Vakantie 2019

Voor het eerst ging ik eens mee met Tim en de Lukrakers.
Heel verre bestemmingen zijn dat nooit. Ze blijven in de buurt van Duitsland, Luxemburg, de Ardennen, Limburg en dit jaar de voerstreek. Het werd 's Gravenvoeren in Auberge 's Gravenhof.
Op zaterdag 20 juli vertrok ik samen met Tim en zijn pluchen Sint Bernardshond in mijn auto.
Die hond MOET elk jaar mee: het is de mascotte van de Lukrakers.
Na een uurtje waren we al ter plaatse en gelukkig kon ik mijn auto parkeren aan het hotel zelf. Dat kwam omdat we redelijk vroeg waren: er waren maar 6 plaatsen.
De laatkomers moesten een bergje beklimmen naar een grotere parking.
Op het terras zaten al wat vroegkomers en het was een warme verwelkoming.
Toen iedereen gearriveerd was , bood men ons een receptie aan en konden we onze kamers gaan opzoeken. Tim, zijn vriend en ikzelf moesten met onze zware valiezen langs een kronkeltrap naar boven. Ik kreeg een klein kamertje met een piepklein badkamertje en onder het dak: WARM!
De volgende morgen kwam er een ruime, koele kamer vrij op het gelijkvloers en die zou ik krijgen: oef, gelukkig.
Zondag na het ontbijt reden we met enkele auto's naar een afspanning die "Moeder de gans" heette. Daar wachtten wij op een huifkar die ons later dan voorzien door kleine weggetjes loodste. Maar dat deerde ons niet: we maakten veel plezier!
Ons middagmaal gebruikten we in de afspanning en nadien reden we verder naar "De Potpourri".
Daar zagen we een allegaartje van dingen die door onze voorouders gebruikt werden. En we kregen een vakkundige uitleg over de imkerij die daar ook gevestigd was. We kregen zelfs een boterhammetje met honig en een tas koffie.
Maandag reden we weer met enkele auto's naar een naburig dorp waar we in een mooie kerk een subliem orgelconcert bijwoonden.
Daarna ging het verder naar de abdij van Val Dieu waar we na ons middagmaal een gedetailleerde rondleiding kregen van een gids.
Ik heb weer wat bijgeleerd. De kerk was een basiliek want er stond een gouden standaard en een pausenparaplu. In de abdij werd de reeks "ennemi public" opgenomen. Die was op canvas en eenmaal thuis heb ik ze helemaal gezien op VRT nu.
Dinsdag hadden we een vrije dag en iedereen deed het wat kalmer aan want het begon al warmer en warmer te worden.
Op woensdag stond er een bezoek aan Luik op het programma. Met de trein naar Luik, daar nog een ritje met de bus en dan een bezoek aan de stad. Na de middag in de koelte van de ondergrondse en dan weer met de warme trein terug. Zes personen, waaronder ikzelf gingen niet mee. We hebben het dan maar wat gezellig gemaakt onder ons en zijn samen iets gaan eten. De foto's zijn achteraf toch doorgestuurd.
Donderdag was er ook vanalles gepland maar de weergoden beslisten er anders over. Veertig graden!!! We bleven allen gewoon binnen. Er werd geschaakt, gelezen, gebabbeld en gegeten.
Vrijdag hadden we weer een vrije dag: weer rustig houden want het was nog altijd warm.
Maar er werd druk geschreven aan de teksten voor 's avonds. De laatste avond is het "Lukraak avond"!!!
Limericks, haiku's , teksten...
Oh wat hebben we gelachen.
Een week van fijne vriendschappen was voorbij. Ik kijk al uit naar volgend jaar.
Drie dagen ben ik thuis geweest om te wassen, te strijken, te poetsen en dan ben ik weer vertrokken.
Naar zee deze keer: met bus en trein naar Wenduine. Mijn vrienden stonden me in Blankenberge op te wachten en ik had een hotelletje geboekt voor 3 nachten.
Donderdagavond naar het Witte Paard voor een wervelende show en vrijdagnamiddag terug voor een revue die werkte op de lachspieren.
Zaterdagmorgen nam ik de trein en bus opnieuw om het gewone leven te hervatten.
Mijn batterijen zijn weer opgeladen.
Foto's van de zee hieronder. Die van 's Gravenvoeren komen apart.

Niet goed.

Al heel mijn leven geef ik als antwoord : "Goed!" op de vraag : "Hoe is het? Alles goed? ".
Maar momenteel gaat het helemaal niet goed met mij. Emotioneel ben ik een wrak.
Het begon met het overlijden van mijn vader.
Natuurlijk had ik veel verdriet. Uiteindelijk kon ik dat verdriet plaatsen. Vader heeft een mooi leven gehad en is oud mogen worden.
Tijdens de afscheidsviering had ik 3x verdriet.
Ten eerste: voor het afscheid van vader. Ten tweede omdat mijn jongste zoon niet naar de viering kon komen en ten derde voor het gemis aan "een normale familie".
Er werd een dia voorstelling getoond op de viering en de foto's van de kinderen en kleinkinderen van mijn zus werden overvloedig getoond. Er was één foto bij van mijn zonen met mijn vader aan de kersttafel bij mij thuis.
Ik begrijp ook wel dat mijn zonen niet zoveel bij hun grootvader kwamen omwille van hun a.s.s.
Maar dat neemt niet weg dat het pijn doet.
Ik had een foto van mijn oudste zoon met zijn grootvader doorgegeven maar om één of andere reden stond die er niet bij tussen.
Vader was zo fier dat hij eindelijk een kleinzoon had. Hij had immers zelf maar 2 dochters...
Later is hij er nog eens fier op geweest want hij leerde voor "boekhouder"! (vader was zelf ook boekhouder)
Ondertussen heb ikzelf hulp gezocht bij een psychologe.
Ik heb huiswerk gekregen : moest alle dingen noteren waar ik energie van krijg.
Met stip is dat het sprookjesbos. Daar haal ik zoveel energie uit! Deze voormiddag hebben ze mij bijna plat geknuffeld.
Mogen gaan eten bij heel goede vrienden, een lieve vriendin die speciaal vanuit het verre Limburg komt om samen met mij een babbel te doen bij een etentje, naar toneel gaan kijken...
Als mensen me vragen of het goed gaat , mag ik niet meer zeggen dat het goed gaat. En dat is een hele moeilijke.
Gisteren babbelde ik nog met een collega van toneel die een burn out heeft en die moet juist hetzelfde doen van haar psychologe. Zij zei me : "de mensen verwachten dat we altijd maar "goed" zeggen want wij zijn lachebekjes , maar binnenin gaan we kapot." En dat vond ik zo RAAK!
Als je eerlijk bent, leer je de mensen kennen en kom je spijtig genoeg zeer veel teleurstelling tegen.
Uiteindelijk hoop ik hier sterker uit te komen.
Gelukkig heb ik veel "echte" vrienden.

Bij het sterfbed van mijn vader.

Hoe sterk kan een mens zijn?
Hoe hevig kan iemand vechten?
Alle scenario's heb ik de laatste drie weken doorgemaakt.
Na de palliatieve sedatie die helaas niet is doorgegaan, gingen we door een emotionele rollercoaster, die je geen mens toewenst.
We vroegen om ons vader zoveel mogelijk comfort te geven en hij mocht zeker geen pijn hebben.
In het begin ging het nog redelijk.
Hij werd met de stalen verpleegster uit bed getild, in de rollende zetel gezet, naar tafel en toilet gebracht.
Eten ging heel moeizaam en hij kraamde nog steeds onzin uit.
Tot hij op Paaszondag weer in bed belandde en ik er vier uren heb naast gezeten zonder dat ik een teken van leven heb gezien. Hij sliep en gaf geen enkele reactie meer. Tweede paasdag : hetzelfde scenario.
De dag nadien hebben ze hem in bad gezet en terug in de zetel. Hij voelde er zich niet goed in en vroeg constant om naar terug naar bed te mogen...
Sindsdien is het dagelijks bergaf gegaan. Omdat hij zijn pamper uittrok , deden ze hem een body aan.
Daaraan heeft hij heftig getrokken, hij smeet zijn benen over de bedsponde en begon er met zijn handen aan te trekken dat het bed daverde.
Daarna zijn mijn zus en ik nog maar eens een keer met de dokter gaan praten. Weerom vroegen we om ons vader comfort en rust te geven! Hij zou de medicatie aanpassen...
Tussendoor kreeg ik op vrijdagavond nog een paniekerig telefoontje van mijn ex. Bert zou heel raar gedaan hebben. Toen hij me uitlegde wat hij deed, wist ik dadelijk dat het om een aanval van epilepsie ging. Ik raadde hem aan om Bert stilletjes te laten doen en ik zou langs komen. Toen ik daar arriveerde, was alles terug in orde en we hebben Bert terug naar Diest gebracht met twee auto's. Bert en zijn vader in zijn auto en ik achterna. (medicatie vergeten in te nemen)
Mijn vader heeft nog twee dagen gevochten en de laatste 5 dagen hebben we dag en nacht gewaakt naast zijn bed.
De laatste drie dagen was hij rustig en ademde heel oppervlakkig. Zijn ogen bleven dicht en hij reageerde op niets meer.
Dinsdagmiddag kwam de dokter langs omdat de verpleging had gemeld dat zijn gezicht verkrampte van de pijn bij het wassen. Hij zou EINDELIJK beginnen met morfine inspuitingen!
Toen de dokter binnen kwam , zat ik juist te eten. Ik zei dat ik het er moeilijk mee had: "ik zat te eten en mijn vader lag te sterven." De dokter zei me koudweg: "die hoort of ziet toch niets meer!!!"
Na de middag kwam mijn zus mij aflossen. Ik reed naar Diest en zou daarna terug komen.
Gelukkig dat ik terug gekomen was. Toen ik er aankwam , zei mijn zus dat vader aan het sterven was.
Zij heeft gewerkt als verpleegster in het ziekenhuis en heeft al veel mensen zien sterven.
Bij mij was het de eerste keer. Wij stonden aan weerszijden van het bed, babbelden tegen ons vader , hij zuchtte drie keer en RUSTTE.
Naast zijn bed schreef ik de tekst voor het gedachtenisprentje en een tekst om te lezen op de uitvaartdienst.
Nu hebben we het nog zeer druk met allerlei regelingen maar ik ben er zeker van dat we hem gaan missen...

8 mei.
Vandaag was de afscheidsviering van mijn vader.
Het was zeer emotioneel. De natuur weende zelfs mee.
Alle aanwezigen waren vol lof over de viering.
Vadertje,
Nu mag je "rusten".
Je hele leven heb je dat niet gekund
en zelfs tot op de laatste afslag,
kende je geen rust.
Belangeloos stond je steeds klaar voor je medemensen
en je kon groot en klein entertainen.
Chilleke was bijna wereldberoemd...
Je kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen
kwamen niets tekort.
Nu mag je alles loslaten en naar ons moedertje gaan.
Geef haar een dikke knuffel van ons allemaal.
Het ga je goed.

Euforie en ontgoocheling.

Wat voor een rollercoaster aan gevoelens was dat de voorbije veertien dagen!!!
Laat me beginnen met de "euforie".
Vorige week donderdag ging ik in de voormiddag een animatie filmpje inspreken voor Noblito (dit zijn mensen die technische snufjes ontwikkelen voor rusthuizen). Mijn buurman pikte mij op om naar de V.R.T. in Brussel te rijden. We werden daar ontvangen door deskundigen die de opname in goede banen gingen leiden. Ik zag daar verschillende bekende mensen en het was zeer ontspannend en leuk om die opname te doen.
Na de middag reed ik naar Geel om te helpen bij de prikkelcaravan van de V.V.A. We konden weer een heleboel mensen sensibiliseren ivm a.s.s.
Zaterdag ging de Blue Run van de V.V.A. door. Ook daar ging ik helpen. Ik vertrok al in de voormiddag met de trein naar Gent en nam daar de bus naar de Blaarmeersen. Normaal ging ik niet mee lopen of wandelen maar ik heb mijn kilometers  op voorhand gedaan. Ik stapte namelijk een halte te laat van de bus. Dus moest ik een heel eind terug wandelen en daar aangekomen heb ik nog verschillende rondjes gewandeld eer ik het startdorp vond!
Maar alles werd goed gemaakt door het onthaal en de fijne mensen die ik daar ontmoette. Ik zat aan de info stand met een vriendin die in Tessenderlo woont. Met haar mocht ik mee naar huis rijden en zij bracht me tot bij mijn auto aan de parking van het station.
Een super geslaagde dag!
Op zondag had ik ingeschreven in het rusthuis om samen met mijn vader deel te nemen aan de paasbrunch. Het eten was gevarieerd en zeer lekker. Maar vader heeft maar enkele schepjes gegeten en vroeg al snel om terug naar zijn kamer te gaan...
Ik heb hem dan maar voor de T.V. gezet en ben zelf terug gegaan om bij andere mensen aan te sluiten en zo toch nog van het lekkere eten te genieten.
Maandag stond er een vergadering van het sprookjesbos op het programma. Tijdens die vergadering kreeg ik een berichtje van mijn zus. Het rusthuis had haar opgebeld om te melden dat vader uit bed gevallen was en een wonde had boven zijn oog. De dokter zou langs komen.
Mijn zus was met haar man en vrienden op weekend in Frankrijk en ik liet weten dat ik na de middag zou langs rijden.
Na de middag vond ik hem in de zetel van de gezamenlijke ruimte met zijn linkeroog dicht geplakt, geen bril op en nog bloed op zijn hemd. De dokter zat in het bureel op mij te wachten. Hij vertelde me dat hij NIETS meer kon doen voor mijn vader en vroeg om een afspraak samen met mijn zus: dinsdag om 11 u.
Dinsdag reed ik dus samen met mijn zus naar het rusthuis en wij stelden voor om palliatieve sedatie toe te passen want vader kan NIETS meer en vertelt wartaal. Er werden papieren boven gehaald en reglementen en wetten voorgelezen. De dokter was geen voorstander maar de verpleegkundige en wij met onze argumentatie hebben hem uiteindelijk toch over de streep getrokken.
Alles werd afgesproken en klaar gemaakt om het 's avonds om 18 u 30 te laten doorgaan.
Wij zijn ook in actie geschoten en hebben onze kinderen verwittigd. Een overvloed aan tranen zijn er gevloeid.
De kinderen kwamen eerst en mijn zus en ik volgden later. Wij zouden daar blijven. We hebben met z'n allen afscheid genomen en er werd zelfs een fles cava boven gehaald!
Alles stond klaar: speciale matras op bed en de kar met de medicatie stond in de gang. Mijn zus en ik zaten te wachten in de gang tot de verpleegkundige ons zou komen halen.
Op een bepaalde moment kwam de verpleegster ons halen: "Kunnen jullie eens komen? Want jullie vader heeft aangegeven dat hij wil blijven leven!"
Wij haastten ons naar de kamer en gingen naast het bed staan. Hij gaf aan dat hij 96 jaar wilde worden zoals tante Marie (zijn lievelingstante). Ik heb geprobeerd om op hem in te praten maar hij wist goed dat hij nog GEEN 96 was!(nog 2 maanden) Dan heb ik hem slaapwel gewenst en een kus gegeven en mijn zus deed hetzelfde en we zijn kwaad, ontgoocheld en wenend de gang ingelopen.
De dokter hield voet bij stuk: HIJ DEED HET NIET!
Mijn zus is gisteren met de directeur gaan babbelen en hij zei haar dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
Vandaag zijn wij gaan praten met de verpleegkundige en het is inderdaad "wettelijk". Als de patiënt aangeeft dat hij wil blijven leven, moeten ze daar naar handelen. Maar "weet" hij nog wat hij zegt??? Dat is de vraag!
Vader zit nu terug in de zetel in de gemeenschappelijke ruimte en kraamt terug onzin uit! Hij mag niet meer alleen in zijn kamer blijven omdat ze bang zijn dat hij gaat vallen. Hij moet met de stalen verpleegster van de zetel in de rolstoel en van de rolstoel in het bed gezet worden. Ze moeten hem helpen met het eten en drinken.
Is dit een "menswaardig" bestaan???
Wij hebben gevraagd om hem comfort en rust te geven en daar krijgt hij nu medicatie voor.
Hopelijk komt er snel "rust" voor vader...

Nog niet gedaan?

Na mijn laatste post is er weer 't één en 't ander gebeurd!
De beste vriend van mijn vader in het rusthuis overleed in zijn slaap. Vader was er helemaal van ondersteboven. Hij ging mee naar de begrafenis en heeft constant geweend.
Ikzelf heb 3 dagen met een holter gelopen en die was juist terug gebracht toen ik vertrok op tweedaagse met de V.V.A. Daar deed ik een optreden met poppen van de poppenkast om "verbindende communicatie" te verduidelijken.
De dag na de tweedaagse waren 4 Benidorm Bastards uitgenodigd om de show van "30 jaar VTM" te openen met elektrische karretjes. 's Middags waren we al aanwezig in Puurs met 3. Onze vierde had afgebeld en er kwam een vervanger. Heel de namiddag oefenden we rondjes met onze karretjes in de arena. We kregen een lekkere maaltijd aangeboden, konden een babbeltje doen met de B.V.'s en stonden ruim op tijd klaar om te starten.
Tot het moment aangebroken was! De karretjes konden niet vertrekken omdat de batterijen leeg waren!!! Wij werden naar de publiekstribunes geloodst en konden de show volgen. Dat was het!
We waren helemaal niet content en hebben een klachtenmail gestuurd. Het antwoord dat we kregen, liet veel te wensen over...
Daarna kwamen mijn volgende onderzoeken. Een NMR van de hersenen en een echo van de

halsslagader.
Toen mijn NMR juist afgelopen was, kreeg ik telefoon van mijn zus. Ze gingen ons vader binnenbrengen met de ambulance. Hij had een beroerte gehad en was verlamd aan zijn linkerarm en linkerbeen. We brachten 4 uren door op Spoed (what's in a name?) eer hij een kamer kreeg. Hij heeft een week doorgebracht in het ziekenhuis en ging heel depressief terug naar het rusthuis. Hij kon ineens niet meer stappen en moest constant in een rolstoel zitten! Dat paste helemaal niet in zijn kraam!
Ik kreeg nog een opdracht voor een filmpje met de jongens van het Ritcs en moest naar de neuroloog voor de uitslag van mijn onderzoeken. Blijkbaar had ik 2 kleine beroertes gehad en lijd aan chronische hyperventilatie die veroorzaakt wordt door stress!Mijn cholesterol was te hoog evenals mijn bloeddruk. De juiste medicatie is de oplossing. Ik heb nooit pillen moeten innemen en nu neem ik er dagelijks vijf!
Tussendoor stonden er nog wat bezoekjes aan tonelen, comedy shows en musical op mijn programma. Een bezoekje met "vrienden" bij "vrienden" in Hasselt was zeker een aanrader!
Mijn zus vertrok voor even op reis en daarom moest ik met vader naar de neuroloog voor controle. Hij kreeg nieuwe medicatie om minder angsten te hebben en alles bleek in orde te zijn.
Tot op zondagmorgen. Ik kreeg telefoon van het rusthuis dat vader naar het ziekenhuis zou gebracht worden met bloedende diarree. Ik belde mijn zus op en ze zouden vroeger naar huis komen.
Weer kwam vader voor een week in het ziekenhuis terecht. Ze vonden ineens nog een tumor in zijn nier. Hij is heel verward geweest. Vandaag werd hij terug naar het rusthuis gevoerd en hij kan weer lachen. Zijn vriendinnen zaten op hem te wachten. Zij kibbelden erom wie zijn "echt lief" is !
Hopelijk valt alles nu een beetje in de plooi en kunnen we weer wat gerust zijn.
De inleefmomenten van de V.V.A stromen toe van alle kanten. Vorige week ging ik nog naar Oostakker en dit keer met een andere trekker. Mijn vaste compagnon was ziek. Maar het is enorm meegevallen en deze week kan ik terug naar Wachtebeke met Marc.
Nog wat fotootjes van B.V. 's , filmpje van het Ritcs en vader in het rusthuis.

2018 Annus horribilis en wanneer stopt het nu eens eindelijk???

"Eindelijk", dacht ik. 2018 is voorbij!

Het begon met een relatiebreuk die eigenlijk al gestopt was in november 2017 maar nog verder zinderde tot eind januari 2018. 

Begin januari viel mijn vader, brak 2 ruggenwervels, kwam in het ziekenhuis terecht en daarna in het rusthuis. 

Toen vader nog in het ziekenhuis verbleef, schoof Tim over zijn mat en brak zijn schouder.

In februari hadden wij onze jaarlijkse vergadering van het appartementsblok. De onderburen klaagden erover dat mijn windscherm bewoog als er veel wind was en dat er voegsel van tussen de stenen gevallen was. Bijgevolg moest ik mijn windscherm afbreken en ik had er nog juist een nieuwe steun voor laten maken. 

In april organiseerde ik een feestje voor de familie en ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als toen...

In juni ging ik alleen op reis naar Normandië met Carolus busreizen. Op de heenreis werd ik onwel in de bus, viel flauw en werd met de ziekenwagen naar een "vreemd" ziekenhuis gebracht. (alleen)

Ik moest mijn beste school Frans bovenhalen om alle vragen te beantwoorden en heb hemel en aarde moeten verzetten eer ik een taxi kon bekomen om mij naar het hotel te brengen. 

De gids heeft mij niet geholpen. Hij heeft mij tijdens ons verblijf ook nog eens in de steek gelaten toen ik bij een apotheker binnen ging. Toen ik buiten kwam, was de groep weg. 

Ik legde klacht neer bij Carolus en zij gaven de gids gelijk!

Bert heeft nog altijd geen werk en werd gescreend bij de V.D.A.B. Zijn scores kreeg ik doorgestuurd. 

Tim speelde de startkaart van zijn auto kwijt en heeft een hele week met de auto van zijn vader moeten gaan werken. Tijdens die week hebben we ook het één en ander meegemaakt maar dat heb ik al in een vorige blog geschreven. 

Bert moest de gastank uit zijn auto laten verwijderen. In een ondergrondse garage mogen geen auto's met gastanks staan. 

Via via leerde ik een fijne vriendin kennen (een zielsverwant). Maar ze woont in Deurne! Ik ging er buurten en parkeerde in haar straat tussen 2 witte lijnen. Toen ik buiten kwam bij haar, stond er een politieauto voor mijn auto. Ik stond voor een garagepoort. Maar die lag niet vlak tegen de straat en het was heel onduidelijk. Ze hadden al een takelwagen gebeld. Het wenen stond mij nader dan het lachen. Ze hebben de takelwagen afgebeld maar ik kreeg wel een gasboete in de brievenbus: 55 euro. 

Voor half december had ik een reis gepland naar de kerstsfeer in Berlijn. Weer alleen! 

Ik begon te piekeren en kon er 's nachts niet van slapen. En toen kwam de crash!

Reis geannuleerd, pillen genomen, onderzoeken laten doen. Bij de huisdokter nog zitten wenen en uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat de stress zich vastzet op een orgaan dat zwak is...

Stress vermijden is de boodschap en zorgen voor mezelf. 

Het jaar is goed ingezet. (dacht ik)

Vader is tevreden in het rusthuis. Windscherm kunnen verkopen. Tim is hersteld evenals de kaart van zijn auto.  Bert heeft vooruitzichten om aan werk te geraken en de gasboete is betaald. 

Tot vanavond!

Ik was bij Tim met de was bezig toen zijn vader binnen kwam en mij vroeg of Tim zijn auto al gewassen had? Hij was vrijdagavond in een gracht gereden en had ZELF een takelwagen gebeld. Volgens hem was er niets aan de auto. Tot ik ging kijken in de garage. De bumper hing los en de plaat was omgewrongen. Zijn schoenen stonden vol slijk op het schoenrek. Dus : weer maar de auto van zijn vader gebombardeerd om morgen te gaan werken. En ik zal morgen bij mijn garagist eens gaan vragen of hij die auto kan oplappen. 

Toen ik aan Tim vroeg waarom hij daar niets van had gezegd tegen mij, zei hij dat hij het vergeten was... 

Waarom maak ik mij toch altijd zo druk over die dingen? Zij vinden het zelf niet zo erg: "Er is toch niemand dood! En er is geld genoeg om het te laten repareren!"

Het is ZO moeilijk voor mij. Heel mijn leven zorg ik al voor andere mensen en nu moet ik voor mezelf zorgen want ik heb niemand die voor mij zorgt... 

Ik voel me heel nauw verwant met de Pierrot die op mijn kast staat. Van buiten lachen en van binnen huilen. 

Kerstsfeer in Berlijn versus crash.

Wat een ontspannende reis had moeten worden naar de unieke kerstsfeer in Berlijn, werd een verblijf in mijn zetel in mijn appartement.
Mijn valies stond zo goed als klaar. Ik had een inkomticket voor de Reichstag aangevraagd, afgedrukt en afspraken gemaakt met de gids.
Donderdagmorgen zou ik vertrekken.
Het weekend ervoor was het nog volop werkdag om alles klaar te krijgen.
Dinsdagmorgen werd ik om 8 u wakker omdat ik naar het toilet moest. Omdat ik last heb van een hoge bloeddruk, ga ik eerst recht zitten op bed. IK VIEL OM!
Ik ben naar het toilet gestrompeld door aan alles vast te houden want ik draaide als een tol.
Nog even terug in bed gaan liggen omdat ik dacht dat het wel zou overgaan. Maar na een uur was het nog juist hetzelfde! Dan maar in mijn zetel gaan liggen en naar de dokter gebeld. Hij kwam even na de middag en stuurde mij naar "Spoedgevallen". Het konden 2 dingen zijn: een ontsteking van het evenwichtsorgaan of een kleine beroerte. 
Gelukkig heb ik een zus die voor mij klaar staat.Gewapend met een wandelstok aan de ene kant en aan de andere kant steunend op mijn zus vertrokken we naar het ziekenhuis.
Zes uren hebben we doorgebracht op de spoedgevallen! Ze hadden wel bloed getrokken en een scan van mijn hoofd genomen.
's Avonds kwam er een dokter vertellen dat ik 's anderendaags naar de neuroloog moest.
De volgende dag werd ik weer naar het ziekenhuis gevoerd om bij de neuroloog op consultatie te gaan. Hij deed verschillende onderzoeken: met een muts op mijn hoofd en elektroden enz...
Hij zei hetzelfde als de huisdokter: 1) ontsteking evenwichtsorgaan. 2) kleine beroerte.
Hij schreef mij 2 soorten pillen voor: cortisone voor het evenwicht en bloedverdunner voor de beroerte.
Begin januari moet ik nog 72 uren een holster dragen, een NMR van de hersenen laten nemen en een echo van de halsslagaders.
Ondertussen ben ik al wat opgeknapt. Ik draai alleen nog maar als ik bruuske bewegingen maak en als ik me druk maak...
Die dinsdag heb ik naar het reisbureau gebeld om mijn reis te annuleren (ik heb een verzekering) en deed een berichtje naar de gids. Ik vroeg hem ook om wat foto's door te sturen zodat ik er toch een beetje bij kon zijn. Dat heeft hij gedaan. Ik ben er heel dankbaar voor. Hij heeft ook nog geïnformeerd hoe het met me was.😃
Maandag ging ik naar de dokter om de papieren te laten invullen voor de verzekering. Ik heb er zitten wenen. We hebben een fijn gesprek gehad. Waarschijnlijk heeft alle stress zich opgehoopt en heeft zich vast gezet op een orgaan dat zwak is...
Als ik het voorbije jaar bekijk , zijn de positieve dingen in de minderheid en primeren de negatieve dingen.
Ik kreeg de raad om MEER aan mezelf te denken en te chillen.
Eigenlijk gaat het niet anders. Want als ik wat hevig ben, begin ik terug te draaien. Dus : alles gaat tegenwoordig twee keer zo traag.😉Dingen die ik graag doe, zijn eveneens een noodzaak : zoals zomaar op het onverwachte gaan boterhammen eten bij mijn lievelingsnichtje. 😍
Mijn vader blijft maar herhalen: "Verzorg u hé, want ik kan u niet missen..." En dan zeg ik : "Ja vader, er zijn er nog die mij niet kunnen missen." Als je begrijpt wat ik bedoel...
Hieronder de foto's die ik kreeg van de gids.