Bijna terug normaal.

Wat betreft mijn boek: Het zal voorjaar worden eer hij uitkomt. Ik heb samen gezeten met de bewerker van het script en hij stelde dit voor om nog meer tijd te hebben en het beter te maken. Geen probleem voor mij. Zo kan ik nog aanvullen en Bert wil ook meewerken: een pluspunt!

Mijn verjaardag konden we vieren in de tuin van een brasserie en het was super leuk. 

Een paar keren ben ik ook al naar theater kunnen gaan. In het Fakkeltheater, in Elcerlyc en bij het Vierde Oor. We hebben zelfs al een persconferentie gehad voor het theaterstuk dat we gaan spelen volgend jaar. De voorstellingen van Lady's night zijn ook weer gestart en we hebben er zo'n deugd van!

Met Tim ben ik een midweek op vakantie geweest in een Tiny House in de Voerstreek. Het was vlak na die overstromingen en we hebben nog veel ellende gezien. Maar ook mooie wandelingen gemaakt. Tim was wel van alles vergeten :  de dingen die hij zelf moest inpakken zoals de lader van zijn gsm, zijn pet. Die pet was wel een groot probleem: hij kan niet tegen de zon!  De eerste dag reden we met de auto naar het dichtstbijzijnde dorpje. Alleen een klein supermarktje was er te vinden. Daar kocht ik een stapeltje kartonnen bordjes en een pakje elastiekjes. Door zo'n bordje in het midden door te knippen , maakte ik een zonneklep. Ik bevestigde er elastiekjes aan en hij kon verder. De laatste dag van ons verblijf reden we naar een grotere stad en daar vonden we een winkel waar ze petten verkochten. Nu heeft hij weer een pet meer!

De maatschappelijk werker van de Vlaamse Waterweg kwam samen met Tim bij mij om af te spreken hoe het moest verlopen als Tim terug gaat werken. Hij is sinds begin september terug halftijds aan het werk. Dat gaat zo 3 maanden duren en vanaf december zal hij 60 procent gaan werken. En zo stilaan opbouwen. 

Met Bert ben ik samen naar Emino geweest en hij kreeg daar een persoonlijke job coach. Zij ging een plaats zoeken om stage te doen. De eerste die ze voorstelde draaide al op niets uit en nu ging ze verder zoeken. Bert spreekt ook nog over fietshersteller en daar kreeg hij een bericht over via de VDAB. 

Met mijn zus en haar man mocht ik 4 daagjes mee naar Normandië in hun nieuwe mobilhome. Dat was nog een uitgesteld verjaardagscadeau van vorig jaar toen ik 70 werd. Twee dagen hebben we regen gehad en 2 dagen zon. Goed verdeeld zou ik zo zeggen. Maar we lieten het niet aan ons hart komen: we hebben ons reuze geamuseerd! Lekker gegeten en gedronken vooral. 

Met Tim en zijn begeleidster ging ik samen naar het OCMW om alles in orde te maken voor het budget beheer. Daar werd ook gesproken om mijn werk te verlichten. Er zijn een paar voorstellen uit de bus gekomen. De volgende dag kwam ik zwaar ten val met mijn elektrische fiets. Ik werd met de ziekenwagen naar Spoed gebracht: 6 draadjes boven mijn oog en 2 open wonden aan mijn rechterknie. Ik was ook 2 keer buiten westen geweest. De thuis verpleging is mij een maand lang komen verzorgen. Maar nu is alles weer in orde. Alleen ga ik een litteken boven mijn oog overhouden. Gelukkig zijn er grote brillen om het te verbergen. 

Het belangrijkste is dat we nog allemaal gezond zijn en kunnen rond lopen zonder mondmasker. 

Ups en downs

 De reden dat ik lang niets heb gepost, is omdat ik volop bezig was met mijn boek vol te schrijven.

Met mijn zonen is er weer het één en ander gebeurd. Tim werd opgelicht en heeft budget beheer. (waar ik heel blij mee ben). Bert heeft een ommezwaai gemaakt en gaat in de groendienst werken. Eerst had ik het daar moeilijk mee, maar toen dacht ik :"Als hij dit graag doet, is het toch in orde!"

Tim heeft het heel moeilijk met thuiswerken en met het wegvallen van zijn sociaal leven. Daarom is hij in een depressie terecht gekomen. Hij kreeg een maand ziekteverlof om te beginnen en moet anti-depressiva slikken. 

Wat mezelf betreft: sinds de Benidorm Basterds terug op TV komt, weten ze me terug wonen. Ik mocht gaan filmen voor "Lost Luggage" en heb een fijne dag beleefd en fijne mensen leren kennen. Op voorhand moest ik wel een corona test ondergaan en daar ter plaatse nog een sneltest. Het speelde geen rol dat ik al een prik Astra Zenica had gekregen. Waar ik trouwens 24 uur serieus ziek van geweest ben.

Gisteren kreeg ik weer telefoon om mee te spelen in een komische reeks. Helaas was dat rolletje niets voor mij. Je moest een vals gebit hebben om te kunnen uitnemen. En ik heb nog mijn eigen tanden! Maar ze gingen mij nog terug bellen voor iets anders. Ben benieuwd.

Zondag ll mocht ik naar een verjaardagsfeestje in de tuin. En maandag kreeg ik een verlaat moederdagontbijt van mijn beste vriendin.

Een paar weken geleden ben ik met goede vrienden een bloesemwandeling gaan maken. 

Volgende week heb ik een afspraak met de uitgever en dan komt er schot in de zaak wat mijn boek betreft. 

En ik smacht naar een sociaal leven zoals mijn zoon...

Terug bij af.

We zijn weer terug bij af. 

De cijfers gaan elke dag de hoogte in en de ziekenhuizen staan op ontploffen. 

En dat allemaal omdat enkelen het niet nodig vinden om de maatregelen te volgen...

Ik ben heel blij dat ik nog leef en dat mijn familie ook nog gezond is. 

Al hebben mijn zonen het niet zo gemakkelijk. Fysiek zijn ze in orde maar mentaal is het niet zo optimaal. 

Gelukkig heb ik bij de versoepeling nog kunnen genieten van enkele etentjes met vrienden en optredens waar ik enorm van genoten heb. 

Met Bert ben ik naar een toneelvoorstelling in Tessenderlo gaan kijken en vooraf zijn we samen iets gaan eten. 

Ook naar de Zoerla geweest met Bert om naar een voorstelling te gaan kijken. We hebben ons daar reuze geamuseerd. Het was lachen van het begin tot het einde. De twee personen die op het podium stonden waren virtuozen in zang, piano spelen en bewegen. 

Alleen ben ik naar het Schaliken gegaan om "Van Corsari tot Appermont" bij te wonen. Jackobond en Bastien hebben ons een hele namiddag geëntertaind met liedjes en teksten. Ik mocht zelfs meespelen vanuit de zaal met een spelletje "hoger, lager". Verloren natuurlijk!

Met mijn beste vriendin in Lier naar de voorstelling "De Chinese prachtegaal" gaan kijken en we hebben ons geweldig geamuseerd! Achteraf mocht ik nog bij haar blijven eten. Weer een geslaagde dag!

Ik mocht ook nog even gaan opnames doen voor "Olly Wannabe" Alles was heel coronaproof. Ik moest zelfs op voorhand een test laten doen. Daar ter plaatse werd ook alles heel goed ontsmet en we moesten repeteren met mondmaskers op. 

Enkele dagen later was er een film in 't Schaliken: "Downton Abbey" . Die film heb ik altijd al willen zien en nu had ik de kans. Ik heb er enorm van genoten. 

En nu is het weer allemaal gedaan. 

Nu kan ik weer voorstellingen kijken vanop de computer. Natuurlijk een oplossing maar toch niet zo goed als live. 

Op den duur zou een mens er moedeloos van worden. 

Hieronder enkele leuke foto's.

 

Pano

In de Pano uitzending van gisteravond hadden ze het over de wachtlijsten voor mensen met een handicap. Het was schrijnend! Zwaar gehandicapte kinderen stonden al jaren op de wachtlijst om een persoons volgend budget te krijgen. De ouders werkten zich uit de naad en stevenden af op een burnout. Mijn jongens staan ook op die wachtlijst. Maar zij zijn lang niet zo hulpbehoevend als degenen die daar in voorkwamen. Dat wil niet zeggen dat ik niets moet doen. Dagelijks ben ik mantelzorger. Maar men heeft mij ooit gezegd: "Het spijt ons , mevrouw, maar uw jongens vallen uit de boot!"

Ondanks de corona tijd is er toch nog wat positiefs uit de bus gekomen. 

We hebben een coronaproof familiefeestje gehad in de tuin van ons nichtje. We waanden ons in de Provence en hebben een reuze plezante namiddag en avond doorgebracht. 

Bert zijn appartement is verkocht: we hebben het compromis al getekend en moeten nu nog 1 keer naar de notaris om de akte te ondertekenen. En dan is het gedaan met naar Diest te rijden. 

Ook een bezoek aan de neuroloog in het ziekenhuis van Herentals hebben we al achter de rug en dat is super goed meegevallen. Volgende afspraak ligt al vast. 

En nu maar hopen dat de cijfers snel gaan zakken......

Smerige, vuile, vieze, f..cking, k..t corona!!!

Veel meer lelijke woorden zou ik nog kunnen uitvinden voor dat vieze beest: covid 19!!!
Voor mensen die alleen zijn, zoals ik , is het helemaal niet gemakkelijk.
Vandaag heb ik een "baal" dag. Ik zou de hele dag kunnen huilen....
Het was 15 u eer ik een woord tegen een levend mens kon zeggen. De hele voormiddag was ik aan 't strijken en nadat ik thuis was komen eten, ging ik verder strijken. Toen kon ik een goeiedag zeggen tegen mijn zoon. Het eerste woord vandaag!!!
De ganse dag staat mijn radio aan en dan hoor je zulke positieve verhalen: ik ben met mijn gezin naar die plaats geweest, WIJ zijn gaan fietsen met het gezin, WIJ zijn gaan wandelen met het gezin, WIJ blijven lekker thuis in eigen tuin met het gezin, MIJN kinderen en kleinkinderen zijn op bezoek geweest en het was ZO leuk!!! En zo gaat dat maar verder.... 
Ook op facebook zie je zoveel positieve verhalen van gezinnen en kindjes.
Gisteren dacht ik ook eens een positieve foto op facebook te posten: op mijn verlate verjaardagsfeestje mocht ik mijn achterneefje even op mijn schoot nemen. Dan krijg je daar diverse commentaren op : oma Lea enz... Dat doet zo verschrikkelijk veel pijn... ik ben enkel een groottante...
Ik word daar zo moedeloos van en ben zo bang...
Gelukkig heb ik een zeer goede vriendin. Zij nodigde mij uit in haar bubbel en morgen mag ik daar al gaan eten. Een lichtpuntje in de duisternis waar ik momenteel in verkeer.
Vorige week reed ik met mijn oudste zoon naar La Roche om daar voor 3 dagen en 2 nachten te verblijven.
Normaal gaat hij elk jaar op wandelvakantie met de Lukrakers. Maar omdat dit niet doorging, regelde ik een mini wandelvakantietje.
Wij hebben ons geamuseerd maar toch was er een minpuntje aan onze vakantie: CORONA!
Ik had een hotelletje gereserveerd : overnachting met ontbijt. Wij moesten met mondmasker naar de ontbijtzaal gaan en aan tafel mocht het masker af. Ze brachten de broodjes en de koffie aan tafel en dan moesten we weer ons masker opzetten om naar het buffet te gaan. Daar wezen we aan wat we wilden en dan legden ze dat tevoren op ons bord.
We bezochten een prachtig oorlogsmuseum in de voormiddag (met mondmasker op) en in de namiddag maakten we een wandeling langs de Ourthe en gingen daarna naar het middeleeuws kasteel.
Ons middageten en avondeten namen we telkens buiten op een terras.
Hopelijk heeft mijn zoon er iets aan gehad. Als ik een foto van hem neem , zie ik toch een lach op zijn gezicht.
Uiteindelijk heeft het mij ook wel goed gedaan om enkele dagen met mijn zoon samen te zijn.
Maar...

Jarig zijn in coronatijd.

Het was een speciale verjaardag dit jaar : 70 jaar worden is niet niks!
Daarbij nog middenin de coronacrisis!
Voor mijn familie had ik op de verjaardag zelf een feestelijke brunch voorzien.
Kon niet doorgaan natuurlijk.
Toch had ik een superfijne dag! Voor mijn zus en schoonbroer zou ik een afhaalmaaltijd halen , die ik samen met hen in de tuin zou consumeren.
Vanaf 's morgens vroeg regende het al sms-jes, messenger berichtjes , whats app-jes en belde mijn nichtje om te vragen of ik thuis was? Ze stond hier met een grote tuil bloemen voor de deur.
Een lieve vriendin belde me om te vragen wat ik van plan was die dag. Ik zei haar dat ik eten moest gaan afhalen om 18 u. Waarop zij me vroeg om bij hen te komen aperitieven voordien.
Daar was ik wel voor te vinden. Ik zou een sms sturen als ik vertrok. We zouden in de tuin gaan zitten en daarom vertelde ze me dat ik langs opzij via het poortje moest binnen komen.
Toen ik daar aankwam, lag ik plat van het lachen. Zij stond daar helemaal ingepakt in de plastiek, bril en masker incluis. Zij wilde mij persee knuffelen!!! Nadat ikzelf ook een masker had opgezet, begonnen we eraan. Foto volgt hieronder.
Mijn zonen deden eveneens hun uiterste best om mij te verrassen : de jongste stak een cadeaubon in de brievenbus en de oudste bestelde online koffie.
Stilaan begonnen de maatregelen te versoepelen en vanaf we met een bubbel van 10 naar het restaurant konden gaan, legde ik opnieuw een brunch vast voor de familie.
Vorige zondag heeft dat feestje plaats gevonden : veertien dagen na datum maar daarom niet minder plezant. Het was het leukste feestje ooit. Ik mocht de kleine Lex nog eens vastnemen: dat vond ik het mooiste cadeau!
Na de middag mocht ik nog mee naar de tuin van mijn petekind en daar hebben we nog verder gevierd. Met de hele familie! Zonder mijn zonen weliswaar. Zij waren naar huis gefietst na de brunch. Maar ik was al heel blij dat ze erbij waren en dat ze zich blijkbaar toch geamuseerd hebben...
Nu begint het gewone leven weer. De thuisbegeleiding van Tim komt vandaag voor de eerste keer terug bij hem thuis. Voordien waren het altijd video gesprekken.
Met Bert mag ik volgende week op gesprek bij VZW Op Weg met het oog op begeleiding.
En dan maar hopen dat alles vlot verloopt.