Breek de stilte.

 Deze morgen hoorde ik het liedje van Stef Bos weer op de radio. En ik dacht : "wat is dat zo van toepassing voor mij!"

Tim spreekt niet meer met mij. Ik moet zien dat ik vragen stel waar hij ja of neen kan antwoorden en dan knikt hij van ja of schudt neen. Ik vroeg aan de verpleging of hij praat tegen hun en ze zegden ook van neen. Als ik een whatsapp stuur , leest hij het niet en antwoordt hij ook niet.

Veertien dagen geleden, ging ik op zaterdag op bezoek. De verpleegster kwam de deur opendoen en zei dat ze hem ging halen. Ze kwam terug en zei dat hij diarree had en dat ze hem aan 't proper maken waren. Ik vroeg om de vuile was mee te geven en ze ging terug . Toen had hij nog overgegeven ook! Ik wisselde de waszakken en reed terug naar huis. 

Op woensdag kreeg ik telefoon van het OPZ en ze zegden dat ze de dokter hadden laten komen en dat het NORO virus daar aan 't ronddwalen was. Verschillende patiënten waren ermee geconfronteerd. Ik moest niet komen. Ik zei dat ik de propere was kwam brengen en de vuile was kwam halen. Ik had mij gewapend met mondmasker en handschoenen en ik vertrok. Ze kwamen de vuile was halen en namen de propere mee. Alles gebeurde aan de deur. De mentor zegde dat ze het eten op de kamers moesten brengen. Veel werk!

Zaterdag belden ze me weer op. Tim zat nog altijd in quarantaine. Tot en met zondag. Op maandag moest hij naar zijn pensioenviering gaan. Hij werd met een taxi opgehaald en terug gebracht. Ik kreeg van zijn baas een mail met een foto en hij schreef dat ze allemaal blij waren om hem te zien en dat hij er goed uit zag. Sinds zijn quarantaine leest hij ook mijn whatsapp en krijg ik antwoord ! 

Woensdag ben ik terug geweest en zag ik hem. Ik vroeg wie er op de foto stond en hij gaf hun namen. Waar een quarantaine niet goed voor is.....

Gisteren was alles terug normaal. Ik ging op bezoek en hij lachte zelfs.

Bert zijn fiets was stuk. De ketting was over. Ik kwam daar om de was terug te brengen en de fiets stond op zijn kop. Ik vroeg dat hij niet te voet naar de fietsenmaker kon gaan en hij repliceerde : "Ik moet aan mijn eten beginnen en dat is VEEL te ver." Ik reed er met mijn fiets naartoe en ging zelf te voet met de fiets tot aan Tim en zette hem daar in de garage. Toen deed ik een sms dat Bert met mijn fiets terug naar mij moest komen. Hij bracht hem terug zonder de elektriciteit op te zetten. Hij heeft nogal moeten duwen hoor!

's Anderendaags ging ik met zijn fiets naar de fietsenmaker en die zei dat hij pas volgende week zou klaar zijn. Ik heb hier nog een gewone fiets staan en die is zijn vader komen halen zodat hij verder kan.

Ondertussen denk ik aan mezelf door een optreden te doen in het rusthuis waar mijn vader verbleef. Daar haal ik dan weer energie uit. En vrijdag ga ik naar Jeanne d' Arc kijken : dat schijnt HEEL goed te zijn. Ben benieuwd.

Brokkenpiloot

 Tim verblijft momenteel in het OPZ en hij is daar heel tevreden. Er waren nog wel wat probleempjes met het scheren. Elke keer dat ik daar op bezoek kwam, had hij een baard. Ik ging naar de bureau en zei dat hij voor alles moest gestuurd worden en vroeg aan de verpleging om hem te wijzen op het scheren. Zijn mentor heeft mij bij haar geroepen en zei dat hij daar mag blijven tot er een woonvorm gevonden is. Zij zei dat ze hem elke dag om 16 u gaan aanzetten om zich te scheren. 's Morgens is dat geen optie omdat hij dan te laat aan het ontbijt komt. 

Vandaag ging ik op bezoek en hij had weer een baard. Ik zal nog eens moeten gaan reclameren, denk ik. 

Bert is in de gracht gereden. 

Om 23 u 30 kreeg ik telefoon van zijn vader: "Bert is nog niet thuis." Hij was naar de les voor fietshersteller en ik dacht dat hij iets gaan drinken was met de collega's . Want de lessen waren afgelopen. Om 24 u terug telefoon van zijn vader: nog niet thuis! Ik belde hem op en hij zei : "Ik zal de chauffeur van de auto eens geven." De schrik sloeg mij om het hart! Ik dacht dat hij een ongeluk had gehad. De chauffeur zei me dat hij hem naar huis aan 't voeren was. Hij was in de gracht gereden in Herselt! Terwijl de lessen in Herentals doorgingen! De chauffeur zei dat zijn fiets bij hun thuis stond en ik vroeg om zijn adres achter te laten. Hij bloedde aan zijn voorhoofd en had pijn aan zijn schouder, zei hij.

Ik ging slapen, maar sliep niet. Om half 2 kreeg ik terug telefoon van zijn vader. Hij zei dat hij droge kleren had gegeven en zijn wonde wat verzorgd en er een plakker op gedaan. Hij lag in bed maar had nog altijd pijn aan zijn schouder. Ik zei dat ik de volgende dag wel zou komen kijken. 

De volgende dag fietste ik naar daar en zag in de keuken een hoop natte kleren liggen. Ik nam die in een plastieken zak mee en zei tegen zijn vader dat hij moest bellen als hij wakker werd. Tegen de middag kreeg ik telefoon en at eerst een boterham en ging hem halen om naar Spoed te rijden. Hij had zijn arm al aanhangen. 

De platen waren direct genomen maar we moesten 2 uren wachten op de dokter. Toen we daar binnen kwamen, heeft de dokter eerst naar zijn hoofd gekeken en het moest genaaid worden. Ze zegden ook dat hij moest geopereerd worden : gebroken sleutelbeen. Om 18 u zou hij geopereerd worden . Ik bracht zijn kleren naar de kamer en vroeg aan de verpleging wanneer ik hem mocht komen halen. Na 11 u werd mij medegedeeld.

Ik reed naar huis en ging aan mijn schoonbroer vragen om zijn fiets te gaan halen. Hij heeft zo een standaard om fietsen mee te nemen. Ik nam een doosje Merçi mee en die mensen zegden dat hun zoon naar huis kwam en hem uit de gracht zag komen. De fiets hebben wij naar zijn vader gebracht en hij moest afgespoten worden want hij was heel vuil.

's Anderendaags kreeg ik van Bert een berichtje dat ik allemaal propere kleren moest meebrengen want dat hij alles overgegeven had. Zijn bril was ook stuk en ik nam een bril van Tim mee. Daar zag hij wel niet zo goed mee maar soit. Ik nam droge kleren mee en droge schoenen. En we reden dadelijk naar Pearl want hij had nieuwe brillen besteld en die waren klaar. So far so good.

Wij moesten naar de VDAB en die vrouw vroeg aan Bert hoe het was. Hij zei: goed! Ik vertelde van die val in de gracht en zij zei dat hij een brokkenpiloot was en dat ze niet wist wat ze met hem aan moest...

Daarna deed hij nog een berichtje dat hij een onfortuinlijke val in huis had gehad en dat zijn hand open lag en bloedde: donsdeken en kussen met bloedvlekken. Ik weeral maar wassen!

Vandaag had ik een gesprek met zijn huisarts en hij vond het ook een goed idee om een second opinion te vragen omdat hij zo dikwijls valt de laatste tijd. Ik heb nu een afspraak gemaakt met een neurologe in Mol en daar mogen wij op 5 september naartoe. Wordt vervolgd...

En dan zeggen de mensen maar dat ik aan mezelf moet denken, maar dat is niet gemakkelijk hoor. Ik heb meegedaan in een filmpje van studenten en daar haal ik veel energie uit . De studenten zijn geslaagd en ze waren heel tevreden over mijn bijdrage.

Licht in de duisternis

Sinds mijn laatste post is er toch wat licht in de duisternis gekomen. 

Iedereen zegt maar dat ik aan mezelf moet denken en dat probeer ik te doen. Naar tonelen gaan kijken. Feestjes meepikken. Alhoewel dat het bijna is misgelopen toen ik naar Antwerpen naar Gaston en Leo ging kijken. Tim was met zijn begeleidster naar het OPZ voor een intake gesprek. De begeleidster had mij juist voor ik vertrok nog gebeld dat hij op een wachtlijst stond en dat ze niet wisten wanneer hij mocht komen...

Ik zat in het theater en alles werd zwart voor mijn ogen. Ik kwam bij in de ziekenwagen. Zij vroegen van alles aan mij en ik kon perfect antwoorden. In het ziekenhuis aangekomen, onderzochten ze mij grondig . Maar ik had een bloeddrukval gehad. Zij betrouwden het niet en ik moest daar blijven tot na 18 u. Mijn bloed moest nog onderzocht worden...Ik reed met een taxi naar het station en kwam om 19 u 30 bij Tim aan. Hij had gelukkig zijn boterhammen gegeten. Ik had een groot papier gelegd op zijn schoenrek : BOTERHAMMEN ETEN!

Wij speelden ook nog 2 keer Ladies night voor Kom op tegen kanker. En nu is het doek gevallen na 45 opvoeringen. Toch wel met een beetje spijt in het hart. Toen had ik aan zijn vader gevraagd om Tim te komen halen want ik was er niet om te sturen. 

Met Bert moest ik ook nog naar de neuroloog in Herentals want hij kreeg bijwerkingen van de verhoging van die pillen. De pillen zijn aangepast. 

De begeleidster kwam bij Tim en ik had juist alles van zijn bed in de wasmachine gestoken. Ik deed de deur open en zij zag aan mijn gezicht dat het niet ging! Zij is dan beginnen rond bellen. En Tim zou naar de Paaz in Lier kunnen gaan. Ik bracht hem weg en hij lag op een kamer met 2. Daar is hij 2 weken en half gebleven en ze hebben daar NIKS gedaan. Ondertussen ben ikzelf naar de dokter geweest en ik had een bloeddruk van 19 over 10 !  Ook nog een dag met migraine in de zetel gelegen en pas vanaf deze week is er schot in de zaak gekomen. Hij mocht woensdag naar het OPZ. Tim was er zelf ook aan toe. Ze kenden hem daar nog en hij heeft nu een kamer alleen! Daar krijgt hij therapie en opvolging van een psychiater. Ik ben kei blij. Nu kunnen we verder werken.

Erger en erger.

Het gaat van kwaad naar erger. Het is dweilen met de kraan open en zo kan ik nog veel spreekwoorden boven halen. 

Tim moet voor alles gestuurd worden. Als hij 's morgens ergens moet zijn , maak ik hem wakker. Als hij 's middags nog in bed ligt, maak ik hem ook wakker. Hij heeft al verschillende nachten niet geslapen. Zijn gsm , tablet en laptop zit wel in de valies met cijferslot maar nu begint hij weer boeken te lezen.

Als hij tijdens de dag aan 't gamen is , vergeet hij alles: ook naar het toilet te gaan en hij heeft ook al 2 keer in zijn broek geplast en dan ook in de zetel. Mijn wasmachine draait dan overuren. We hebben nu incontinentie materiaal aangeschaft en nu is het beter. 

Als hij naar zijn vader moet gaan eten, ga ik elke keer naar daar om hem weg te sturen. Dinsdag en donderdag brengt het OCMW warm eten 's middags en dan moet hij 's avonds boterhammen eten. Het is al eens gebeurd dat ik er niet was en toen was hij 's avonds naar zijn vader gegaan om warm te eten en zijn boterhammen lagen er nog. Ik reed tot daar en zei tegen zijn vader : "Waarom heb je hem niet terug gestuurd?" Hij antwoordde dat je daar niet van dood ging van 2 keer op een dag warm te eten en dat hij dat goed begreep : "Tim was helemaal in de war." zei hij.

Voor Bert heb ik ook nog eens een nachtje wakker gelegen. Op een dinsdagavond om 22 u 30 kreeg ik telefoon van zijn vader dat ze hem naar Spoed hadden gebracht. Ik vroeg naar welke Spoed? Hij dacht naar Herentals. Ik belde naar Herentals en ze wisten van niks. Ze gaven mij de raad om naar hemzelf te bellen. Dat heb ik toen gedaan. Hij lag in Hasselt in het ziekenhuis , had een epileptische aanval gehad en had zijn pols gebroken. Gelukkig had ik 's anderendaags met mijn vrienden afgesproken in Hasselt. Want ik rijd niet met de auto naar Hasselt. Ik belde 's morgens naar mijn vriendin (helemaal over mijn toeren) . Zij stelde mij gerust en zei om een trein vroeger te nemen. We zouden samen naar het ziekenhuis rijden en dan zouden we wel zien. Zo gezegd zo gedaan. Ik sprak de dokter en ze hadden zijn medicatie verhoogd en hij zei om zo snel mogelijk bij ons in de buurt naar het zieken huis te gaan want de pols moest misschien nog geopereerd worden. Ik ben dan nog bij mijn vrienden gaan eten en na de middag mocht hij naar huis. Zijn plooifiets stond bij de politie. Hij was met de trein en zijn plooifiets naar Hasselt gereden om te gaan eten met oud collega's. Waarschijnlijk stress om op tijd aan het station te zijn en gevallen. Eerst gingen we zijn plooifiets halen en dan heeft mijn vriendin ons naar Olen station gebracht, waar mijn auto stond.

Ondertussen is Bert al geopereerd aan zijn pols en zijn gips mag eraf op 15 januari. Eind goed , al goed. 

Hoofdstuk afgesloten

Het gaat van kwaad naar erger met Tim . Vorige week fietste ik naar hem om hem naar zijn vader te sturen om 18 u 15. Ik zag op tafel een half broodje liggen en zijn tas melk nog half vol. Op vrijdag haal ik altijd een belegd broodje voor hem en ook voor mij. (voor hem altijd HETZELFDE) . Ik pakte het broodje terug in en legde het in de koelkast . De melk deed ik terug in de fles.  Daarna ging ik de living in. Wat ik daar vond, tart elke verbeelding. 

Braaksel voor de zetel, op zijn pantoffels, een baan naar de badkamer, op de mat van de badkamer , naast het bad. Hele tomaten, eieren, worteltjes... Hier en daar had hij er een stuk keukenrol over gegooid. Ik vroeg of hij niet goed was en hij antwoordde niet! Hij begon zich klaar te maken om naar zijn vader te gaan eten. Ik begon alles op te kuisen en wat kon , stak ik in de wasmachine. Mij in 't zweet gewerkt en om 19 u kwam mijn vriendin om naar toneel te rijden. 

Ik heb mij dan maar wat opgefrist en 's avonds om 22 u 30 ging ik nog eens bij Tim langs. Hij stond klaar om te gaan slapen. Ik heb niets meer gevraagd. ' Anderendaags vroeg ik hoe dat kwam dat hij moest overgeven. Hij zei dat er een stuk in zijn slokdarm terecht was gekomen. Waarschijnlijk in een verkeerd keelgat.

Deze morgen reed ik met mijne was naar daar en ging het bad uitwassen. De badkamer stond nog onder stoom. De muren druipten af, de handdoeken kloddernat en de ruiten aangedampt. Dan reed ik naar zijn vader om daar de was op te halen. Ik geraakte niet binnen met mijn sleutel . Dus ik sta weer ver achter met mijne was! 

Als de dag begint met een tegenvaller , gaat het dikwijls verder! 

Maar het hoofdstuk van gaan werken , is nu toch afgesloten. Vrijdag zijn we met zijn begeleidster, zijn auti-coach en ikzelf naar zijn werk gereden om alles binnen te leveren. Hij had nog een rugzak met een laptop in , een badge om binnen te komen en een hele grote zak met papieren in . We kregen een nauwkeurige uitleg hoe alles in zijn werk moest gaan en ik moet nu nog naar de dokter om genoeg ziekteverlof aan te vragen tot hij een aanvraag krijgt van de pensioen commissie. De begeleidster gaat met hem daarnaartoe rijden. Zij weet ook van dat braak avontuur en maakt zich grote zorgen. 

En dan maar zeggen dat ik aan mezelf moet denken....

Geraakt het ooit opgelost?

Met Tim naar de neuroloog geweest omdat ze op het werk gezegd hadden dat hij in slaap viel terwijl hij normaal moest werken. De anderen die bij hem zitten , nemen daar natuurlijk geen vrede mee!

Na een paar dagen kreeg ik de uitslag : er was niks mis . Hij had nog altijd veel moeite met het dag en nacht ritme.

Voor Bert zijn verjaardag gingen we eten in een nabij gelegen restaurant en dan valt het me nogmaals op hoe verschillend mijn zonen zijn!

De begeleidster, de auti coach en ikzelf werden uitgenodigd op het werk van Tim . Daar werd dus gezegd dat Tim in slaap viel op zijn werk en dat hij filmpjes kijkt op zijn laptop.

De baas zegde : " Als ik een verslag moet maken , is dat slecht. En als er zo nog een slecht verslag komt , moeten we hem ontslaan!" Toen ben ik beginnen wenen en heb gezegd: "Dat ga je toch niet laten gebeuren? Dan kan je hem beter op medisch pensioen zetten."

Ze gingen nog wat aanmodderen. 

Tot op dinsdag 29 augustus. Ik was samen met een vriendin op kraambezoek toen ik telefoon kreeg. Kan jij Tim komen halen in Hasselt? Ik rij nooit met de auto naar Hasselt en zei neen. Het was 11 u in de voormiddag en hij was al 2 keer in slaap gevallen. Ik zei aan de telefoon dat ze nu toch bewijs genoeg hadden om hem op medisch pensioen te zetten. Ze gingen hem met 2 auto's naar huis brengen.

Ik ging de volgende dag naar de huisdokter om hem ziekteverlof te laten voorschrijven en heb daar ook altijd zitten wenen. De dokter zei dat ik een goede beslissing had genomen.

Ondertussen is er al heel wat mail verkeer over en weer gegaan en hij is ingeschreven bij de pensioen dienst. De baas heeft wel laten weten dat ze altijd graag met Tim gewerkt hebben. Maar nu is zijn bobijntje op.

Ik ben ook nog eens 3 dagen naar zee geweest en dan krijg je de eerste dag 's avonds al telefoon: "Tim is gevallen met de fiets en allemaal bloed." Het was zijn vader die me dat liet weten. Ik droeg hem op van al zijn kleren waar bloed aan was in een emmer met koud water te steken. Daarna communiceerde ik met de familiehulp en zij had 's anderendaags de kleren in de wasmachine gestoken. Ook met de verpleging van het Wit Gele Kruis belde ik om zijn wonden te verzorgen. 

Toen ik thuis kwam , lag er een briefje van de verpleegster om ontsmettingsmiddel naar de apotheker te gaan halen. Ik heb het dan verder verzorgd en het was niet zo erg. 

Regelmatig krijg ik ook telefoon van de verpleging 's avonds als Tim niet thuis is. Hij is dan te lang bij zijn vader blijven hangen na het eten. Ik heb nu het telefoonnummer van zijn vader bij in de kaft geschreven en als ze nu bellen, stuur ik ze verder.

Ik probeer nog altijd aan mezelf te denken ook.

Ik ga geregeld naar tonelen kijken en amuseer me. 

We zijn met de familie 1 nacht naar Tongeren geweest en we hebben ons daar reuze geamuseerd. Even aan niets denken en plezier maken. 

Waar zit hier de logica?

 Sinds de hittegolf weet ik het niet meer!

Ik had de ventilator al in de living gezet en sinds vorige week heb ik ook de draagbare airco geïnstalleerd in de living bij Tim . Mede omdat ik daar moest strijken en het anders niet te doen was. Sinds die airco daar staat, draait die constant. Ook als de temperatuur al flink gezakt is. De ventilator draait ook nog en stuurt de lucht rond. Elke keer als ik daar kom , zet ik die airco uit en als ik dan terug kom, staat hij terug aan. Vanmorgen toen ik toekwam , stond de airco te draaien en het raam van de living stond open. Logica?

In de badkamer heeft mijn schoonbroer een elektrisch vuurtje geïnstalleerd met een timer. Het kan maar een uur branden. Elke keer wanneer Tim in bad gaat , zet hij dat vuurtje nog altijd op en als het afspringt , zet hij het terug op. Het is daar een sauna! En met deze temperaturen! Logica?

Tot vorige week heeft hij nog steeds geslapen onder zijn winterdons. Ik heb zijn zomerdons op zijn bed gelegd en toen begon hij terug zijn bedsokken aan te doen. Logica?