Euforie en ontgoocheling.

Wat voor een rollercoaster aan gevoelens was dat de voorbije veertien dagen!!!
Laat me beginnen met de "euforie".
Vorige week donderdag ging ik in de voormiddag een animatie filmpje inspreken voor Noblito (dit zijn mensen die technische snufjes ontwikkelen voor rusthuizen). Mijn buurman pikte mij op om naar de V.R.T. in Brussel te rijden. We werden daar ontvangen door deskundigen die de opname in goede banen gingen leiden. Ik zag daar verschillende bekende mensen en het was zeer ontspannend en leuk om die opname te doen.
Na de middag reed ik naar Geel om te helpen bij de prikkelcaravan van de V.V.A. We konden weer een heleboel mensen sensibiliseren ivm a.s.s.
Zaterdag ging de Blue Run van de V.V.A. door. Ook daar ging ik helpen. Ik vertrok al in de voormiddag met de trein naar Gent en nam daar de bus naar de Blaarmeersen. Normaal ging ik niet mee lopen of wandelen maar ik heb mijn kilometers  op voorhand gedaan. Ik stapte namelijk een halte te laat van de bus. Dus moest ik een heel eind terug wandelen en daar aangekomen heb ik nog verschillende rondjes gewandeld eer ik het startdorp vond!
Maar alles werd goed gemaakt door het onthaal en de fijne mensen die ik daar ontmoette. Ik zat aan de info stand met een vriendin die in Tessenderlo woont. Met haar mocht ik mee naar huis rijden en zij bracht me tot bij mijn auto aan de parking van het station.
Een super geslaagde dag!
Op zondag had ik ingeschreven in het rusthuis om samen met mijn vader deel te nemen aan de paasbrunch. Het eten was gevarieerd en zeer lekker. Maar vader heeft maar enkele schepjes gegeten en vroeg al snel om terug naar zijn kamer te gaan...
Ik heb hem dan maar voor de T.V. gezet en ben zelf terug gegaan om bij andere mensen aan te sluiten en zo toch nog van het lekkere eten te genieten.
Maandag stond er een vergadering van het sprookjesbos op het programma. Tijdens die vergadering kreeg ik een berichtje van mijn zus. Het rusthuis had haar opgebeld om te melden dat vader uit bed gevallen was en een wonde had boven zijn oog. De dokter zou langs komen.
Mijn zus was met haar man en vrienden op weekend in Frankrijk en ik liet weten dat ik na de middag zou langs rijden.
Na de middag vond ik hem in de zetel van de gezamenlijke ruimte met zijn linkeroog dicht geplakt, geen bril op en nog bloed op zijn hemd. De dokter zat in het bureel op mij te wachten. Hij vertelde me dat hij NIETS meer kon doen voor mijn vader en vroeg om een afspraak samen met mijn zus: dinsdag om 11 u.
Dinsdag reed ik dus samen met mijn zus naar het rusthuis en wij stelden voor om palliatieve sedatie toe te passen want vader kan NIETS meer en vertelt wartaal. Er werden papieren boven gehaald en reglementen en wetten voorgelezen. De dokter was geen voorstander maar de verpleegkundige en wij met onze argumentatie hebben hem uiteindelijk toch over de streep getrokken.
Alles werd afgesproken en klaar gemaakt om het 's avonds om 18 u 30 te laten doorgaan.
Wij zijn ook in actie geschoten en hebben onze kinderen verwittigd. Een overvloed aan tranen zijn er gevloeid.
De kinderen kwamen eerst en mijn zus en ik volgden later. Wij zouden daar blijven. We hebben met z'n allen afscheid genomen en er werd zelfs een fles cava boven gehaald!
Alles stond klaar: speciale matras op bed en de kar met de medicatie stond in de gang. Mijn zus en ik zaten te wachten in de gang tot de verpleegkundige ons zou komen halen.
Op een bepaalde moment kwam de verpleegster ons halen: "Kunnen jullie eens komen? Want jullie vader heeft aangegeven dat hij wil blijven leven!"
Wij haastten ons naar de kamer en gingen naast het bed staan. Hij gaf aan dat hij 96 jaar wilde worden zoals tante Marie (zijn lievelingstante). Ik heb geprobeerd om op hem in te praten maar hij wist goed dat hij nog GEEN 96 was!(nog 2 maanden) Dan heb ik hem slaapwel gewenst en een kus gegeven en mijn zus deed hetzelfde en we zijn kwaad, ontgoocheld en wenend de gang ingelopen.
De dokter hield voet bij stuk: HIJ DEED HET NIET!
Mijn zus is gisteren met de directeur gaan babbelen en hij zei haar dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
Vandaag zijn wij gaan praten met de verpleegkundige en het is inderdaad "wettelijk". Als de patiënt aangeeft dat hij wil blijven leven, moeten ze daar naar handelen. Maar "weet" hij nog wat hij zegt??? Dat is de vraag!
Vader zit nu terug in de zetel in de gemeenschappelijke ruimte en kraamt terug onzin uit! Hij mag niet meer alleen in zijn kamer blijven omdat ze bang zijn dat hij gaat vallen. Hij moet met de stalen verpleegster van de zetel in de rolstoel en van de rolstoel in het bed gezet worden. Ze moeten hem helpen met het eten en drinken.
Is dit een "menswaardig" bestaan???
Wij hebben gevraagd om hem comfort en rust te geven en daar krijgt hij nu medicatie voor.
Hopelijk komt er snel "rust" voor vader...

Nog niet gedaan?

Na mijn laatste post is er weer 't één en 't ander gebeurd!
De beste vriend van mijn vader in het rusthuis overleed in zijn slaap. Vader was er helemaal van ondersteboven. Hij ging mee naar de begrafenis en heeft constant geweend.
Ikzelf heb 3 dagen met een holter gelopen en die was juist terug gebracht toen ik vertrok op tweedaagse met de V.V.A. Daar deed ik een optreden met poppen van de poppenkast om "verbindende communicatie" te verduidelijken.
De dag na de tweedaagse waren 4 Benidorm Bastards uitgenodigd om de show van "30 jaar VTM" te openen met elektrische karretjes. 's Middags waren we al aanwezig in Puurs met 3. Onze vierde had afgebeld en er kwam een vervanger. Heel de namiddag oefenden we rondjes met onze karretjes in de arena. We kregen een lekkere maaltijd aangeboden, konden een babbeltje doen met de B.V.'s en stonden ruim op tijd klaar om te starten.
Tot het moment aangebroken was! De karretjes konden niet vertrekken omdat de batterijen leeg waren!!! Wij werden naar de publiekstribunes geloodst en konden de show volgen. Dat was het!
We waren helemaal niet content en hebben een klachtenmail gestuurd. Het antwoord dat we kregen, liet veel te wensen over...
Daarna kwamen mijn volgende onderzoeken. Een NMR van de hersenen en een echo van de

halsslagader.
Toen mijn NMR juist afgelopen was, kreeg ik telefoon van mijn zus. Ze gingen ons vader binnenbrengen met de ambulance. Hij had een beroerte gehad en was verlamd aan zijn linkerarm en linkerbeen. We brachten 4 uren door op Spoed (what's in a name?) eer hij een kamer kreeg. Hij heeft een week doorgebracht in het ziekenhuis en ging heel depressief terug naar het rusthuis. Hij kon ineens niet meer stappen en moest constant in een rolstoel zitten! Dat paste helemaal niet in zijn kraam!
Ik kreeg nog een opdracht voor een filmpje met de jongens van het Ritcs en moest naar de neuroloog voor de uitslag van mijn onderzoeken. Blijkbaar had ik 2 kleine beroertes gehad en lijd aan chronische hyperventilatie die veroorzaakt wordt door stress!Mijn cholesterol was te hoog evenals mijn bloeddruk. De juiste medicatie is de oplossing. Ik heb nooit pillen moeten innemen en nu neem ik er dagelijks vijf!
Tussendoor stonden er nog wat bezoekjes aan tonelen, comedy shows en musical op mijn programma. Een bezoekje met "vrienden" bij "vrienden" in Hasselt was zeker een aanrader!
Mijn zus vertrok voor even op reis en daarom moest ik met vader naar de neuroloog voor controle. Hij kreeg nieuwe medicatie om minder angsten te hebben en alles bleek in orde te zijn.
Tot op zondagmorgen. Ik kreeg telefoon van het rusthuis dat vader naar het ziekenhuis zou gebracht worden met bloedende diarree. Ik belde mijn zus op en ze zouden vroeger naar huis komen.
Weer kwam vader voor een week in het ziekenhuis terecht. Ze vonden ineens nog een tumor in zijn nier. Hij is heel verward geweest. Vandaag werd hij terug naar het rusthuis gevoerd en hij kan weer lachen. Zijn vriendinnen zaten op hem te wachten. Zij kibbelden erom wie zijn "echt lief" is !
Hopelijk valt alles nu een beetje in de plooi en kunnen we weer wat gerust zijn.
De inleefmomenten van de V.V.A stromen toe van alle kanten. Vorige week ging ik nog naar Oostakker en dit keer met een andere trekker. Mijn vaste compagnon was ziek. Maar het is enorm meegevallen en deze week kan ik terug naar Wachtebeke met Marc.
Nog wat fotootjes van B.V. 's , filmpje van het Ritcs en vader in het rusthuis.

2018 Annus horribilis en wanneer stopt het nu eens eindelijk???

"Eindelijk", dacht ik. 2018 is voorbij!

Het begon met een relatiebreuk die eigenlijk al gestopt was in november 2017 maar nog verder zinderde tot eind januari 2018. 

Begin januari viel mijn vader, brak 2 ruggenwervels, kwam in het ziekenhuis terecht en daarna in het rusthuis. 

Toen vader nog in het ziekenhuis verbleef, schoof Tim over zijn mat en brak zijn schouder.

In februari hadden wij onze jaarlijkse vergadering van het appartementsblok. De onderburen klaagden erover dat mijn windscherm bewoog als er veel wind was en dat er voegsel van tussen de stenen gevallen was. Bijgevolg moest ik mijn windscherm afbreken en ik had er nog juist een nieuwe steun voor laten maken. 

In april organiseerde ik een feestje voor de familie en ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als toen...

In juni ging ik alleen op reis naar Normandië met Carolus busreizen. Op de heenreis werd ik onwel in de bus, viel flauw en werd met de ziekenwagen naar een "vreemd" ziekenhuis gebracht. (alleen)

Ik moest mijn beste school Frans bovenhalen om alle vragen te beantwoorden en heb hemel en aarde moeten verzetten eer ik een taxi kon bekomen om mij naar het hotel te brengen. 

De gids heeft mij niet geholpen. Hij heeft mij tijdens ons verblijf ook nog eens in de steek gelaten toen ik bij een apotheker binnen ging. Toen ik buiten kwam, was de groep weg. 

Ik legde klacht neer bij Carolus en zij gaven de gids gelijk!

Bert heeft nog altijd geen werk en werd gescreend bij de V.D.A.B. Zijn scores kreeg ik doorgestuurd. 

Tim speelde de startkaart van zijn auto kwijt en heeft een hele week met de auto van zijn vader moeten gaan werken. Tijdens die week hebben we ook het één en ander meegemaakt maar dat heb ik al in een vorige blog geschreven. 

Bert moest de gastank uit zijn auto laten verwijderen. In een ondergrondse garage mogen geen auto's met gastanks staan. 

Via via leerde ik een fijne vriendin kennen (een zielsverwant). Maar ze woont in Deurne! Ik ging er buurten en parkeerde in haar straat tussen 2 witte lijnen. Toen ik buiten kwam bij haar, stond er een politieauto voor mijn auto. Ik stond voor een garagepoort. Maar die lag niet vlak tegen de straat en het was heel onduidelijk. Ze hadden al een takelwagen gebeld. Het wenen stond mij nader dan het lachen. Ze hebben de takelwagen afgebeld maar ik kreeg wel een gasboete in de brievenbus: 55 euro. 

Voor half december had ik een reis gepland naar de kerstsfeer in Berlijn. Weer alleen! 

Ik begon te piekeren en kon er 's nachts niet van slapen. En toen kwam de crash!

Reis geannuleerd, pillen genomen, onderzoeken laten doen. Bij de huisdokter nog zitten wenen en uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat de stress zich vastzet op een orgaan dat zwak is...

Stress vermijden is de boodschap en zorgen voor mezelf. 

Het jaar is goed ingezet. (dacht ik)

Vader is tevreden in het rusthuis. Windscherm kunnen verkopen. Tim is hersteld evenals de kaart van zijn auto.  Bert heeft vooruitzichten om aan werk te geraken en de gasboete is betaald. 

Tot vanavond!

Ik was bij Tim met de was bezig toen zijn vader binnen kwam en mij vroeg of Tim zijn auto al gewassen had? Hij was vrijdagavond in een gracht gereden en had ZELF een takelwagen gebeld. Volgens hem was er niets aan de auto. Tot ik ging kijken in de garage. De bumper hing los en de plaat was omgewrongen. Zijn schoenen stonden vol slijk op het schoenrek. Dus : weer maar de auto van zijn vader gebombardeerd om morgen te gaan werken. En ik zal morgen bij mijn garagist eens gaan vragen of hij die auto kan oplappen. 

Toen ik aan Tim vroeg waarom hij daar niets van had gezegd tegen mij, zei hij dat hij het vergeten was... 

Waarom maak ik mij toch altijd zo druk over die dingen? Zij vinden het zelf niet zo erg: "Er is toch niemand dood! En er is geld genoeg om het te laten repareren!"

Het is ZO moeilijk voor mij. Heel mijn leven zorg ik al voor andere mensen en nu moet ik voor mezelf zorgen want ik heb niemand die voor mij zorgt... 

Ik voel me heel nauw verwant met de Pierrot die op mijn kast staat. Van buiten lachen en van binnen huilen. 

Kerstsfeer in Berlijn versus crash.

Wat een ontspannende reis had moeten worden naar de unieke kerstsfeer in Berlijn, werd een verblijf in mijn zetel in mijn appartement.
Mijn valies stond zo goed als klaar. Ik had een inkomticket voor de Reichstag aangevraagd, afgedrukt en afspraken gemaakt met de gids.
Donderdagmorgen zou ik vertrekken.
Het weekend ervoor was het nog volop werkdag om alles klaar te krijgen.
Dinsdagmorgen werd ik om 8 u wakker omdat ik naar het toilet moest. Omdat ik last heb van een hoge bloeddruk, ga ik eerst recht zitten op bed. IK VIEL OM!
Ik ben naar het toilet gestrompeld door aan alles vast te houden want ik draaide als een tol.
Nog even terug in bed gaan liggen omdat ik dacht dat het wel zou overgaan. Maar na een uur was het nog juist hetzelfde! Dan maar in mijn zetel gaan liggen en naar de dokter gebeld. Hij kwam even na de middag en stuurde mij naar "Spoedgevallen". Het konden 2 dingen zijn: een ontsteking van het evenwichtsorgaan of een kleine beroerte. 
Gelukkig heb ik een zus die voor mij klaar staat.Gewapend met een wandelstok aan de ene kant en aan de andere kant steunend op mijn zus vertrokken we naar het ziekenhuis.
Zes uren hebben we doorgebracht op de spoedgevallen! Ze hadden wel bloed getrokken en een scan van mijn hoofd genomen.
's Avonds kwam er een dokter vertellen dat ik 's anderendaags naar de neuroloog moest.
De volgende dag werd ik weer naar het ziekenhuis gevoerd om bij de neuroloog op consultatie te gaan. Hij deed verschillende onderzoeken: met een muts op mijn hoofd en elektroden enz...
Hij zei hetzelfde als de huisdokter: 1) ontsteking evenwichtsorgaan. 2) kleine beroerte.
Hij schreef mij 2 soorten pillen voor: cortisone voor het evenwicht en bloedverdunner voor de beroerte.
Begin januari moet ik nog 72 uren een holster dragen, een NMR van de hersenen laten nemen en een echo van de halsslagaders.
Ondertussen ben ik al wat opgeknapt. Ik draai alleen nog maar als ik bruuske bewegingen maak en als ik me druk maak...
Die dinsdag heb ik naar het reisbureau gebeld om mijn reis te annuleren (ik heb een verzekering) en deed een berichtje naar de gids. Ik vroeg hem ook om wat foto's door te sturen zodat ik er toch een beetje bij kon zijn. Dat heeft hij gedaan. Ik ben er heel dankbaar voor. Hij heeft ook nog geïnformeerd hoe het met me was.😃
Maandag ging ik naar de dokter om de papieren te laten invullen voor de verzekering. Ik heb er zitten wenen. We hebben een fijn gesprek gehad. Waarschijnlijk heeft alle stress zich opgehoopt en heeft zich vast gezet op een orgaan dat zwak is...
Als ik het voorbije jaar bekijk , zijn de positieve dingen in de minderheid en primeren de negatieve dingen.
Ik kreeg de raad om MEER aan mezelf te denken en te chillen.
Eigenlijk gaat het niet anders. Want als ik wat hevig ben, begin ik terug te draaien. Dus : alles gaat tegenwoordig twee keer zo traag.😉Dingen die ik graag doe, zijn eveneens een noodzaak : zoals zomaar op het onverwachte gaan boterhammen eten bij mijn lievelingsnichtje. 😍
Mijn vader blijft maar herhalen: "Verzorg u hé, want ik kan u niet missen..." En dan zeg ik : "Ja vader, er zijn er nog die mij niet kunnen missen." Als je begrijpt wat ik bedoel...
Hieronder de foto's die ik kreeg van de gids.

Miserie , miserie...

Vorige week maandag startte ik vol goede moed naar het huis van Tim. Ik had de zondag al een heel deel van mijn strijk gedaan en ik dacht : "een voormiddag goed doorwerken en dan kan ik in alle rust na de middag naar het rusthuis rijden...". Mis gedacht. Het werd een stresserende dag EN week!
Toen ik in de keuken kwam, hoorde ik de radio spelen. De brooddoos en thermos stonden gevuld op tafel en Tim zat in zijn bureau te werken aan de computer.
Ik vroeg hem of hij niet moest gaan werken? "Neen, ik ben de sleutelkaart van mijn auto kwijt!"
Hij had natuurlijk nog niet naar de garage gebeld! Wel naar het werk.Hij mocht gelukkig van thuis uit werken.
Ik heb dan maar direct naar de garage gebeld. Zijn auto stond in zijn garage met de elektrische kabel nog aangesloten aan het laadapparaat. Zonder sleutel kon hij die kabel ook niet verwijderen...
Via de telefoon zegden ze mij dat hij nog een reserve kaart moest hebben en dat ik de heilige Antonius maar moest aanroepen om die te vinden.
In plaats van te strijken, ben ik beginnen zoeken in alle schuiven en kasten. Alle omslagen geopend en alle papieren omgekeerd. Eén pluspunt: ik heb veel overtollige ballast kunnen weggooien.
's Middags had ik nog niets gevonden. Tim kwam eten en ik begon in volle vitesse te strijken.
Er was nog een mogelijkheid dat hij die reservekaart per ongeluk mee in zijn auto had genomen.
Na de middag belde ik terug naar de garage met de melding dat de kaart niet te vinden was en dat ze misschien in de auto zelf kon liggen. Ik werd daar compleet uitgescholden: "Wie legt er nu een reservekaart in de auto?????" Daarna vroeg ik wat er vervolgens moest gebeuren. De auto zou naar de garage moeten gesleept worden en aan de computer gehangen zodat ze een nieuwe kaart konden aanmaken. Ik vroeg of er een vervangwagen beschikbaar was. Neen dus. Pas vanaf 17 november en dan ook nog 30 euro per dag. Na wat denkwerk kwam ik uit bij de auto van mijn ex. (de vader van Tim dus). Hij heeft ook een elektrische wagen. Weliswaar een veel kleinere, die kan opgeladen worden aan een gewoon stopcontact, maar die een ganse week binnen staat.
Tim mocht die gebruiken. Hij had juist genoeg capaciteit om op zijn werk te geraken, mits een ganse nacht opladen. Ondertussen hadden ze in de garage een sleuteltje aangevraagd om de auto te ontgrendelen en die kabel eruit te doen. Ze gingen mij opbellen om te laten weten wanneer die sleutel er was.
Vorige donderdag had Tim verlof omdat we samen naar een verzekeringsconsulent moesten rijden. Toen we daar zaten, kreeg ik telefoon van de garage met de melding dat de sleutel er was. Ik zei dat dit goed uitkwam want we waren in de buurt en we zouden die ophalen als we klaar waren.
Wij stopten aan de garage toen het 12 uur tikte op mijn autoradio. De deur was vast!!!
Na de middag had ik een kaart voor een optreden in de Zoerla en Tim reed zelf met de auto van zijn pa om die sleutel. Ik had gevraagd om mij een sms te sturen , zowel als hij de kaart vond in de auto als niet. Om 15 u 30 kreeg ik een sms: "geen kaart in de wagen". Na het optreden ben ik dadelijk naar huis gereden zodat ik nog voor 17 u naar de garage kon bellen.  Zij gingen een takelwagen sturen om de auto te slepen. Om 17 u 45 stond de takelwagen voor de deur. Hij wilde die auto NIET slepen want die stond nog in "P" en dan zou de motor kapot gaan! Hij zou naar de garage bellen en 's anderendaags zouden ze mij opbellen met een oplossing. GEEN telefoon gehad en ik belde hen zelf. De baas was er niet en ze zou mij na de middag terug bellen. WEER NIKS gehoord en dan heb ik zelf naar een andere garage gebeld. Zij gaven mij de raad om de VAB te bellen om te slepen. Die hebben daar de juiste apparatuur voor.
Maandagmorgen heb ik dus de VAB gebeld en die kwamen al voor de middag met een speciale takelwagen. De persoon van die takelwagen zei dat ik er goed had aan gedaan om hen te bellen want nu kostte het niets. (Tim is aangesloten bij VAB) En zo'n sleutel kost al genoeg, zei hij.
Dinsdagmorgen kreeg ik telefoon van de garage met de mededeling dat de auto vertrekkensklaar stond. Nu ineens ging dat snel!!!
Na het werk zijn we samen de auto gaan ophalen. So far so good.
Maar qua klantvriendelijkheid is dit toch beneden alle peil...
Een volgend voorval van vorige week.
Toen ik dinsdagnamiddag bij Bert bezig was, kreeg hij telefoon. Op een bepaald moment hoorde ik hem zeggen: "Daar weet ik ook niet direct een oplossing voor". Achteraf vroeg ik hem waarover het ging. Hij mocht zijn auto niet meer in de ondergrondse garage laten staan omdat die op gas rijdt.
Ik gaf hem de raad om die gastank te laten verwijderen en verder op benzine te rijden. Dat vond hij uiteindelijk een goed idee. Maar het zou nog niet voor direct zijn. Hij gaat eerst zijn gastank nog leeg rijden.
Toch weer enkele staaltjes van a.s.s. ondervonden: niet durven bellen, geen planning kunnen maken, geen oplossing kunnen vinden...
Tim doet veel moeite om zijn sociaal leven op te krikken en toch loopt het soms nog mis.
Zondag had ik hem naar het station gebracht. Hij ging met de pass groep in Antwerpen op stap. Hij zou mij laten weten wanneer ik hem terug kon oppikken aan het station. 's Avonds vroeg ik hem of alles goed verlopen was. Hij vertelde dat hij niemand vond in het station van Antwerpen en dat hij juist ging kijken wanneer hij een trein terug had. Op dat moment kreeg hij telefoon van één van de leden dat ze onderaan aan de trap stonden...
Ondertussen probeer ik ook aan mezelf te denken. Soms krijg ik een verwittiging met een uitschieter van mijn bloeddruk en dan probeer ik wat gas te minderen en dingen te doen waar ik me goed bij voel.
Bijvoorbeeld een filmpje gaan draaien met de jongens van het Ritcs. Plezier alom!
Naar de boekenbeurs rijden met een goede vriendin. Veel bekenden tegen komen en goede gesprekken hebben. Naar toneelvoorstellingen gaan kijken enz...

"Alleen zijn" en vriendschap.

Tot voor kort zat ik vol zelfbeklag.
Feestjes organiseren, horen zeggen dat ik toch zo'n STERKE vrouw ben en s'avonds thuis komen en de hele avond zitten wenen.😢
Elke grootmoeder met kleinkinderen die ik tegenkom, geeft een steek in mijn hart.
Als er een moeder staat te glunderen omdat ze "oma" wordt, ben ik triest van binnen en zeg ik met een lach "proficiat".
Daarbij komt nog dat ik de laatste tijd veel tijd doorbreng in het rusthuis bij mijn vader.
De sfeer is daar ook niet altijd optimaal.
Maar gelukkig heeft hij zich neergelegd bij de feiten en kan hij de laatste weken "genieten" van de kleine dingen die hij nog kan doen.
Gelukkig kan ik rekenen op een heleboel vrienden. Het nadeel is : die zijn allemaal nog met twee en dikwijls voel ik mij het vijfde wiel aan de wagen...
Vriendschap is met geen goud te koop. 😄 Daarom koester ik de vrienden die ik heb.
Eind september speelden we "Lady's night" nog maar eens in Hechtel-Eksel.
De vriendin die ik leerde kennen op mijn reis naar Normandië, kwam kijken,samen met haar man.
De vrienden uit Hasselt, die mee gingen naar Berlijn, waren ook aanwezig.  Zij hadden zelfs bloemen bij voor mij! Er hing een kaartje aan met de tekst: "Omdat je het verdient. Punt!"
Begin oktober hadden we onze reünie met de Benidorm Bastards. Onze goede vriend Johan had alles tot in de puntjes geregeld. Eerst een etentje in een tof restaurant en daarna een boottochtje.
Veel voldoening put ik uit de inleef sessies die ik doe voor de VVA. Als achteraf de mensen je komen bedanken en raad komen vragen, weet je waarvoor je het doet. De aanvragen voor zulke inleef sessies komen binnen als zoete broodjes.
Vorige week hoorde ik in het nieuws dat ze toch stilaan terug komen van het M decreet. De kinderen met a.s.s. gaan weer terug naar aangepaste scholen. Hoera!
Niet dat ik dat nog nodig heb voor mijn zonen. Maar ik zou het fijn vinden voor de andere kinderen. Ik blijf het zeggen: "als mijn zonen hun diagnose vroeger hadden gekregen, hadden we veel verder gestaan!"
De jongste is nog steeds op zoek naar de juiste weg die hij wil bewandelen.
De oudste heeft veel stress over onzekerheden op het werk. Alhoewel hij veel moeite doet om zijn sociaal leven meer kleur te geven. Hij is aangesloten bij een pASS groep en doet regelmatig activiteiten zoals : wandelen, bowlen, bbq, babbelen...
Deze week hadden we onze maandelijkse bijeenkomst waarvoor ik regio verantwoordelijke ben.
Het was weer zeer verrijkend : a.s.s. en prikkels. Twee personen met a.s.s. kwamen ons erover vertellen. Veel ga ik er hier niet over schrijven. Dat hou ik voor mijn boek.
De reden dat ik zo weinig in mijn blog schrijf, is dat ik bezig ben met een volgend boek. Ik schrijf het deze keer alleen. Er is teveel veranderd sinds mijn eerste boek en daarom jeukten mijn vingers om verder te schrijven.
Hieronder nog wat fotootjes die voor mij belangrijk zijn.

Reisverslag Berlijn (augustus 2018)

We vertrokken in de vroege morgen via Venlo en Hannover naar Berlijn.
Dit keer waren mijn goede vrienden uit Nijlen en Hasselt erbij. De reis kon niet meer stuk.
Onderweg stopten we voor een facultatief middagmaal en in de vroege namiddag kwamen we aan in Berlijn alwaar we halt hielden aan het immens grote Olympiastadion.
Normaal stond er een bezoek gepland aan dit stadion op dag 4. De gids ging poolshoogte nemen en we konden er niet binnen en ook op dag 4 zouden we niet binnen mogen! Bijgevolg maar wat fotootjes genomen aan de buitenkant.
We reden daarna verder naar het hotel voor het avondmaal en de overnachting.
Op dag 2 verlieten we na een uitgebreid ontbijtbuffet de stad om richting Poolse grens te rijden. Daar bezochten we de slagvelden bij de Seelower Höhen. Hier probeerde Hitler in een laatste wanhoopsdaad de oprukkende Russen bij de Oder staande te houden.
Na dit interessante bezoek namen we ons middagmaal in Oranienburg en brachten daarna een bezoek aan het voormalige concentratiekamp Sachsenhausen.
Wat ik daar gezien heb, tart alle verbeelding.
Met het opschrift "Arbeit macht frei" aan de inkom betraden we het kamp. De gids gaf een zeer gedetailleerde en interessante uitleg over het leven in dat kamp.
Het was een concentratiekamp en geen "vernietigingskamp". Maar als je erin terecht kwam, kwam je er ook niet meer uit!
Er gebeurden mensonterende dingen: mensen in een ijsbad leggen om te zien hoe lang ze konden overleven, eindeloze rondjes lopen op stenen om het leder van laarzen te testen, je kon best niet in de ziekenboeg terecht komen met een kwaaltje want dan werden er allerlei proeven op je lichaam uitgevoerd... enz, enz, enz.
We zagen de plaats waar mensen gefusilleerd werden en een gaskamer. Allemaal pure horror!
In de voormiddag van dag 3 namen we meerdere historische plekken van het Nazi-regime onder de loep: de Wilhelmstrasse, de Prins Albrechtstrasse, de Brandenburger Tor, het Holocaust Denkmal, het Sovjet Denkmal, voormalige NSDAP gebouwen die vandaag nog steeds dienst doen, maar ook de plek van de voormalige Führerbunker, het Gestapo-hoofdkwartier en het Anhalter Bahnhof.
Na het middagmaal bezochten we de Gesundbrunnen waar de "Berliner Unterwelten" zich bevonden. In deze voormalige schuilkelders zocht de Berlijnse burgerbevolking tijdens de bombardementen een veilig onderkomen.
In die onderwereld ben ik niet mee gegaan. Mijn voeten deden geweldig veel pijn omdat ik foute schoenen had aangedaan en tijdens de voormiddag al redelijk veel had moeten stappen. Ook mijn knie begon op te spelen. Mijn vrienden beloofden om fotootjes te nemen en ik installeerde me op een terrasje met de beentjes omhoog en een latté machiato voor mijn neus. Toen ik uitgerust was, ging ik een winkelcentrum binnen om mij een paar stapschoenen aan te schaffen.
Achteraf kwam ik nog 3 dames tegen die ook niet waren meegegaan en hoorde ik van mijn vrienden dat ze geen foto's mochten nemen! Ze hadden een foldertje bij met foto's in. Dus : niks gemist😃
Op dag 4 begaven we ons na het ontbijt via Tempelhof naar Treptower Park. Hier bevindt zich één van de Russische gedenkplaatsen. Het complex is gebouwd in opdracht van de Sovjetbezettingsmacht om de gevallen Russische soldaten tijdens de Slag om Berlijn in 1945 te begraven , te eren en te herdenken.
Wat ik zo frappant vond: er was GEEN Russisch graf te zien! Alleen een groot veld waar zogezegd die mensen waren begraven. GEEN NAMEN, GEEN DATA, GEEN PLAATSEN... Hoe intriest voor die nabestaanden...
Vervolgens bezochten we het Duits-Russische museum Berlin-Karlshorst. Dit museum is gevestigd in de villa waar de Duitsers de capitulatie hebben ondertekend. De documenten en het filmmateriaal geven ons een goed beeld van het Oostfront gedurende de Tweede Wereldoorlog. Na het middagmaal brachten we een kort bezoek aan Bendlerblock, het voormalige kantoor van de Duitse Marine, waar Claus von  Stauffenberg gefusilleerd werd.
De dag werd afgesloten met een bezoek aan de Dôme.
De volgende dag vertrokken we na het ontbijt huiswaarts.
Een fantastische reis is achter de rug! Een reis die nog lang zal blijven nazinderen.