Autisme en succesverhalen

De laatste maanden slaan ze je op alle mogelijke manieren met "autisme" om de oren!
In de media begon het een paar maanden geleden met het programma: "Wij willen ook werk".
In elke aflevering kwam een persoon met Gilles de la Tourette en een persoon met a.s.s. voor.
Allemaal HEEL extreme gevallen. Het enige positieve aan de afleveringen was: dat ze op zoek gingen naar de specifieke talenten die de personen hadden. Als die personen hun unieke gaven konden gebruiken, hadden ze weinig of geen last van hun beperking.
Dit waren dan "succesverhalen". Niet allemaal konden ze hun werk blijven behouden...
Momenteel is er een serie op Nederland 3 : "Het is hier autistisch". Een jongeman gaat op zoek naar zichzelf nadat hij al van verschillende mensen heeft gehoord dat hij autistische gedragingen vertoont.
Hij bezoekt personen met a.s.s.: kinderen, jongeren, jongens, meisjes, volwassenen enz...
De eerste persoon die hij bezocht, woont in de V.S. , is blind en speelt piano als een virtuoos. Hij hoort één keer een muziekstuk en speelt het na. Een savant!
Een andere jongeman bouwt knikkerbanen om U tegen te zeggen. Hij construeert alles in zijn hoofd en werkt het uit. MAAR zijn broer helpt hem met alle praktische zaken en zijn sociale contacten!
De laatste keer bezocht hij een vrouw met a.s.s. en vult hij vragenlijsten in over zichzelf.
Ook in het buitenland vond hij een jongetje dat a.s.s. gekregen had door vaccinaties!!! Volgens zijn ouders althans!!! Ze hadden hem vitamines en kruiden gegeven en hij was GENEZEN!!! Van zulke uitspraken krijg ik GROENE BOBBELS en gaat mijn haar RECHT omhoog staan!!!
De jongeman zei tegen die ouders dat men bij ons niet meegaat in zulke praktijken en hij kreeg als antwoord: "Jullie geloven maar wat jullie willen en wij geloven het onze!"
Onze maandelijkse info avond ging deze keer over : "Deeltijds of niet naar school met a.s.s.". Er waren verschillende "nieuwe" mensen aanwezig. Hun kinderen gingen niet meer naar school. De spreekster was duidelijk en gaf voor iedereen aangepaste uitleg. Er is geen schoolPLICHT maar wel leerPLICHT. De avond was voor allen zeer leerrijk!
Vorige week ging ik op tweedaagse van de VVA. Als vrijwilliger kreeg ik die tweedaagse aangeboden en ik vertrok maandagmorgen met de trein in Olen naar Gent. Aan het station van Gent Sint Pieters wachtte een vrouw met auto mij op. In die auto zaten nog een vrouw en een jongeman en we reden naar Merelbeke: Ten Berg. Daar aangekomen, stond de koffie klaar en maakte ik kennis met al die mensen die werken voor de VVA en die ik alleen maar van naam kende. Heerlijk!
Iemand toonde mij de kamer waar ik zou slapen met 3 andere moeders. Allen moeders van kinderen met autisme. We verstonden mekaar met een half woord.
We deden workshops, luisterden naar mekaar, babbelden met elkaar, aten lekkere maaltijden, hielden fijne pauzes, kortom het was ZALIG!
Toen ik dinsdagnamiddag terug vertrok, had ik ineens HEEL veel vrienden en vriendinnen bij gekregen.
De tweedaagse had als thema: "In balans". We moesten noteren wat er veel energie kostte en wat ons energie gaf. Die twee dingen moesten in balans zijn. Kristien Hemmerechts werd hierover ook geïnterviewd door een persoon met autisme.
De laatste tijd hoorde en zag ik veel verhalen over personen met autisme en elke keer denk ik: "de succesverhalen gaan helemaal op voor mijn eigen zonen!"
Ze hebben allebei gewoon onderwijs gevolgd zonder GON begeleiding; zelfs hogeschool!
Ze hebben allebei een rijbewijs en rijden behoorlijk goed met de auto!
Ze hebben allebei een eigendom (huis , appartement)
Ze hebben allebei WERK!
Als dat geen succesverhalen zijn!!!

Het oude en het nieuwe jaar

2016 hebben we weer gehad en het is een cliché maar ZO WAAR! Hoe ouder je wordt, hoe sneller het gaat.
Na de super drukke week en het geslaagde optreden in Beerse, waren Stan en ikzelf uitgenodigd als V.I.P. op de Winterrevue in Antwerpen. We stonden daar als "echten" tussen de B.V.'s toen ze foto's kwamen nemen. Tijdens de pauze en achteraf kregen we erbovenop nog een receptie aangeboden.
Op kerstavond mochten we bij de jongste zoon van Stan aanschuiven aan een rijk gevulde tafel en het was reuze gezellig.
's Avonds zijn we nog naar mij thuis gekomen want 's anderendaags zou de traiteur om 12 u mijn eten brengen om mijn vader en mijn zonen te kunnen ontvangen.
In de namiddag is mijn zus en mijn schoonbroer nog langs geweest en hebben we nog wat samen gegeten en gedronken.
Toen ik mijn vader 's avonds naar huis bracht, heeft hij mij uitgebreid bedankt voor het lekkere eten en het gezelschap. Het was volgens hem de "mooiste kerstmis" sinds jaren! "Zo rustig met de familie samen zitten!" zei hij.
Ondertussen had ik al menige keren naar Telenet gebeld ivm mijn T.V. die HEEL slecht beeld had: gekleurde vakjes die over het beeld schuiven. Aan de telefoon werd mij telkens gezegd dat men daar niets aan kon doen. Tot ik het beu werd en naar mijn elektricien reed. Hij kwam hier en detecteerde het probleem direct. Nog maar eens gebeld en ze zouden komen kijken. Mijn elektricien kwam mee en er zou een oplossing komen: het lag buiten! WEER iemand anders die buiten moest werken. Op tweede kerstdag zou hij komen. Heel de voormiddag thuis gebleven en uiteindelijk wederom naar Telenet gebeld. Ze waren geweest!!! Maar na een half uur terug vertrokken want er moest WEER een andere ploeg voor komen om dat op te lossen!!! Nu kreeg ik de voorbije week een sms en een mail dat ze maandag het netwerk gaan verbeteren in Westerlo! Ik ben razend benieuwd dat mijn probleem dan ook gaat opgelost zijn................
Met oudjaar reden Stan en ik naar Antwerpen met de trein. We kuierden wat rond langs de winkels, gingen een wafel met slagroom eten en bezochten de kerstmarkt. De gebouwen waren prachtig verlicht en er hing een gezellige sfeer. We verorberden nog een frietje en hadden een grappig gesprekje met een koppel dat ook een frietje kwam eten als oudejaarsmenu. 's Anderendaags moesten we TOCH weer uitgebreid gaan eten. Als afsluiter dronken we nog een koffie bij Starbucks en spoorden we naar huis, waar we ons in de zetel nestelden en naar het vuurwerk op de T.V. keken.
Nieuwjaarsdag was zoals gewoonlijk bijeenkomst met de familie bij mijn vader. We hebben lekker gegeten. De nieuwjaarsbrieven werden gelezen en cadeautjes werden uitgedeeld.
Het is elk jaar een lust om de achterkleinkindjes bezig te zien!
Niet alleen met mijn T.V. had ik problemen maar ook met mijn laptop waarop de power point presentatie van de Inleef bis staat. Toen ik met Marc naar Maaseik moest, had ik de power point nog eens geprobeerd en de klank die bij de tekeningen stond, was weg! De filmpjes hadden nog wel klank. Ik nam de laptop mee naar Tim en hij heeft er alles aan gedaan om er klank op te krijgen maar het lukte niet! De Inleef bis is zo doorgegaan maar Marc wilde toch dat ik de originele power point terug kreeg. Ik ben dan maar een nieuwe laptop gaan kopen want die andere was toch al heel oud.
Aan een andere collega gevraagd om de power point terug door te sturen en weer naar Tim om hem erop te zetten. Daarna is Tim nog eens naar mij moeten komen om de finishing touch aan te brengen terwijl de beamer aangesloten was.
Wat zou ik toch doen als ik Tim niet had. :) :) :)
De repetities voor het toneel zijn ondertussen ook begonnen en elke dinsdag en donderdagavond vliegen we erin. Het is reuze plezant! Wordt vervolgd.

Wat een week!

Blij dat ik die week ben doorgekomen. Volgens mijn bescheiden mening de drukste week uit mijn leven.
Maar wel een gezellige drukte!
Maandagavond reed ik met mijn schoonbroer naar het toneel in Antwerpen. Gelukkig moest ikzelf niet met de auto,trein of tram rijden en kon ik na het ontspannende toneel nog even ontspannen in de auto. Dit nam niet weg dat het toch wel laat werd eer ik kon gaan slapen.
Dinsdagmorgen moest ik voor dag en dauw opstaan. Om 6 u 30 werd ik verwacht aan de oprit van de autosnelweg in Olen. Samen met Marc kon ik meerijden naar Maaseik om een inleef over a.s.s. te geven. We kregen weerom veel lof over onze uiteenzetting en 's middags mochten we mee aan tafel schuiven voor een broodjesmaaltijd.
Marc zette mij 's middags netjes terug af aan de oprit in Olen en ik vertrok naar Diest. Toen ik daar bezig was, kreeg ik een telefoontje van Hans Otten. Hij ging met een nieuw programma beginnen en hij vroeg of ik zin en tijd had om mee te werken. 's Anderendaags in de voormiddag zou er iemand langs komen om een filmpje te maken.
Thuisgekomen at ik snel een hapje en vertrok naar Noorderwijk voor onze maandelijkse VVA avond: "a.s.s. en ziek en gezond". Weer laat thuis.
Woensdagmorgen op tijd opstaan want de cameraman zou komen. Pas om 13 u stond hij aan mijn deur. Het was heel amusant om te doen, maar het was enkel een testje. Als het aanslaat, zou het later meer worden.
Nadat hij vertrokken was , schoot ik in actie: nog een strijkje doen, naar de brouwer, naar mijn vader en dan in aller ijl richting Baarle-Hertog. Onderweg nog even gestopt bij de zoon van Stan die jarig was. Stan was te voet naar daar gekomen en we aten een stukje taart waarna we samen naar huis konden rijden.
Even op adem komen bij Stan en donderdagavond naar de Kerstmagie in het kasteel van Westerlo. Prachtige opvoering gezien!
Vrijdagmorgen weer heel vroeg uit de veren want ik reed met mijn vriendin met de trein naar Gent. We gingen een masterclass volgen ivm a.s.s. en hoe men daar een succesverhaal kan van maken. HEEL interessant. We hebben weeral VEEL bijgeleerd.
's Middags aten we daar een kleinigheid in de buurt van het station en daarna spoorden we weer naar huis. Tussenin had ik een uurtje om thuis nog wat te doen en dan vertrok ik naar Balen om met een vriendin naar toneel te gaan. Op voorhand gingen we uitgebreid eten want mijn vriendin was pas 2 keer oma geworden. Het toneel was hilarisch! Tranen gelachen!
Zaterdagmorgen alweer vroeg op! Een student van het Ritcs had mij gecontacteerd om mee te spelen in zijn kortfilm. Het verhaal speelde zich af in een rusthuis in Vorselaar. In de namiddag moesten we op het dak kruipen langs een smal brandladdertje en mijn knieën knikten nog een half uur na. Mijn medespeler had er ook veel last mee!!! De rest van het filmpje was WEL heel leuk!
Zondagmorgen moest ik nog even terug om een kleine scene op te nemen en na de middag reed ik naar Kontich om voor een andere student van het Ritcs een andere kortfilm op te nemen. Deze scene speelde zich af in een huiskamer en was een stukje ontspannender dan de dakscene! Achteraf kregen we nog een lekkere maaltijd aangeboden van de ouders van de student.
Ik was uitermate blij dat ik deze week had overleefd! Maar helemaal gedaan, was het nog niet!
Maandagavond ging ik repeteren in Beerse, waar ik morgen en zaterdag een optreden heb.
Dinsdagmiddag reed ik met de trein naar Antwerpen alwaar ik met Marc een inleef ging geven in een psychiatrisch ziekenhuis. Die mensen hebben ons ook weer bejubeld en ze willen zeker nog de inleef bis inplannen in de toekomst.
Momenteel heb ik een beetje rust en Tim heeft juist mijn printer komen aansluiten. Ik heb een week zonder printer gezeten omdat hij stuk was en vandaag mocht ik hem ophalen. En hij werkt weer!!!

Mix

Een mix van activiteiten stond weer op mijn programma.
Dan zegt men : "Wacht maar tot je op pensioen bent..." Terwijl ik van mijn pensioen geniet, heb ik totaal GEEN tijd meer voor mezelf. Gelukkig zijn het allemaal activiteiten die ik super graag doe!
Van de presentatie op het accordeonfestival heb ik enorm genoten. Er was heel weinig volk komen opdagen. De accordeongroep waarbij Bert speelt, opende het festival. Zij zijn heel erg geëvolueerd wat muziek-keuze en spel betreft. Ik zat achter Bert op het podium om mijn presentatie te doen en ik voelde me "apetrots".
Maandag spoorde ik met een bevriend koppel naar de boekenbeurs. Het grootste deel van de aanwezigen waren klassen met jongeren, die opdrachten moesten oplossen. Menige keer werd ik aangesproken: "Heb jij niet meegespeeld in dat filmpje : "Wachten op niets" of "Helden van de zee"?
Tal van foto's zijn er weer genomen! De Benidorm Bastards zijn nu naar de achtergrond verdrongen...
Het mooiste geschenk kreeg ik toch een paar dagen voordien. Merho had me laten weten dat hij "mijn hoed" (van de film van de Helden) gebruikt had in zijn laatste Kiekeboe album. De Bomma droeg hem. Ik had hem gevraagd om dat album, gesigneerd, klaar te leggen op de boekenbeurs omdat hij de dag dat wij gingen, daar niet aanwezig zou zijn. Ik zou hem dan kopen.
Rob vroeg mijn adres en liet me weten dat hij met graagte het boek zou opsturen. Dat gebeurde ook. Ik kreeg het album in mijn brievenbus. Voorin stond een knappe Bomma getekend met een warme boodschap van de tekenaar! :)
Dinsdag hadden we onze maandelijkse VVA avond. Deze keer ging het over VEERKRACHT. VEERLE (what's in a name) kwam dit onderwerp toelichten.
Het was weer zo'n avond waar ik niet genoeg kon van krijgen. Veerle vertelde haar leven als persoon met a.s.s. Het was ZO verrijkend! Zij had in haar leven al zoveel veerkracht moeten gebruiken dat haar elastiek gebroken was. Zij gebruikte beeldspraak en het was aangenaam om naar haar te luisteren. Als we haar onderbraken, was ze wel even haar draad kwijt. Maar dan hielp ik haar terug op gang. Achteraf bedankte ze mij om haar "rode draad" te zijn.
Donderdag was er een revue in de Zoerla met sketches en muziek uit de oude doos. Amusement volop!!!
Zondagnamiddag hadden we afspraak bij vrienden in Herentals. We reden er samen naartoe en 's avonds bracht Stan me naar de bushalte die dichtbij lag. Hij reed zelf verder naar huis. Toen de bus stopte, dacht ik NOOIT thuis te geraken : die bus zat bom en bom vol!!! De mensen plakten tegen de deuren. Ik ging naar de voorste deur en vroeg : "Is er geen plaats meer voor een heel klein madammeke?" Gelukkig kon ik mij ertussen wurmen. Ik had geen valies bij en dat was mijn geluk.
Heel de bus zat vol met studenten die naar Leuven moesten. De chauffeur vertelde mij dat hij al zeker 20 personen had moeten laten staan... :(  Toen ik uitstapte, moesten er eerst 3 mensen uit voor ik buiten kon.
Maandag was er een verjaardagsdinertje met mijn vriendin en woensdag ging ik naar toneel in Tongerlo, alwaar ik ook een amusante namiddag had. Daarna reed ik naar Stan.
Donderdag had ik een afspraak met een koppel voor een gesprek. Zij hebben ook een zoon met a.s.s. en ze wilden er eens over babbelen met mij. Het werd weerom een aangename avond. Wij verstaan mekaar met een half woord.
Vrijdag zijn er winterbanden onder mijn auto gezet en zaterdag gingen we naar een tentoonstelling van allerlei "houtsnijwerk".
Er stond een PRACHT van een stuk bij en ik vroeg aan de vervaardiger ervan om het te kopen.
Ik zei : "Ik ben verliefd op die clown." "Ik ook", zei hij. Hij deed het NIET weg!!!
Iemand anders zei: "Je weet toch wel waarom Lea dit wil kopen? Zij is zelf ook een clown."
Bij een andere houtsnijder bestelde ik een tekst. Hij snijdt die uit in hout en plaatst die in een foto kader.
Wie straalt, loopt nooit in het donker.

Aan variatie geen gebrek.

Wat variatie in mijn leven betreft, schiet ik toch wel de hoofdvogel af waarschijnlijk.
Na mijn "pech"weekend stonden er 3 dagen op rij activiteiten van de VVA op het programma.
Dinsdag onze eigen info avond in Noorderwijk, woensdag ging ik luisteren naar iemand van het Raster in Winkelomheide en donderdag moest ikzelf gaan spreken in Turnhout: "Ik wil dat het stopt".
De drie avonden waren uitermate "geslaagd".
Vrijdagmorgen reed ik mijn auto naar de garage omdat de expert van de verzekering langs kwam. Om 10 u was hij al geweest en de poetsvrouw van Tim voerde mij naar de garage om de auto op te halen.
Het was goedgekeurd dat er een nieuwe bumper op kwam!
Zaterdag reden Stan en ik naar een optreden van Christoff in de Ethias arena in Hasselt. Hij vierde zijn 25 jarige zang carrière. Wij waren uitgenodigd en zaten op een uitstekende plaats om alles goed te volgen.
Zondagmorgen reed Stan terug naar huis want ik moest de ganse dag gaan filmen voor : "Laakdal stopt met roken".
Er werden 4 filmpjes gemaakt die online gaan komen. Ik moest de mensen interviewen op verschillende plaatsen ivm hun wel/of niet rookgedrag. Het laatste stuk werd opgenomen bij een ludiek koppel (ook 2 acteurs) in huis.
De volgende dinsdag had ik een opdracht om te gaan filmen in Hasselt voor "Spitsbroers". Ik vertrok 's morgens vroeg en stond al vlug in de file. Tien minuten te laat kwam ik aan en men begon mij dadelijk te schminken en te kleden. De ganse voormiddag heb ik staan wachten. Gelukkig was het goed weer en heb ik buiten tussenin heel wat aangename babbels gehad met acteurs en medewerkers.
Om 12 u kwam er een medewerkster zeggen dat ze de scene die ik moest draaien gingen schrappen omdat het anders te lang zou duren! Gelukkig mocht ik mijn contract voor de wedde nog tekenen!
Woensdag reden Tim en ik naar de uroloog om alles te checken en hij werd goed bevonden voor de dienst!
Vrijdag werd de nieuwe bumper op mijn auto gezet en de omnium verzekering gaat alles betalen. Ik heb terug een nieuwe auto!
Zondag nog even naar de seniorennamiddag in de Sony bell studio's in Heist-op-den-Berg en donderdag naar de kapper.
Op vrijdag deden we een inleef in 't Graf in Turnhout voor leerlingen van een vijfde en zesde jaar. Zij gingen verder studeren in de zorgsector. Vijf en vijftig uiterst gemotiveerde en geïnteresseerde leerlingen luisterden naar onze uiteenzetting. Dat geeft ons altijd veel voldoening!
Maandag kwamen we samen met onze VVA moeders en dat doet ons ook altijd deugd! We spreken allemaal over hetzelfde en hebben maar een half woord nodig om mekaar te verstaan.
Vandaag bezocht ik mijn nonkel met dementie. Hij was weer erg achteruit gegaan. Heel de tijd heeft hij rusteloos rond gelopen: van de living naar de gang , naar de keuken, terug naar de living en weer opnieuw! Hij begint heel kwaad te worden en te vloeken en brabbelt onverstaanbare taal. Vlak voor ik naar huis reed, kwam de verpleegster om hem in bed te leggen. Hij weende heel erg en riep maar : "Moeke, moeke!" Ik werd er emotioneel van. Dit is zo schrijnend!
Volgende zaterdag gaan we met vrienden naar het toneel in Oevel en zondag ga ik het accordeon festival van de "kapelse accordeonisten" presenteren.
Volgende maandag breng ik een bezoek aan de boekenbeurs en dinsdag hebben we weer onze info avond van de VVA.
Aan variatie geen gebrek...

"Pech" weekend

Wat een "top" weekend had moeten worden, draaide uit op een "pech" weekend.
Zaterdag zouden de kleindochters komen logeren. Ik had het zetelbed, dat normaal bij Tim op de logeerkamer staat, naar mijn zolderkamertje gebracht. Daar staat al een eenpersoonsbedje maar dat kan natuurlijk niet dienen voor 2 meisjes! :)
Vrijdag voormiddag was ik bij mijn vriendin geweest om de power point presentatie voor te bereiden voor de info avond over "A.S.S. en communicatie".
Toen ik huiswaarts reed, draaide ik een straatje te vroeg in en ik reed achteruit om terug te keren. Het was er nogal smal en ik liet mijn auto zachtjes achteruit bollen. De sensoren maakten geluid maar volgens mij nog niet genoeg om ergens tegen te zitten... Mis poes! Ik tikte tegen een betonnen muurtje! Ik dacht dat het niet zo erg zou zijn en reed gewoon verder naar huis. Thuis gekomen, ging ik kijken en er waren toch wel diepe groeven in het koetswerk.
Na de middag reed ik naar de garage om het te laten zien en er moet TOCH wel een nieuwe bumper op want die is verschoven en gescheurd! (dat had ik nog niet gezien!)
Vermits het nog een vrij nieuwe auto is en ik omnium verzekerd ben , zal dit gebeuren. Vrijdag komt er een expert van de verzekering en ik zal alle kosten terug betaald krijgen. Gelukkig!
Zaterdag reed ik met de bus naar Turnhout, waar Stan mij kwam oppikken. We haalden de kleindochters thuis op en gingen samen frietjes eten. Na de middag was er een feestje van de broer van Stan en zijn vrouw (voor hun verjaardag) en daar gingen we naartoe met de kindjes.
's Avonds vierde het nichtje van de kleindochters haar 18de verjaardag in de pony hoeve. Daar gingen we ook samen naartoe. De meisjes leefden zich daar uit en we dachten : "Die zullen seffens wel slapen als een roosje..."
Om 22 u kwamen hier aan en ik zette ze beiden in een warm bad. Ze hebben daar boven nog kermis gehouden tot na middernacht!
Zondag morgen dacht ik hen te amuseren met de film "Helden van de zee". Op de zolderkamer staat nog een oude T.V. waar je een dvd kan insteken en we installeerden ons. Ik sukkelde en sukkelde om die T.V. aan de praat te krijgen en op de lange duur kreeg ik de dvd er niet meer uit! Stan is naar boven gekomen om te helpen en ik zei dat hij die T.V. mocht afbreken om de dvd eruit te krijgen.
Ik had toch nog een nieuwer T.V.tje  staan bij Tim op de logeerkamer. Daar kon je ook een dvd in steken.
Maar zo gemakkelijk ging dat ook niet! Eer die T.V ontmanteld was, brak er een mes in twee en moest ik een gereedschapskoffer gaan halen bij Tim. Uiteindelijk was de dvd eruit en probeerden we hem in de p.c. : hij "stropte"! We staken hem in de dvd speler en hij "stropte" ook! Hij was beschadigd.
De meisjes hebben een stuk in het begin kunnen zien en met een ontbrekend stukje nog een groot deel tot het einde.
Via Bol.com heb ik een nieuwe dvd besteld en ook een nieuw mes.
So far, so good.

Feest en zo

Twee opmerkelijke feestjes zijn er deze maand gepasseerd.
Ten eerste onze reünie van de Benidorm Bastards die deze keer doorging bij één van onze collega's thuis. Zij hadden kosten noch moeite gespaard. We konden ons tegoed doen aan de heerlijkste gerechten. De sfeer zat er goed in en we beleefden weer heel wat plezier!
Als tweede hadden we ons jaarlijks feestje met de neven en nichten van de familie Witvrouwen.
Om 15 u maakten we een wandeling door de abdij. Sommigen van ons wilden "Het laatste avondmaal" van Da Vinci zien en we mochten binnen in het museum. Pater Ivo gaf ons anderhalf uur lang een amusante maar leerrijke uiteenzetting. Het had gerust nog langer mogen duren.
Om 17 u werden we verwacht in Torenhof voor onze feestmaaltijd. Na een uitgebreide aperitief gingen we aan tafel waar de ene mop na de andere volgde zodat onze kaken pijn deden van het lachen! De opmerkelijkste mop was diegene die ging over de "warme" en de "koude" kant van de familie. Als er iemand die aangetrouwd was, iets zei werd hij onmiddellijk de mond gesnoerd met de opmerking: "Jij moet zwijgen want jij bent de "koude" kant!" Hilarische uitspraken volgden mekaar op : "Jij bent bij de warme kant of jij bent bij de koude kant.." Achteraf hoorde ik bij een radioprogramma dat dit ECHT bestaat! Personen die een bloedband hebben, noemen ze de "warme kant" en de schoonfamilie en aangetrouwden zijn van de "koude kant".
De afwezigen hadden weerom ongelijk!
Tot zover het "feest".
Ondertussen is Tim met succes geopereerd en hij heeft er weinig of geen last van gehad.
Een opmerkelijke gebeurtenis is er voorgevallen op de dag van zijn operatie.
Om 10 u kwamen ze Tim halen om naar de operatiezaal te brengen. Ik zou 2 uren moeten wachten tot ze hem terug brachten.
Daarom ging ik een koffie drinken in de cafetaria van het ziekenhuis. Ik stond te wachten aan de kassa en voor mij stond een vrouw die me heel bekend voorkwam. Ik zei aarzelend: "Ruth?". Met in mijn achterhoofd als ze het niet was: "Oh sorry, jij lijkt wel heel erg op iemand die ik ken."
Zij draaide zich om en we vielen in elkaars armen. Dat was een ongelooflijk heerlijk gevoel!
Zij was samen met haar man , haar schoonmoeder en schoonzuster op bezoek bij haar schoonvader. Zij moesten ook 2 uren wachten. Wij hebben daar 2  uren aan een stuk gebabbeld, gebabbeld en gebabbeld. Ruth woont met haar gezin al meer dan 20 jaar in New Jersey en wij houden enkel contact via facebook om mekaar een gelukkige verjaardag te wensen. Heel vroeger hebben wij nog samen toneel gespeeld in Herentals.
Zij waren pas die morgen geland in Zaventem en haar man zat met een jet lag.
Ze zouden een weekje blijven.
We hebben mail adressen uitgewisseld en ze heeft ons zelfs uitgenodigd om eens naar New Jersey te komen. We mogen bij hun logeren voor een "doos pralines", zei ze. :)

Er kwam ook nog een feestje van het toneelgezelschap van Oevel tussenin en daar werd eveneens veel plezier gemaakt.
Met Stan en zijn zoon ging ik naar een vliegshow kijken en dat was heel indrukwekkend.
Van een paar inleefmomenten heb ik een feestelijk gevoel gekregen. De waardering die je achteraf krijgt van de deelnemers geeft me een warm gevoel.
Toen ik op een toneelvoorstelling was, kwam er zelfs een vrouw naar mij om raad te vragen ivm haar kleinzoon met a.s.s. Zij had mij gezien op een inleef.
Met enkele bastards gingen we naar Paal. Daar ging een mens in een elektrische rolstoel een recordpoging wagen door in 24 uren meer dan 250 km af te leggen. Wij moesten daar wat rondlopen in onze bastard kleren en door wat zotte praat te verkopen, haalden wij toch een heleboel sponsorgeld op. Achteraf vernamen we dat de man 289 km had gereden! Record verbroken! Weer een goed gevoel!
Om af te sluiten, wil ik nog enkele bedenkingen schrijven over mijn vertellingen in het sprookjesbos.
De vertellingen lopen stilaan op zijn einde. Vrijdag is mijn laatste opdracht. Dan komt de school waar Lore schoolloopt. Ik verheug me er al op!
Vorige vrijdag zat er een jongetje van Irak in een eerste leerjaar. Hij was nog maar 3 maanden in België en dan droppen ze dat kind zo maar in een eerste leerjaar! Hij deed niets anders dan met dennenappels gooien en andere kinderen storen!
Gisteren kwam er een school van Laken. ALLEMAAL kinderen met vreemde namen: Abdullah, Amira, Bakkerdin? Lelul? (werd zo uitgesproken, ik ken de schrijfwijze niet). De kinderen zaten in een Vlaamse school maar spraken allemaal Frans thuis.
Ik heb een enorme bewondering voor die juffen! En stiekem ben ik blij dat ik zelf niet meer in het onderwijs sta...:)