Vriendschap

Hier volgen mijn chronologische belevenissen van de voorbije weken waarbij "vriendschap" en "non-vriendschap als een rode draad doorheen lopen.
Verleden week donderdag kon ik met Bert mee naar een optreden van Bart Cannaerts. Ik was super content want eigenlijk was dit optreden al heel lang uitverkocht. Ik stond op de wachtlijst en de dinsdag ervoor werd ik opgebeld met de melding dat ik plaats had!
Wij gingen voor het optreden eerst samen eten en Bert zag er HEEL moe uit!
Uiteindelijk is het toch een gezellig onderonsje geworden niettegenstaande de "eigenaardigheden" van Bert...
Na het optreden moest er nog een foto genomen worden van mij met een moeder en een dochter die fan waren van mij. Daardoor waren we wel heel laat terug aan het appartement en Bert zou de volgende dag een beetje later gaan werken.
En nu een staaltje van "non-vriendschap". Bart Cannaerts was één van onze schrijvers van de Benidorm Bastards. Hij heeft ook verschillende keren voor mij gezeten bij mijn telefoongesprekken. Men zou dan toch denken dat er een soort van vriendschap ontstaan is??? Na het optreden belde ik hem op maar het was "voice mail". Ik wenste hem proficiat en zei er ook bij dat ik het spijtig vond dat er technische problemen waren op het einde van de show. GEEN enkele reactie terug gekregen!!!
's Anderendaags , vrijdag, kwamen wij samen met enkele moeders van kinderen met a.s.s. Met dit groepje , dat ontstaan is na onze bijeenkomsten in Noorderwijk, gaan wij regelmatig een hapje eten en wat drinken.
De vriendschap die ik daar ervaar , is uniek! Wij hebben allemaal maar een half woord nodig om mekaar te verstaan...:)
Zaterdag reed ik mee met het Davidsfonds van Oevel naar de musical 14-18 in Mechelen.
Een prachtig schouwspel heb ik daar gezien! Adembenemend! Ik merkte op dat er een jonge man meespeelde waarmee ik nog samen had geacteerd in een jongerenserie. In die tijd was hij heel vriendelijk voor mij en voegde mij dadelijk toe bij zijn vrienden op facebook. Ik deed hem 's avonds een berichtje om hem proficiat te wensen en kreeg ook NIETS terug.:(
De zondag gingen we filmen voor Familieraad op VTM . Samen met Hilda reed ik met de trein. In Vilvoorde wachtten Irene en Emiel ons op . Met ons vieren zouden we spelen tegen de Planckaerts. Hilariteit alom!!!
We hebben ons super geamuseerd die dag. Dinsdag was het andere koek! Toen moesten we spelen tegen die van Familie. Het begon al in de schmink : die vrouwen hadden 3 kwartier nodig tegenover wij: amper een kwartiertje! Tussenin kwam men die vrouwen ook altijd bij poederen, terwijl ze bij ons zegden: "Oh , dat ziet er nog goed uit.".
Ik wist het eigenlijk al lang: die wereld van T.V. is zo fake als wat! Vriendschap is daar VER te zoeken!
Niet alleen bij de T.V. is dit het geval. De hele B.V. wereld is zo! Als ik op die manier B.V. moet zijn, hoeft het voor mij niet!!!
Zo heb ik nog een voorbeeld.
In de tijd van de Benidorm Bastards was er een Vlaamse zanger "grote" fan van mij en zijn vriend was het nog meer! Ik heb het mail adres van die vriend gekregen en heb hem een mailtje gestuurd. GEEN antwoord!!! Ik heb ook geprobeerd om hem toe te voegen op facebook. Al meer dan een half jaar staat dat vriendschapsverzoek open!!!
En zo kan ik blijven doorgaan..................
Gisteren , donderdag, kon ik weer samen met Bert naar een optreden. Dit keer was het in Tessenderlo : Pieter Embrechts. We gingen weer samen eten voor het optreden. Deze keer had ik een HEEL andere zoon voor mij. Hij was uitgerust en zag er fris uit! We hebben ons goed geamuseerd en een heel tof gesprek gehad. Kortom : ik heb ervan genoten!
Deze avond kwam de kapster bij Tim en daarna hebben we ook nog een goed gesprek gehad.
Verleden week had ik weer een onheilspellend bericht opgevangen : hij zou geïnvesteerd hebben in Hong Kong en zijn geld zou hij ook kwijt zijn. Hij heeft mij nu beloofd om NIETS meer te investeren in de toekomst en het zou ook niet zoveel geld zijn als bij Scorpion.:(
Morgen ga ik met mijne Stan naar kleinkunst (humor is nooit ver weg) in Heist op den Berg en ik kijk ernaar uit.
Deze morgen deed mijn zus een berichtje dat mijn petekind gisteren het leven heeft geschonken aan een zoontje: Ward. Dus ik ben voor de tweede keer "groottante" geworden.
Ik ben benieuwd hoe Loreke zich gaat gedragen met haar broertje erbij??? Zij is 3 jaar en kan zo mooi op mij roepen: "Tante Lea!!!"
Zondag is het opendeurdag in het sprookjesbos en dan komen de lachende kindjes ook weer aandachtig luisteren naar mijn verhaaltje. Aangenaam vooruitzicht.

Verkeersellende en leuke dingen

Anderhalve week geleden kreeg ik telefoon van onze eerste regisseur van Benidorm Bastards.
Hij vroeg me of ik zin had om mee te spelen in een sketch van "En toen kwam ons ma binnen".
En of ik zin had!!!
Het is al ZO lang geleden dat ik nog een aanbieding kreeg om in iets komisch mee te doen op T.V.!
Vrijdag laatstleden was het dus zover. Ik moest om 14u15 in Beveren in een hotel zijn. De opnames gingen door in een hotelkamer en het ging over een kapotte douche : hilarisch!!!
Om zeker op tijd te zijn, vertrok ik om 12u15. In Olen reed ik de autostrade op en na 1 km zat ik al vast.
Mijn gps raadde mij aan om de snelweg te verlaten in Grobbendonk.
Daar was het nog erger! Alle kleine wegen zaten natuurlijk ook vol. Aan elk rood licht een file om U tegen te zeggen!
Metertje na metertje was ik opgeschoven tot ik rond 13u30 in Wijnegem was aangekomen. Mijn gps gaf aan dat ik nog ongeveer 20 km moest afleggen. Ik heb dan maar gebeld naar de productie (voice mail) om te zeggen dat ik het niet zou halen...
Na nogmaals verder gekropen te hebben, kwam ik uiteindelijk op de ring in Antwerpen terecht alwaar ik de afrit Sint Niklaas moest nemen. Daar kreeg ik telefoon van de productie om te vragen waar ik was?
Het was ondertussen al 14u30!
Toen ik de snelweg had verlaten, dacht ik : "Ha, nu zal het wel vooruitgaan!" Mis poes!!!
Weer voetje voor voetje tot aan de laatste kilometers. Om 15u15 kwam ik aan het hotel waar de productie weer belde om te vragen waar ik was? Wat was ik opgelucht dat ik kon zeggen: "Ik ben er! Moet ik door de glazen deur binnen gaan?"
Gelukkig had ik boterhammen meegenomen die ik in de auto verorberde want anders had ik het niet gehaald, denk ik. Drie uren aan een stuk in de auto zitten : stoppen , vertrekken , weer stoppen , weer vertrekken enz...........
Daar aangekomen , moest ik dadelijk in de schmink stoel en werd ik in een record tempo opgemaakt: ze stonden immers een uur achter!
Dat uur hebben we uiteindelijk ingehaald en we hadden maar een kwartiertje over gedraaid. (ik kende mijn tekst hé :)
Bij het naar huis rijden, dacht ik : "Ik neem een andere route". Ik volgde de richting Temse maar kwam uiteindelijk toch weer op de Antwerpse ring terecht. WEER FILE! De thuisreis had toch ook 2 uren in beslag genomen. Dus : vrijdag heb ik 5 uren in mijn auto doorgebracht. En niet in de comfortabelste omstandigheden wat mijn benen betrof (als je begrijpt wat ik bedoel) .
Vrijdagnacht heb ik wel goed geslapen en mijn benen laten rusten. :)
En nu volgen de leuke dingen.
Zaterdagavond gingen Stan en ik naar een toneelopvoering kijken in Oevel. We hebben ons daar reuze geamuseerd: het is daar een hechte groep en iedereen is er vriendelijk. Ik kreeg zelfs een mooie ruiker bloemen voor mijne Pasen omdat ik er verleden week was gaan helpen.
Het stuk dat opgevoerd werd , was er één van de hand van Hilda Vleugels.
En laat dat nu de persoon zijn waar we gisteren naartoe zijn geweest voor haar 70ste verjaardag.
Hilda was zo ongeveer mijn vaste partner bij de Benidorm Bastards (de 2 nonnen!).
De twee dochters van Hilda hadden een groots evenement in mekaar gestoken voor de verjaardag van hun moeder. Het zou een 70 uren durende receptie worden. Zaterdag begonnen en eindigt vandaag (tweede paasdag) om 17u.
De Benidorm Bastards werden uitgenodigd , samen met hun partners. We moesten wel zeggen wanneer we ongeveer kwamen zodat ze genoeg hapjes en drank konden voorzien. Ik had iedereen opgetrommeld en we gingen gisteren (op paasdag) om 14u komen. Ze zouden de muziek van ons programma spelen als we binnen kwamen...
HET WAS GEWELDIG!
De dochters hadden samen met hun mannen een film gemaakt over het leven van Hilda. Er was karaoke. Hilda moest ook even "madame Blanche" spelen en ze heeft mijn schitterende toekomst voorspeld!!!
Er werd ook een kwis gedaan : "Vroeger of later" en de tijdlijn werd aangevuld.
Als ik zulke dingen zie, ben ik stiekem jaloers op moeders die dochters hebben................
Maar als ik dan opsta zoals deze morgen en ik zie de bloemenpracht in mijn appartement , dan ben ik ook immens gelukkig.
Geluk ligt in de kleine dingen van elke dag, zei mijn moeder altijd en gelijk had ze!

Wereld autisme dag

Op woensdag 2 april was het zoals gewoonlijk: wereld autisme dag.
De voorbije week is autisme weer heel veel in the picture gekomen. Op T.V. , op de radio , in de krant ...
Dinsdagavond werd de tweede aflevering van Marsman uitgezonden en de bedenker van de serie zat 's avonds in Reyers laat samen met een moeder van een zoon met a.s.s.
Toen ik de eerste aflevering van Marsman zag, viel me onmiddellijk op dat de persoon die moest zorgen voor zijn broer met a.s.s. zelf OOK autisme had!
Mijn collega van de VVA , waarmee ik de inleef avonden doe, had dezelfde opmerking!
De vrouw die in Reyers laat aan het woord was , gaf informatie over haar zoon die ze samen met haar man aan werk geholpen had...
Bij het horen van zulke uitspraken , gaan mijn haren recht omhoog staan.
De ondertitel van de dag van autisme was : talent erkend.
Daar ben ik het volledig mee eens : elke persoon met a.s.s. heeft talent!
Maar het wordt nog veel te weinig erkend!!!
Die vrouw sprak dan ook over het erkennen van de talenten: punctueel, detail gericht enz....
Maar de uitvoering in de praktijk laat nog HEEL VEEL te wensen over!
Er zijn nog zoveel mensen met a.s.s. die geen werk hebben. Daarbij komt nog dat er nog zovelen studeren en heel veel moeilijkheden hebben in de school! Hoe gaan die ooit aan werk geraken???
Ik ben heel blij dat mijn zonen allebei werk hebben. Zij hebben gelukkig werk gevonden waarbij ze hun talenten kunnen ontplooien.
Maar dat wil niet zeggen dat alle problemen van de baan zijn...
Bij de oudste komt er een nieuwe financieel manager en binnenkort is hij ook zijn buddy kwijt omdat die op een andere afdeling gaat werken...
Hij zal wel een nieuwe buddy krijgen maar het zijn toch weer maar "veranderingen".
De jongste zit dichtbij zijn woning te werken maar moet toch nog regelmatig naar de hoofdzetel in Hasselt...
Tussendoor komt er iets onverwachts op de proppen: hij moet overwerken of op een niet voorziene dag naar Hasselt enz..
Dan ligt zijn schema ook helemaal in de war!
Structuur, duidelijkheid en voorspelbaarheid geven rust in hun bestaan.
Tim heeft een hele week verlof genomen om terug op zijn plooi te komen na het instellen van het zomeruur!!!
Morgen begint hij terug te werken.
Tot slot wil ik nog een leuk schrijfseltje meegeven van Bert.
Als mijn slaapkamerraam absoluut open moet, gelieve dit binnen de 15 minuten te houden.
Met de hoge dagtemperaturen van de laatste dagen en nachten die te langzaam afkoelen, is het knokken om de temperatuur in mijn slaapkamer onder controle te houden!
Zo weet ik altijd PRECIES wat ik moet doen , nietwaar!

Troeteltje

Een paar weken geleden vroeg Tim : "Moet ik zo'n troeteltje niet bestellen voor jouw kleindochter?"
Ik zei hem dat dit wel mocht omdat ze toch jarig is op 8 mei.
Deze week kwam er een pakje aan en ik had dit op de keukenkast gezet.
Deze middag toen ik bij hem aankwam , stond dat pakje op tafel met een briefje erbij: "Voila, dat is mijn (vermoedelijk éénmalige) geschenk voor de verjaardag van mijn (niet helemaal) nichtje. :)
In de doos zat het troeteltje samen met een briefje met de gegevens : adres , naam enz van de geadresseerde.
Het pakje kwam van Amerika en er stond op : "This one's meant for my totally unofficial, not blood-related, niece. Thanks! "
Onderaan stond er geschreven in een echt Amerikaans handschrift: "Thanks, Tim!"
Nu ga ik toch tegen de kleindochter zeggen dat ze hem NONKEL moet noemen hoor!

Vandaag was dus de verjaardag van de kleindochter.
Ik had een taartje meegenomen en 2 boekjes om te knutselen en wat bij te leren.
Toen ik ze in de school ging halen , kwam ze buiten met een prachtige kroon op haar hoofd. We hebben die kroon maar achtergelaten omdat het regende.
Ze was super blij met de geschenkjes en nog veel blijer met de knuffel! :)
Het bewijs volgt hieronder.

Den grooten oorlog

2014 is voor de Belgische geschiedenis een belangrijk jaar. Het is immers 100 jaar geleden dat WO I uitbrak. Deze gebeurtenis willen we niet zo maar laten voorbijgaan. Daarom brengen we met het Davidsfonds en de Heemkring op zondag 16 maart 2014 een bezoek aan Ieper en omgeving.
Tot zover de mededeling op de brief.
Wij waren dadelijk warm gemaakt om mee te gaan!
Om 8 u vertrokken we aan het heemmuseum in Oevel met de bus.
We kwamen omstreeks 10 u aan in Ieper waar we ontvangen werden met een kopje koffie in het museumcafé. Daar gaf een gids uitleg over hetgeen we gingen zien in het museum zelf. Hij vertelde wat we ZEKER niet mochten overslaan.
Tussen 10 u 30 en 12 u mochten we vrij rondlopen in het museum.
We kregen een armbandje om onze rechter pols zodat we door een aanraking aan een scherm binnen konden en ook verschillende filmpjes konden bekijken.
In de T.V. reeks "In Vlaamse velden" wordt maar een fractie vertoond van wat de mensen allemaal hebben meegemaakt...
Wat ik daar gezien heb, grenst aan het ongelooflijke! Enkele acteurs hadden ook een filmpje opgenomen en vertelden zogezegd wat ze meegemaakt hadden : de vlucht, krijgsgevangene, gewonde, enz, enz.....
Er hingen vele foto's van het front, van mensen die gevlucht waren, van gewonden, van steden en dorpen die met de grond gelijk gemaakt werden door bombardementen...........
De kostuums van soldaten, officiers, commandanten enz kon je ook nog zien hangen.
Grote bommen , een kanon, geweldige geweren. Allemaal moordwapens , om nog maar te zwijgen over het chloorgas en mosterdgas die totale vernietiging brachten.!
Achter glas kon je allerlei voorwerpen zien liggen die nog recent opgegraven waren. Men vindt nu nog zelfs beenderen van soldaten die daar gesneuveld zijn!!!
In de ziekenboeg zag ik foto's van verschrikkelijk verminkte mensen die de oorlog overleefd hadden. Wat een impact moet dit gehad hebben op hun verdere leven???
Om 12 u moesten we terug aan de ingang van het museum samen komen omdat we gingen eten in een restaurant dichtbij het museum.
Stan was al buiten gegaan en zou daar op mij wachten. Juist voor we buiten gingen , moesten we ons armbandje in een bak gooien. Ik kwam buiten en GEEN Stan te bespeuren! Ik was al in paniek want hij had zijn gsm niet bij. Dus ging ik maar terug binnen om te kijken of er nog een andere uitgang was. Aan iedereen die ik tegen kwam , vroeg ik of ze hem niet gezien hadden. Er was geen andere uitgang. Dan maar terug naar de enige uitgang. Daar stond hij bij enkele anderen van de bus!!! Hij was al eens naar het restaurant gaan kijken en daarom had ik hem de eerste keer gemist. Hij gaat in het vervolg elke keer zijn gsm meenemen!!!
Hij had ook zijn armbandje nog aan! De bak niet gezien!!! Maar hij was niet alleen; er waren er nog die met een armbandje aan tafel zaten. Nu hebben we een souvenir: er staat een klaproos op!
Na een lekkere maaltijd, kwam een gids ons ophalen om met de bus een rondrit te doen langs de kerkhoven.
Eerst gingen we naar de Menen poort. Daar wordt elke dag, zonder uitzondering, de last post geblazen. Op de poort staan namen van Engelse soldaten die daar gesneuveld zijn. Ze konden er niet allemaal op en daarom staan er nog op een kerkhof waar we later naartoe gingen.
Heel veel soldaten konden niet meer geïdentificeerd worden en dan zie je de tekst: "only known by God".
De gids vertelde dat er de laatste tijd heel veel volk kwam om naar de last post te luisteren: de straten worden dan afgesloten, er is politie om de orde te bewaren maar dat is niet nodig want het is er "muisstil"!
Vervolgens reden we verder met de bus om de kerkhoven te bezoeken.
Immense kerkhoven hebben we gezien: mooie witte , symmetrische rijen van de Engelse kerkhoven en grijze stenen op een Duits kerkhof.
Op het Duitse kerkhof stonden verticale stenen waar soms wel 30 namen op stonden en er lagen ook platte stenen op de grond met minstens 5 namen op.
De gids vertelde ondertussen ook verhalen over de oorlog: zoals jongens van 15 of 16 jaar die zomaar afgeknald werden!!! Een vader die samen met zijn 3 zonen sneuvelde. Een Belg die naar Canada geïmmigreerd was en terug naar België kwam om te vechten en omdat hij bij zijn gewonde vriend wilde blijven , sneuvelde hij zelf!  Ontelbare verhalen hangen vast aan die graven!!!
Op een Engels kerkhof lagen ook een paar Duitsers begraven: om ook hun medeleven te betuigen aan de vijand: toch mooi niet?
Onderweg gingen we ook een loopgraaf bezichtigen en daar troffen we een man aan die men "Digger" noemt.
Ik heb een leerrijk gesprek met hem gehad. Hij was al sinds zijn zesde jaar gefascineerd door geweren, oorlog e.d. Hij is beginnen graven en heeft de loopgraven gevonden en ook heel veel voorwerpen die hij aan het museum heeft geschonken. Hij had een boek bij met foto's : de BBC was daar zelfs komen filmen.
Als men daar in elke weide zou graven, zouden er nog HEEL veel overblijfselen van de oorlog boven komen en er zijn nog ALTIJD heel veel soldaten VERMIST!
Rond 17 u gingen we nog een koffie drinken om daarna terug met de bus naar Westerlo te rijden.
Het is onmogelijk om alle indrukken op te schrijven; maar ik ga een poging doen.
Ongelooflijk, beklijvend, ontroerend, verbazend, triestig, kwaad, onbeschrijfelijk, opstandig.......
Zinloos geweld.
Op een grafsteen stond een prachtige tekst : hij was in het Engels en het was de tekst van een vader voor zijn zoon die gesneuveld was.
In het Nederlands kwam het hierop neer: Een oorlog is zo zinloos dat hij alleen maar kan stoppen door te sterven in die oorlog.....

Posters

En hier komen ze dan : de posters!
Ook de inhoud van het grote pak dat ik gehaald heb in het postkantoor: bruine houten plaat bekleed met gouden plaatjes waar handtekeningen op staan van acteurs van Star Trek.
Vandaag heeft Tim mij gezegd dat de poster van de film al besteld was van vorig jaar april!!!
Het is de linkse poster op de onderste foto.
De plaat van Star Trek staat voor het grote kabouter Wesley boek. Daarnaast staat het beeldje van Darth Malgus.

11-3-14

De titel is de datum van gisteren: 11+3=14.
Het plaatje klopt helemaal.
Het is stralend weer en ik heb energie te over.
Mijn nieuwe keuken is helemaal in orde, op de schilderwerken na.
Ik dacht gisteren : "Als ik dat lelijke muurtje nu eens probeerde te schilderen..."
Ik dook de kelder in en daar stond nog een pot witte verf die we gekregen hadden van mijn schoonbroer. Die had gediend om een stukje bij te werken in de slaapkamer waar de verf was afgeschilferd.
Daar vond ik ook nog een bakje om de verf in te doen en een latje om te roeren in de verf. Dan ben ik vlug naar de Brico gefietst om een verfborstel te gaan kopen en ik kon beginnen!
Ik wist niet dat ik zo goed kon schilderen : als je het muurtje vanop een afstand bekijkt, is het precies door een vakman gedaan! :)
Terwijl de verf droogde, ging ik naar Tim om nog wat posters op te hangen.
Later ga ik nog een foto op de blog zetten van die hele grote poster over die film.
Het huis begint zo een beetje vol posters te hangen maar het kan me niet meer schelen.
's Avonds toen hij thuis kwam , vroeg hij of hij zo'n pluche troeteltje moest bestellen voor mijn kleindochter! Dat trof me toch wel dat hij daaraan dacht...
Toen ik na de middag in Diest aan 't poetsen was, kwam de bovenbuurvrouw even langs om te spreken over een mail die Bert gestuurd had ivm regenwater en de poetsdienst. Zij dacht dat Bert iets niet goed had begrepen en vroeg mij of ik hem daarover kon aanspreken.
Ik heb hem dan opgebeld en alles is nu terug in kannen en kruiken.
Dus : eind goed , al goed.
En dan : de uitstekende avond!
Wij hadden een info avond van de VVA over : Opgroeien met een diagnose autisme.
Er kwamen drie jonge mensen getuigen: 2 meisjes en 1 jongen.
De meisjes waren 19 jaar en de jongen was er 22. Hij had naast zijn autisme ook nog adhd.
De getuigenissen waren heel eerlijk, open en herkenbaar! Wat mij het meeste trof , was de uitspraak van het ene meisje. "Wij doen onze mama dikwijls pijn omdat dit onze meest vertrouwelijke persoon is en omdat onze mama een onvoorwaardelijke liefde heeft voor ons."
Zij vertelde ook dat ze heel graag had dat haar mama naast haar op bed kwam zitten , na een crash moment, om stilletjes over haar hoofd te aaien en verder niets te zeggen. Juist zoals ze dat deed toen ze nog heel klein was.
Die jongen vertelde ook dat hij terug een kind van 5 jaar werd na een crash moment. Hij ging slapen met zijn beer en vertelde hem alles!
Dat herken ik ook in mijn oudste zoon: hij slaapt altijd met een pluchen dolfijntje.
De jongen had ook geen vrienden : WEL 1000 virtuele vrienden!!!
Dit herken ik ook in mijn oudste zoon.
Zij vertelden alle drie dat ze gepest werden in de school. Maar nu zaten ze eindelijk op hun plaats en konden ze redelijk goed functioneren in de school.
Er kwam iemand te laat op de vergadering en dat ene meisje zei achteraf dat ze daar helemaal van overstuur was en ze was de draad van haar verhaal kwijt!
Het andere meisje kwam na de vergadering naar mij en zei: "Ik heb gehoord dat jij mijn droomjob doet? Jij bent actrice! Daar droom ik nu al jaren van. Ik zou graag naar de academie gaan. Zie jij dat zitten?"
Ik gaf haar de raad om les te volgen in de muziekschool van Geel : dictie, voordracht en toneel. Dat ging ze zeker doen!
Nog iets wat ze alle drie hadden en wat elke persoon met a.s.s. heeft: een ontlading na overmatige stress.
Dit is bij iedereen anders. Kleine kinderen hebben baat bij trampoline springen. Anderen gaan stil op hun kamer zitten of liggen. Nog anderen spelen een instrument of zitten aan de laptop of computer en spelen games. De jongen knalde iedereen neer in een spelletje om zich af te reageren. Hij zegde er wel bij dat hij de realiteit en fictie goed uit elkaar kon houden.
De avond was voor iedere aanwezige bijzonder goed geslaagd. Een waardige afsluiter van een perfecte dag!