Olen

 Gedaan met naar Merksplas te rijden. (Eén 

 Uur) Hij is verhuisd naar Olen . En hij heeft geen traan gelaten.

Hij is er helemaal open gebloeid. En ik blij.

Weer een mijlpaal bereikt.

 Tim is vorige dinsdag verhuisd. Naar Merksplas in 't Zwart Goor. Spijtig dat het zo ver is. Hij mag elke zondag naar mij komen met de MMC. Dan komen ze hem halen bij de Mac Donalds in Herentals. Zijn vader rijdt elke zondag met hem naar Mac Donalds.

Ik was al veel vroeger vertrokken. Omdat ik nog nooit daar geweest was. Wij moesten om 11 u daar zijn. Ik was er om half 11. Ik had mijn schoonbroer verwittigd om de verhuiswagen in 't oog te houden en de garage open te zetten. Ik had ook al wat dozen meegenomen. De rest moest met de verhuiswagen mee. Even daarna kwamen Tim en zijn mentor aan . Zij hadden heel wat zakken bij.

Wij begonnen de kasten al in te laden. En even later kwam de verhuiswagen aan. Zij zetten alles in de gang en wij zetten alles in de kamer. Om 13 u zou de klusjesman het bed komen ineen zetten .

Gelukkig had ik boterhammen en een thermos koffie bij. Voor Tim hadden ze middageten klaar gezet en we hebben samen gegeten. Tim bleef nog even T.V. kijken en ik ging terug naar de kamer. De klusjesman zette het bed in mekaar en hing de klok boven de deur. Hij zou nog terug komen om de schilderijen omhoog te hangen. Ik ben dan maar vertrokken.

De dag daarna belde ik 's morgens. Ik had een verpleger aan de lijn. Hij zei dat hij Tim gewekt had om 8 u en dat het geen probleem was. Hij had 2 boterhammen gegeten met speculaaspasta en was nu  wandelen om het domein te verkennen. 

Na de middag kreeg ik telefoon dat Tim zijn T.V. stuk was . Zij kwamen Telenet aansluiten. Ik zei dat ze maar een nieuwe moesten kopen na de bewindvoerder te raadplegen. Internet had hij ook nog niet.

Morgen rijd ik er naartoe met de laatste was. In het vervolg doen ze daar de was. En dan kan ik eens kijken of hij al een nieuwe T.V. heeft want Tim kan geen T.V. missen!

Met Bert ben ik naar de neurologe geweest en ik vroeg of hij ooit nog met de auto zou mogen rijden. Hij rijdt al 4 jaar niet meer. Hij zei zelf : "Ik heb schrik om te rijden."

Op 5 maart moet ik een duimprothese laten zetten en dan lig ik 3 weken en een half in het gips. Dus: ik mag niet met de auto rijden. Dat zullen veel taxi 's worden , denk ik. En hoe dat ik het moet doen met de was , is me ook een raadsel.

Donkere dagen voor Kerstmis

Dit mag je letterlijk nemen van die donkere dagen. We hebben de zon nog maar weinig gezien. Een mens zou er depressief van worden.

Voor Tim heb ik het gevonden: hij helpt mij kruiswoordraadsels invullen , zo krijg ik hem aan de praat. Al heb ik de laatste tijd de indruk dat hij wat meer zegt. Tinne heeft mij ook een update gegeven: hij gaat 2 keer per week naar een activiteit in 't Volderke : 1 keer in Olen en 1 keer in Meerhout. Zo leren ze hem wat beter kennen. 

Ik ben met hem ook naar de uroloog in het ziekenhuis van Herentals geweest en ik zat daar voor Piet Snot! Ik wist van geen kanten hoe het met hem was. Hij heeft nu andere pillen gekregen en ik ging mee tot aan de bureau. Daar zat een verpleegster en die zei tegen mij : "Dat is nu al de tweede keer dat ik dit zeg: je moet daar van voor bellen en wachten!" Ze had dat nog eens tegen mij gezegd! Ik zei : "Dat weet ik, maar ik moet iets uitleggen van de dokter." Dan is er iemand anders met mij mee gegaan naar een ander lokaal en daar heb ik de uitleg gedaan. Nadien heb ik naar zijn mentor gebeld en zij zei dat ze mij in het vervolg zouden briefen. Zij zei ook dat ze allemaal niet hetzelfde waren. En dat is inderdaad zo. Onlangs was ik een trui kwijt van Tim . Ik belde aan en iemand kwam opendoen. Ik vroeg of ik eens mee naar zijn kamer mocht om die trui te zoeken. En zij ging mij voor en liet mij alleen. Ik heb de hele kleerkast uitgemest en geen trui gevonden...

Bert is half november naar de slaapkliniek geweest en eind oktober heeft hij nog een zware epileptische aanval gehad. Veertien dagen later nog een kleine aanval in de zetel. 

Maandag gingen we naar de neuroloog en hij blijkt slaapmisperceptie te hebben. Hij denkt dat hij 5 uren wakker ligt en na een half uur slapen zijn hersenen al. Hij heeft ook andere medicatie gekregen en in februari moeten we terug gaan.

Van de begeleidster van Tim vernam ik dat er taxi's bestaan voor toegankelijke cultuur. Rondgebeld en inderdaad die bestaan en die kosten niets. Als ik Bert niet naar 't Schaliken kan brengen is dat een super alternatief. 

Mijn dokter zegt dat ik aan mezelf moet denken en dat probeer ik te doen door 's avonds weg te gaan. Ik ben met mijn vriendin naar zee geweest voor 5 dagen en daar hebben we ook van genoten. 

Voor de rest ga ik veel naar tonelen en voorstellingen kijken . Daar probeer ik van te genieten. 

Breek de stilte.

 Deze morgen hoorde ik het liedje van Stef Bos weer op de radio. En ik dacht : "wat is dat zo van toepassing voor mij!"

Tim spreekt niet meer met mij. Ik moet zien dat ik vragen stel waar hij ja of neen kan antwoorden en dan knikt hij van ja of schudt neen. Ik vroeg aan de verpleging of hij praat tegen hun en ze zegden ook van neen. Als ik een whatsapp stuur , leest hij het niet en antwoordt hij ook niet.

Veertien dagen geleden, ging ik op zaterdag op bezoek. De verpleegster kwam de deur opendoen en zei dat ze hem ging halen. Ze kwam terug en zei dat hij diarree had en dat ze hem aan 't proper maken waren. Ik vroeg om de vuile was mee te geven en ze ging terug . Toen had hij nog overgegeven ook! Ik wisselde de waszakken en reed terug naar huis. 

Op woensdag kreeg ik telefoon van het OPZ en ze zegden dat ze de dokter hadden laten komen en dat het NORO virus daar aan 't ronddwalen was. Verschillende patiënten waren ermee geconfronteerd. Ik moest niet komen. Ik zei dat ik de propere was kwam brengen en de vuile was kwam halen. Ik had mij gewapend met mondmasker en handschoenen en ik vertrok. Ze kwamen de vuile was halen en namen de propere mee. Alles gebeurde aan de deur. De mentor zegde dat ze het eten op de kamers moesten brengen. Veel werk!

Zaterdag belden ze me weer op. Tim zat nog altijd in quarantaine. Tot en met zondag. Op maandag moest hij naar zijn pensioenviering gaan. Hij werd met een taxi opgehaald en terug gebracht. Ik kreeg van zijn baas een mail met een foto en hij schreef dat ze allemaal blij waren om hem te zien en dat hij er goed uit zag. Sinds zijn quarantaine leest hij ook mijn whatsapp en krijg ik antwoord ! 

Woensdag ben ik terug geweest en zag ik hem. Ik vroeg wie er op de foto stond en hij gaf hun namen. Waar een quarantaine niet goed voor is.....

Gisteren was alles terug normaal. Ik ging op bezoek en hij lachte zelfs.

Bert zijn fiets was stuk. De ketting was over. Ik kwam daar om de was terug te brengen en de fiets stond op zijn kop. Ik vroeg dat hij niet te voet naar de fietsenmaker kon gaan en hij repliceerde : "Ik moet aan mijn eten beginnen en dat is VEEL te ver." Ik reed er met mijn fiets naartoe en ging zelf te voet met de fiets tot aan Tim en zette hem daar in de garage. Toen deed ik een sms dat Bert met mijn fiets terug naar mij moest komen. Hij bracht hem terug zonder de elektriciteit op te zetten. Hij heeft nogal moeten duwen hoor!

's Anderendaags ging ik met zijn fiets naar de fietsenmaker en die zei dat hij pas volgende week zou klaar zijn. Ik heb hier nog een gewone fiets staan en die is zijn vader komen halen zodat hij verder kan.

Ondertussen denk ik aan mezelf door een optreden te doen in het rusthuis waar mijn vader verbleef. Daar haal ik dan weer energie uit. En vrijdag ga ik naar Jeanne d' Arc kijken : dat schijnt HEEL goed te zijn. Ben benieuwd.

Brokkenpiloot

 Tim verblijft momenteel in het OPZ en hij is daar heel tevreden. Er waren nog wel wat probleempjes met het scheren. Elke keer dat ik daar op bezoek kwam, had hij een baard. Ik ging naar de bureau en zei dat hij voor alles moest gestuurd worden en vroeg aan de verpleging om hem te wijzen op het scheren. Zijn mentor heeft mij bij haar geroepen en zei dat hij daar mag blijven tot er een woonvorm gevonden is. Zij zei dat ze hem elke dag om 16 u gaan aanzetten om zich te scheren. 's Morgens is dat geen optie omdat hij dan te laat aan het ontbijt komt. 

Vandaag ging ik op bezoek en hij had weer een baard. Ik zal nog eens moeten gaan reclameren, denk ik. 

Bert is in de gracht gereden. 

Om 23 u 30 kreeg ik telefoon van zijn vader: "Bert is nog niet thuis." Hij was naar de les voor fietshersteller en ik dacht dat hij iets gaan drinken was met de collega's . Want de lessen waren afgelopen. Om 24 u terug telefoon van zijn vader: nog niet thuis! Ik belde hem op en hij zei : "Ik zal de chauffeur van de auto eens geven." De schrik sloeg mij om het hart! Ik dacht dat hij een ongeluk had gehad. De chauffeur zei me dat hij hem naar huis aan 't voeren was. Hij was in de gracht gereden in Herselt! Terwijl de lessen in Herentals doorgingen! De chauffeur zei dat zijn fiets bij hun thuis stond en ik vroeg om zijn adres achter te laten. Hij bloedde aan zijn voorhoofd en had pijn aan zijn schouder, zei hij.

Ik ging slapen, maar sliep niet. Om half 2 kreeg ik terug telefoon van zijn vader. Hij zei dat hij droge kleren had gegeven en zijn wonde wat verzorgd en er een plakker op gedaan. Hij lag in bed maar had nog altijd pijn aan zijn schouder. Ik zei dat ik de volgende dag wel zou komen kijken. 

De volgende dag fietste ik naar daar en zag in de keuken een hoop natte kleren liggen. Ik nam die in een plastieken zak mee en zei tegen zijn vader dat hij moest bellen als hij wakker werd. Tegen de middag kreeg ik telefoon en at eerst een boterham en ging hem halen om naar Spoed te rijden. Hij had zijn arm al aanhangen. 

De platen waren direct genomen maar we moesten 2 uren wachten op de dokter. Toen we daar binnen kwamen, heeft de dokter eerst naar zijn hoofd gekeken en het moest genaaid worden. Ze zegden ook dat hij moest geopereerd worden : gebroken sleutelbeen. Om 18 u zou hij geopereerd worden . Ik bracht zijn kleren naar de kamer en vroeg aan de verpleging wanneer ik hem mocht komen halen. Na 11 u werd mij medegedeeld.

Ik reed naar huis en ging aan mijn schoonbroer vragen om zijn fiets te gaan halen. Hij heeft zo een standaard om fietsen mee te nemen. Ik nam een doosje Merçi mee en die mensen zegden dat hun zoon naar huis kwam en hem uit de gracht zag komen. De fiets hebben wij naar zijn vader gebracht en hij moest afgespoten worden want hij was heel vuil.

's Anderendaags kreeg ik van Bert een berichtje dat ik allemaal propere kleren moest meebrengen want dat hij alles overgegeven had. Zijn bril was ook stuk en ik nam een bril van Tim mee. Daar zag hij wel niet zo goed mee maar soit. Ik nam droge kleren mee en droge schoenen. En we reden dadelijk naar Pearl want hij had nieuwe brillen besteld en die waren klaar. So far so good.

Wij moesten naar de VDAB en die vrouw vroeg aan Bert hoe het was. Hij zei: goed! Ik vertelde van die val in de gracht en zij zei dat hij een brokkenpiloot was en dat ze niet wist wat ze met hem aan moest...

Daarna deed hij nog een berichtje dat hij een onfortuinlijke val in huis had gehad en dat zijn hand open lag en bloedde: donsdeken en kussen met bloedvlekken. Ik weeral maar wassen!

Vandaag had ik een gesprek met zijn huisarts en hij vond het ook een goed idee om een second opinion te vragen omdat hij zo dikwijls valt de laatste tijd. Ik heb nu een afspraak gemaakt met een neurologe in Mol en daar mogen wij op 5 september naartoe. Wordt vervolgd...

En dan zeggen de mensen maar dat ik aan mezelf moet denken, maar dat is niet gemakkelijk hoor. Ik heb meegedaan in een filmpje van studenten en daar haal ik veel energie uit . De studenten zijn geslaagd en ze waren heel tevreden over mijn bijdrage.

Licht in de duisternis

Sinds mijn laatste post is er toch wat licht in de duisternis gekomen. 

Iedereen zegt maar dat ik aan mezelf moet denken en dat probeer ik te doen. Naar tonelen gaan kijken. Feestjes meepikken. Alhoewel dat het bijna is misgelopen toen ik naar Antwerpen naar Gaston en Leo ging kijken. Tim was met zijn begeleidster naar het OPZ voor een intake gesprek. De begeleidster had mij juist voor ik vertrok nog gebeld dat hij op een wachtlijst stond en dat ze niet wisten wanneer hij mocht komen...

Ik zat in het theater en alles werd zwart voor mijn ogen. Ik kwam bij in de ziekenwagen. Zij vroegen van alles aan mij en ik kon perfect antwoorden. In het ziekenhuis aangekomen, onderzochten ze mij grondig . Maar ik had een bloeddrukval gehad. Zij betrouwden het niet en ik moest daar blijven tot na 18 u. Mijn bloed moest nog onderzocht worden...Ik reed met een taxi naar het station en kwam om 19 u 30 bij Tim aan. Hij had gelukkig zijn boterhammen gegeten. Ik had een groot papier gelegd op zijn schoenrek : BOTERHAMMEN ETEN!

Wij speelden ook nog 2 keer Ladies night voor Kom op tegen kanker. En nu is het doek gevallen na 45 opvoeringen. Toch wel met een beetje spijt in het hart. Toen had ik aan zijn vader gevraagd om Tim te komen halen want ik was er niet om te sturen. 

Met Bert moest ik ook nog naar de neuroloog in Herentals want hij kreeg bijwerkingen van de verhoging van die pillen. De pillen zijn aangepast. 

De begeleidster kwam bij Tim en ik had juist alles van zijn bed in de wasmachine gestoken. Ik deed de deur open en zij zag aan mijn gezicht dat het niet ging! Zij is dan beginnen rond bellen. En Tim zou naar de Paaz in Lier kunnen gaan. Ik bracht hem weg en hij lag op een kamer met 2. Daar is hij 2 weken en half gebleven en ze hebben daar NIKS gedaan. Ondertussen ben ikzelf naar de dokter geweest en ik had een bloeddruk van 19 over 10 !  Ook nog een dag met migraine in de zetel gelegen en pas vanaf deze week is er schot in de zaak gekomen. Hij mocht woensdag naar het OPZ. Tim was er zelf ook aan toe. Ze kenden hem daar nog en hij heeft nu een kamer alleen! Daar krijgt hij therapie en opvolging van een psychiater. Ik ben kei blij. Nu kunnen we verder werken.

Erger en erger.

Het gaat van kwaad naar erger. Het is dweilen met de kraan open en zo kan ik nog veel spreekwoorden boven halen. 

Tim moet voor alles gestuurd worden. Als hij 's morgens ergens moet zijn , maak ik hem wakker. Als hij 's middags nog in bed ligt, maak ik hem ook wakker. Hij heeft al verschillende nachten niet geslapen. Zijn gsm , tablet en laptop zit wel in de valies met cijferslot maar nu begint hij weer boeken te lezen.

Als hij tijdens de dag aan 't gamen is , vergeet hij alles: ook naar het toilet te gaan en hij heeft ook al 2 keer in zijn broek geplast en dan ook in de zetel. Mijn wasmachine draait dan overuren. We hebben nu incontinentie materiaal aangeschaft en nu is het beter. 

Als hij naar zijn vader moet gaan eten, ga ik elke keer naar daar om hem weg te sturen. Dinsdag en donderdag brengt het OCMW warm eten 's middags en dan moet hij 's avonds boterhammen eten. Het is al eens gebeurd dat ik er niet was en toen was hij 's avonds naar zijn vader gegaan om warm te eten en zijn boterhammen lagen er nog. Ik reed tot daar en zei tegen zijn vader : "Waarom heb je hem niet terug gestuurd?" Hij antwoordde dat je daar niet van dood ging van 2 keer op een dag warm te eten en dat hij dat goed begreep : "Tim was helemaal in de war." zei hij.

Voor Bert heb ik ook nog eens een nachtje wakker gelegen. Op een dinsdagavond om 22 u 30 kreeg ik telefoon van zijn vader dat ze hem naar Spoed hadden gebracht. Ik vroeg naar welke Spoed? Hij dacht naar Herentals. Ik belde naar Herentals en ze wisten van niks. Ze gaven mij de raad om naar hemzelf te bellen. Dat heb ik toen gedaan. Hij lag in Hasselt in het ziekenhuis , had een epileptische aanval gehad en had zijn pols gebroken. Gelukkig had ik 's anderendaags met mijn vrienden afgesproken in Hasselt. Want ik rijd niet met de auto naar Hasselt. Ik belde 's morgens naar mijn vriendin (helemaal over mijn toeren) . Zij stelde mij gerust en zei om een trein vroeger te nemen. We zouden samen naar het ziekenhuis rijden en dan zouden we wel zien. Zo gezegd zo gedaan. Ik sprak de dokter en ze hadden zijn medicatie verhoogd en hij zei om zo snel mogelijk bij ons in de buurt naar het zieken huis te gaan want de pols moest misschien nog geopereerd worden. Ik ben dan nog bij mijn vrienden gaan eten en na de middag mocht hij naar huis. Zijn plooifiets stond bij de politie. Hij was met de trein en zijn plooifiets naar Hasselt gereden om te gaan eten met oud collega's. Waarschijnlijk stress om op tijd aan het station te zijn en gevallen. Eerst gingen we zijn plooifiets halen en dan heeft mijn vriendin ons naar Olen station gebracht, waar mijn auto stond.

Ondertussen is Bert al geopereerd aan zijn pols en zijn gips mag eraf op 15 januari. Eind goed , al goed. 

Hoofdstuk afgesloten

Het gaat van kwaad naar erger met Tim . Vorige week fietste ik naar hem om hem naar zijn vader te sturen om 18 u 15. Ik zag op tafel een half broodje liggen en zijn tas melk nog half vol. Op vrijdag haal ik altijd een belegd broodje voor hem en ook voor mij. (voor hem altijd HETZELFDE) . Ik pakte het broodje terug in en legde het in de koelkast . De melk deed ik terug in de fles.  Daarna ging ik de living in. Wat ik daar vond, tart elke verbeelding. 

Braaksel voor de zetel, op zijn pantoffels, een baan naar de badkamer, op de mat van de badkamer , naast het bad. Hele tomaten, eieren, worteltjes... Hier en daar had hij er een stuk keukenrol over gegooid. Ik vroeg of hij niet goed was en hij antwoordde niet! Hij begon zich klaar te maken om naar zijn vader te gaan eten. Ik begon alles op te kuisen en wat kon , stak ik in de wasmachine. Mij in 't zweet gewerkt en om 19 u kwam mijn vriendin om naar toneel te rijden. 

Ik heb mij dan maar wat opgefrist en 's avonds om 22 u 30 ging ik nog eens bij Tim langs. Hij stond klaar om te gaan slapen. Ik heb niets meer gevraagd. ' Anderendaags vroeg ik hoe dat kwam dat hij moest overgeven. Hij zei dat er een stuk in zijn slokdarm terecht was gekomen. Waarschijnlijk in een verkeerd keelgat.

Deze morgen reed ik met mijne was naar daar en ging het bad uitwassen. De badkamer stond nog onder stoom. De muren druipten af, de handdoeken kloddernat en de ruiten aangedampt. Dan reed ik naar zijn vader om daar de was op te halen. Ik geraakte niet binnen met mijn sleutel . Dus ik sta weer ver achter met mijne was! 

Als de dag begint met een tegenvaller , gaat het dikwijls verder! 

Maar het hoofdstuk van gaan werken , is nu toch afgesloten. Vrijdag zijn we met zijn begeleidster, zijn auti-coach en ikzelf naar zijn werk gereden om alles binnen te leveren. Hij had nog een rugzak met een laptop in , een badge om binnen te komen en een hele grote zak met papieren in . We kregen een nauwkeurige uitleg hoe alles in zijn werk moest gaan en ik moet nu nog naar de dokter om genoeg ziekteverlof aan te vragen tot hij een aanvraag krijgt van de pensioen commissie. De begeleidster gaat met hem daarnaartoe rijden. Zij weet ook van dat braak avontuur en maakt zich grote zorgen. 

En dan maar zeggen dat ik aan mezelf moet denken....

Geraakt het ooit opgelost?

Met Tim naar de neuroloog geweest omdat ze op het werk gezegd hadden dat hij in slaap viel terwijl hij normaal moest werken. De anderen die bij hem zitten , nemen daar natuurlijk geen vrede mee!

Na een paar dagen kreeg ik de uitslag : er was niks mis . Hij had nog altijd veel moeite met het dag en nacht ritme.

Voor Bert zijn verjaardag gingen we eten in een nabij gelegen restaurant en dan valt het me nogmaals op hoe verschillend mijn zonen zijn!

De begeleidster, de auti coach en ikzelf werden uitgenodigd op het werk van Tim . Daar werd dus gezegd dat Tim in slaap viel op zijn werk en dat hij filmpjes kijkt op zijn laptop.

De baas zegde : " Als ik een verslag moet maken , is dat slecht. En als er zo nog een slecht verslag komt , moeten we hem ontslaan!" Toen ben ik beginnen wenen en heb gezegd: "Dat ga je toch niet laten gebeuren? Dan kan je hem beter op medisch pensioen zetten."

Ze gingen nog wat aanmodderen. 

Tot op dinsdag 29 augustus. Ik was samen met een vriendin op kraambezoek toen ik telefoon kreeg. Kan jij Tim komen halen in Hasselt? Ik rij nooit met de auto naar Hasselt en zei neen. Het was 11 u in de voormiddag en hij was al 2 keer in slaap gevallen. Ik zei aan de telefoon dat ze nu toch bewijs genoeg hadden om hem op medisch pensioen te zetten. Ze gingen hem met 2 auto's naar huis brengen.

Ik ging de volgende dag naar de huisdokter om hem ziekteverlof te laten voorschrijven en heb daar ook altijd zitten wenen. De dokter zei dat ik een goede beslissing had genomen.

Ondertussen is er al heel wat mail verkeer over en weer gegaan en hij is ingeschreven bij de pensioen dienst. De baas heeft wel laten weten dat ze altijd graag met Tim gewerkt hebben. Maar nu is zijn bobijntje op.

Ik ben ook nog eens 3 dagen naar zee geweest en dan krijg je de eerste dag 's avonds al telefoon: "Tim is gevallen met de fiets en allemaal bloed." Het was zijn vader die me dat liet weten. Ik droeg hem op van al zijn kleren waar bloed aan was in een emmer met koud water te steken. Daarna communiceerde ik met de familiehulp en zij had 's anderendaags de kleren in de wasmachine gestoken. Ook met de verpleging van het Wit Gele Kruis belde ik om zijn wonden te verzorgen. 

Toen ik thuis kwam , lag er een briefje van de verpleegster om ontsmettingsmiddel naar de apotheker te gaan halen. Ik heb het dan verder verzorgd en het was niet zo erg. 

Regelmatig krijg ik ook telefoon van de verpleging 's avonds als Tim niet thuis is. Hij is dan te lang bij zijn vader blijven hangen na het eten. Ik heb nu het telefoonnummer van zijn vader bij in de kaft geschreven en als ze nu bellen, stuur ik ze verder.

Ik probeer nog altijd aan mezelf te denken ook.

Ik ga geregeld naar tonelen kijken en amuseer me. 

We zijn met de familie 1 nacht naar Tongeren geweest en we hebben ons daar reuze geamuseerd. Even aan niets denken en plezier maken. 

Waar zit hier de logica?

 Sinds de hittegolf weet ik het niet meer!

Ik had de ventilator al in de living gezet en sinds vorige week heb ik ook de draagbare airco geïnstalleerd in de living bij Tim . Mede omdat ik daar moest strijken en het anders niet te doen was. Sinds die airco daar staat, draait die constant. Ook als de temperatuur al flink gezakt is. De ventilator draait ook nog en stuurt de lucht rond. Elke keer als ik daar kom , zet ik die airco uit en als ik dan terug kom, staat hij terug aan. Vanmorgen toen ik toekwam , stond de airco te draaien en het raam van de living stond open. Logica?

In de badkamer heeft mijn schoonbroer een elektrisch vuurtje geïnstalleerd met een timer. Het kan maar een uur branden. Elke keer wanneer Tim in bad gaat , zet hij dat vuurtje nog altijd op en als het afspringt , zet hij het terug op. Het is daar een sauna! En met deze temperaturen! Logica?

Tot vorige week heeft hij nog steeds geslapen onder zijn winterdons. Ik heb zijn zomerdons op zijn bed gelegd en toen begon hij terug zijn bedsokken aan te doen. Logica?

Uitzichtloos

 Nadat Tim het OPZ had verlaten en de huisdokter en de psychiater van het OPZ een verslag hadden geschreven dat hij niet alleen kan wonen, woont hij toch alleen! Ik heb momenteel meer werk dan vroeger. Ze gingen zoveel mogelijk hulp regelen. Hij ging aanvankelijk 2 dagen werken: dinsdag en vrijdag. Dan komt er 's morgens een verpleegster van het Wit Gele Kruis om hem wakker te maken en te kijken of hij zich wast en scheert. De andere dagen dus : maandag, woensdag en donderdag komt er 's avonds een verpleegster om zijn pilletje te geven en te kijken of hij zijn tanden poetst. Zij steekt dan ook zijn laptop , tablet en gsm in een valies met een code. De valies was onlangs stuk en kon niet meer dicht gedaan worden . Ik weeral naar de winkel om een hangslot te kopen met dezelfde code.

Vanaf begin mei, werkt Tim halftijds en gaat hij ook op donderdagvoormiddag werken. Daarom belde ik naar het Wit Gele Kruis om ook op donderdag 's morgens te komen. Dat was in orde. Maar toen ik vroeg om ook op donderdagavond te komen, ging dat niet! Tim is game verslaafd en kan niet stoppen met gamen om te gaan slapen. Hij moet immers vrijdag gaan werken. Zij zegden dat het geen verpleegkundige handelingen waren om 2 keer per dag te doen. Dus nu moeten we 8 euro betalen op donderdagavond. Deze voormiddag sprak ik met een thuisverpleegster en zij vertelde me dat hij dat donderdagavond ook gratis kan krijgen mits een voorschrift van de dokter. Een mens moet toch alles uitzoeken hé.

Elke avond dat er geen verpleegster komt , ga ik tot daar om zijn pilletje te geven. Want hij vergeet het. De dagen dat Familiehulp niet komt , dus alle dagen behalve woensdag en donderdag doe ik nog alles zoals voordien. Vorige week was hij op maandagnacht niet gaan slapen en moest op dinsdag gaan werken. Ik zag het aan zijn bed en zijn pyama die nog juist hetzelfde lagen als maandag. De verpleegster vond hem aangekleed in de zetel naar de TV aan 't kijken. Zij vroeg waarom hij niet gaan slapen was en hij antwoordde niet. 's Avonds vroeg ik of hij niet in slaap gevallen was op het werk en in de auto: hij schudde van neen. Ik vroeg of hij al gegeten had en hij knikte van ja. Zijn stem hoor ik de laatste tijd niet meer.

Vorige week was ik naar Wettewa in Dessel geweest en kwam langs hem. De badkamer stond onder water : de matten lagen te drijven evenals de handdoeken. Dan kom je van een gezellige namiddag en dan kan je beginnen opkuisen. 

De poetsvrouw komt meer niet dan wel en moet ik ook nog poetsen. Gelukkig heb ik de familiehulp die mij probeert te helpen. Alle poetsbureaus afgebeld om een nieuwe poetshulp te vinden. 

De jongste zoon heeft ook weer een heel parcours achter de rug. Hij mocht gaan werken in een maatwerk bedrijf en de tweede dag kreeg hij een zware epileptische aanval en werd met de MUG naar het ziekenhuis gevoerd. Ik zat juist in vergadering met de mensen van Noorderwijk om ons feestje te regelen toen ik telefoon kreeg : eerst van het ziekenhuis en toen van het bedrijf. Ik ben dan maar naar het ziekenhuis gereden en hij moest daar een nacht blijven ter observatie. Naar huis om kleren te gaan halen en de volgende dag hem gaan halen. Afspraak geregeld in de Werkwinkel met de job coach en daar hebben we afgesproken dat hij niet meer moet gaan werken. We kregen daar alle mogelijke info en de papieren zijn ingevuld om een vervangend inkomen te krijgen evenals een integratie tegemoetkoming en dan zou hij vrijwilligerswerk kunnen gaan doen naar eigen goeddunken en vermogen. 

Ik ben naar het OCMW in Westerlo geweest en heb daar 2 uren doorgebracht . Weer veel wijzer geworden en mijn papieren voor mantelzorgen zijn ook binnen. Momenteel ben ik full time mantelzorger en heb geen erkenning! Maar dat gaat in orde komen , hebben ze mij beloofd.

Ben heel benieuwd.

Terug bij af.

 Sinds 15 februari is Tim ontslagen uit het OPZ en terug thuis. 

Veel spreekwoorden kan ik opnoemen: Water naar de zee dragen. Een druppel op een hete plaat. Dweilen met de kraan open...

Op woensdag zou hij ontslagen worden. Op maandag had ik nog een gesprek samen met zijn begeleidster en nog iemand van VZW op weg. Wij zouden een gesprek hebben met de sociale assistente en de psychologe. 

Ik had al nachten niet geslapen en maakte me grote zorgen. Daarom regelde ik een afspraak met mijn therapeute. Zij had mij opgedragen wat ik moest zeggen en ik moest ook een verslag aan de huisdokter vragen. Dat verslag kreeg ik toegestuurd en daarin stond dat Tim niet alleen kon wonen en dat een paar uur familiehulp daar niets aan konden veranderen. Dat verslag nam ik mee naar het overleg en ik begon met de vraag : "Hoe zien jullie het dat Tim zelfstandig kan wonen?" De psychologe antwoordde : "NIET!" Daarop vroeg de medewerkster van VZW op weg waarom ze hem dan niet konden daar houden? GEEN PLAATS en ze hadden alles gedaan wat ze konden en ze gaven zelf toe dat het niet genoeg was!!!

Er werd voorgesteld dat er een verpleegster van het Wit Gele Kruis 's morgens zou komen als hij gaat werken. Die maakt hem wakker en zorgt voor zijn dagelijkse hygiëne. 's Avonds zou er een verpleegster komen (op de dagen dat hij niet gaat werken) om zijn laptop , tablet en gsm in een valiesje te steken. De dagen dat hij gaat werken , komt ze niet . Dus dan kan hij naar hartenlust gamen. De verpleegster van 's morgen doet dat valiesje open (het is met een cijferslot) maar op donderdag moet ik het gaan open doen. Want dan komt er 's morgens geen verpleegster. 

Er zou ook een thuiszorg (familiehulp) komen op woensdag van 12 u tot 14 u en op donderdag van 14 u tot 16 u. Donderdag zou ze hem in bad laten gaan zodat ik daar op zaterdag niet meer moest op letten. Terwijl zou ze naar de winkel gaan om zijn charcuterie te halen en naar de bakker om zijn brood. Het probleem is dat de poetsvrouw ook komt op woensdag : de ene woensdag in de voormiddag en de andere woensdag in de namiddag. Vorige week moest ik daar ook bij zijn omdat anders alles in het honderd liep. Deze week kwam ze niet en is de poetsvrouw in de voormiddag geweest. Daarom ben ik weer naar daar gegaan om te zeggen dat Tim op zijn kamer moest blijven zodat zij de rest kon poetsen. Achteraf heb ik dan Tim zijn slaapkamer gepoetst. Ik mag ook de strijk van Tim laten liggen en de afwas laten staan voor de familiehulp.

Maar er zijn nog veel dagen dat ik er moet zijn en dat is niet de bedoeling. Daarom heb ik weer mijn therapeute geraadpleegd en zij raadde mij aan om een verslag te vragen van de psychiater van het OPZ en dat samen op te sturen naar de aanvraag voor een PVB.  Zij hebben mij ondertussen geantwoord en ik mag hen bellen. De wachttijd is toch weer opgeschoven met een half jaar!!!

En achter de wolken schijnt de zon zeker?

Wanneer oh wanneer stopt het eindelijk?

 Na mijn vorige post was ik maar op zoek naar dingen die mij energie konden geven. Met een vriendin ben ik een paar dagen naar zee geweest en met een collega acteur heb ik opgetreden in Herentals op een feest. Naar de bbq van de straat geweest en gaan kijken naar een toneelstuk in Antwerpen. 

Ik mocht ook 2 keer gaan filmen : 1 dag in Antwerpen en 3 dagen in Boechout. Daar haal ik ook veel energie uit. 

Ondertussen konden we ook ons feest van de 70 jarigen (die er al 72 waren!) laten doorgaan. Alhoewel we maar met weinig waren, was het toch heel plezant. Waarschijnlijk zijn de mensen nog altijd bang van corona. We hebben wel afgesproken om elk jaar samen te komen: weliswaar niet met een volledige maaltijd maar een hapje en een drankje. Het kan zo rap gedaan zijn...

Met Bert naar de kaakchirurg geweest voor controle en het was goed. Alleen moest hij zijn tanden nog laten bijvijlen bij de tandarts.

In 't Schaliken naar Steven Goegebeur gaan kijken en achteraf nog een fijn gesprek met hem gehad.

Bert volgt een opleiding voor fietshersteller en de eerste keer bracht ik hem naar Veerle. Ik was net thuis en hij deed al een berichtje dat ik hem moest komen halen. Hij had een praktische proef moeten doen en hij was niet geslaagd. Daarom moet hij het eerste jaar opnieuw doen en dat is in Geel (de vroegere H.I.K.). Hij mag nog altijd geen auto rijden en daarom moet hij weggebracht en gehaald worden. Zijn vader rijdt niet graag in het donker en ik was mee binnen geweest om te vragen of er niemand was die hem mee naar huis kon brengen. Gelukkig was er iemand van Westerlo die bereid was om hem diezelfde avond al naar huis te brengen. Een paar keer is hij niet kunnen komen en dan ben ik maar in Geel gebleven om Bert op te halen. 

Wij zijn met de gemeente Westerlo op reis geweest met de trein naar Maastricht. Een hele trein vol mensen uit Westerlo. Het regende als we vertrokken maar stilaan klaarde het op en we hebben ons goed geamuseerd.

Met Tim had ik een zorgoverleg in het O.P.Z. We zaten daar wel met 10 mensen rond de tafel en hadden het over de toekomst . Er zijn verschillende oplossingen boven gehaald maar tot nu toe is er nog geen enkele tot uitvoer gebracht. Er is ook voorgesteld om bewindvoering aan te vragen. Dat is ondertussen in orde. Alle rekeningen die nu binnenkomen , moet ik scannen en naar de bewindvoerder doorsturen. Hij mag vanaf volgende week 2 dagen gaan werken: dinsdag 4 uren en vrijdag 4 uren. Hij mag van thuis uit vertrekken. Dus hij moet met zijn eigen auto naar het O.P.Z. rijden. Om 's morgens uit bed te kunnen, zou er een thuisverpleegster komen om zijn hygiëne in orde te brengen en moest ik een sleutelkastje bestellen om buiten te hangen. Er is nog geen verpleegster en ik kan weeral 's morgens tot daar gaan om te zien of hij uit bed is...

Ik bracht Bert met zijn plooifietsje naar het station van Herentals. Hij zou naar Hasselt sporen om te gaan eten met vrienden. Hij zou wel thuis geraken, zei hij. Even na 20 u ging mijn bel beneden. Ik deed open en ik hoorde de lift komen. Mijn bel aan de deur ging en ik deed open. Bert stond daar helemaal in schok te bibberen met zijn fiets aan de hand. Hij was in Herentals gevallen en iemand had hem tot bij mij gebracht met de auto. Ik vroeg waar het pijn deed en het was zijn schouder. Er stond een bultje op. Ik kalmeerde hem en zette hem in de zetel. Ik belde naar de dokter en die zei om naar Spoed te rijden. Dat deden we en het verdict was : "een gebroken sleutelbeen". Hij kreeg een brace om zijn arm te laten rusten voor 6 weken. Na 10 dagen moesten we terug ter controle. Hij moest niet geopereerd worden en hij begon van alles te doen voor die 6 weken om waren. Hij voelde zijn lichaam het best , schreef hij.

Hij is naar de tandarts geweest onlangs en die stuurde hem terug naar de kaakchirurg. In februari moeten we gaan. Weeral benieuwd . Het stopt niet!

Rouwproces

Mijn leven is de laatste tijd een rollercoaster aan gevoelens geworden.

Tim zat gedurende 3 maanden in de observatie afdeling van het OPZ en toen we op vakantie waren met de mobilhome kreeg ik in de helft van de week een berichtje van hem: "ik ben naar boven verhuisd en zit nu op kamer 134." Ik antwoordde: "dat is goed nieuws toch hé?" Hij schreef terug : "helemaal niet : ten eerste ben ik het hier helemaal nog niet gewoon en ten tweede krijg ik nog geen therapie"

Wij zouden de zondagavond naar huis komen en ik liet hem weten dat ik maandagmorgen zijn was zou komen halen. 

Die bewuste maandagmorgen reed ik naar Geel en ging naar boven. Daar stond ik voor een gesloten deur. Ik belde aan en er kwam een medewerkster open doen. Zij vroeg wie ik was en zij zei dat ze de mentor van Tim was en ik mocht binnen tot juist achter de deur. Ik zei dat ik zijn was kwam halen en vroeg dat ik niet naar zijn kamer mocht gaan? NEEN dus! Ik mocht daar in een zeteltje wat wachten. 

Tim kwam te voorschijn van achter de hoek als een geslagen hond met zijn waszak in de hand en zijn hemd verkeerd geknoopt... Ik deed zijn knoopjes los en knoopte het hemd goed, laadde de was in mijn zak en gaf de lege waszak mee terug, terwijl ik zei dat ik woensdag op bezoek zou komen. 

Die woensdag belde ik weer aan de gesloten deur. Ik had een zak bij met gewassen en gestreken kleding. Een jong meisje deed open. Ik zei dat ik de was van Tim in de kast kwam leggen. Zij zei : "geef de was maar hier en hij zal die zelf wel in zijn kast leggen. " Ik zei dat hij dat niet kon en dat ik iemand wilde spreken die verantwoordelijk was voor Tim. Zij was een stagiaire.  Zij beet bijna mijn neus af en zei dat ik op zijn kamer NIET mocht komen. Ik steigerde en opperde dat het daar precies een gevangenis was!!!

De verpleegster zaten in vergadering. Ineens kwam daar een verpleger aan die vroeg wat daar aan de hand was. Ik zei weer dat het daar precies een gevangenis was en hij nam me bij mijn schouders en leidde mij tot bij de kamer van Tim. Ik opende de kleerkast en alles was daar precies van ver in gesmeten. Ah ja , hij had dat zelf moeten doen en wist niet waar alles lag. Ik ordende alles en legde de propere was erbij. In de hangkast stond zelfs een paar schoenen die niet van hem waren. Wij gingen daarna met twee naar de cafetaria nadat we die schoenen aan het bureel hadden gezet. 

Na een paar uur gingen we terug naar boven en toen ik voorbij de bureau kwam, beten ze bijna weer mijn neus af: "Jij mag hier NIET komen!" Toen ben ik beginnen wenen en zei weer dat het daar precies een gevangenis was! 

Tot ineens de mentor daar aankwam. Zij nam me mee naar een lokaaltje om te babbelen. Daar heb ik een heel pakje papieren zakdoekjes vol geweend. Zij legde uit waarom ik daar niet mocht komen. Het is voor mijn veiligheid. Daar verblijven ook personen met psychoses. Ik vertelde van die kleerkast en dat hij thuis allemaal stappenplannen heeft en dat in zijn kleerkast alles gemerkt is . Zij ging nu ook die kleerkast op zijn kamer merken. Ze gaan er alles aan doen om hem te leren zelfredzaam te zijn. Maar toen had ik daar geen boodschap aan , het was allemaal veel te plots gegaan en we waren niet voorbereid : zowel Tim niet als ik niet! 

Wenend ben ik naar huis gereden. En 's avonds in mijn bed liepen de tranen nog.

Ik had het aan mijn vriendin laten weten (die op vakantie was). Zij liet mij weten dat ik dit niet alleen moest dragen en dat ik een afspraak moest maken met mijn psychologe. Dat heb ik gedaan en 's anderendaags kon ik bij haar terecht. Ik zei dat er precies een stuk uit mijn lijf gescheurd was en dat het veel pijn deed. 

Zij zei dat ik mocht wenen en dat ik zelfs moest wenen want dat ik in een rouwproces zat.

Ik moest ook alles opschrijven wat ik voor Tim deed en nog doe en ook moest ik foto's nemen van de plakkers in zijn huis : in de kleerkast en in de badkamer.

En dan moest ik aan mezelf gaan denken en alleen maar dingen doen die ik graag doe. 

Nadat ik alles had opgeschreven fotootjes genomen, mailde ik alles door aan zijn mentor. 

's Anderendaags belde zij me op en vroeg waar ze eerst moest mee beginnen... Ik heb een bondgenoot gevonden!

Er is ook al een vergadering geweest met de mentor , de sociale assistente , Tim en ik. Zodat we allemaal op dezelfde lijn zitten. 

Want hij zal nog een lange weg af te leggen hebben : minstens een half jaar en waarschijnlijk langer.

Reisverslag

 Dit jaar wilden zowel mijn zus en schoonbroer als ikzelf RUST!

Ik mocht nog eens mee met de mobilhome en we zouden naar het Zwarte Woud reizen. Mijn schoonbroer was volop bezig met de renovatie van het huis van mijn vader en mijn zus moest veel kindjes oppassen. Ikzelf had veel zorgen met de zonen en dus hadden we allemaal nood aan volledige rust. 

Dinsdagmorgen vertrokken we op tijd want we moesten nog langs de oorarts om een nieuw hoorapparaat af te halen voor mijn schoonbroer. Even nadien reden we richting autosnelweg . 's Middags stopten we op een parking en gingen picknicken in de schaduw op een bankje. Even na de middag kwamen we aan in Waldfischbag Burgalben op camping Clausensee. We kregen een plaatsje aan het einde van de straat en zaten vlak aan het meer. Een prachtige locatie : alleen spijtig van de muggen aan het water. Mijn zus en ik stonden vol muggenbeten. 's Avonds gingen we eten in het restaurant van de camping. Er was weinig keuze van gerechten en als toemaatje konden we NIET met de kaart betalen. We zochten ons geld bij mekaar en de volgende dag maakten we zelf een koude schotel met de eetwaren die mijn zus had meegebracht. Er was ook een piepklein winkeltje waar quasi niets te verkrijgen was. Wel kon je croissants en broodjes bestellen voor 's morgens. 

Na twee nachtjes daar slapen, reden we naar de volgende locatie: Bad Liebenzell. Een mega grote camping met alle faciliteiten. Een dorpje op wandelafstand met wat winkels en een bank waar we geld konden afhalen. Er was een grote bakkerij naast de camping en een super restaurant in het dorp. Daar zijn we twee keer gaan eten. En daar konden we wel met de kaart betalen! Er was ook een mooi park waar we konden naar kijken terwijl we aten. 

Na twee nachten daar vertrokken we naar Fulda. Daar wonen vrienden van mijn zus en schoonbroer. Die waren 25 jaar getrouwd en wij mochten daar mee gaan feesten. 

De volgende dag naar huis na een stop om te eten en dan begon de ratrace opnieuw! Was ophalen en insteken. Maandagmorgen reed ik naar het OPZ  om de was van Tim op te halen. Maar hij verblijft nu in een gesloten afdeling sinds vorige week en ik mocht niet binnen. Ze gingen hem roepen. Hij kwam daar aan met zijn waszak en zijn hemd was verkeerd geknoopt! Gelukkig zijn de bezoekuren hetzelfde gebleven. 

Euforie en tegenslag

 Wat een ontspannende en super tijd had moeten worden, eindigde in mineur.

Begin april begonnen de repetities in Antwerpen voor "Après ski". Vrijdag kreeg ik telefoon van de begeleidster van Tim dat er een plaatsje was in het OPZ in Geel . De dinsdag daarna zouden de repetities beginnen. Hij moest wel eerst een test voor corona laten doen. Ik belde dadelijk naar de huisdokter en we mochten 's avonds om 19 u al komen. Het was de eerste keer dat Tim zich liet testen. Maar de dokter loste dit perfect op door alles duidelijk uit te leggen. Hij kon achteraf online zien of hij positief of negatief was. 

Maandagmorgen om 10 u bracht ik hem weg. Het was zeer emotioneel. Hij kreeg een persoonlijke verpleegster die veel vragen stelde , die ik moest beantwoorden. Daarna gingen we zijn kamer in orde brengen. Ik kreeg de nodige info van de bezoekuren : elke dag van 18 u tot 20 u en woensdag, zaterdag en zondag van 14 u tot 20 u. Daarna nam ik afscheid met een knuffel en de nodige tranen....                              Gelukkig repeteerden we steeds gedurende de dag en kon ik 's avonds op bezoek gaan.                             

De begeleidster kwam ook nog regelmatig op bezoek en ik mocht er ook eens bij zijn op zekere dag. Tim gaf zelf aan dat hij daar graag is en dat hij zulke woonvorm wel ziet zitten. Hij gaf zelfs aan dat hij niet meer alleen kan wonen. Zo mocht hij eens een keer naar huis komen van zaterdagmiddag tot zondagavond 20 u. Het eerste weekend dat we moesten spelen, moest ik zaterdag maar 1 voorstelling spelen en kon ik hem gaan halen. Zijn vader zou hem 's zondags terug brengen. Ik vertrok zaterdag namiddag met de trein naar Antwerpen. Elke zaterdag bleef ik daar overnachten omdat er zo laat geen trein terug was en omdat we 's zondags in de namiddag terug moesten spelen. Ik kwam de zondag thuis en reed eerst bij het huis van Tim aan. De living was precies ontploft! Afwas stond er nog, bed niet opgemaakt en het bad niet uitgespoeld! Ik heb een uur werk gehad om alles in orde te brengen. Toen ben ik daar op de bureau gaan zeggen dat hij de volgende weekends niet meer naar huis mocht komen. Wel terug als ik gedaan heb met spelen. Hij heeft een begeleider nodig!

Eind juni komt er iemand van VZW Op weg spreken over de woonvormen. En Tim mag op de observatie afdeling blijven tot hij naar de behandelafdeling kan. Ook een pluspunt. 

Ondertussen speelde ik de pannen van het dak in Antwerpen en de dagen dat ik vrij had , ging ik nog naar anderen kijken. Zo was ik met een vriendin gaan eten in Balen zodat we achteraf naar een try out konden gaan kijken. We zaten aan ons ijsje, toen ik telefoon kreeg van mijn ex. Bert was met zijn fiets gevallen en hij lag op Spoed in Herentals. Ik in allerijl naar Herentals en we zouden wel achteraf naar dat toneel gaan kijken. Bert lag daar onder het bloed en helemaal in schok. Hij kon zijn tanden niet meer op mekaar krijgen. Ik kalmeerde hem en probeerde zoveel met mogelijk bloed af te vegen. De dokter kwam en zei dat er een scan moest genomen worden en ik reed ondertussen naar huis om propere kleren te halen. 

Heel wat omzwervingen moeten maken om terug binnen te geraken: het was ondertussen al 22 u 30 geworden en dan is zo 'n ziekenhuis een gesloten bastion. Ik hielp hem in zijn pyama, en we wachtten weer op de dokter. Om 23 u kwam hij eraan en hij zei dat hij 2 kaakbreuken had. En de snee in zijn kin hadden ze geplakt. Ik mocht hem mee naar huis nemen en hij zou 's anderendaags telefoon krijgen van de kaakchirurg. Bert gaf het telefoonnummer van zijn vader want ik moest ' s anderendaags spelen. 

Bert reed op vrijdag met zijn vader naar de dokter. Ik ging vrijdagmiddag kijken wat er besproken was. Hij moest op 2 juni geopereerd worden aan zijn linkerkaak. En ik dacht dat hij 2 kaken gebroken had. Maandag belde ik dus naar de dokter en die wist mij te vertellen dat er 2 breuken waren aan de linkerkaak. Hij legde mij ook haarfijn uit hoe die operatie ging verlopen. En ik zou met mijn zoon die dag naar het ziekenhuis rijden. Op 2 juni heb ik de ganse dag in het ziekenhuis doorgebracht. Maar alles is goed verlopen. Bert heeft geen pijn. Hij heeft wel een heel arsenaal geneesmiddelen mee naar huis gekregen toen ik hem de volgende dag ging ophalen.

Hij moet nu 6 weken met een rietje eten en we moeten nog 2 keer op controle. Hopelijk komt alles terug in orde. 

Wat een zorgeloze tijd voor mij had moeten worden, was buiten de waard gerekend! 

Ik heb enorm genoten van het acteren in Antwerpen. Zo tussen allemaal professionelen te staan is toch wel een hele ervaring! Na de premiére kwamen de journalisten mij interviewen en werden er menig foto's genomen. Op vrijdag kon ik altijd met vrienden mee naar Herentals en op zaterdag overnachtte ik in een hotel om de hoek. Zondag na de matinee, kon ik dan weer probleemloos met de trein naar Herentals. Mijn auto stond op de parking aan het station van Herentals. 

Op een zondagmorgen na mijn ontbijt in het hotel, dacht ik : "Ik ga mijn valies al in het theater zetten, dan ga ik terug naar de markt en kan ik straks ineens naar het station." Ik ging binnen langs de zijdeur en zag dat alles nog donker was. Ineens hoorde ik een gepiep. Ik zette mijn valies in de gang en ging terug buiten. Toen ik op de markt aankwam, kreeg ik telefoon van een medewerker van het theater. Of ik binnen was geweest??? Ja dus . Het alarm was afgegaan en iedereen die aangesloten was, had telefoon gekregen! Ik heb het nogal mogen horen achteraf. "Ik heb de politie auto 's moeten tegen houden! Ik heb maar gezegd dat het een oud vrouwtje was met dementie! " enz....

                      

Op mijn tandvlees

 De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik aan de processie van Echternach deelneem. Eén stap vooruit en twee achteruit. 

We waren zo blij dat Tim 60 % kon gaan werken. Maar toch zat er een addertje onder het gras. Hij kan 's morgens niet uit zijn bed! Mijn zus kan zien wanneer zijn rolluiken omhoog gaan en dat is de tijd dat hij opstaat. Dat werd steeds maar later en later. Op een maandag kwam ik tot daar om te gaan strijken om 10 u en hij lag nog te slapen! Ik deed het licht aan , de rolluik omhoog en hij keek heel verdwaasd. Ik probeerde hem gerust te stellen door te zeggen dat hij rustig aan moest doen en een halve dag verlof moest nemen. Achteraf vernam ik van hem dat hij 2 uren verlof had genomen! 

Vorige vrijdag kwam de poetsvrouw voor de voorlaatste keer en ik vroeg hem om op tijd op te staan zodat ze goed kon poetsen. Ik reed tot daar om nog een praatje te maken voor ze vertrok en ze vertelde dat Tim 's morgens in zijn pyjama stond te ontbijten en terwijl nog van hier naar daar liep. Ze kon nergens fatsoenlijk beginnen. Deze week komt ze voor de laatste keer en ik heb gezegd dat hij maar verlof moet nemen op vrijdag zodat hij op zijn kamer kan blijven terwijl zij de rest poetst. Vanaf volgende week zal ik moeten poetsen tot ze een nieuwe poetsvrouw gevonden hebben. We staan op de wachtlijst bij 2 poetsbureaus.

Gisteren belde de verantwoordelijke van budget beheer om te zeggen dat er nog een cadeaubon lag die moest opgebruikt worden voor het einde jaar. Zij vertelde mij weer iets waar ik van achterover viel. Tim krijgt elke maand een klein bedragje en elke keer als dat bedrag op zijn rekening komt , gaat er een heel deel af! Zij was niet goed gezind: "Alles wat ik probeer van zijn rekening te verwijderen, doet hij terug!" Ik dacht dat hij dat bedragje maandelijks spaarde , maar het was het tegendeel! Ik voelde mij heel teleurgesteld, kwaad en heb zelfs contact moeten zoeken met mijn psychologe. Zij heeft mij weer goed geholpen. Zij heeft mij ook gezegd dat ik veel meer aan zelfzorg moet doen. 

Dat probeer ik te doen . Maar als ik thuiskom , gaan die gedachten altijd de verkeerde kant uit...

Met vrienden ben ik naar Westerlo naar het toneel geweest en met mijn vriendin mocht ik als VIP naar de Winterrevue in Antwerpen. Waar de première ineens de derniere was. 

Ik bezocht de kerstmagie in het kasteel van Westerlo: adembenemend mooi!

En mijn vrienden uit Hasselt nodigden mij uit om te komen eten en daarna naar Winterland te gaan. 

Dat zijn allemaal momenten waar ik intens van geniet tot ik thuiskom waar de werkelijkheid wacht. 

Wat een kl.... tijd!

 Als we nu dachten dat we van die smerige corona vanaf waren , zaten we er falikant naast!

Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ikzelf ook nog een spannende gebeurtenis mee.

De thuis begeleidster van Tim had 4 zondagen op zijn kalender aangeduid om te gaan wandelen in Herentals. De eerste zondag van de maand stond er een wandeling op met samenkomst aan een café. De wandelingen starten om 14 u 30. Tim had zelf een andere wandeling gevonden in Kasterlee. Maar die startte om 14 u. Ik raadde hem aan om zeker op tijd te vertrekken want er is een omleiding in Kasterlee. Zelf was ik uitgenodigd bij mijn vriendin in Herentals om te komen eten. 

Ik vertrok 's avonds om 20 u 15 in Herentals en reed heel langzaam naar huis want ik had een potje soep meegekregen. Ik zou niet graag gehad hebben dat mijn auto vol soep lag. Toen ik voorbij het huis van Tim reed, zag ik dat zijn rolluiken nog omhoog waren. Zo direct was ik niet ongerust want hij rijdt elke zondag met zijn vader naar de Mac Donalds om 19 u. Ik dacht: "Misschien is hij vergeten om zijn rolluiken naar beneden te doen voor ze vertrokken en het heeft wat langer geduurd omdat ze hun covid pas moesten tonen. 

Nadat ik mijn soep in veiligheid had gebracht , reed ik terug naar het huis van Tim. Zijn auto stond niet in de garage! Toen werd ik echt wel ongerust. Ik stuurde een sms: "Waar ben je?" Hij antwoordde: "In Kasterlee. Mijn geparkeerde auto aan 't zoeken." Toen sprong mijn hart bijna uit mijn borstkas. Misschien was zijn vader mee aan 't zoeken? Ik belde Bert op om te vragen of zijn vader thuis was. Die was dus thuis en had een sms gehad van Tim dat hij niet op tijd thuis kon zijn want dat hij zijn auto nog moest zoeken. Zijn vader was helemaal niet ongerust en wachtte geduldig af om naar Mac Donalds te kunnen rijden. Daarna belde ik Tim op en ik hoorde de paniek en angst in zijn stem. Ik vroeg waar hij was. Hij vertelde dat hij op een parking was maar dat zijn auto er niet tussen stond. Daarop vroeg ik of hij ergens een licht zag waar hij binnen kon gaan. Hij zei dat hij mensen zag buiten komen. Mijn begeleiding begon: Heb je je covid pas bij? Heb je een mondmasker bij? En heb je wat geld bij? Alles affirmatief. Ik vroeg om de naam van het etablissement aan mij door te geven en stelde hem gerust dat ik zou afkomen om hem te komen halen als hij wat gegeten en gedronken had. Ondertussen was het al na 21 u geworden.

Ik zocht het restaurant op en vertrok. Daar aangekomen , zag ik door het venster een hoopje ellende zitten. Na mijn covid pas te laten zien, ging ik tot bij hem. Ik vroeg wat hij gegeten had en hij toonde een slaatje en hij had ook een warme chocomelk gedronken. De keuken sloot om 21 u! Op de tafel lag gepast geld klaar. De dienster kwam met de rekening en ik vroeg of ik met de kaart kon betalen. Zij ging het kaske halen en ik betaalde. Ik vertelde haar dat hij zijn auto kwijt was en ze raadde aan om de politie te waarschuwen. Maar wij zouden de volgende dag wel terug komen om die auto te komen zoeken. Toen stond Tim recht en die dienster zei :"Kijk eens naar zijn broek." Tot aan zijn middel zat hij onder het slijk en was nat. Hij was in de gracht terecht gekomen! Ik heb mij even omgedraaid en tegen die dienster gezegd: "Hij heeft autisme." 

We zijn toen naar huis gereden en in de auto ging mijn telefoon en het was zijn vader. Tim nam op en zei dat hij bij mij in de auto zat en dat zijn vader nog brood moest brengen. Voor de rest hoorde ik hem alleen maar ja en ja zeggen. Thuis aangekomen liet ik hem zijn natte en slijke kleren uittrekken in de gang, gaf hem een handdoek en propere kleren. De beslijkte kleren stak ik dadelijk in warm water en de natte schoenen zette ik buiten. Ondertussen was het al na 22 u. Zijn vader kwam nog langs met brood en die had altijd zitten wachten om naar Mac Donalds te rijden want die zijn tot 23 u open! Gelukkig had hij nu toch gegeten. Ik veronderstel dat hij het aan de telefoon gevraagd had. 

's Anderendaags reden we terug naar Kasterlee en we vonden zijn auto direct. Tim vertelde dat hij te laat daar was omdat zijn gps de omleiding niet kende en hij had zijn auto snel, snel geparkeerd op een parking en gelopen om de groep in te halen. De auto stond in een parallelle straat op een parking aan een café. Eind goed , al goed maar een verkorting van mijn leven...

Nu gaan ze ook nog de richtlijnen verstrengen en thuis werk verplichten. De thuis begeleidster belde mij op om te zeggen dat Tim dit absoluut niet kan. Dan zijn we terug bij af. Ik belde naar de maatschappelijk werker en hij begrijpt mij . We moeten aan de dokter een attest vragen dat Tim het nodig heeft om naar het werk te rijden voor zijn mentale gezondheid! Hij zit daar trouwens alleen in een kantoor. 

Hopelijk komt dit goed want momenteel zit Tim echt niet goed in zijn vel. En om dit als moeder te zien, doet het toch wel pijn. 

Nog een klein berichtje over mezelf. Ik had gereageerd op een reportage in Libelle en ze hebben mijn reactie gepubliceerd. Dat vond ik toch wel fijn.

Bijna terug normaal.

Wat betreft mijn boek: Het zal voorjaar worden eer hij uitkomt. Ik heb samen gezeten met de bewerker van het script en hij stelde dit voor om nog meer tijd te hebben en het beter te maken. Geen probleem voor mij. Zo kan ik nog aanvullen en Bert wil ook meewerken: een pluspunt!

Mijn verjaardag konden we vieren in de tuin van een brasserie en het was super leuk. 

Een paar keren ben ik ook al naar theater kunnen gaan. In het Fakkeltheater, in Elcerlyc en bij het Vierde Oor. We hebben zelfs al een persconferentie gehad voor het theaterstuk dat we gaan spelen volgend jaar. De voorstellingen van Lady's night zijn ook weer gestart en we hebben er zo'n deugd van!

Met Tim ben ik een midweek op vakantie geweest in een Tiny House in de Voerstreek. Het was vlak na die overstromingen en we hebben nog veel ellende gezien. Maar ook mooie wandelingen gemaakt. Tim was wel van alles vergeten :  de dingen die hij zelf moest inpakken zoals de lader van zijn gsm, zijn pet. Die pet was wel een groot probleem: hij kan niet tegen de zon!  De eerste dag reden we met de auto naar het dichtstbijzijnde dorpje. Alleen een klein supermarktje was er te vinden. Daar kocht ik een stapeltje kartonnen bordjes en een pakje elastiekjes. Door zo'n bordje in het midden door te knippen , maakte ik een zonneklep. Ik bevestigde er elastiekjes aan en hij kon verder. De laatste dag van ons verblijf reden we naar een grotere stad en daar vonden we een winkel waar ze petten verkochten. Nu heeft hij weer een pet meer!

De maatschappelijk werker van de Vlaamse Waterweg kwam samen met Tim bij mij om af te spreken hoe het moest verlopen als Tim terug gaat werken. Hij is sinds begin september terug halftijds aan het werk. Dat gaat zo 3 maanden duren en vanaf december zal hij 60 procent gaan werken. En zo stilaan opbouwen. 

Met Bert ben ik samen naar Emino geweest en hij kreeg daar een persoonlijke job coach. Zij ging een plaats zoeken om stage te doen. De eerste die ze voorstelde draaide al op niets uit en nu ging ze verder zoeken. Bert spreekt ook nog over fietshersteller en daar kreeg hij een bericht over via de VDAB. 

Met mijn zus en haar man mocht ik 4 daagjes mee naar Normandië in hun nieuwe mobilhome. Dat was nog een uitgesteld verjaardagscadeau van vorig jaar toen ik 70 werd. Twee dagen hebben we regen gehad en 2 dagen zon. Goed verdeeld zou ik zo zeggen. Maar we lieten het niet aan ons hart komen: we hebben ons reuze geamuseerd! Lekker gegeten en gedronken vooral. 

Met Tim en zijn begeleidster ging ik samen naar het OCMW om alles in orde te maken voor het budget beheer. Daar werd ook gesproken om mijn werk te verlichten. Er zijn een paar voorstellen uit de bus gekomen. De volgende dag kwam ik zwaar ten val met mijn elektrische fiets. Ik werd met de ziekenwagen naar Spoed gebracht: 6 draadjes boven mijn oog en 2 open wonden aan mijn rechterknie. Ik was ook 2 keer buiten westen geweest. De thuis verpleging is mij een maand lang komen verzorgen. Maar nu is alles weer in orde. Alleen ga ik een litteken boven mijn oog overhouden. Gelukkig zijn er grote brillen om het te verbergen. 

Het belangrijkste is dat we nog allemaal gezond zijn en kunnen rond lopen zonder mondmasker.