Migraine

Laat ik eens een update geven van mijn migraine aanvallen.
Vroeger had ik bijna elke maand een aanval die te maken had met mijn cyclus dacht ik...
Daarna was er geen cyclus meer en dacht ik dat het te maken had met stress...
Mijn huisdokter vertelde mij dat de aanvallen kwamen na een periode van stress en als je daarna een rustperiode had , had je "van jan".
Met deze stelling heb ik het een hele tijd kunnen doen. Ondertussen heb ik ook hele goede medicijnen gevonden die ik inneem vanaf het moment dat ik de hoofdpijn voel aankomen. Als ik dan een half uurtje rustig blijf liggen, gaat het over.
Maar verleden week was er een totaal ander scenario oorzaak van een aanval!
Eigenlijk begon het al de week daarvoor.
Het waren allemaal hele leuke belevenissen : GEEN stress!
Dinsdag 11 juni was mijn vader jarig: 90 jaar! Mijn zus en ik moesten hem op de middag proberen thuis te houden want zijn vroegere collega's van de bank kwamen hem halen om te gaan eten.
Ik moest eerst gaan vertellen in het sprookjesbos en dacht dat ik niet op tijd ging zijn. Daarom vroeg ik aan mijn zus om op de middag naar mijn vader te rijden om hem thuis te houden.
Uiteindelijk had ik toch redelijk op tijd gedaan met vertellen en reed dadelijk naar mijn vader. De auto van mijn zus stond op de oprit maar er was niemand te bespeuren. Ik ben dan maar naar het restaurant gereden en heb een gezellige middag gehad samen met mijn vader en zijn vroegere collega's.
Daarna ben ik naar Diest gereden om te gaan poetsen bij mijn zoon.
Woensdag ben ik zoals gewoonlijk naar Baarle-Hertog gereden om de donderdagmiddag de kleindochter van school te halen. Toen ik terug kwam van de school moest ik dadelijk naar huis terug vertrekken want ze kwamen bij mij een rolluik plaatsen vanaf 14u. Ik was thuis om 14u10 en de mannen kwamen erdoor om 16u!!! In de gietende regen hebben ze gewerkt en de afwerking gingen ze later komen doen ; want dit lukte niet met die regen!
Vrijdag ging ik weer vertellen in het sprookjesbos en 's avonds naar toneel in Antwerpen. Gelukkig mocht ik meerijden met collega's van toneel van Oevel.
De zaterdag was het dan groot feest voor de verjaardag van mijn vader. Mijn zus en ik hadden een feest geregeld voor zijn broers en zus. Mijn vader heeft er van genoten!
Zondag weer naar toneel in Antwerpen samen met Stan.
Maandag vertellen in het sprookjesbos en dinsdag gaan poetsen in Diest. Tussendoor nog strijken en Tim naar de garage brengen om zijn auto te laten keuren.
Woensdag moest ik naar de markt in Westerlo want ik moest bepaalde producten hebben die men elders niet heeft. 's Morgens had het pijpenstelen geregend waardoor de helft van de marktkramers niet was komen opdagen. Om die reden had ik ook alles niet gevonden en moest ik nog naar een winkel hier in de buurt.
Na de middag was het weer naar Baarle-Hertog tot donderdagnamiddag en dan ga ik altijd "op vakantie".
Donderdagavond reed ik dan weer naar toneel in Antwerpen : deze keer met de trein en met 2 collega's van toneel van Oevel.
Vrijdagmorgen stond ik op met MIGRAINE!
En ik moest gaan vertellen !!!
Vlug een pilletje genomen en terug gaan liggen terwijl ik mijn week overliep: GEEN ENKEL moment van stress gehad! Maar wel een HELE DRUKKE periode! Dus : als je geen tijd hebt om te ademen, kan je ook migraine krijgen. ;)
En dan wil ik nog een heel hartverwarmend voorval van deze week vermelden.
Woensdagvoormiddag ging ik vertellen in het klasje van onze kleindochter. Ik gebruikte mijn vertelling van verleden jaar in het sprookjesbos. De kindjes hingen aan mijn lippen en de kleindochter was zo fier als een gieter! Na de vertelling zei de juf tegen de kleindochter:  "Amaai , jij hebt wel een super oma hoor!".
Zulke uitspraken maken mij zo warm van binnen en dan die zalige kindjes er nog bij en het kan niet meer stuk!

Dat heet dan gelukkig zijn...

Laat me even de gebeurtenissen van de laatste weken op een rijtje zetten.
Zaterdag 25 mei speelde ik voor de laatste keer "Laurette" in de "Drei Musketrezen".
En eigenlijk mag ik wel zeggen dat dit met succes was: ik heb alleen maar goeie reacties gekregen.
Op maandag 27 mei moest ik naar Brasschaat voor een info avond over autisme en werk.
Daar heb ik toch ook weer complimenten gekregen over mijn aanpak met mijn zonen.
Dinsdag 28 mei gingen we met de Benidorm Bastards op pad in Gent. Johan, die in Gent woont, had een ludieke gids ingehuurd die ons door het oude Gent loodste. Wat hebben we daar plezier gehad!
Achteraf zijn we Gentse Waterzooi gaan eten en daar kwam opeens een reporter van radio 2 te voorschijn!
Omdat ik dinsdag de hele dag op stap was geweest , had ik afgesproken om op woensdag voormiddag bij Bert in Diest te gaan poetsen. Maar dat was buiten poes Kitty gerekend! Het beestje was al een paar dagen niet in haar gewone doen. En nu zag ik haar op 3 poten lopen! Ik belde de veearts en mocht om 11 u komen. Dat maakte dat ik pas op de middag in Diest aankwam en na de middag zou ik naar Baarle-Hertog rijden om de kleinkindjes nog eens te zien...!
Poetsen in sneltempo dan maar en pas om 16 u aankomen in Baarle... De kleinkindjes waren al in paniek omdat oma niet ging komen??? Ik heb het nogal moeten uitleggen:" de poes was heel ziek, naar de dokter geweest, heeft een ontstoken pootje , moet binnen blijven , moet antibiotica nemen enz."
Enfin , ik heb dan toch nog 2 uurtjes quality time gehad ; maar moest 's avonds weer terug naar huis.
Donderdag moest ik namelijk gaan filmen voor een productiehuis waarvoor ik nogal eens 2 keer opgetreden had.
Deze keer was het voor de 100 ste verjaardag van P.I.D.P.A. Men zou mij voor 8 u 's morgens komen ophalen en we hebben in 4 verschillende locaties opgenomen: Antwerpen, Deurne, Brasschaat, Westerlo.
Het was weeral een hele leuke belevenis!
's Avonds kwamen enkele vroegere collega's van de school van Tongerlo op bezoek en ze hadden al een mooie bloempot met orchideeën bij! En mijn verjaardag zou pas de volgende dag zijn!
Ook weer een aangenaam weerzien!
De volgende dag was ik jarig!!!
Bert was de week tevoren op vrijdag naar mijn nieuw appartement komen kijken en had gezegd dat hij op vrijdag 31 mei zou terug komen voor mijn verjaardag want hij had een geschenkje!!!
Heel de week heeft mijn neus gekruld van nieuwsgierigheid!
Bij Tim moest ik gaan poetsen op mijn verjaardag want de poetsvrouw kwam niet die dag.
Toen ik daar aankwam, stond er een bloempotje met witte bloempjes op tafel. Er hing een kaartje aan met de tekst: een bloemvolle 63ste verjaardag! je zoon Tim.
Traantjes van geluk stroomden over mijn wangen.
Ik had juist de keuken gedweild toen Bert eraan kwam. Hij had mijn auto daar zien staan en was gestopt.
Hij bracht mij een mand met allerlei fruitsapjes, potjes met kruiden en confituur.
Ik heb hem een dikke knuffel gegeven en mijn gemoed schoot weeral vol!
's Avonds reden we met mensen van het toneel van Westerlo met de bus naar Antwerpen naar toneel kijken.
Ook weer heel plezant!
Zaterdag was het benefiet voor SOS ALS Mil Boeckx. Daar ging ik de presentatie doen.
Om 13u30 moest ik daar zijn om met de fanfare en samen met Mil naar de tent te stappen.
Tot half 2 's nachts heb ik in het lawaai vertoefd en mijn stem had het volledig laten afweten maar ik was toch zoooooo content dat ik dit heb kunnen doen voor die mens! Mil zit volledig in zijn lichaam gevangen en kan niets meer ; maar ik ben nog nooit zo'n positieve en optimistische man tegen gekomen. Chapeau!!!
Stan is 's avonds ook tot daar gekomen en we zijn samen naar huis gereden : ik uitzonderlijk stil...:)
We hebben er een luie zondag van gemaakt en ik heb toch weer zo'n hartverwarmende woorden van mijne schat te horen gekregen!
Na de middag zijn we naar het tuincentrum gereden om bloemetjes en potgrond te gaan halen en mijn terras ziet er weer piekfijn uit.
Niettegenstaande mijn drukke leven, voel ik mij momenteel in topvorm!

Slecht weer , goed nieuws.

In mei legt elke vogel een ei.
Misschien legt elke vogel wel een ei maar de temperatuur is beneden alle peil.Veel regen, geen of weinig zon en veel wind.
Maar het slechte weer heeft totaal geen invloed op mijn goed humeur.
Ondertussen hebben we al drie voorstellingen van "De drei Musketrezen" gespeeld met veel succes.
Al had ik geen goed gevoel bij de premiere. In een bepaalde scene was ik vergeten op te komen.
Op een bepaald moment moet ik een suikeren fles kapot slaan op iemands hoofd en dan ligt een stuk van het podium vol stukjes suiker. Die komen dan op hun beurt weer onder de schoenen van de spelers terecht.
Onder mijn schoenen hangt de meeste suiker omdat ik er het dichtst bij sta.
Ik was heel verwoed die suiker van mijn schoenen aan 't krabben ipv op te komen...
De andere spelers hadden gewoon doorgespeeld en het publiek had niets gemerkt maar ik was er helemaal niet goed van! Ik voelde me zo slecht dat ik op het einde ook nog eens een black out kreeg: weliswaar maar heel even maar toch...
De volgende twee voorstellingen gingen voortreffelijk.
Verleden week tijdens een repetitie kwamen er ook twee dames van radio 2 kijken en één van hen heeft mij een heel mooi compliment gegeven. Zij zei: "Hoe klein jij ook bent, op het podium ben jij GROOT , jij vult het podium!" Vrijdag heeft zij het stuk ook vermeld in Middagpost: heel leuk!
Vandaag was het premiere van de film : "Wachten op niets". Verleden jaar in de zomer is die opgenomen.
Men had mij gecontacteerd om daarin een oma te spelen wat ik dan ook gedaan heb.
Het is een mooi filmpje geworden en ik ben heel tevreden over mijn bijdrage.
De film is gemaakt door allemaal jonge mensen: 14, 15,16,17 jaar. Zowel het scenario , de muziek, de klankopnames, de regie, de casting, de montage ... alles werd door die jongeren gedaan.

En dan nog wat nieuws over mijn boek.
Regelmatig krijg ik nog reacties van mensen die het zo herkenbaar vinden en er veel aan hebben.
Zelfs een "grote" actrice die hier in Voortkapel woont, stuurde mij een mailtje met de melding: "Wij zijn collega's en hebben mekaar nog niet ontmoet..." enz...Zij heeft mijn boek bejubeld en ook herkenning in gevonden. We gaan zelfs eens afspreken!
In de Plantijn hogeschool moest ik onlangs in een panel zitten ivm "begeleiding van volwassenen met autisme". Daar heb ik iemand ontmoet die in een gelijkaardige situatie zit en waar ik mee ga afspreken.
Het doet toch altijd deugd als je mensen tegen komt die begrip hebben en waarbij je maar een half woord nodig hebt om iets uit te leggen.

Nog iets leuks.
Van mijn jongste zoon kreeg ik hele fijne moederdagwensen : ik citeer: "Als er iemand is, die 2 keer een moederdag verdient, dan ben jij dat wel!"

Mooi toch , nietwaar?

stressen en ontstressen

Wat een weekje weeral!
Maandagmorgen om 10 u kwam er een studente met haar eindwerk "Autisme en sport" om het op punt te stellen en erover te praten. Ze ging hier weg om 12 u.
Na de middag strijken tegen de sterren op. Gelukkig was het zalig weer ; heb ik heel mijne was droog gekregen en de strijk was gedaan om 17 u 30!
Dan vlug wat gehaktballen gebakken en kriekenconfituur gemaakt, gegeten en vertrokken naar Herentals om te gaan repeteren voor de "Drei Musketrezen". Gelukkig kon ik mijn tekst nog maar de regisseur heeft er een handje van weg om er elke keer nog een kladje bij te doen! Maar zoals ik in mijn vorig blog-stukje vermeldde: ik kan het nog!
Dinsdagmorgen om 10 u kwam de persoon van begeleid wonen om te babbelen over de toekomst van Tim.
Zij heeft hier ook gezeten tot 12 u. Wij hebben heel wat besproken en afgewogen: helemaal niet zo simpel...
Na de middag zoals gewoonlijk gaan poetsen in Diest bij Bert. Dat was deze keer ook een hele klus.
De ruitenwasser was geweest om de verschrikkelijk vuile ruiten te wassen : na de kalkaanslag van de werken die daar bezig zijn. Maar de vliegenramen waren nog heel vies! Mijn eerste werk was dus: vliegenramen soppen en afwassen.
Na mijn thuiskomst vlug wat spek met eieren gebakken en naar Oevel vertrokken voor een voorstelling van "Als dat maar goed komt". Veel eten moest ik nooit doen voor ik ging optreden in Oevel want na elke voorstelling werden wij getrakteerd op frietjes met stoofvlees.
Woensdagmorgen ben ik om 9 u naar de school van Tongerlo gereden want daar ging een pedagogische studiedag over autisme door. Er werd niets gezegd wat ik nog niet wist maar het was allemaal heel technisch.
De tips uit het leven gegrepen, gaf ikzelf even mee.
Na de middag moest ik om 15 u in Lier zijn om te gaan vertellen op een verjaardagsfeestje van een lief meisje dat 5 jaar werd.
En toen begon ik te stressen!!! Mijn gps stuurde mij 3 keer rond de markt van Lier eer hij de ondergrondse parking vond! Toen ik eindelijk in de parking aankwam, nam ik het eerst vrije plaatsje dat ik tegen kwam.
Het was er super smal en ik heb met de rechterkant van mijn auto tegen de muur geschuurd. Dat was schrikken hoor! Bij het uitstappen, moest ik mij ook heel smal maken en ben ik gaan kijken: veel witte strepen op mijn blauwe auto!
Het verjaardagsfeestje is uiteindelijk toch nog meegevallen en om 16 u ben ik daar vertrokken.
Thuis gekomen, heb ik mijn auto gewassen en heb de strepen zelf wat bijgeverfd. De afdekking van de pinker en kleine lichten was wel stuk! De verf was ook niet helemaal dezelfde kleur maar het valt toch niet zo erg op...
s' Avonds had ik weer een voorstelling in Oevel en als ik op het podium sta, verdwijnen alle zorgen als sneeuw voor de zon.
Donderdagmorgen ging ik even "op vakantie" richting Baarle-Hertog. 's Middags de kleindochter ophalen van de school dat is puur genieten! Ze kan niet vlug genoeg haar eten verorberen om te gaan "werken" zoals ze het noemt. Dan zitten we samen aan de living tafel te schrijven, te tellen, te kleuren enz.
's Avonds ben ik naar huis gereden want de vrijdagmorgen komt de poetsvrouw bij Tim en daar doe ik ook altijd graag een babbeltje mee.
Vrijdagavond de voorlaatste voorstelling in Oevel: we speelden de pannen van het dak!
Zaterdagmorgen moest ik om 10 u in Herentals zijn voor een "dagrepetitie" tot 16 u voor de Musketrezen.
s' Avonds speelden we de laatste voorstelling in Oevel en Stan ging nog eens mee kijken. Het stuk was wel wat veranderd zei hij! Hij heeft nogal wat moeten horen: "Is Lea thuis ook zo? Amaai , ik heb medelijden met jou!"
Vandaag zijn we naar Antwerpen geweest met de trein: Irene van de Benidorm Bastards was 85 jaar geworden en ze had ons uitgenodigd in het reuzenhuis in Borgerhout.
We hebben daar een optreden bijgewoond van operazangers en zangeressen en zijn daarna terug naar huis gekomen want Tim moest met ons mee gaan eten omdat zijn vader niet thuis was ...
Veel collega bastards waren er trouwens ook niet...
Eind mei komen we samen in Gent bij Johan : daar kijk ik echt naar uit!

Mooi, 't leven is mooi.

Lang geleden dat ik nog iets gepost heb maar ik heb het ook zo ontzettend druk gehad!
Mijn nieuwe appartementje is ondertussen helemaal naar mijn zin ingericht en ik voel me in mijn nopjes!
De gordijnen maken het super gezellig en sinds zondag heb ik ook mijn tuinmeubeltjes op het terras staan.
Na een intense repetitie periode zijn we verleden vrijdag in Oevel in premiere gegaan met de komedie "Als dat maar goed komt".
Woensdag hadden we generale repetitie en die was goed. In de theaterwereld doet het gezegde de ronde: "Een goede generale is een slechte premiere en een slechte generale is een goede premiere!".
En het gezegde klopte! Onze premiere hing met haken en ogen aan mekaar. Het publiek merkte niets maar wij gingen een beetje dood achter de coulissen! Ik mocht bijna niet meer opkomen!!!
Dan was er ook een telefoongerinkel dat maar niet kwam en dat had het publiek WEL gemerkt.
Onze tweede voorstelling zaterdag was natuurlijk veel beter en maar goed ook want toen is Stan komen kijken!
Mijn rol is die van een bemoeizieke buurvrouw die overal haar neus tussen steekt...
De reacties van het publiek achteraf zijn altijd al lovend geweest.
Tegelijkertijd ben ik ook bezig met repetities in Herentals voor het stuk : "De 3 Musketrezen".
Dit stuk gaat in premiere op 17 mei.
Daarin speel ik de rol van een meid van één van de musketrezen. OOK weer iemand met een hele grote mond die overal haar zegje moet hebben.
Heel plezant rolleke!
En wat het belangrijkste is!!! Ik heb het gevoel : IK KAN HET NOG!!!
Lang heb ik gedacht dat mijn geheugen achteruit ging maar ik heb nu ondervonden dat dit écht niet zo is!
Mijn rol in Oevel had ik redelijk snel onder de knie en terwijl was ik al in Herentals bezig . In het begin durfde ik daar mijn tekst niet leren omdat ik dacht dat ik alles dooreen ging slaan.
Nu de premiere in Oevel achter de rug is, ging ik maandag naar de repetitie in Herentals, ik las mijn teksten een paar keer en ze rolden er zo uit!
Onlangs heb ik ook meegedaan aan een kookprogramma op RTV: "A la carte". Gelukkig moest ik niet zelf koken want na mijn avontuur bij Masterchef zag ik dat helemaal niet zitten.
Ik moest 3 favoriete gerechten doorgeven en een kok koos dan één gerecht eruit om klaar te maken.
Ik mocht dan gaan proeven en mijn gedacht erover geven. Het was SUPER lekker.
Bij mij thuis kwamen ze het voorstukje opnemen: zo komt mijn nieuwe appartement ook weer op T.V.!
Een paar weken geleden belde iemand mij op om mee te doen in een video clipje : ze hadden iemand nodig die een meisje van K3 kon spelen anno 2040.
Natuurlijk zag ik dat wel zitten! Ik kreeg de rol van Kristel: een zwarte pruik op, roze panty's met gele bloemen aan en een blits roos kleedje.
Reuze plezant was dat!!!
Tot zover mijn theaterperikelen.
In mijn privé leven gaat het ook zeer goed.
Stan is succesvol geopereerd en was na een week al terug volop aan het werk. Hij heeft in mijn appartement al aan 't schilderen geweest, het terras afgeschuurd en geverfd en de tuintafel in mekaar gezet.
Zondag toen het zonnetje heerlijk scheen, zaten wij "als God in Frankrijk" aan de tuintafel een kopje koffie te drinken met een lekker taartje erbij.
Met de zonen is ook alles in orde.
Met de psychologe ben ik een paar weken geleden nog eens naar het werk van Tim gereden om te gaan praten met zijn baas en we zijn toch wat wijzer geworden. Enkele positieve dingen zijn toen aan het licht gekomen.
Op het poetsen van de ramen na, is bij Bert ook alles in orde.
Men is daar met grote werken bezig en ze hebben de ramen en ruiten HEEL vuil gemaakt met die grote machines. Nu is het wachten op de expertise van de verzekering eer men die ruiten mag poetsen en dat neemt allemaal VEEL tijd in beslag!
Maar uiteindelijk zal dat ook wel allemaal in orde komen zeker?
En dan nog wat nieuws over mijn boek.
Nog geregeld krijg ik mooie mailtjes om mij proficiat te wensen en warme woorden.
Wat kan het leven toch mooi zijn, nietwaar.

13-03-13

Normaal had deze dag een ongeluksdag moeten zijn , nietwaar?
Maar het tegendeel is waar.
Omdat de dag ervoor een heel strenge winterdag was met veel sneeuw en ijs had ik mijn wekelijkse poetsdag bij Bert verplaatst naar woensdagvoormiddag.
Die vreselijke winterdag had ik trouwens mijn werk wel gehad: iemand van de VVA belde 's morgens dat alle activiteiten van de VVA voor die avond afgelast werden. Men wilde de vrijwilligers voor ongelukken vrijwaren.
Gedurende de dag heb ik ettelijke mails gestuurd , telefoontjes gedaan, sms-jes gestuurd om iedereen proberen te verwittigen die ingeschreven had voor die activiteit.
Niet iedereen kon ik bereiken maar gelukkig hebben er nog 2 zelf contact gezocht om te vragen of het wel doorging.
's Avonds ben ik nog tot aan de zaal gereden om een papiertje aan de deur te hangen met de mededeling dat het niet door ging wegens slechte weersomstandigheden.
Dus: de bewuste 13de reed ik in de voormiddag naar Diest. Ik nam mijn boterhammekes en thermos met koffie mee omdat ik dacht dat ik voor de middag niet zou gedaan krijgen.
En inderdaad : even na de middag rondde ik mijn poetsbeurt af en legde een briefje op de keukentafel met de volgende inhoud : hopelijk heb ik jouw appartement goed achtergelaten (ik heb propere matjes gelegd op de W.C. en de badkamer), nog iets vernomen van de ruitenwasser? heb jij gisteren hinder ondervonden van het treinverkeer? hoe was het feestje van de accordeonclub? dit zijn wel veel vragen hé , maar jij kan toch goed mailen :).
's Avonds zat er een mail in mijn inbox : je hebt mijn appartement prima achtergelaten bij je vertrek: voor mezelf had je daar zelfs geen propere matjes voor nodig :)
Dan volgde er een uitleg over de problemen bij het spoor en een kort zinnetje over de ruitenwasser.
Maar over het ledenfeest van de accordeonclub stond er weer een grappig uitlegje.: Ik heb veel nieuwe dingen gesmaakt, maar niets dat ik niet naar binnen kreeg. Allemaal lekker of heerlijk, en daarmee heb ik dus mijn maag goed gevuld, zonder daarbij een biologische grens in mijn spijsverteringsstelsel te overschrijden.
En als laatste: Bedankt voor het compliment, hoewel de handeling mailen verschillende dingen omvat, maar die ik in jouw ogen toch blijkbaar goed kan uitvoeren. :)
's Morgens zaten ook de kaarten voor het schlagerfestival in de brievenbus.
En dan was er nog een reuze meevaller: ik had een bedrag gestort voor de koop van mijn appartement en de notaris had laten weten dat ik TEVEEL gestort had! Morgen krijg ik het teveel gestorte bedrag terug!
Vandaag duurde mijn geluk nog verder want deze middag ging ik weer mijn favoriete kleindochter halen in de school. Daar kan ik toch ZO van genieten. Als we van school op weg naar opa zijn, babbelt ze er lustig op los. Aan tafel staat haar mondje ook nooit stil. En daarna komt het leukste! "Wanneer gaan we nu werken?" vraagt ze constant. "Als we klaar zijn met eten." antwoorden we dan.
We gaan dan aan de grote tafel in de living zitten met onze boeken, stiften en kleurpotloden.
Woordjes worden gretig aangeleerd en tekeningen worden samen ingekleurd.
Puur genieten is dit voor mij: dat zijn mijn wekelijkse vitamientjes die ik opdoe.
Als ik haar dan terug naar school breng, komt ze nog 2 keer terug gelopen om een kusje te geven en te "kroelen" = knuffelen.
En morgen is het DE GROTE DAG voor mij!!!
Na de middag moet ik naar de notaris om de akte te ondertekenen voor de koop van mijn nieuwe appartement en de verkoop van mijn vorig appartement!
Ik woon al wel een maand in mijn nieuwe woonst maar morgen is het ECHT van mij!
En als ze dan zaterdag de gordijnen nog komen hangen, is het nog knusser.
Een nieuw hoofdstuk in mijn leven is begonnen...

Verdriet

Waarom kan een mens nu niet constant gelukkig zijn?
Sinds mijn vorig stukje op mijn blog van "o zo moe" , ben ik ondertussen helemaal gesetteld in mijn nieuwe appartementje.
De voorbije week heb ik nog wel heel wat weg en weer gesleurd en het appartement in Olen helemaal leeg gemaakt en opgekuist.
Woensdag heb ik zelfs een eenpersoons plooibed te voet van bij het huis van Tim tot aan mijn appartement gerold. Er stonden wieltjes onder het bed maar het rolde enkel op zijn brede kant !
Gelukkig stond er toen een stralende zon aan de hemel en was er weinig verkeer.
Toen ik hier aankwam , heeft de buurvrouw mij geholpen om het in de lift en naar boven te brengen.
Ikzelf heb het wel alleen de trap opgedragen naar de logeerkamer: bed op trede , voeten op trede, bed op trede, voeten op trede, bed op trede , voeten op trede ........................
In de kelder heb ik ook alles in dozen geordend en erop geschreven wat erin zit: alles is netjes in orde.
Ook in de bergplaats staat alles mooi op zijn plaats.
Gisteren heeft Stan nog een verduisterende screen aan het raam van de badkamer gehangen en ik heb mijn naam op de bel gehangen.
Dus : wat kan men nog meer wensen?
Tot ik deze voormiddag een telefoontje kreeg van mijn jongste nichtje: onze neef was deze nacht overleden!
Verleden week vrijdag had ik een mail gekregen van de vrouw van een andere neef met de melding dat het helemaal niet goed ging met haar schoonbroer. Hij had al een tijdje kanker en nu zouden ze met elke behandeling gestopt zijn omdat het toch niet meer hielp. Ze vroeg me om de andere neven en nichten te verwittigen omdat ik de oudste ben en gewoonlijk alles regel als we samen komen om te feesten.
Gelukkig ben ik hem maandag nog gaan bezoeken.
Hij lag in de living in een ziekenhuisbed : geel, mager en hij zag er heel vermoeid uit.
Hij moest moeite doen om te praten en als hij zijn neus snuitte , was het bloed wat er uitkwam.
Ik heb hem nog eens goed vast gepakt voor ik wegging en hij zei : "Kom nog maar eens terug hé".
Het heeft niet meer mogen zijn: we kunnen hem nu naar zijn laatste rustplaats gaan begeleiden.
Zijn broer belde mij juist om de adressen van de familieleden door te mailen want morgenvroeg zouden de brieven gepost worden.
Het is toch niet eerlijk dat zulke jonge mensen van ons weg genomen worden?
Hij moest nog 58 jaar worden en het was altijd zo'n vrolijke kerel: op onze familiefeestjes was hij er als de kippen bij om iedereen te entertainen.
Maandag zei hij nog tegen mij : "Toneel spelen dat doen we graag hé Lea!"
Rust zacht , lieve Herman.