Waar zit hier de logica?

 Sinds de hittegolf weet ik het niet meer!

Ik had de ventilator al in de living gezet en sinds vorige week heb ik ook de draagbare airco geïnstalleerd in de living bij Tim . Mede omdat ik daar moest strijken en het anders niet te doen was. Sinds die airco daar staat, draait die constant. Ook als de temperatuur al flink gezakt is. De ventilator draait ook nog en stuurt de lucht rond. Elke keer als ik daar kom , zet ik die airco uit en als ik dan terug kom, staat hij terug aan. Vanmorgen toen ik toekwam , stond de airco te draaien en het raam van de living stond open. Logica?

In de badkamer heeft mijn schoonbroer een elektrisch vuurtje geïnstalleerd met een timer. Het kan maar een uur branden. Elke keer wanneer Tim in bad gaat , zet hij dat vuurtje nog altijd op en als het afspringt , zet hij het terug op. Het is daar een sauna! En met deze temperaturen! Logica?

Tot vorige week heeft hij nog steeds geslapen onder zijn winterdons. Ik heb zijn zomerdons op zijn bed gelegd en toen begon hij terug zijn bedsokken aan te doen. Logica?

Uitzichtloos

 Nadat Tim het OPZ had verlaten en de huisdokter en de psychiater van het OPZ een verslag hadden geschreven dat hij niet alleen kan wonen, woont hij toch alleen! Ik heb momenteel meer werk dan vroeger. Ze gingen zoveel mogelijk hulp regelen. Hij ging aanvankelijk 2 dagen werken: dinsdag en vrijdag. Dan komt er 's morgens een verpleegster van het Wit Gele Kruis om hem wakker te maken en te kijken of hij zich wast en scheert. De andere dagen dus : maandag, woensdag en donderdag komt er 's avonds een verpleegster om zijn pilletje te geven en te kijken of hij zijn tanden poetst. Zij steekt dan ook zijn laptop , tablet en gsm in een valies met een code. De valies was onlangs stuk en kon niet meer dicht gedaan worden . Ik weeral naar de winkel om een hangslot te kopen met dezelfde code.

Vanaf begin mei, werkt Tim halftijds en gaat hij ook op donderdagvoormiddag werken. Daarom belde ik naar het Wit Gele Kruis om ook op donderdag 's morgens te komen. Dat was in orde. Maar toen ik vroeg om ook op donderdagavond te komen, ging dat niet! Tim is game verslaafd en kan niet stoppen met gamen om te gaan slapen. Hij moet immers vrijdag gaan werken. Zij zegden dat het geen verpleegkundige handelingen waren om 2 keer per dag te doen. Dus nu moeten we 8 euro betalen op donderdagavond. Deze voormiddag sprak ik met een thuisverpleegster en zij vertelde me dat hij dat donderdagavond ook gratis kan krijgen mits een voorschrift van de dokter. Een mens moet toch alles uitzoeken hé.

Elke avond dat er geen verpleegster komt , ga ik tot daar om zijn pilletje te geven. Want hij vergeet het. De dagen dat Familiehulp niet komt , dus alle dagen behalve woensdag en donderdag doe ik nog alles zoals voordien. Vorige week was hij op maandagnacht niet gaan slapen en moest op dinsdag gaan werken. Ik zag het aan zijn bed en zijn pyama die nog juist hetzelfde lagen als maandag. De verpleegster vond hem aangekleed in de zetel naar de TV aan 't kijken. Zij vroeg waarom hij niet gaan slapen was en hij antwoordde niet. 's Avonds vroeg ik of hij niet in slaap gevallen was op het werk en in de auto: hij schudde van neen. Ik vroeg of hij al gegeten had en hij knikte van ja. Zijn stem hoor ik de laatste tijd niet meer.

Vorige week was ik naar Wettewa in Dessel geweest en kwam langs hem. De badkamer stond onder water : de matten lagen te drijven evenals de handdoeken. Dan kom je van een gezellige namiddag en dan kan je beginnen opkuisen. 

De poetsvrouw komt meer niet dan wel en moet ik ook nog poetsen. Gelukkig heb ik de familiehulp die mij probeert te helpen. Alle poetsbureaus afgebeld om een nieuwe poetshulp te vinden. 

De jongste zoon heeft ook weer een heel parcours achter de rug. Hij mocht gaan werken in een maatwerk bedrijf en de tweede dag kreeg hij een zware epileptische aanval en werd met de MUG naar het ziekenhuis gevoerd. Ik zat juist in vergadering met de mensen van Noorderwijk om ons feestje te regelen toen ik telefoon kreeg : eerst van het ziekenhuis en toen van het bedrijf. Ik ben dan maar naar het ziekenhuis gereden en hij moest daar een nacht blijven ter observatie. Naar huis om kleren te gaan halen en de volgende dag hem gaan halen. Afspraak geregeld in de Werkwinkel met de job coach en daar hebben we afgesproken dat hij niet meer moet gaan werken. We kregen daar alle mogelijke info en de papieren zijn ingevuld om een vervangend inkomen te krijgen evenals een integratie tegemoetkoming en dan zou hij vrijwilligerswerk kunnen gaan doen naar eigen goeddunken en vermogen. 

Ik ben naar het OCMW in Westerlo geweest en heb daar 2 uren doorgebracht . Weer veel wijzer geworden en mijn papieren voor mantelzorgen zijn ook binnen. Momenteel ben ik full time mantelzorger en heb geen erkenning! Maar dat gaat in orde komen , hebben ze mij beloofd.

Ben heel benieuwd.

Terug bij af.

 Sinds 15 februari is Tim ontslagen uit het OPZ en terug thuis. 

Veel spreekwoorden kan ik opnoemen: Water naar de zee dragen. Een druppel op een hete plaat. Dweilen met de kraan open...

Op woensdag zou hij ontslagen worden. Op maandag had ik nog een gesprek samen met zijn begeleidster en nog iemand van VZW op weg. Wij zouden een gesprek hebben met de sociale assistente en de psychologe. 

Ik had al nachten niet geslapen en maakte me grote zorgen. Daarom regelde ik een afspraak met mijn therapeute. Zij had mij opgedragen wat ik moest zeggen en ik moest ook een verslag aan de huisdokter vragen. Dat verslag kreeg ik toegestuurd en daarin stond dat Tim niet alleen kon wonen en dat een paar uur familiehulp daar niets aan konden veranderen. Dat verslag nam ik mee naar het overleg en ik begon met de vraag : "Hoe zien jullie het dat Tim zelfstandig kan wonen?" De psychologe antwoordde : "NIET!" Daarop vroeg de medewerkster van VZW op weg waarom ze hem dan niet konden daar houden? GEEN PLAATS en ze hadden alles gedaan wat ze konden en ze gaven zelf toe dat het niet genoeg was!!!

Er werd voorgesteld dat er een verpleegster van het Wit Gele Kruis 's morgens zou komen als hij gaat werken. Die maakt hem wakker en zorgt voor zijn dagelijkse hygiëne. 's Avonds zou er een verpleegster komen (op de dagen dat hij niet gaat werken) om zijn laptop , tablet en gsm in een valiesje te steken. De dagen dat hij gaat werken , komt ze niet . Dus dan kan hij naar hartenlust gamen. De verpleegster van 's morgen doet dat valiesje open (het is met een cijferslot) maar op donderdag moet ik het gaan open doen. Want dan komt er 's morgens geen verpleegster. 

Er zou ook een thuiszorg (familiehulp) komen op woensdag van 12 u tot 14 u en op donderdag van 14 u tot 16 u. Donderdag zou ze hem in bad laten gaan zodat ik daar op zaterdag niet meer moest op letten. Terwijl zou ze naar de winkel gaan om zijn charcuterie te halen en naar de bakker om zijn brood. Het probleem is dat de poetsvrouw ook komt op woensdag : de ene woensdag in de voormiddag en de andere woensdag in de namiddag. Vorige week moest ik daar ook bij zijn omdat anders alles in het honderd liep. Deze week kwam ze niet en is de poetsvrouw in de voormiddag geweest. Daarom ben ik weer naar daar gegaan om te zeggen dat Tim op zijn kamer moest blijven zodat zij de rest kon poetsen. Achteraf heb ik dan Tim zijn slaapkamer gepoetst. Ik mag ook de strijk van Tim laten liggen en de afwas laten staan voor de familiehulp.

Maar er zijn nog veel dagen dat ik er moet zijn en dat is niet de bedoeling. Daarom heb ik weer mijn therapeute geraadpleegd en zij raadde mij aan om een verslag te vragen van de psychiater van het OPZ en dat samen op te sturen naar de aanvraag voor een PVB.  Zij hebben mij ondertussen geantwoord en ik mag hen bellen. De wachttijd is toch weer opgeschoven met een half jaar!!!

En achter de wolken schijnt de zon zeker?

Wanneer oh wanneer stopt het eindelijk?

 Na mijn vorige post was ik maar op zoek naar dingen die mij energie konden geven. Met een vriendin ben ik een paar dagen naar zee geweest en met een collega acteur heb ik opgetreden in Herentals op een feest. Naar de bbq van de straat geweest en gaan kijken naar een toneelstuk in Antwerpen. 

Ik mocht ook 2 keer gaan filmen : 1 dag in Antwerpen en 3 dagen in Boechout. Daar haal ik ook veel energie uit. 

Ondertussen konden we ook ons feest van de 70 jarigen (die er al 72 waren!) laten doorgaan. Alhoewel we maar met weinig waren, was het toch heel plezant. Waarschijnlijk zijn de mensen nog altijd bang van corona. We hebben wel afgesproken om elk jaar samen te komen: weliswaar niet met een volledige maaltijd maar een hapje en een drankje. Het kan zo rap gedaan zijn...

Met Bert naar de kaakchirurg geweest voor controle en het was goed. Alleen moest hij zijn tanden nog laten bijvijlen bij de tandarts.

In 't Schaliken naar Steven Goegebeur gaan kijken en achteraf nog een fijn gesprek met hem gehad.

Bert volgt een opleiding voor fietshersteller en de eerste keer bracht ik hem naar Veerle. Ik was net thuis en hij deed al een berichtje dat ik hem moest komen halen. Hij had een praktische proef moeten doen en hij was niet geslaagd. Daarom moet hij het eerste jaar opnieuw doen en dat is in Geel (de vroegere H.I.K.). Hij mag nog altijd geen auto rijden en daarom moet hij weggebracht en gehaald worden. Zijn vader rijdt niet graag in het donker en ik was mee binnen geweest om te vragen of er niemand was die hem mee naar huis kon brengen. Gelukkig was er iemand van Westerlo die bereid was om hem diezelfde avond al naar huis te brengen. Een paar keer is hij niet kunnen komen en dan ben ik maar in Geel gebleven om Bert op te halen. 

Wij zijn met de gemeente Westerlo op reis geweest met de trein naar Maastricht. Een hele trein vol mensen uit Westerlo. Het regende als we vertrokken maar stilaan klaarde het op en we hebben ons goed geamuseerd.

Met Tim had ik een zorgoverleg in het O.P.Z. We zaten daar wel met 10 mensen rond de tafel en hadden het over de toekomst . Er zijn verschillende oplossingen boven gehaald maar tot nu toe is er nog geen enkele tot uitvoer gebracht. Er is ook voorgesteld om bewindvoering aan te vragen. Dat is ondertussen in orde. Alle rekeningen die nu binnenkomen , moet ik scannen en naar de bewindvoerder doorsturen. Hij mag vanaf volgende week 2 dagen gaan werken: dinsdag 4 uren en vrijdag 4 uren. Hij mag van thuis uit vertrekken. Dus hij moet met zijn eigen auto naar het O.P.Z. rijden. Om 's morgens uit bed te kunnen, zou er een thuisverpleegster komen om zijn hygiëne in orde te brengen en moest ik een sleutelkastje bestellen om buiten te hangen. Er is nog geen verpleegster en ik kan weeral 's morgens tot daar gaan om te zien of hij uit bed is...

Ik bracht Bert met zijn plooifietsje naar het station van Herentals. Hij zou naar Hasselt sporen om te gaan eten met vrienden. Hij zou wel thuis geraken, zei hij. Even na 20 u ging mijn bel beneden. Ik deed open en ik hoorde de lift komen. Mijn bel aan de deur ging en ik deed open. Bert stond daar helemaal in schok te bibberen met zijn fiets aan de hand. Hij was in Herentals gevallen en iemand had hem tot bij mij gebracht met de auto. Ik vroeg waar het pijn deed en het was zijn schouder. Er stond een bultje op. Ik kalmeerde hem en zette hem in de zetel. Ik belde naar de dokter en die zei om naar Spoed te rijden. Dat deden we en het verdict was : "een gebroken sleutelbeen". Hij kreeg een brace om zijn arm te laten rusten voor 6 weken. Na 10 dagen moesten we terug ter controle. Hij moest niet geopereerd worden en hij begon van alles te doen voor die 6 weken om waren. Hij voelde zijn lichaam het best , schreef hij.

Hij is naar de tandarts geweest onlangs en die stuurde hem terug naar de kaakchirurg. In februari moeten we gaan. Weeral benieuwd . Het stopt niet!

Rouwproces

Mijn leven is de laatste tijd een rollercoaster aan gevoelens geworden.

Tim zat gedurende 3 maanden in de observatie afdeling van het OPZ en toen we op vakantie waren met de mobilhome kreeg ik in de helft van de week een berichtje van hem: "ik ben naar boven verhuisd en zit nu op kamer 134." Ik antwoordde: "dat is goed nieuws toch hé?" Hij schreef terug : "helemaal niet : ten eerste ben ik het hier helemaal nog niet gewoon en ten tweede krijg ik nog geen therapie"

Wij zouden de zondagavond naar huis komen en ik liet hem weten dat ik maandagmorgen zijn was zou komen halen. 

Die bewuste maandagmorgen reed ik naar Geel en ging naar boven. Daar stond ik voor een gesloten deur. Ik belde aan en er kwam een medewerkster open doen. Zij vroeg wie ik was en zij zei dat ze de mentor van Tim was en ik mocht binnen tot juist achter de deur. Ik zei dat ik zijn was kwam halen en vroeg dat ik niet naar zijn kamer mocht gaan? NEEN dus! Ik mocht daar in een zeteltje wat wachten. 

Tim kwam te voorschijn van achter de hoek als een geslagen hond met zijn waszak in de hand en zijn hemd verkeerd geknoopt... Ik deed zijn knoopjes los en knoopte het hemd goed, laadde de was in mijn zak en gaf de lege waszak mee terug, terwijl ik zei dat ik woensdag op bezoek zou komen. 

Die woensdag belde ik weer aan de gesloten deur. Ik had een zak bij met gewassen en gestreken kleding. Een jong meisje deed open. Ik zei dat ik de was van Tim in de kast kwam leggen. Zij zei : "geef de was maar hier en hij zal die zelf wel in zijn kast leggen. " Ik zei dat hij dat niet kon en dat ik iemand wilde spreken die verantwoordelijk was voor Tim. Zij was een stagiaire.  Zij beet bijna mijn neus af en zei dat ik op zijn kamer NIET mocht komen. Ik steigerde en opperde dat het daar precies een gevangenis was!!!

De verpleegster zaten in vergadering. Ineens kwam daar een verpleger aan die vroeg wat daar aan de hand was. Ik zei weer dat het daar precies een gevangenis was en hij nam me bij mijn schouders en leidde mij tot bij de kamer van Tim. Ik opende de kleerkast en alles was daar precies van ver in gesmeten. Ah ja , hij had dat zelf moeten doen en wist niet waar alles lag. Ik ordende alles en legde de propere was erbij. In de hangkast stond zelfs een paar schoenen die niet van hem waren. Wij gingen daarna met twee naar de cafetaria nadat we die schoenen aan het bureel hadden gezet. 

Na een paar uur gingen we terug naar boven en toen ik voorbij de bureau kwam, beten ze bijna weer mijn neus af: "Jij mag hier NIET komen!" Toen ben ik beginnen wenen en zei weer dat het daar precies een gevangenis was! 

Tot ineens de mentor daar aankwam. Zij nam me mee naar een lokaaltje om te babbelen. Daar heb ik een heel pakje papieren zakdoekjes vol geweend. Zij legde uit waarom ik daar niet mocht komen. Het is voor mijn veiligheid. Daar verblijven ook personen met psychoses. Ik vertelde van die kleerkast en dat hij thuis allemaal stappenplannen heeft en dat in zijn kleerkast alles gemerkt is . Zij ging nu ook die kleerkast op zijn kamer merken. Ze gaan er alles aan doen om hem te leren zelfredzaam te zijn. Maar toen had ik daar geen boodschap aan , het was allemaal veel te plots gegaan en we waren niet voorbereid : zowel Tim niet als ik niet! 

Wenend ben ik naar huis gereden. En 's avonds in mijn bed liepen de tranen nog.

Ik had het aan mijn vriendin laten weten (die op vakantie was). Zij liet mij weten dat ik dit niet alleen moest dragen en dat ik een afspraak moest maken met mijn psychologe. Dat heb ik gedaan en 's anderendaags kon ik bij haar terecht. Ik zei dat er precies een stuk uit mijn lijf gescheurd was en dat het veel pijn deed. 

Zij zei dat ik mocht wenen en dat ik zelfs moest wenen want dat ik in een rouwproces zat.

Ik moest ook alles opschrijven wat ik voor Tim deed en nog doe en ook moest ik foto's nemen van de plakkers in zijn huis : in de kleerkast en in de badkamer.

En dan moest ik aan mezelf gaan denken en alleen maar dingen doen die ik graag doe. 

Nadat ik alles had opgeschreven fotootjes genomen, mailde ik alles door aan zijn mentor. 

's Anderendaags belde zij me op en vroeg waar ze eerst moest mee beginnen... Ik heb een bondgenoot gevonden!

Er is ook al een vergadering geweest met de mentor , de sociale assistente , Tim en ik. Zodat we allemaal op dezelfde lijn zitten. 

Want hij zal nog een lange weg af te leggen hebben : minstens een half jaar en waarschijnlijk langer.

Reisverslag

 Dit jaar wilden zowel mijn zus en schoonbroer als ikzelf RUST!

Ik mocht nog eens mee met de mobilhome en we zouden naar het Zwarte Woud reizen. Mijn schoonbroer was volop bezig met de renovatie van het huis van mijn vader en mijn zus moest veel kindjes oppassen. Ikzelf had veel zorgen met de zonen en dus hadden we allemaal nood aan volledige rust. 

Dinsdagmorgen vertrokken we op tijd want we moesten nog langs de oorarts om een nieuw hoorapparaat af te halen voor mijn schoonbroer. Even nadien reden we richting autosnelweg . 's Middags stopten we op een parking en gingen picknicken in de schaduw op een bankje. Even na de middag kwamen we aan in Waldfischbag Burgalben op camping Clausensee. We kregen een plaatsje aan het einde van de straat en zaten vlak aan het meer. Een prachtige locatie : alleen spijtig van de muggen aan het water. Mijn zus en ik stonden vol muggenbeten. 's Avonds gingen we eten in het restaurant van de camping. Er was weinig keuze van gerechten en als toemaatje konden we NIET met de kaart betalen. We zochten ons geld bij mekaar en de volgende dag maakten we zelf een koude schotel met de eetwaren die mijn zus had meegebracht. Er was ook een piepklein winkeltje waar quasi niets te verkrijgen was. Wel kon je croissants en broodjes bestellen voor 's morgens. 

Na twee nachtjes daar slapen, reden we naar de volgende locatie: Bad Liebenzell. Een mega grote camping met alle faciliteiten. Een dorpje op wandelafstand met wat winkels en een bank waar we geld konden afhalen. Er was een grote bakkerij naast de camping en een super restaurant in het dorp. Daar zijn we twee keer gaan eten. En daar konden we wel met de kaart betalen! Er was ook een mooi park waar we konden naar kijken terwijl we aten. 

Na twee nachten daar vertrokken we naar Fulda. Daar wonen vrienden van mijn zus en schoonbroer. Die waren 25 jaar getrouwd en wij mochten daar mee gaan feesten. 

De volgende dag naar huis na een stop om te eten en dan begon de ratrace opnieuw! Was ophalen en insteken. Maandagmorgen reed ik naar het OPZ  om de was van Tim op te halen. Maar hij verblijft nu in een gesloten afdeling sinds vorige week en ik mocht niet binnen. Ze gingen hem roepen. Hij kwam daar aan met zijn waszak en zijn hemd was verkeerd geknoopt! Gelukkig zijn de bezoekuren hetzelfde gebleven. 

Euforie en tegenslag

 Wat een ontspannende en super tijd had moeten worden, eindigde in mineur.

Begin april begonnen de repetities in Antwerpen voor "Après ski". Vrijdag kreeg ik telefoon van de begeleidster van Tim dat er een plaatsje was in het OPZ in Geel . De dinsdag daarna zouden de repetities beginnen. Hij moest wel eerst een test voor corona laten doen. Ik belde dadelijk naar de huisdokter en we mochten 's avonds om 19 u al komen. Het was de eerste keer dat Tim zich liet testen. Maar de dokter loste dit perfect op door alles duidelijk uit te leggen. Hij kon achteraf online zien of hij positief of negatief was. 

Maandagmorgen om 10 u bracht ik hem weg. Het was zeer emotioneel. Hij kreeg een persoonlijke verpleegster die veel vragen stelde , die ik moest beantwoorden. Daarna gingen we zijn kamer in orde brengen. Ik kreeg de nodige info van de bezoekuren : elke dag van 18 u tot 20 u en woensdag, zaterdag en zondag van 14 u tot 20 u. Daarna nam ik afscheid met een knuffel en de nodige tranen....                              Gelukkig repeteerden we steeds gedurende de dag en kon ik 's avonds op bezoek gaan.                             

De begeleidster kwam ook nog regelmatig op bezoek en ik mocht er ook eens bij zijn op zekere dag. Tim gaf zelf aan dat hij daar graag is en dat hij zulke woonvorm wel ziet zitten. Hij gaf zelfs aan dat hij niet meer alleen kan wonen. Zo mocht hij eens een keer naar huis komen van zaterdagmiddag tot zondagavond 20 u. Het eerste weekend dat we moesten spelen, moest ik zaterdag maar 1 voorstelling spelen en kon ik hem gaan halen. Zijn vader zou hem 's zondags terug brengen. Ik vertrok zaterdag namiddag met de trein naar Antwerpen. Elke zaterdag bleef ik daar overnachten omdat er zo laat geen trein terug was en omdat we 's zondags in de namiddag terug moesten spelen. Ik kwam de zondag thuis en reed eerst bij het huis van Tim aan. De living was precies ontploft! Afwas stond er nog, bed niet opgemaakt en het bad niet uitgespoeld! Ik heb een uur werk gehad om alles in orde te brengen. Toen ben ik daar op de bureau gaan zeggen dat hij de volgende weekends niet meer naar huis mocht komen. Wel terug als ik gedaan heb met spelen. Hij heeft een begeleider nodig!

Eind juni komt er iemand van VZW Op weg spreken over de woonvormen. En Tim mag op de observatie afdeling blijven tot hij naar de behandelafdeling kan. Ook een pluspunt. 

Ondertussen speelde ik de pannen van het dak in Antwerpen en de dagen dat ik vrij had , ging ik nog naar anderen kijken. Zo was ik met een vriendin gaan eten in Balen zodat we achteraf naar een try out konden gaan kijken. We zaten aan ons ijsje, toen ik telefoon kreeg van mijn ex. Bert was met zijn fiets gevallen en hij lag op Spoed in Herentals. Ik in allerijl naar Herentals en we zouden wel achteraf naar dat toneel gaan kijken. Bert lag daar onder het bloed en helemaal in schok. Hij kon zijn tanden niet meer op mekaar krijgen. Ik kalmeerde hem en probeerde zoveel met mogelijk bloed af te vegen. De dokter kwam en zei dat er een scan moest genomen worden en ik reed ondertussen naar huis om propere kleren te halen. 

Heel wat omzwervingen moeten maken om terug binnen te geraken: het was ondertussen al 22 u 30 geworden en dan is zo 'n ziekenhuis een gesloten bastion. Ik hielp hem in zijn pyama, en we wachtten weer op de dokter. Om 23 u kwam hij eraan en hij zei dat hij 2 kaakbreuken had. En de snee in zijn kin hadden ze geplakt. Ik mocht hem mee naar huis nemen en hij zou 's anderendaags telefoon krijgen van de kaakchirurg. Bert gaf het telefoonnummer van zijn vader want ik moest ' s anderendaags spelen. 

Bert reed op vrijdag met zijn vader naar de dokter. Ik ging vrijdagmiddag kijken wat er besproken was. Hij moest op 2 juni geopereerd worden aan zijn linkerkaak. En ik dacht dat hij 2 kaken gebroken had. Maandag belde ik dus naar de dokter en die wist mij te vertellen dat er 2 breuken waren aan de linkerkaak. Hij legde mij ook haarfijn uit hoe die operatie ging verlopen. En ik zou met mijn zoon die dag naar het ziekenhuis rijden. Op 2 juni heb ik de ganse dag in het ziekenhuis doorgebracht. Maar alles is goed verlopen. Bert heeft geen pijn. Hij heeft wel een heel arsenaal geneesmiddelen mee naar huis gekregen toen ik hem de volgende dag ging ophalen.

Hij moet nu 6 weken met een rietje eten en we moeten nog 2 keer op controle. Hopelijk komt alles terug in orde. 

Wat een zorgeloze tijd voor mij had moeten worden, was buiten de waard gerekend! 

Ik heb enorm genoten van het acteren in Antwerpen. Zo tussen allemaal professionelen te staan is toch wel een hele ervaring! Na de premiére kwamen de journalisten mij interviewen en werden er menig foto's genomen. Op vrijdag kon ik altijd met vrienden mee naar Herentals en op zaterdag overnachtte ik in een hotel om de hoek. Zondag na de matinee, kon ik dan weer probleemloos met de trein naar Herentals. Mijn auto stond op de parking aan het station van Herentals. 

Op een zondagmorgen na mijn ontbijt in het hotel, dacht ik : "Ik ga mijn valies al in het theater zetten, dan ga ik terug naar de markt en kan ik straks ineens naar het station." Ik ging binnen langs de zijdeur en zag dat alles nog donker was. Ineens hoorde ik een gepiep. Ik zette mijn valies in de gang en ging terug buiten. Toen ik op de markt aankwam, kreeg ik telefoon van een medewerker van het theater. Of ik binnen was geweest??? Ja dus . Het alarm was afgegaan en iedereen die aangesloten was, had telefoon gekregen! Ik heb het nogal mogen horen achteraf. "Ik heb de politie auto 's moeten tegen houden! Ik heb maar gezegd dat het een oud vrouwtje was met dementie! " enz....