Euforie en tegenslag

 Wat een ontspannende en super tijd had moeten worden, eindigde in mineur.

Begin april begonnen de repetities in Antwerpen voor "Après ski". Vrijdag kreeg ik telefoon van de begeleidster van Tim dat er een plaatsje was in het OPZ in Geel . De dinsdag daarna zouden de repetities beginnen. Hij moest wel eerst een test voor corona laten doen. Ik belde dadelijk naar de huisdokter en we mochten 's avonds om 19 u al komen. Het was de eerste keer dat Tim zich liet testen. Maar de dokter loste dit perfect op door alles duidelijk uit te leggen. Hij kon achteraf online zien of hij positief of negatief was. 

Maandagmorgen om 10 u bracht ik hem weg. Het was zeer emotioneel. Hij kreeg een persoonlijke verpleegster die veel vragen stelde , die ik moest beantwoorden. Daarna gingen we zijn kamer in orde brengen. Ik kreeg de nodige info van de bezoekuren : elke dag van 18 u tot 20 u en woensdag, zaterdag en zondag van 14 u tot 20 u. Daarna nam ik afscheid met een knuffel en de nodige tranen....                              Gelukkig repeteerden we steeds gedurende de dag en kon ik 's avonds op bezoek gaan.                             

De begeleidster kwam ook nog regelmatig op bezoek en ik mocht er ook eens bij zijn op zekere dag. Tim gaf zelf aan dat hij daar graag is en dat hij zulke woonvorm wel ziet zitten. Hij gaf zelfs aan dat hij niet meer alleen kan wonen. Zo mocht hij eens een keer naar huis komen van zaterdagmiddag tot zondagavond 20 u. Het eerste weekend dat we moesten spelen, moest ik zaterdag maar 1 voorstelling spelen en kon ik hem gaan halen. Zijn vader zou hem 's zondags terug brengen. Ik vertrok zaterdag namiddag met de trein naar Antwerpen. Elke zaterdag bleef ik daar overnachten omdat er zo laat geen trein terug was en omdat we 's zondags in de namiddag terug moesten spelen. Ik kwam de zondag thuis en reed eerst bij het huis van Tim aan. De living was precies ontploft! Afwas stond er nog, bed niet opgemaakt en het bad niet uitgespoeld! Ik heb een uur werk gehad om alles in orde te brengen. Toen ben ik daar op de bureau gaan zeggen dat hij de volgende weekends niet meer naar huis mocht komen. Wel terug als ik gedaan heb met spelen. Hij heeft een begeleider nodig!

Eind juni komt er iemand van VZW Op weg spreken over de woonvormen. En Tim mag op de observatie afdeling blijven tot hij naar de behandelafdeling kan. Ook een pluspunt. 

Ondertussen speelde ik de pannen van het dak in Antwerpen en de dagen dat ik vrij had , ging ik nog naar anderen kijken. Zo was ik met een vriendin gaan eten in Balen zodat we achteraf naar een try out konden gaan kijken. We zaten aan ons ijsje, toen ik telefoon kreeg van mijn ex. Bert was met zijn fiets gevallen en hij lag op Spoed in Herentals. Ik in allerijl naar Herentals en we zouden wel achteraf naar dat toneel gaan kijken. Bert lag daar onder het bloed en helemaal in schok. Hij kon zijn tanden niet meer op mekaar krijgen. Ik kalmeerde hem en probeerde zoveel met mogelijk bloed af te vegen. De dokter kwam en zei dat er een scan moest genomen worden en ik reed ondertussen naar huis om propere kleren te halen. 

Heel wat omzwervingen moeten maken om terug binnen te geraken: het was ondertussen al 22 u 30 geworden en dan is zo 'n ziekenhuis een gesloten bastion. Ik hielp hem in zijn pyama, en we wachtten weer op de dokter. Om 23 u kwam hij eraan en hij zei dat hij 2 kaakbreuken had. En de snee in zijn kin hadden ze geplakt. Ik mocht hem mee naar huis nemen en hij zou 's anderendaags telefoon krijgen van de kaakchirurg. Bert gaf het telefoonnummer van zijn vader want ik moest ' s anderendaags spelen. 

Bert reed op vrijdag met zijn vader naar de dokter. Ik ging vrijdagmiddag kijken wat er besproken was. Hij moest op 2 juni geopereerd worden aan zijn linkerkaak. En ik dacht dat hij 2 kaken gebroken had. Maandag belde ik dus naar de dokter en die wist mij te vertellen dat er 2 breuken waren aan de linkerkaak. Hij legde mij ook haarfijn uit hoe die operatie ging verlopen. En ik zou met mijn zoon die dag naar het ziekenhuis rijden. Op 2 juni heb ik de ganse dag in het ziekenhuis doorgebracht. Maar alles is goed verlopen. Bert heeft geen pijn. Hij heeft wel een heel arsenaal geneesmiddelen mee naar huis gekregen toen ik hem de volgende dag ging ophalen.

Hij moet nu 6 weken met een rietje eten en we moeten nog 2 keer op controle. Hopelijk komt alles terug in orde. 

Wat een zorgeloze tijd voor mij had moeten worden, was buiten de waard gerekend! 

Ik heb enorm genoten van het acteren in Antwerpen. Zo tussen allemaal professionelen te staan is toch wel een hele ervaring! Na de premiére kwamen de journalisten mij interviewen en werden er menig foto's genomen. Op vrijdag kon ik altijd met vrienden mee naar Herentals en op zaterdag overnachtte ik in een hotel om de hoek. Zondag na de matinee, kon ik dan weer probleemloos met de trein naar Herentals. Mijn auto stond op de parking aan het station van Herentals. 

Op een zondagmorgen na mijn ontbijt in het hotel, dacht ik : "Ik ga mijn valies al in het theater zetten, dan ga ik terug naar de markt en kan ik straks ineens naar het station." Ik ging binnen langs de zijdeur en zag dat alles nog donker was. Ineens hoorde ik een gepiep. Ik zette mijn valies in de gang en ging terug buiten. Toen ik op de markt aankwam, kreeg ik telefoon van een medewerker van het theater. Of ik binnen was geweest??? Ja dus . Het alarm was afgegaan en iedereen die aangesloten was, had telefoon gekregen! Ik heb het nogal mogen horen achteraf. "Ik heb de politie auto 's moeten tegen houden! Ik heb maar gezegd dat het een oud vrouwtje was met dementie! " enz....

                      

Op mijn tandvlees

 De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik aan de processie van Echternach deelneem. Eén stap vooruit en twee achteruit. 

We waren zo blij dat Tim 60 % kon gaan werken. Maar toch zat er een addertje onder het gras. Hij kan 's morgens niet uit zijn bed! Mijn zus kan zien wanneer zijn rolluiken omhoog gaan en dat is de tijd dat hij opstaat. Dat werd steeds maar later en later. Op een maandag kwam ik tot daar om te gaan strijken om 10 u en hij lag nog te slapen! Ik deed het licht aan , de rolluik omhoog en hij keek heel verdwaasd. Ik probeerde hem gerust te stellen door te zeggen dat hij rustig aan moest doen en een halve dag verlof moest nemen. Achteraf vernam ik van hem dat hij 2 uren verlof had genomen! 

Vorige vrijdag kwam de poetsvrouw voor de voorlaatste keer en ik vroeg hem om op tijd op te staan zodat ze goed kon poetsen. Ik reed tot daar om nog een praatje te maken voor ze vertrok en ze vertelde dat Tim 's morgens in zijn pyjama stond te ontbijten en terwijl nog van hier naar daar liep. Ze kon nergens fatsoenlijk beginnen. Deze week komt ze voor de laatste keer en ik heb gezegd dat hij maar verlof moet nemen op vrijdag zodat hij op zijn kamer kan blijven terwijl zij de rest poetst. Vanaf volgende week zal ik moeten poetsen tot ze een nieuwe poetsvrouw gevonden hebben. We staan op de wachtlijst bij 2 poetsbureaus.

Gisteren belde de verantwoordelijke van budget beheer om te zeggen dat er nog een cadeaubon lag die moest opgebruikt worden voor het einde jaar. Zij vertelde mij weer iets waar ik van achterover viel. Tim krijgt elke maand een klein bedragje en elke keer als dat bedrag op zijn rekening komt , gaat er een heel deel af! Zij was niet goed gezind: "Alles wat ik probeer van zijn rekening te verwijderen, doet hij terug!" Ik dacht dat hij dat bedragje maandelijks spaarde , maar het was het tegendeel! Ik voelde mij heel teleurgesteld, kwaad en heb zelfs contact moeten zoeken met mijn psychologe. Zij heeft mij weer goed geholpen. Zij heeft mij ook gezegd dat ik veel meer aan zelfzorg moet doen. 

Dat probeer ik te doen . Maar als ik thuiskom , gaan die gedachten altijd de verkeerde kant uit...

Met vrienden ben ik naar Westerlo naar het toneel geweest en met mijn vriendin mocht ik als VIP naar de Winterrevue in Antwerpen. Waar de première ineens de derniere was. 

Ik bezocht de kerstmagie in het kasteel van Westerlo: adembenemend mooi!

En mijn vrienden uit Hasselt nodigden mij uit om te komen eten en daarna naar Winterland te gaan. 

Dat zijn allemaal momenten waar ik intens van geniet tot ik thuiskom waar de werkelijkheid wacht. 

Wat een kl.... tijd!

 Als we nu dachten dat we van die smerige corona vanaf waren , zaten we er falikant naast!

Alsof dat nog niet genoeg was, maakte ikzelf ook nog een spannende gebeurtenis mee.

De thuis begeleidster van Tim had 4 zondagen op zijn kalender aangeduid om te gaan wandelen in Herentals. De eerste zondag van de maand stond er een wandeling op met samenkomst aan een café. De wandelingen starten om 14 u 30. Tim had zelf een andere wandeling gevonden in Kasterlee. Maar die startte om 14 u. Ik raadde hem aan om zeker op tijd te vertrekken want er is een omleiding in Kasterlee. Zelf was ik uitgenodigd bij mijn vriendin in Herentals om te komen eten. 

Ik vertrok 's avonds om 20 u 15 in Herentals en reed heel langzaam naar huis want ik had een potje soep meegekregen. Ik zou niet graag gehad hebben dat mijn auto vol soep lag. Toen ik voorbij het huis van Tim reed, zag ik dat zijn rolluiken nog omhoog waren. Zo direct was ik niet ongerust want hij rijdt elke zondag met zijn vader naar de Mac Donalds om 19 u. Ik dacht: "Misschien is hij vergeten om zijn rolluiken naar beneden te doen voor ze vertrokken en het heeft wat langer geduurd omdat ze hun covid pas moesten tonen. 

Nadat ik mijn soep in veiligheid had gebracht , reed ik terug naar het huis van Tim. Zijn auto stond niet in de garage! Toen werd ik echt wel ongerust. Ik stuurde een sms: "Waar ben je?" Hij antwoordde: "In Kasterlee. Mijn geparkeerde auto aan 't zoeken." Toen sprong mijn hart bijna uit mijn borstkas. Misschien was zijn vader mee aan 't zoeken? Ik belde Bert op om te vragen of zijn vader thuis was. Die was dus thuis en had een sms gehad van Tim dat hij niet op tijd thuis kon zijn want dat hij zijn auto nog moest zoeken. Zijn vader was helemaal niet ongerust en wachtte geduldig af om naar Mac Donalds te kunnen rijden. Daarna belde ik Tim op en ik hoorde de paniek en angst in zijn stem. Ik vroeg waar hij was. Hij vertelde dat hij op een parking was maar dat zijn auto er niet tussen stond. Daarop vroeg ik of hij ergens een licht zag waar hij binnen kon gaan. Hij zei dat hij mensen zag buiten komen. Mijn begeleiding begon: Heb je je covid pas bij? Heb je een mondmasker bij? En heb je wat geld bij? Alles affirmatief. Ik vroeg om de naam van het etablissement aan mij door te geven en stelde hem gerust dat ik zou afkomen om hem te komen halen als hij wat gegeten en gedronken had. Ondertussen was het al na 21 u geworden.

Ik zocht het restaurant op en vertrok. Daar aangekomen , zag ik door het venster een hoopje ellende zitten. Na mijn covid pas te laten zien, ging ik tot bij hem. Ik vroeg wat hij gegeten had en hij toonde een slaatje en hij had ook een warme chocomelk gedronken. De keuken sloot om 21 u! Op de tafel lag gepast geld klaar. De dienster kwam met de rekening en ik vroeg of ik met de kaart kon betalen. Zij ging het kaske halen en ik betaalde. Ik vertelde haar dat hij zijn auto kwijt was en ze raadde aan om de politie te waarschuwen. Maar wij zouden de volgende dag wel terug komen om die auto te komen zoeken. Toen stond Tim recht en die dienster zei :"Kijk eens naar zijn broek." Tot aan zijn middel zat hij onder het slijk en was nat. Hij was in de gracht terecht gekomen! Ik heb mij even omgedraaid en tegen die dienster gezegd: "Hij heeft autisme." 

We zijn toen naar huis gereden en in de auto ging mijn telefoon en het was zijn vader. Tim nam op en zei dat hij bij mij in de auto zat en dat zijn vader nog brood moest brengen. Voor de rest hoorde ik hem alleen maar ja en ja zeggen. Thuis aangekomen liet ik hem zijn natte en slijke kleren uittrekken in de gang, gaf hem een handdoek en propere kleren. De beslijkte kleren stak ik dadelijk in warm water en de natte schoenen zette ik buiten. Ondertussen was het al na 22 u. Zijn vader kwam nog langs met brood en die had altijd zitten wachten om naar Mac Donalds te rijden want die zijn tot 23 u open! Gelukkig had hij nu toch gegeten. Ik veronderstel dat hij het aan de telefoon gevraagd had. 

's Anderendaags reden we terug naar Kasterlee en we vonden zijn auto direct. Tim vertelde dat hij te laat daar was omdat zijn gps de omleiding niet kende en hij had zijn auto snel, snel geparkeerd op een parking en gelopen om de groep in te halen. De auto stond in een parallelle straat op een parking aan een café. Eind goed , al goed maar een verkorting van mijn leven...

Nu gaan ze ook nog de richtlijnen verstrengen en thuis werk verplichten. De thuis begeleidster belde mij op om te zeggen dat Tim dit absoluut niet kan. Dan zijn we terug bij af. Ik belde naar de maatschappelijk werker en hij begrijpt mij . We moeten aan de dokter een attest vragen dat Tim het nodig heeft om naar het werk te rijden voor zijn mentale gezondheid! Hij zit daar trouwens alleen in een kantoor. 

Hopelijk komt dit goed want momenteel zit Tim echt niet goed in zijn vel. En om dit als moeder te zien, doet het toch wel pijn. 

Nog een klein berichtje over mezelf. Ik had gereageerd op een reportage in Libelle en ze hebben mijn reactie gepubliceerd. Dat vond ik toch wel fijn.

Bijna terug normaal.

Wat betreft mijn boek: Het zal voorjaar worden eer hij uitkomt. Ik heb samen gezeten met de bewerker van het script en hij stelde dit voor om nog meer tijd te hebben en het beter te maken. Geen probleem voor mij. Zo kan ik nog aanvullen en Bert wil ook meewerken: een pluspunt!

Mijn verjaardag konden we vieren in de tuin van een brasserie en het was super leuk. 

Een paar keren ben ik ook al naar theater kunnen gaan. In het Fakkeltheater, in Elcerlyc en bij het Vierde Oor. We hebben zelfs al een persconferentie gehad voor het theaterstuk dat we gaan spelen volgend jaar. De voorstellingen van Lady's night zijn ook weer gestart en we hebben er zo'n deugd van!

Met Tim ben ik een midweek op vakantie geweest in een Tiny House in de Voerstreek. Het was vlak na die overstromingen en we hebben nog veel ellende gezien. Maar ook mooie wandelingen gemaakt. Tim was wel van alles vergeten :  de dingen die hij zelf moest inpakken zoals de lader van zijn gsm, zijn pet. Die pet was wel een groot probleem: hij kan niet tegen de zon!  De eerste dag reden we met de auto naar het dichtstbijzijnde dorpje. Alleen een klein supermarktje was er te vinden. Daar kocht ik een stapeltje kartonnen bordjes en een pakje elastiekjes. Door zo'n bordje in het midden door te knippen , maakte ik een zonneklep. Ik bevestigde er elastiekjes aan en hij kon verder. De laatste dag van ons verblijf reden we naar een grotere stad en daar vonden we een winkel waar ze petten verkochten. Nu heeft hij weer een pet meer!

De maatschappelijk werker van de Vlaamse Waterweg kwam samen met Tim bij mij om af te spreken hoe het moest verlopen als Tim terug gaat werken. Hij is sinds begin september terug halftijds aan het werk. Dat gaat zo 3 maanden duren en vanaf december zal hij 60 procent gaan werken. En zo stilaan opbouwen. 

Met Bert ben ik samen naar Emino geweest en hij kreeg daar een persoonlijke job coach. Zij ging een plaats zoeken om stage te doen. De eerste die ze voorstelde draaide al op niets uit en nu ging ze verder zoeken. Bert spreekt ook nog over fietshersteller en daar kreeg hij een bericht over via de VDAB. 

Met mijn zus en haar man mocht ik 4 daagjes mee naar Normandië in hun nieuwe mobilhome. Dat was nog een uitgesteld verjaardagscadeau van vorig jaar toen ik 70 werd. Twee dagen hebben we regen gehad en 2 dagen zon. Goed verdeeld zou ik zo zeggen. Maar we lieten het niet aan ons hart komen: we hebben ons reuze geamuseerd! Lekker gegeten en gedronken vooral. 

Met Tim en zijn begeleidster ging ik samen naar het OCMW om alles in orde te maken voor het budget beheer. Daar werd ook gesproken om mijn werk te verlichten. Er zijn een paar voorstellen uit de bus gekomen. De volgende dag kwam ik zwaar ten val met mijn elektrische fiets. Ik werd met de ziekenwagen naar Spoed gebracht: 6 draadjes boven mijn oog en 2 open wonden aan mijn rechterknie. Ik was ook 2 keer buiten westen geweest. De thuis verpleging is mij een maand lang komen verzorgen. Maar nu is alles weer in orde. Alleen ga ik een litteken boven mijn oog overhouden. Gelukkig zijn er grote brillen om het te verbergen. 

Het belangrijkste is dat we nog allemaal gezond zijn en kunnen rond lopen zonder mondmasker. 

Ups en downs

 De reden dat ik lang niets heb gepost, is omdat ik volop bezig was met mijn boek vol te schrijven.

Met mijn zonen is er weer het één en ander gebeurd. Tim werd opgelicht en heeft budget beheer. (waar ik heel blij mee ben). Bert heeft een ommezwaai gemaakt en gaat in de groendienst werken. Eerst had ik het daar moeilijk mee, maar toen dacht ik :"Als hij dit graag doet, is het toch in orde!"

Tim heeft het heel moeilijk met thuiswerken en met het wegvallen van zijn sociaal leven. Daarom is hij in een depressie terecht gekomen. Hij kreeg een maand ziekteverlof om te beginnen en moet anti-depressiva slikken. 

Wat mezelf betreft: sinds de Benidorm Basterds terug op TV komt, weten ze me terug wonen. Ik mocht gaan filmen voor "Lost Luggage" en heb een fijne dag beleefd en fijne mensen leren kennen. Op voorhand moest ik wel een corona test ondergaan en daar ter plaatse nog een sneltest. Het speelde geen rol dat ik al een prik Astra Zenica had gekregen. Waar ik trouwens 24 uur serieus ziek van geweest ben.

Gisteren kreeg ik weer telefoon om mee te spelen in een komische reeks. Helaas was dat rolletje niets voor mij. Je moest een vals gebit hebben om te kunnen uitnemen. En ik heb nog mijn eigen tanden! Maar ze gingen mij nog terug bellen voor iets anders. Ben benieuwd.

Zondag ll mocht ik naar een verjaardagsfeestje in de tuin. En maandag kreeg ik een verlaat moederdagontbijt van mijn beste vriendin.

Een paar weken geleden ben ik met goede vrienden een bloesemwandeling gaan maken. 

Volgende week heb ik een afspraak met de uitgever en dan komt er schot in de zaak wat mijn boek betreft. 

En ik smacht naar een sociaal leven zoals mijn zoon...

Terug bij af.

We zijn weer terug bij af. 

De cijfers gaan elke dag de hoogte in en de ziekenhuizen staan op ontploffen. 

En dat allemaal omdat enkelen het niet nodig vinden om de maatregelen te volgen...

Ik ben heel blij dat ik nog leef en dat mijn familie ook nog gezond is. 

Al hebben mijn zonen het niet zo gemakkelijk. Fysiek zijn ze in orde maar mentaal is het niet zo optimaal. 

Gelukkig heb ik bij de versoepeling nog kunnen genieten van enkele etentjes met vrienden en optredens waar ik enorm van genoten heb. 

Met Bert ben ik naar een toneelvoorstelling in Tessenderlo gaan kijken en vooraf zijn we samen iets gaan eten. 

Ook naar de Zoerla geweest met Bert om naar een voorstelling te gaan kijken. We hebben ons daar reuze geamuseerd. Het was lachen van het begin tot het einde. De twee personen die op het podium stonden waren virtuozen in zang, piano spelen en bewegen. 

Alleen ben ik naar het Schaliken gegaan om "Van Corsari tot Appermont" bij te wonen. Jackobond en Bastien hebben ons een hele namiddag geëntertaind met liedjes en teksten. Ik mocht zelfs meespelen vanuit de zaal met een spelletje "hoger, lager". Verloren natuurlijk!

Met mijn beste vriendin in Lier naar de voorstelling "De Chinese prachtegaal" gaan kijken en we hebben ons geweldig geamuseerd! Achteraf mocht ik nog bij haar blijven eten. Weer een geslaagde dag!

Ik mocht ook nog even gaan opnames doen voor "Olly Wannabe" Alles was heel coronaproof. Ik moest zelfs op voorhand een test laten doen. Daar ter plaatse werd ook alles heel goed ontsmet en we moesten repeteren met mondmaskers op. 

Enkele dagen later was er een film in 't Schaliken: "Downton Abbey" . Die film heb ik altijd al willen zien en nu had ik de kans. Ik heb er enorm van genoten. 

En nu is het weer allemaal gedaan. 

Nu kan ik weer voorstellingen kijken vanop de computer. Natuurlijk een oplossing maar toch niet zo goed als live. 

Op den duur zou een mens er moedeloos van worden. 

Hieronder enkele leuke foto's.

 

Pano

In de Pano uitzending van gisteravond hadden ze het over de wachtlijsten voor mensen met een handicap. Het was schrijnend! Zwaar gehandicapte kinderen stonden al jaren op de wachtlijst om een persoons volgend budget te krijgen. De ouders werkten zich uit de naad en stevenden af op een burnout. Mijn jongens staan ook op die wachtlijst. Maar zij zijn lang niet zo hulpbehoevend als degenen die daar in voorkwamen. Dat wil niet zeggen dat ik niets moet doen. Dagelijks ben ik mantelzorger. Maar men heeft mij ooit gezegd: "Het spijt ons , mevrouw, maar uw jongens vallen uit de boot!"

Ondanks de corona tijd is er toch nog wat positiefs uit de bus gekomen. 

We hebben een coronaproof familiefeestje gehad in de tuin van ons nichtje. We waanden ons in de Provence en hebben een reuze plezante namiddag en avond doorgebracht. 

Bert zijn appartement is verkocht: we hebben het compromis al getekend en moeten nu nog 1 keer naar de notaris om de akte te ondertekenen. En dan is het gedaan met naar Diest te rijden. 

Ook een bezoek aan de neuroloog in het ziekenhuis van Herentals hebben we al achter de rug en dat is super goed meegevallen. Volgende afspraak ligt al vast. 

En nu maar hopen dat de cijfers snel gaan zakken......