Reisverslag Normandië

Woensdagmorgen reed ik in alle vroegte naar Mol om mij te vervoegen bij de groep die naar Normandië reisde. Na mijn toiletbezoek werd ik al meteen herkend: "Hier se we hebben een B.V. bij!"
Mijn plaatsje was vlak achter de chauffeur en al vlug was ik in dromenland verzonken.
Onze eerste stop was juist over de grens in Frankrijk en ik zag een vrouw alleen staan. Ik vroeg van waar ze kwam en of ze alleen was. Ze kwam uit Peer en reisde inderdaad alleen.
Naast haar was nog een plaatsje leeg in de bus en ik nam plaats naast haar. Het was wel op de laatste rij!
We babbelden honderd uit! En ik heb er weer een vriendin bij gekregen!
Onze eerste stop was in Amiens, de hoofdplaats van Picardië. We bezochten de grootste kathedraal van Frankrijk, een juweeltje van gothische bouwkunst. Jules Verne bracht een groot deel van zijn leven door in Amiens.
Daarna reden we verder om ons middagmaal te gebruiken. De rest van de dag nl langs de Pont de Normandie naar Honfleur, een schattig , schilderachtig, oud vissersplaatsje heb ik niet meer meegemaakt.
Na het middagmaal ging ik weer achteraan in de bus zitten. We kregen de tijd om "een uiltje te vangen". Opeens werd ik onwel en strompelde naar voor in de bus. Daar moet ik flauw gevallen zijn (wist ik niets meer van) en toen ik bij kwam , had ik mijn hele middagmaal overgegeven over mijn kleding en de mat van de bus. Ik schaamde mij diep! Al vlug kreeg ik zakdoekjes en doekjes met eau de cologne om mij wat proper te maken. Maar de bus was al aan de kant gaan staan en de gids had de ambulance al gebeld. De inzittenden moesten de bus verlaten want we stonden op een autosnelweg. Ik zat nog steeds op het trapje van de bus toen de dokter mij onderzocht. Ik had een bloeddruk van 15/14 !
De dokter prikte bloed om mijn suikergehalte te testen maar dit was in orde. De dokter wilde mij in elk geval meenemen naar het ziekenhuis.
De gids beloofde om mij een uur later op te bellen nadat hij er zich van had vergewist dat ik mijn plan kon trekken in het Frans.
Bijgevolg lag ik een tijdje later weer in een ambulance en werd naar een ziekenhuis gevoerd.
Daar heb ik op de dienst "Spoed" (what's in a name) uuuuuuuuuuuuuuuren zitten wachten.
Ondertussen werd er gebeld door de gids, de ziekteverzekering... Ik mocht een taxi nemen naar het hotel als ik daar buiten mocht.
Weer werd er bloed geprikt , bloeddruk genomen (die was goed ondertussen) een E.C.G genomen en om 20 u 30 mocht ik weg. Er heeft zich een heel soap verhaal afgespeeld eer ik een taxi kon bekomen en het huilen stond mij nader dan het lachen.
Uiteindelijk vond ik een taxi : notabene 98 km van het hotel verwijderd en 250 euro te betalen.
Gelukkig wordt alles geregeld met de ziekteverzekering.
In mijn beste Frans heb ik toch nog een aangenaam gesprek gehad met taxi chauffeur. So far so good.
In het hotel stond mijn vriendin en de gids op mij te wachten en ik kreeg nog wat te eten. Na een klein hapje begaf ik me naar de kamer en nam een douche.
De volgende morgen was iedereen heel bezorgd en ze legden me in de watten. Maar voor alle verzekering ging ik toch maar terug vooraan in de bus zitten en nam kleine maaltijden.
Dag 2 was voor mij het belangrijkste "The longest day". De route gaat via Sainte-Mère-Eglise, verder via de belangrijkste aanvalsstranden van 6 juni 1944 nl Utah Beach, Pointe du Hoc, Omaha Beach naar de Amerikaanse begraafplaats in Colleville-sur-Mer en naar Arromanches-les-Bains, een belangrijke bevoorradingsplaats van de geallieerden. We brengen nog een bezoek aan het museum over de landing en aan de bunkers van Longues-sur-Mer.
Op de Amerikaanse begraafplaats zagen we het graf van Theodore Roosevelt gesneuveld in 1944 en zijn broer naast hem : Quintin Roosevelt gesneuveld in 1918.
Dag 3 vertrekken we naar Villedieu-les-Poêles, ook wel "koperstad" genoemd, dit vanwege haar eeuwenoude traditie in de koperindustrie. We brengen een bezoek aan een klokkengieterij. Verder naar de Mont-Saint-Michel, waar we na het middagmaal onze tijd vrij mochten besteden.
Dag 4 vertrekken we na het ontbijt naar Bayeux. Buiten la Tapisserie de Bayeux, is de kathedraal ook een monument van aandacht waard. We rijden verder naar een plaatselijke cidrerie voor een degustatie van cider, pommeau en calvados.
In de namiddag brachten we een bezoek aan Caen, hoofdplaats van de Calvados. We maken een korte wandeling door deze stad, gesticht door Willem de Veroveraar, die er 2 machtige abdijen liet bouwen: één voor de mannen en één voor de vrouwen.
Dag 5 vatten we de terugreis aan langs Rouen, de historische hoofdstad van Normandië en bekend om zijn historische kern en verbondenheid met Jeanne d'Arc. In de bus vertelde de gids dat het mogelijk zou zijn dat de echte Jeanne d'Arc ondergedoken was en dat er iemand anders op de brandstapel had gestaan. Waar of niet waar???
Onze bijzondere aandacht gaat uit naar de kathedraal Notre-Dame.
Na het middagmaal trekken we huiswaarts.
Een prachtige reis!

Genieten

Hopelijk gaat de positiviteit in mijn leven nog even verder.
De laatste week is het "puur" genieten geweest.
Met de nichtjes gingen we op bezoek bij ons nichtje die een tennisclub uitbaat. Aldaar gingen we afspreken om voor onze jaarlijkse bijeenkomst nog eens samen te brunchen.
De datum werd vast gelegd en de eerste stappen voor de brunch zijn ondernomen.
Woensdag ging ik middag eten in het rusthuis zoals gewoonlijk en als het goed weer is, gaan de bewoners met de rolstoelen wandelen naar de vijver met annex café. Men heeft altijd "duwers" nodig en ik ben al een paar keer met mijn vader in de rolstoel mee geweest. Deze keer ging mijn vader met de rollator en kon ik een andere mevrouw duwen. Onderweg wordt er heel wat afgelachen. 😃
Donderdag stond er een sprookjesvertelling op het programma en vrijdag idem.
Vrijdag kwam de school van de Zandkapel op bezoek in het sprookjesbos.
De kindjes riepen al op voorhand: "Dat is de oma van Ward!" Waarop de juf repliceerde: "Neen , de tante!"
Wardje probeerde tijdens het verhaaltje wel een paar vraagjes te stellen maar "tante Lea" kwam niet over zijn lippen.
Lore en enkele van haar vriendinnetjes mochten mij helpen met het verhaal en ze waren zo fier als een gieter.
Achteraf werden er natuurlijk menige foto's genomen.
De kleinste kleuterklas had de tocht door het bos niet mee gedaan en aan hen heb ik achteraf nog een klein verhaaltje verteld. Het kleinzoontje van mijn overleden neef was erbij en hij mocht natuurlijk op mijn schoot voor de foto!
Na de vertelling komen er veel kindjes knuffelen. Zalig!
Gisteren woonde ik een toneelvoorstelling bij in een legerdepot. Het verhaal ging uiteraard over de oorlog. Vandaag ging de herdenking van de oorlog door in Voortkapel. In Schobbroek is in 1944 een Lancaster gecrasht. Er werd een monument geplaatst en daar vond alles plaats: toespraken, last post, brabançonne, bloemenkransen leggen...
Ik ging mijn vader halen in het rusthuis om 10 u want om 10 u 30 was er een misviering in de kerk met daarbij aansluitend een tochtje met huifkar naar het monument.
Hij genoot ervan om zoveel bekende mensen terug te zien.
Tim vertrok deze middag naar Hasselt. Hij ging meedoen met "Walk for the climat".
Hij gaat ook elke donderdagavond wandelen met de Herentalse wandelclub.
Ik ben toch wel trots op hem dat hij zoveel moeite doet om erbij te horen.👍

EINDELIJK

Alles begint in zijn plooi te vallen.
Vorige week is de schoorsteen van ons appartementsblok nagekeken omdat de dakwerker dacht dat daaraan mijn natte muur wel kon te wijten zijn.
En inderdaad : er was een rooster met daarachter een plaat die naar beneden helde en het water sijpelt al 10 jaar doodleuk mijn appartement binnen.😓
Het rooster is dichtgemaakt en de schouw is bekleed met een vochtwerend goedje.
In diezelfde week werd de wand aan mijn douche geplaatst en nu kan ik naar hartenlust spetteren.
Met vrienden mocht ik meerijden naar Fleuramour in Val Saint Lambert en het was ronduit prachtig!
De dag daarna ging ik met een vriendin naar "Een streepje Franken" kijken in de kerk van Herentals en we waren weerom aangenaam verrast: theater, muziek, zangkoren enz...
Maandag 23 april stond onze reünie van de Benidorm Bastards op het programma.
Hilda had dit weer prima geregeld.
Eerst een etentje in een restaurant en daarna een tochtje met een huifkar met aansluitend een koffietafel. En of we ons geamuseerd hebben!
Woensdag reed ik naar Maasmechelen om naar Hells Bells te gaan kijken. De voorstelling waar ik ziek geworden was in Tessenderlo, mocht ik bijwonen dankzij een vrijkaart die ik gekregen had van één van de spelers.
Op zondag 29 april kwam dan eindelijk de uitzending van "Margriet tussen de mensen" op het scherm en met dank aan  mijn elektricien heb ik de uitzending op dvd. Ik kreeg het niet klaar...
Nog enkele toneelvoorstellingen bijgewoond en zondag 6 mei was het open deur dag in het sprookjesbos. Het was stralend weer en we verwelkomden bijna 800 kindjes.😄
Ondertussen zijn ook de gewone sprookjesvertellingen weer begonnen en overmorgen krijg ik de kindjes van de Zandkapel op bezoek. Ik ben benieuwd of Lore en Ward weer gaan roepen: "Dat is tante Lea!"
Met mijn vader reed ik naar een herdenkingsplechtigheid van de oorlog in Gierle. En volgende zondag is het hier in Voortkapel te doen. Ik vind dat allemaal wel heel indrukwekkend: de last post, de brabançonne, toespraken, soldaten in het gelid en salvo's.
Onze maandelijkse info avond van de VVA ging deze keer over : "a.s.s. en betaalde tewerkstelling".
Ik had gevraagd om op voorhand in te schrijven. Ik had 30 personen ingeschreven. Uiteindelijk zijn er 26 opgedaagd. De evaluaties waren lovend. Alleen spijtig dat er zo een paar tussen zitten die vitten op de te kleine zaal, geen pauze, te warm en geen drinken...
Tim rijdt nog steeds 2 dagen per week naar Hasselt en 3 dagen naar Willebroek. Het verschil in vertrek en thuiskomst is groot!
Bert had een afspraak met de psycholoog van de vdab en er wordt aan gewerkt. Vooruitgang met kleine stapjes...
De voorbije week moest ik weer 2 keer opdraven voor de studenten van het Ritcs : één keer in Brussel en één keer in Grobbendonk. Die mannekes zijn wel uitermate geïnteresseerd in mij. 😉
Hopelijk denken ze ook nog eens aan mij als ze "grote" regisseurs of filmmakers worden!
Eindigen doe ik met de bloemetjes op mijn terras.

Lente

Terwijl de zon buiten haar stralen kwistig rond stuurt, is het bij mij nog altijd een beetje mistig.
Enkele tegenslagen hoopten zich op: mijn windscherm moeten laten afbreken omdat de medebewoners dachten dat alles zou gaan vliegen met de felle windstoten, een lekkende kraan in de lavabo van de badkamer, hooikoorts om U tegen te zeggen en een vader in het rusthuis die dacht dat hij ging sterven.
Op een morgen kreeg ik telefoon van mijn vader: hij klonk heel triestig en beweerde dat hij constant viel. Als hij nog eens zou vallen, was het gedaan! De verpleegster was geweest en had zijn bloeddruk genomen: alles was in orde!
Mijn zus is met de dokter gaan babbelen en volgens de arts is ons vader de beste van het hele rusthuis. Alles zat tussen zijn oren!
Hij dacht dat hij juist hetzelfde ging eindigen als zijne maat die ook dikwijls viel. Maar die kreeg op het einde wel een hersenbloeding, welke hij niet overleefde.
Nu het buiten warmer is geworden, kan hij gemakkelijk met zijn rollator gaan wandelen en alles is opgelost...
Op het feestje met play back in het rusthuis heeft hij zelfs het nummer van "Anton aus Tyrol" ten beste gegeven. Weliswaar met twee kinesisten naast hem. En maar turnen!
In die periode voelde ik mij precies een worst tussen een broodje. Aan de ene kant de zorg voor mijn jongens en aan de andere kant de zorg voor mijn vader.
Gelukkig hebben er ook positieve dingen plaats gehad.
De inleef momenten zijn altijd een succes. Elke keer wordt ik wel herkend en dikwijls vragen ze om een foto. Als ik die mensen daar een plezier mee kan doen, is dat voor mij geen probleem.
Het belangrijkste is dat ze met een gevoel naar huis gaan dat ze iets kunnen betekenen voor mensen met a.s.s.
Voor de Olmense zoo mocht ik een promo filmpje gaan opnemen. Op diezelfde dag reed ik 's avonds nog naar Turnhout om mijn zoon, Bert, te horen en zien accordeon spelen in zijn nieuwe club.
Ik was aangenaam verrast.
Ondertussen repeteerden we tegen de sterren op in Balen en hadden een slechte generale repetitie.
Maar geen nood: een slechte generale is een goede première. En dat klopte in ons geval.
Nog twee voorstellingen en deze reeks zit erop.
Voor mij wordt het steeds moeilijker en moeilijker om mijn tekst onder de knie te krijgen. Tijd om te stoppen?
Mijn bad is afgebroken en er werd een inloop douche geplaatst. Maar dat is ook nog niet helemaal in orde: er moet nog een wand van 60 cm geplaatst worden. Ik kan wel douchen maar HEEL voorzichtig : een dweil ernaast leggen.
Met vrienden woonde ik de voorstelling "Zoo of life" bij in de vernieuwde Sint Elisabethzaal. Het was prachtig!
Gisteren gingen we brunchen in het rusthuis (paasbrunch). We zaten met de familie Witvrouwen aan een lange tafel en het was dik in orde: heel lekker gegeten.
Tim werkt momenteel deeltijds in Hasselt en deeltijds in Willebroek. Ze kunnen hem nog niet helemaal missen!!!
Ik merk wel dat hij de laatste tijd meer ontspannen is.😊
Nu nog goed nieuws van Bert en ik kan op mijn twee oren slapen.😉

Na regen komt zonneschijn?

Hoe dikwijls horen we deze woorden?
Ik was er ook van overtuigd dat dit zo was.
Het begon allemaal zo positief.
We hadden onze maandelijkse bijeenkomst van de VVA in het dorpshuis in Morkhoven. Maar dit viel al tegen...   Niet getreurd : zaterdags mocht ik meespelen in een kortfilm. We filmden in een winkeltje waar de tijd was blijven stilstaan en het was heel plezant!
Zondagnamiddag bezocht ik een theater waar mijn vriendin in meespeelde en dat was ook heel aangenaam!
Op donderdag reed ik naar Wijnegem alwaar de show "Margriet tussen de mensen" wordt opgenomen. Ik was één van de praatgasten. Men heeft me laten weten dat het wordt uitgezonden op zondag 29 april om 16 u op Eclips T.V. Weer een ervaring rijker.
Vrijdag stond een sprookjesvertelling aan het Begijnhof in Herentals op het programma. Weeral veel blije kindergezichtjes.
's Avonds woonde ik een optreden bij van Guido Belcanto in de Zoerla.
Zaterdagavond stond een bezoek aan het toneel van Noorderwijk op het programma samen met mijn nichtje en haar man. Altijd plezier gegarandeerd.
Zondagnamiddag ging ik een "volksvertelling" brengen in het heemmuseum in Oevel en het verhaal van Peuzze Jaan werd zeer gesmaakt.
Maandag moest Tim op controle in het ziekenhuis met zijn schouder en hij kreeg goed nieuws. Het was mooi aan elkaar gegroeid en hij mocht op 6 maart terug gaan werken.
Dinsdag ging ikzelf naar het ziekenhuis voor een mammografie en dat was ook in orde!
Nog een paar toneelvoorstellingen meegepikt in Kasterlee, Itegem, Geel en Westerlo en bij vrienden op bezoek geweest.
Tim is met succes terug aan het werk gegaan en voor Bert zal het nog even afwachten zijn.
Wij hadden een gesprek bij de VDAB met de job begeleidster en er wordt aan gewerkt.
So far so good.
Tot ik vrijdagavond had afgesproken met Bert in Tessenderlo.
We gingen naar Hells Bells kijken en vooraf een hapje eten.
Een kwartiertje zat ik in de zaal en ik kreeg verschrikkelijke krampen. Ik ben stilletjes weg geslopen en ben niet meer van het toilet geweest! Ik heb gewacht tot het toneel gedaan was om iets tegen Bert te zeggen en ben zo snel mogelijk naar huis gereden. De ganse nacht doorgebracht op het toilet en gisteren naar de dokter van wacht geweest. Verdict: buikgriep, uitzieken en diëten.
Mijn medicament moest ik ophalen in een apotheek van wacht in Herentals.
Ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog even binnen te gaan bij mijn vader in het rusthuis.
De laatste tijd is vader tevreden en er werd heel wat afgelachen met die drie musketiers!
Maar het noodlot heeft toegeslagen. Eén van de musketiers is gisterenmorgen overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding. Hij is ontsnapt, maar naar een verkeerde plaats...
De inleef avonden blijven ook maar binnenstromen. Morgen naar Oostakker , donderdag naar Brasschaat. Onlangs was er een inleef in een instelling voor doven en slechthorenden. Het waren de begeleiders die de inleef volgden. Omdat er twee dove begeleiders bij waren , stond er een doventolk naast ons als we onze uitleg deden. Dit was voor mij een hele openbaring.
Hopelijk stopt het nu eindelijk met "regenen"...

2018 : start in mineur.

Een brokkenpiloot is er niets tegen! Of zeg ik beter: "breuken" piloot?
In mijn laatste blogpost vermeldde ik al dat mijn vader twee gebroken ruggenwervels heeft en dat hij in het ziekenhuis beland was.
Daar heeft hij 10 dagen vertoefd. Gesprekken met de dokter en de sociale assistente werden gevoerd. Hij zou niet meer naar huis kunnen want die ruggenwervels groeien waarschijnlijk niet meer aan elkaar. Er wordt ook niets meer aan gedaan...
Vader bleef in het begin hardnekkig volhouden dat hij nog naar huis kon. Maar na een tijdje gaf hij toch toe dat dit niet zo'n goed idee was.
Dan kwam het probleem van een rusthuis te zoeken. Het ene rusthuis waar hij naartoe wilde,had enkel plaats in de afdeling "dementie" en het andere had een wachtlijst om u tegen te zeggen.
De tiende dag zou hij het ziekenhuis moeten verlaten omdat er te weinig plaats was. Gelukkig kregen we juist voor het weekend telefoon van de sociale assistente dat er een plaatsje was in een rusthuis.
Het was wel geen favoriet voor vader maar er waren twee mannen uit de buurt daar aanwezig. Dat maakte de overstap wat gemakkelijker.
De dag voor mijn vader het ziekenhuis ging verlaten, schoof Tim uit over de mat aan zijn bed en brak zijn schouder!
Hij had mij een sms gestuurd om half 1 's nachts. Maar die avond was ik uitzonderlijk vroeg gaan slapen omwille van de zware week die ik achter de rug had. Bijgevolg had ik die sms niet gehoord.
's Morgens las ik het bericht pas en belde hem op. Hij had de ganse nacht niet geslapen en op de koop toe nog gehyperventileerd ook. Zo vertelde hij me achteraf.
We zijn naar spoed gereden en daar bleek zijn "humeruskop" (of wat dat ook moge zijn) gebroken te zijn. Er werd overlegd of er een operatie nodig was. Maar gelukkig was dat niet het geval en werd het opgelost met een draagverband.
In allerijl naar de winkel joggingbroeken, gemakkelijke truien en schoenen met plakkers gaan kopen.
Nu begon het werk. Boterhammen smeren, wegbrengen naar zijn vader om te gaan eten, in bad zetten, dopjes van de flessen doen, enveloppen openmaken enz...... Een mens wordt op den duur heel vindingrijk!
Na een week moest Tim op controle om te zien of de schouder niet verschoven was.
Maar juist die maandag was ik op tweedaagse met de vrijwilligers van de VVA. Stappenplannen gemaakt voor Tim en aan zijn vader gevraagd of hij kon rijden en voor zijn zoon kon zorgen?
's Avonds belde ik naar Tim om te vragen hoe het geweest was en het was een beetje verschoven volgens hem. Hij had nog 3 weken ziekteverlof bij gekregen.
Nu maandag moeten we weer op controle en dan kan ik het zelf eens goed vragen hoe het allemaal in elkaar zit.
Aan de andere kant zijn er ook wel positieve activiteiten gepasseerd.
De tweedaagse van de VVA stond in het teken van "out of the box". Elke keer put ik hier wel veel energie uit om weer door te gaan.
We kregen tips om "out of the box" te leven.
-weet wie je bent en wat je echt wil in je leven.
-omring je met mensen die je volledig aanvaarden voor wie je bent.
-vind inspiratie bij anderen die al "out of the box" leven en onthoud dat de mensen die kritiek geven ook hun eigen angsten hebben.
-blijf open voor ideeën van anderen-ook wanneer ze helemaal anders denken dan jij.
-kijk zoals een kind: zie de wereld rondom je en vraag : "Waarom is het zo? Moet het zo zijn? Kan het anders?
-neem actie en zet een stap: hoe groot of klein ze ook is.
-blijf lief voor jezelf en weet dat fouten maken oké is.
-weet dat je niet perfect moet zijn. Het mooiste doel in ons leven is net om helemaal onszelf te zijn.
De tweedaagse werd afgesloten met een optreden van een improvisatiegroep. Een aanrader!
Onze eerste info avond in de nieuwe locatie "a.s.s. en weerbaarheid" was eveneens een succes en ik ben benieuwd naar onze volgende info avond. "A.s.s. en seksualiteit" Wordt vervolgd.
Voor de rest zijn er nog een paar bezoekjes aan toneelvoorstellingen gepasseerd, vrienden op bezoek geweest en zelf nog enkele vrienden bezocht.
Vader verblijft nu in het rusthuis, zit met zijn vrienden aan tafel en ze hebben al afgesproken om met z'n drieën te ontsnappen. Geen één van de drie zit er met zijn goesting... Hun rode zakdoek met witte bollen ligt al klaar! 😄

Het oude en het nieuwe jaar.

Mijn relatiebreuk heb ik min of meer verwerkt dankzij de steun van mijn vele vrienden.
Afgesproken met een goede vriend en een deugddoende babbel gehad, naar  Balen naar toneel gaan kijken met een vriendin en een leuke avond beleefd en naar het straatfeest geweest met mijn zoon.
Het straatfeest was deze keer een winter bbq. Tim en ikzelf zaten bij de bewoners van mijn appartementsblok. Toen we naar huis gingen, zei mijn buurvrouw: "Amaai, uwen Tim is ne lieve jongen!" Een week voordien waren we gaan eten met vrienden. Ik had gereserveerd voor vier. (Stan was daar normaal bij) Tim is in zijn plaats meegegaan. Achteraf zegden mijn vrienden: "Als we het niet wisten dat Tim a.s.s. had, zouden we niets gemerkt hebben... " Bij zulke uitspraken, glim ik in mijn binnenste van trots!
Met de nichtjes van de familie zijn we ook nog eens samen geweest om "bokes" te eten en dat is altijd reuze gezellig!
Nog eens een inleef gaan geven in Turnhout en ondertussen kregen we het goede nieuws dat minister Vandeurzen geld heeft vrijgemaakt om meer inleef momenten te kunnen geven. Super toch!!!
Volgens mij heeft het gesprek dat ik met hem had, toch vruchten afgeworpen.
Vier toneelvoorstellingen stonden nog op het programma evenals de kerstmagie in het kasteel van Westerlo. Allemaal aanraders.
Zondagnamiddag spoorde ik naar Antwerpen om naar de winterrevue te gaan kijken. Achteraf nog een leuke babbel gehad met Herbert Flack.
In de universiteit van Diepenbeek zat ik in een panel voor de studenten van het postgraduaat autisme en het was weer heel verrijkend.
Kerstmis vieren wij normaal bij mij thuis met mijn vader en de zonen. Nu had ik gereserveerd in een restaurant en het was zeer gezellig. Mijn vader hoorde weliswaar voor de eerste keer dat Bert zonder werk zat. Maar hij tilde er blijkbaar niet zo zwaar aan.
In de late namiddag reed ik naar radio Apollo alwaar ik in een panel moest zitten van de 3 pladijzen (cfr. de 3 wijzen). Radio Apollo verdwijnt van de FM band en daarom hielden ze een soort feestje. Het was hilarisch!
Met nieuwjaar gingen we naar hetzelfde restaurant als met Kerstmis. Maar deze keer met de hele familie: vader met zijn 2 dochters en de kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Woensdag werd ik uitgenodigd door vrienden aan zee. Zij hebben een appartement in Wenduine en ik heb daar 1 keer overnacht. Donderdag namiddag was ik terug thuis omdat ik 's avonds repetitie had in Balen. Woensdagnamiddag wandelden we door de duinen naar Blankenberge en ik was zo stijf als een plank. Geen conditie!!!
De zaterdag voor oudjaar spoorde ik naar Hasselt om Winterland te bezoeken. Maar omdat ik alleen was , keerde ik na een uurtje al terug. Het is allemaal heel prachtig maar als je dit niet kan delen is er niet veel aan...
Vandaag dacht ik een rustig dagje te hebben om nog eens relax een blogje te schrijven.
Maar: mis poes!
Vanmiddag kwam ik bij mijn vader en hij lag in de zetel. Ik vroeg hoe het was en hij antwoordde: "Helemaal niet goed. Ik kan NIKS meer. En alles doet pijn. Ik wil naar de kliniek." Deze week is hij 2 keer gevallen. Ik belde de dokter van wacht en we mochten dadelijk komen.
Dan bracht ik maar in allerijl mijn winkelwaar naar Tim en naar mij thuis, smeerde een paar boterhammen om mee te nemen en reed terug. Bij de wachtpost van de dokters moesten we even wachten en de dokter schreef een briefje voor een opname in het ziekenhuis. Vader kon bijna niet meer gaan. Voetje voor voetje ; aan de ene kant een stok en aan de andere kant moest ik hem ondersteunen.
Om 13 u arriveerden we bij de spoed. Er werden allerlei onderzoeken gedaan en we moesten wachten tot hij een kamer kreeg. Ondertussen had ik al barstende hoofdpijn gekregen van de honger en ging ik even naar de cafetaria om iets te eten. Om 17 u 30 wisten ze mij te vertellen dat hij naar kamer 460 mocht op de geriatrie. Hij heeft 2 gebroken ruggenwervels en moet minstens een week in het ziekenhuis blijven om te zien hoe het evalueert. Daarna worden het 7 weken revalideren.
Ik ben naar zijn huis gereden en mijn zus zat bij haar dochter (die naast mijn vader woont) op een feestje. Wij hebben samen alles bijeen gezocht dat hij nodig heeft in het ziekenhuis en ik ben terug gereden. Hij zat al in de zetel naast zijn bed. Ik vroeg of hij niet moest blijven liggen en hij antwoordde: "Als je zo oud bent, mag je alles: roken , drinken, recht zitten enz.."
Om 20 u 30 kon ik eindelijk gaan eten!
Morgen komen er vrienden op bezoek.
Gelukkig nieuwjaar!