bedden moeten opmaken, geen was en strijk doen, geen boodschappen doen enz...
Alleen maar genieten en mooie dingen zien!
Op zondag 3 augustus vertrokken we ontiegelijk vroeg met de bus van Carolus richting Frankrijk: Haute Savoie.
In de bus ontdekten we dat er HEEL veel bekenden mee waren: mensen van Voortkapel, Herenthout, Veerle-Laakdal en Herentals.
We kwamen rond 19u aan in het hotel en moesten om 19u30 aan tafel. Natuurlijk gingen we bij de bekende mensen zitten!
De 2de dag verkenden we Morzine en omgeving. We wandelden langs een meer en reden daarna verder naar een geitendorp. We mochten de geiten niet voeren met onze resten van brood, ze zouden er ziek van worden. Je mocht alleen maar korrels geven die je ginder kon kopen natuurlijk!!! Eén of andere leukerd deed wat korrels in de kap van een jas van een jong meisje en ze kon de geiten niet van zich af houden!
We vervolgden onze weg naar een slapend ski-oord , hoog in de bergen gebouwd: Avoriaz.
Na het middagmaal reden we naar de Franse oever van het meer van Geneve dat de fransen Lac Leman noemen. Evian-les-Bains , een kuuroord met een mondaine uitstraling, is daar gelegen. De gids vertelde dat we daar een bron zouden vinden en als we daar van dronken, werden we bij elke slok 10 jaar jonger!
En wij maar drinken!!! Ik had wat gemorst op mijn broek en er werd gelachen: "Amaai , Lea , jij bent wel heel jong geworden want je doet al terug in je broek!"
Je kon daar ook een foto laten nemen en dan stond je ernaast als baby. Maar de foto machine was stuk! Dus GEEN baby foto!!!
Via Zwitserland, Pas de Morgins, Châtel en de Abondance vallei reden we terug naar Morzine.
De derde dag stond een uitstap naar Chamonix op het programma.
Eerst wandelden we wat rond in de stad en daarna werden we met een toeristentreintje naar een picknick plaats gebracht aan de voet van de Mont Blanc.
In de namiddag waren we vrij om het tandradbaantje te nemen, de gondel of een cabinelift naar verschillende plaatsen. Wij namen de cabinelift naar Planpraz omdat we vanaf dat plateau de Mont Blanc goed konden zien. Spijtig genoeg hingen er toen veel wolken en moesten we snel zijn om een foto te nemen.
We dronken wat op het terras en het begon zowaar te regenen!
Daarom namen we maar vlug de lift terug naar beneden.
De vierde dag had de chauffeur een rustdag en waren we vrij. Na het ontbijt gingen we naar de markt in Morzine. Wij waren samen met 6 weduwen en hadden Stan tot Mohammed met zijn harem gedoopt.
Op de markt aangekomen , nam één van de vrouwen en hoed en zette die op haar hoofd. De verkoper nam haar bij de arm en zei : "Marriage!". "Allee," zei ze "als je hier een hoed koopt, krijg je er een man bij!"
De verkoper riep op zijn collega aan de overkant: "Hé Roger , vous avez le choix!" Ah ja, 7 vrouwen!!!
Na de middag namen we de lift naar boven en kwamen te voet terug naar beneden.
Voor we naar de lift gingen, kreeg een koppel van Herenthout telefoon met de melding: "Jullie zijn voor het eerst grootouders geworden!!!" Je kan je voorstellen wat voor een goed nieuws dat was! De hele wandeling is daar natuurlijk over gesproken.
De afdaling van de berg was voor mij een nachtmerrie!!! Eerst moesten we door een grote plas met slijk waar je niet naast kon. Met mijn hagelwitte sportschoenen zakte ik door het slijk: het waren bruine schoenen geworden!!!Daarna volgden er afdalingen om U tegen te zeggen: rotsen , stokken , schuifgrond ........
Alle mannen boden hulp aan de vrouwen om beneden te geraken! Voetje voor voetje hielp Stan mij naar beneden. Wat was het een opluchting dat we het gehaald hadden nadat er toch een vrouw gevallen was!
Beneden zijn we onmiddellijk ene gaan drinken om te bekomen.
Op onze vijfde dag maakten we een daguitstap naar het meer van Annecy. We stopten eerst aan de Col de la Colombiére en La Clusaz. Aan de oevers van het meer aten we onze boterhammen en daarna waren we vrij om de stad te verkennen. We moesten om 15u30 terug zijn omdat we een boottocht op het meer gingen maken.
De zesde dag bezochten we een artisanale kaasmakerij met degustatie. We kochten in het winkeltje wat streekproducten om mee naar huis te nemen en wandelden terug naar Morzine want het was niet ver.
Na het middagmaal reden we naar Yvoire. Een prachtig historisch stadje dat vooral in de smaak valt door zijn bloemenpracht. Daarbij was het ook nog heel mooi weer en dit was een perfecte afsluiter van een geslaagde vakantieweek.
In de bus zaten er mensen van Overpelt voor ons. Dat waren geweldige moppentappers! Maar zij spraken echt op zijn Limburgs en ik moest dan die moppen vertalen voor de rest van de bus. En of er gelachen is!
Tranen hebben we gelachen en onze kaken deden pijn!!!
Ik kan alleen maar zeggen: "We hebben een geweldige reis gehad!"
Enkele mooie foto's volgen hieronder.